ร่องรอยปริศนาและความจริงที่ต้องปกป้อง

ทว่าสำหรับนางแล้ว สมุดเล่มนั้นมีคุณค่าประเมินมิได้ ในหน้ากระดาษเหล่านั้น บรรจุทั้งสัดส่วนความเข้มข้นของเกลือ น้ำตาล และปริมาณน้ำที่เหมาะสมสำหรับผักแต่ละชนิด เคล็ดลับการคัดสรรวัตถุดิบให้คงความกรอบอร่อย รวมถึงบันทึกข้อผิดพลาดและบทเรียนราคาแพงที่นางเคยประสบมาระหว่างการทดลอง บางหน้าเปรอะเปื้อนคราบน้ำเกลือจาง ๆ บางหน้ามีรอยขีดฆ่าปรับแก้สูตรด้วยความเพียรพยายาม ทุกตัวอักษรคือหยาดเหงื่อแรงกายและเวลาอันมีค่าที่นางใช้เรียนรู้สั่งสมมาด้วยตนเอง

“เสี่ยวชุน... ดูท่าทางเราคงต้องเริ่มต้นเขียนสูตรขึ้นมาใหม่เสียแล้วล่ะ” อวี้เหนียงกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแววตาฉายแววเด็ดเดี่ยว

“เขียนใหม่รึ แต่เจ้าจดบันทึกรวบรวมไว้ตั้งหลายสิบหน้าเลยนะอวี้เหนียง”

“สูตรหลัก ๆ พอจะหลงเหลืออยู่ในความทรงจำของข้าอยู่บ้าง ส่วนรายละเอียดปลีกย่อยบางประการ... คงต้องอาศัยการทดลองปรับปรุงใหม่อีกรอบ”

“แล้วถ้าสมุดเล่มนั้นถูกขโมยไปจริง ๆ ล่ะ ผู้ที่หยิบมันไปจะทำอย่างไรกับสูตรพวกนั้น”

อวี้เหนียงทอดสายตามองกล่องไม้ที่ว่างเปล่า “ข้าก็ไม่อาจล่วงรู้ได้ว่าเขาต้องการสิ่งใด”

“หากเขาต้องการสูตร... ก็คงคิดนำไปทำออกขาย หรือไม่ก็อยากแอบอ้างผลงานของเจ้าไปทำตามแน่ ๆ”

“อันที่จริง สูตรการดองของข้ามิได้เป็นความลับอันใด หากผู้ใดใคร่รู้และไต่ถามโดยสุจริต ข้าก็ยินดีถ่ายทอดให้อย่างเต็มใจอยู่แล้ว” นางหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ทว่า... หากมีผู้ใดฉวยเอาสมุดสูตรไปโดยพละการ แล้วนำไปลอกเลียนแบบโดยปราศจากความเข้าใจที่ถ่องแท้ จนทำให้รสชาติอาหารบูดเน่าหรือเป็นพิษขึ้นมา ผู้ที่จะต้องแบกรับข้อครหาและความผิดทัณฑ์ทั้งหมด ย่อมหนีไม่พ้น ‘ตัวข้า’ เป็นแน่... เพราะทุกคนในวังต่างประจักษ์ชัดว่าข้าคือผู้รับผิดชอบงานด้านนี้”

เสี่ยวชุนได้ยินดังนั้นก็ยิ่งรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ “เช่นนั้น... คนที่ขโมยสมุดไปมิได้ต้องการเพียงแค่สูตรอาหารหรอกกระมัง แต่อาจมีเจตนาชั่วร้าย หวังจะโยนความผิดและกลั่นแกล้งให้เจ้าต้องตกอับเดือดร้อนใช่หรือไม่!”

อวี้เหนียงมิได้เอ่ยคำใดตอบโต้ในทันที นางสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อตั้งสติ “ข้ายังไม่อยากปรักปรำหรือกล่าวหาผู้ใดโดยปราศจากหลักฐานที่แน่ชัด”

นางตัดสินใจหยิบกระดาษแผ่นใหม่สีขาวสะอาดออกมาวางลงบนโต๊ะ ก่อนจะจรดพู่กันลงมือเขียนรวบรวมสูตรอาหารขึ้นใหม่จากความทรงจำอันแม่นยำ สูตรใดที่มั่นใจนางก็จดบันทึกอย่างชัดเจน ส่วนสูตรใดที่ยังคลุมเครือไม่แน่ใจ นางทำเครื่องหมายดอกจันกำกับไว้ว่า ‘ต้องทำการทดลองตรวจสอบซ้ำ’ เพื่อป้องกันความผิดพลาด

“แต่อย่างน้อย... เราก็ยังมีสมุดบันทึกบัญชีวัตถุดิบและวันเวลาเริ่มต้นหมักดองเก็บไว้เป็นหลักฐาน”

“แต่รายละเอียดเคล็ดลับสำคัญหายไปหมดแล้วนะอวี้เหนียง...”

“ก็ต้องค่อย ๆ ฟื้นฟูเรียบเรียงกลับคืนมา” อวี้เหนียงแย้มรอยยิ้มบางเบาให้สหายคลายกังวล “ข้าเคยทดลองผิดลองถูกล้มเหลวมานับครั้งไม่ถ้วน กว่าจะได้สูตรที่กลมกล่อมลงตัว ต่อให้สมุดเล่มนั้นจะหายไป... แต่ความรู้และประสบการณ์ทั้งหมดได้ถูกจดจำฝังรากลึกอยู่ในสมองและสองมือของข้าเรียบร้อยแล้ว”

เสี่ยวชุนมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตานับถือแกมเอ็นดู “จริงสินะ... เจ้าเคยหมักผักเค็มปี๋จนข้าต้องดื่มน้ำตามไปเสียหลายไหใหญ่”

“เรื่องอดีตอันน่าอับอายเช่นนั้น... ไยเจ้าจึงต้องหยิบยกขึ้นมาพูดเล่า”

“แล้วครั้งที่เจ้าเผลอเติมน้ำตาลมากเกินไป จนผักดองกลายเป็นผลไม้เชื่อมรสชาติประหลาดนั่นล่ะ ฮ่า ๆ”

“เสี่ยวชุน!”

เสียงหัวเราะใสกระจ่างดังประสานขึ้นเบา ๆ ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียด แม้ความกังวลใจจะยังคงหลงเหลืออยู่ไม่จางหาย ทว่าการได้พูดคุยปรับทุกข์กัน ก็ช่วยชุบชูจิตใจให้อวี้เหนียงมีเรี่ยวแรงลุกขึ้นสู้ต่อได้อีกครา

กระทั่งช่วงสายของวันนั้น เจ้าหน้าที่จากห้องเครื่องนามว่าจ้าวเหวิน ผู้มีหน้าที่รับผิดชอบตรวจรับวัตถุดิบ เดินทางมาถึงเรือนท้ายวังตามกำหนดเวลาปกติ เขาถือสมุดบัญชีเล่มโตเดินเข้ามาด้านใน และเมื่อกวาดสายตาไปเห็นไหดองที่ถูกแยกตั้งไว้มุมหนึ่ง จึงหยุดฝีเท้าแล้วขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย

“ไหนี่... เกิดความผิดปกติอันใดขึ้น”

อวี้เหนียงรีบก้าวเข้าไปประสานมือทำความเคารพ “เรียนพี่จ้าว... ไหใบนี้ปรากฏป้ายชื่อที่ไม่สอดคล้องตรงกันกับบันทึกการผลิต ข้าจึงจำเป็นต้องแยกมันออกพักไว้ก่อน มิกล้าสุ่มสี่สุ่มห้าจัดส่งเข้าห้องเครื่องหลวงเจ้าค่ะ”

จ้าวเหวินสาวเท้าเข้าไปใกล้แล้วก้มลงอ่านป้ายชื่อ “ป้ายระบุชัดเจนว่าเป็นหัวไชเท้าดองสูตรหวาน... แล้วเหตุใดเจ้าจึงอ้างว่ามีปัญหาเล่า”

“ตามบันทึกบัญชีที่แท้จริงของข้า ไหนี้บรรจุแตงกวาดองสูตรลดน้ำตาลเจ้าค่ะ”

“เจ้าตรวจสอบถี่ถ้วนดีแล้วรึ”

“มั่นใจยิ่งนักเจ้าค่ะ ข้ามีบันทึกการผลิตตั้งแต่วันแรกที่เริ่มหมัก ทั้งปริมาณน้ำหนักวัตถุดิบ และช่วงเวลาจัดเก็บอย่างละเอียด”

อวี้เหนียงหยิบสมุดบัญชีที่จดบันทึกอย่างเป็นระเบียบยื่นถวายให้เขาตรวจสอบ

จ้าวเหวินพลิกอ่านหน้ากระดาษผ่าน ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตา “แล้วผู้ใดกันที่เป็นคนบังอาจแอบสับเปลี่ยนป้ายชื่อนี้”

“เรื่องนี้... ข้ายังไม่ทราบตัวผู้กระทำผิดแน่ชัดเจ้าค่ะ เมื่อคืนก่อนนอนข้าพบว่าไหใบนี้ถูกเคลื่อนย้ายจากตำแหน่งเดิมและป้ายถูกสลับ ข้าจึงมิได้แตะต้องเปิดฝาหรือเคลื่อนย้ายมันไปไหนอีกเลย”

“หมายความว่า... มีคนแปลกหน้าแอบลักลอบเข้ามาสร้างความวุ่นวายภายในเขตสวนของเจ้าอย่างนั้นสิ”

“ข้ายังมิกล้าปรักปรำใครโดยไม่มีหลักฐาน แต่เพื่อความปลอดภัย ข้าไม่อาจปล่อยให้ไหที่มีความเสี่ยงถูกส่งมอบเข้าไปในห้องเครื่องโดยปราศจากการตรวจสอบที่รัดกุม”

จ้าวเหวินวางสมุดบัญชีลงบนโต๊ะด้วยท่าทีเคร่งขรึม “หากไหนี้ถูกส่งมอบออกไปแล้วเกิดปัญหาบกพร่องขึ้นมาจริง ๆ ... ผู้ที่จะต้องรับผิดชอบความเสียหายทั้งหมด ก็คือตัวเจ้าอยู่ดีนะหลินอวี้เหนียง”

“ข้าทราบดีถึงข้อนั้นเจ้าค่ะ... นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ข้าต้องรีบแยกไหใบนี้ออกมาก่อน”

ชายหนุ่มพิจารณานางด้วยหางตา “เจ้ามีหลักฐานอื่นใดนอกจากสมุดบัญชีเล่มนี้อีกหรือไม่”

อวี้เหนียงไม่รอช้านางหยิบบันทึกสำรองอีกแผ่นขึ้นมาแสดง “ข้ายังมีใบรายการเบิกวัตถุดิบที่ได้รับพระราชทานจากสวนหลวง และบันทึกยอดการจัดเก็บประจำวันทุกรอบเจ้าค่ะ”

จ้าวเหวินรับไปตรวจทานอีกรอบ ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้ “เอาเถอะ... ข้าจะนำไหนี้กลับไปให้ทางห้องเครื่องช่วยตรวจสอบพิสูจน์ความจริงให้อีกแรง แต่หากผลปรากฏว่าเป็นความผิดพลาดเลินเล่อจากการทำงานของเจ้าเอง เจ้าจะต้องเป็นผู้รับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียว”

“ข้ายินดีน้อมรับการตรวจสอบตามข้อเท็จจริงทุกประการเจ้าค่ะ”

“ดี... เช่นนั้นข้าจะลงบันทึกไว้เป็นหลักฐานว่าเจ้าเป็นผู้ตรวจพบความผิดปกตินี้ก่อนส่งมอบ”

“ขอบพระคุณพี่จ้าวมากเจ้าค่ะ”

จ้าวเหวินจึงสั่งให้ผู้ติดตามช่วยกันยกไหเจ้าปัญหาใบนั้นขึ้นบ่า แล้วจัดทำบันทึกสภาพไหอย่างเป็นทางการก่อนเคลื่อนย้ายออกจากเขตเรือนท้ายวังไป

เสี่ยวชุนยืนมองตามกลุ่มคนเหล่านั้นจนลับสายตา “อย่างน้อย... เขาก็ยอมรับไหใบนี้กลับไปตรวจสอบ มิได้บีบบังคับให้เราต้องส่งมอบทั้ง ๆ ที่มีความผิดปกตินะ”

“ใช่... แต่อย่างไรก็ตาม เราก็ยังจำเป็นต้องสืบหาต้นตอให้ได้ว่า ผู้ใดคือคนที่จงใจสับเปลี่ยนป้ายชื่อนี้กันแน่”

“แล้วเรื่องสมุดสูตรที่หายไปล่ะอวี้เหนียง”

อวี้เหนียงก้มมองโต๊ะทำงานที่ว่างเปล่า “เราก็ต้องช่วยกันค้นหามันทวงคืนกลับมาให้ได้เช่นกัน”