เสียงเตือนจากห้องเครื่อง

บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่คลายลงด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ของทั้งสอง ทว่าลึกลงไปในใจต่างรู้ดีว่า... คลื่นใต้น้ำลูกใหญ่กำลังก่อตัวขึ้นแล้ว ณ ตำหนักกู้หว่านหรูอันโอ่อ่าหรูหรา อวี้ถิงก้าวเข้ามาคุกเข่ารายงานเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นด้วยใบหน้าบึ้งตึงและน้ำเสียงขัดเคือง 

“พระสนมเพคะ... หลินอวี้เหนียง บังอาจปฏิเสธคำสั่งของเราเพคะ” กู้หว่านหรูผู้กำลังประทับนั่งเลือกปิ่นหยกอยู่หน้าคันฉ่องบานใหญ่ ชะงักพระหัตถ์ลงทันที 

“ปฏิเสธอย่างนั้นรึ”

“เพคะ! นางยกเอาชื่อของฮองเฮามาอ้างว่าต้องเร่งทำของดองถวาย อีกทั้งยังกล้าสั่งสอนให้ตำหนักเราทำเรื่องเบิกตัวผ่านห้องเครื่องหรือผู้ดูแลสวนตามระเบียบ เสียมารยาทสิ้นดีเพคะ” กู้หว่านหรูวางปิ่นหยกในพระหัตถ์ลงบนโต๊ะเครื่องแป้งอย่างช้า ๆ แววตาสวยคมฉายแววเยียบเย็น 

“นางกล้ากล่าวเช่นนั้นจริงหรือ” 

“จริงเพคะ บ่าวเห็นชัดเจนว่านางจงใจใช้ชื่อฮองเฮามาข่มเหงน้ำใจตำหนักเรา เพื่อไม่ให้เราแตะต้องนางได้” 

“แล้วนางแสดงท่าทีเช่นไรระหว่างพูด”

 “ทำทีเป็นอ่อนน้อมถ่อมตนเจ้าค่ะ แต่ทุกถ้อยคำกลับแข็งกร้าวและบ่ายเบี่ยงอย่างชัดเจน เห็นได้ชัดว่านางลำพองใจเพราะคิดว่ามีคนคอยหนุนหลัง” กู้หว่านหรูแย้มสรวลหยันออกมาเบา ๆ ในลำคอ

 “นางกำนัลชั้นผู้น้อยไร้หัวนอนปลายเท้าคนหนึ่ง... กลับกล้าอาจหาญถึงขนาดปฏิเสธคำสั่งจากตำหนักของข้าเชียวหรือ” 

“พระสนมเพคะ... หรือจะให้บ่าวส่งคนไปสั่งสอนนางสักครา ให้รู้สำนึกเสียบ้างว่าใครคือนายในวังหลังนี้” กู้หว่านหรูยกพระหัตถ์ขึ้นห้ามปราม 

“ยังไม่จำเป็น... ปล่อยให้นางลำพองใจไปก่อนเถิด” นางลุกขึ้นยืนแล้วก้าวมาช้า ๆ 

“ในเมื่อนางชอบอ้างนักว่าทุกอย่างต้องทำตามกฎระเบียบ... งั้นเราก็อยากจะเห็นนักว่าระเบียบที่นางอ้างนักหนา จะปกป้องตัวนางได้สักกี่น้ำ”

ยามบ่ายแก่ ๆ ข่าวคราวเรื่องที่ หลินอวี้เหนียง ปฏิเสธคำเชิญจากตำหนักกู้ แพร่สะพัดลอยเข้าสู่หูของ จางซูเหนียง แม่ครัวใหญ่แห่งห้องเครื่องอย่างรวดเร็ว นางจึงเรียกตัว อวี้เหนียง ให้มาพบเป็นการส่วนตัวทันทีหลังจากงานในครัวเริ่มซาลง

“ข้าได้ยินข่าวลือหนาหูว่า... มีคนจากตำหนักกู้ไปหาเจ้าถึงเรือนท้ายวังเมื่อเช้าจริงหรือ” จางซูเหนียงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง 

“เจ้าค่ะ” 

“แล้วเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่”

อวี้เหนียงไม่มีปิดบัง นางเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ฟังอย่างละเอียดถี่ถ้วน ตั้งแต่การเชื้อเชิญแกมบังคับ จนถึงการที่นางยืนกรานให้ทำตามขั้นตอนระเบียบโดยผ่านผู้ดูแล โดยไม่มีการใส่สีตีไข่ให้ฝ่ายใดเสียหาย จางซูเหนียง รับฟังจนจบก็ลอบถอนหายใจยาว 

“เจ้าทำถูกต้องแล้วล่ะที่ไม่รับปากส่งเดช... แต่เจ้าก็ต้องตระหนักด้วยนะ อวี้เหนียง ว่าในวังหลวงแห่งนี้ คำพูดเพียงคำเดียว หากหลุดลอดออกไปย่อมถูกบิดเบือนให้กลายเป็นคมดาบย้อนกลับมาทำร้ายเราได้เสมอ” 

“ข้าจะจดจำคำเตือนของท่านแม่ครัวใหญ่ไว้เจ้าค่ะ” 

“นับแต่นี้เป็นต้นไป... ไม่ว่าผู้ใดจะมาขอเบิกผักหรือของดองจากสวนของเจ้า แม้แต่คนสนิทของเจ้านายตำหนักไหนก็ตาม เจ้าต้องตรวจสอบให้มั่นใจว่ามีตราประทับหรือคำสั่งจากผู้ดูแลรับทราบอย่างเป็นทางการแล้วหรือยัง หากไม่มี... ห้ามมอบสิ่งใดให้เด็ดขาด” 

“เจ้าค่ะ ข้าเข้าใจแล้ว” 

“ทุกผลผลิตที่เก็บเกี่ยวจากแปลงต้องจดบันทึกให้ละเอียดถี่ถ้วน ทั้งวันเวลา จำนวนจิน และจุดประสงค์การนำไปใช้ ส่วนของดองที่ส่งมอบออกไปต้องมีบัญชีรายชื่อผู้รับและจำนวนไหกำกับชัดเจน ห้ามมีความผิดพลาดแม้แต่น้อย” อวี้เหนียง พยักหน้ารับคำสั่งอย่างเคร่งครัด 

“ข้าจะจัดทำบัญชีให้รอบคอบยิ่งขึ้นกว่าเดิมเจ้าค่ะ” จางซูเหนียง ทอดสายตามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความเอ็นดูแกมระคนห่วงใย

“ข้ามิได้อยากให้เจ้าหวาดระแวงจนไม่อาจทำงาน แต่ในเมื่อเจ้าเริ่มโดดเด่นและเป็นที่จับจ้องของผู้คน การรู้จักเกราะป้องกันตัวเองจึงเป็นสิ่งสำคัญที่สุด... อย่าลืมว่าเจ้าไม่มีอำนาจใดหนุนหลัง นอกจากความสุจริตและรอบคอบของตนเอง” 

“ขอบพระคุณท่านแม่ครัวใหญ่ที่ชี้แนะเจ้าค่ะ” 

“ไปเถอะ... ตั้งใจทำงานของเจ้าต่อไป”

ก่อนกลับ จางซูเหนียง ได้มอบสมุดบันทึกปกหนังสีเข้มเล่มใหม่อีกเล่มให้แก่นาง สำหรับใช้บันทึกบัญชีการส่งมอบโดยเฉพาะ อวี้เหนียง รับมาด้วยความซาบซึ้งใจ นางรู้ดีว่าเส้นทางต่อจากนี้คงไม่ราบรื่นสวยงามอีกต่อไป ทว่าความตั้งใจที่จะรักษาสวนเล็ก ๆ แห่งนี้ให้คงอยู่ หาได้สั่นคลอนลงแม้แต่น้อย

เมื่อกลับมาถึงเรือนท้ายวัง อวี้เหนียง เริ่มลงมือจัดระเบียบสมุดบัญชีเล่มใหม่ทันที นางเขียนระบุวันที่รายการพืชผลที่เก็บเกี่ยว ปริมาณวัตถุดิบที่ใช้ รวมถึงจำนวนไหดองที่อยู่ระหว่างการหมักอย่างเป็นระเบียบ โดยมีเสี่ยวชุนคอยช่วยตรวจทานตัวเลขข้าง ๆ ไม่ห่าง

“แตงกวาสิบสองจิน... ผักกาดขาวแปดจิน... หัวไชเท้าห้าจิน...” เสี่ยวชุนทวนเสียงเบา 

“เดี๋ยวก่อน เสี่ยวชุน ข้านับหัวไชเท้าได้หกจินนะ มิใช่ห้า” 

“อ้าวรึ เช่นนั้นต้องแก้ตัวเลขเสียใหม่แล้วล่ะ” 

ทั้งสองช่วยกันชั่งน้ำหนักและตรวจสอบตัวเลขจนมั่นใจว่าถูกต้องแม่นยำ จึงค่อย ๆ บรรจงเขียนลงไปในสมุด เสี่ยวชุน มองสมุดเล่มหนาที่เต็มไปด้วยลายมือเป็นระเบียบเรียบร้อยแล้วก็อดไม่ได้ที่จะบ่นอุบ 

“ข้าว่าอีกหน่อยเจ้าไม่ต้องมานั่งทำผักดองแล้วกระมัง... ลาออกจากตำแหน่งนางกำนัล แล้วไปสอบเป็นเสมียนบัญชีหลวงเสียเลยดีกว่าท่าจะรุ่งกว่ากันเยอะ” อวี้เหนียง หัวเราะร่วนออกมาเบา ๆ 

“หากข้าไปเป็นเสมียนบัญชีหลวงจริง ๆ ... แล้วใครเล่าจะทำผักดองรสชาติถูกปากให้เจ้ากินเล่า” 

“นั่นสินะ... ข้าก็ยังไม่อยากเสียฝีมือแม่ครัวประจำตัวคนนี้ไปเสียด้วยสิ” 

“ข้าไม่ได้เป็นแม่ครัวส่วนตัวของเจ้าเสียหน่อย” 

“แต่ข้ากินของอร่อยฝีมือเจ้ามากที่สุดในเรือนนี้ ย่อมถือเป็นสิทธิ์ขาด!” 

“นั่นเพราะเจ้าคอยแอบหยิบแอบฉวยต่างหากเล่า” เสี่ยวชุน หัวเราะคิกคักก่อนจะช่วยยกตะกร้าผักไปเก็บเข้าที่ 

แม้ทั้งสองจะพยายามพูดคุยหยอกล้อกันเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศ ทว่าต่างฝ่ายต่างตระหนักดีว่า... ความสงบสุขเรียบง่ายของเรือนท้ายวัง ได้ถูกเงาดำแห่งการชิงดีชิงเด่นคืบคลานเข้ามาใกล้เสียแล้ว