ความชัดเจนและตรวจสอบ

ยามเย็นเยียบ เมื่อแสงอาทิตย์สีส้มอมแดงเริ่มคล้อยต่ำลงลับขอบฟ้า เซียวจิ่งเหิง ในฉลองพระองค์ชุดเรียบง่าย เสด็จดำเนินเข้ามาในเขตสวนท้ายวังตามวิสัยเช่นเคย โดยมี หลี่กงกงคอยอารักขาตามเสด็จอยู่ห่าง ๆ

อวี้เหนียง ซึ่งกำลังง่วนอยู่กับการตรวจทานสมุดบันทึกใต้ร่มไม้เงากว้าง เงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าคุ้นเคย 

“ท่านมาแล้วหรือเจ้าค่ะ” 

“ดูท่าทางวันนี้เจ้าจะยุ่งเหยิงกว่าทุกวันเสียอีกนะ” ชายหนุ่มตรัสทักด้วยรอยยิ้มบาง ก่อนจะทิ้งพระวรกายลงประทับบนม้านั่งไม้ตัวเดิม สายพระเนตรกวาดมองสมุดบันทึกหลายเล่มที่วางกองอยู่บนโต๊ะ 

“ข้ากำลังจัดระเบียบสมุดบัญชีใหม่เจ้าค่ะ” 

“สมุดบัญชีอันใดกัน มากมายปานนั้น” 

“บันทึกปริมาณวัตถุดิบที่ใช้หมักดอง จำนวนไหที่หมักไว้ และบัญชีการจัดส่งออกไปเจ้าค่ะ” อวี้เหนียง อธิบายตามตรง

“เหตุใด... เจ้าจึงต้องทำบันทึกละเอียดลออถึงเพียงนี้ด้วยเล่า” อวี้เหนียง แย้มยิ้มบางเบา 

“เพราะช่วงนี้มีผู้คนให้ความสนใจผลงานของข้ามากขึ้น ข้าจึงคิดว่าควรทำทุกอย่างให้โปร่งใสและตรวจสอบได้ง่าย หากวันใดมีผู้ใดทักท้วงถามไถ่ ข้าจะได้ชี้แจงได้ทันทีโดยไม่ต้องคาดเดาเจ้าค่ะ” เซียวจิ่งเหิง ทรงชะงักไปเล็กน้อย ทรงจับกระแสความนัยบางอย่างในคำพูดนั้น 

“มีผู้ใดกล้ามาสร้างความหนักใจให้เจ้าอย่างนั้นรึ" อวี้เหนียง ส่ายหน้าเบา ๆ 

“มิถึงกับเรียกว่าลำบากใจหรอกเจ้าค่ะ... เพียงแต่เมื่อกลางวัน มีคนจากตำหนักใหญ่แวะเวียนมาแจ้งความประสงค์ อยากให้ข้าไปช่วยจัดเตรียมของดองให้ที่นั่นหลายวัน” 

“แล้วเจ้าตอบรับว่าอย่างไร” 

“ข้าปฏิเสธไปเจ้าค่ะ... เพราะข้ายังมีภารกิจที่ได้รับมอบหมายจากห้องเครื่องค้างอยู่ อีกทั้งการจะโยกย้ายไปทำงานที่ใด จำเป็นต้องผ่านกระบวนการเบิกตัวและแจ้งผู้ดูแลให้รับทราบตามระเบียบเสียก่อน” เซียวจิ่งเหิง ขมวดพระขนงเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความไม่พอพระทัย 

“หากเป็นเพียงแค่การทำของดองชิ้นเล็กชิ้นน้อย ไยต้องทำให้เป็นเรื่องยุ่งยากวุ่นวายถึงเพียงนั้น” 

“เพราะวัตถุดิบและพื้นที่เหล่านี้เป็นสมบัติหลวงที่ได้รับอนุญาตให้ใช้เฉพาะกิจ หากข้านำไปใช้ตามอำเภอใจโดยไม่มีคำสั่งเบื้องบนรองรับ อาจกลายเป็นความผิดใหญ่หลวงได้เจ้าค่ะ” 

“เจ้าคิดมากเกินไปหรือเปล่า” 

“อาจจะจริงเจ้าค่ะ...” นางเงยหน้าขึ้นสบตาพระองค์ด้วยแววตาจริงจัง 

“แต่ข้ามิอยากให้ผู้มีพระคุณที่มอบหมายงานให้ต้องเดือดร้อน หรือพลอยซวยเพราะความสะเพร่าของข้าเพียงคนเดียวเจ้าค่ะ”

ชายหนุ่มทอดพระเนตรหญิงสาวนิ่งนาน... บัดนี้พระองค์ทรงเข้าใจกระจ่างชัดแล้วว่า เหตุใดแววตาของนางจึงฉายแววระแวดระวังมากกว่าวันก่อน ๆ นางมิได้หวาดกลัวเพราะขลาดเขลา ทว่ากำลังพยายามปกป้องหยาดเหงื่อและพื้นที่เล็ก ๆ ที่ตนเองสร้างขึ้นด้วยความยากลำบากจากเล่ห์กลในวังหลวงต่างหาก

“เจ้ามีสิทธิ์ชอบธรรมที่จะปฏิเสธ หากสิ่งนั้นไม่ถูกต้องตามครรภ์คลอง” พระองค์ตรัสด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม 

“แต่ข้าก็ไม่ควรดึงดันปฏิเสธผู้ใดเพียงเพราะความรู้สึกส่วนตัวกระมังเจ้าค่ะ” 

“แล้วในใจเจ้าคิดอย่างไรเล่า” 

“ข้าคิดว่า... หากเป็นคำขอที่ถูกต้องตามระเบียบ ข้าก็พร้อมจะน้อมรับทำหน้าที่ แต่หากยังไม่มีคำสั่งเป็นทางการจากผู้ดูแล ข้าก็ไม่มีสิทธิ์รับปากส่งเดชเจ้าค่ะ” เซียวจิ่งเหิง แย้มพระสรวลกว้างขึ้นอย่างนึกชื่นชมในความหนักแน่นมีเหตุผลของนาง 

“เจ้าเป็นคนที่มีจุดยืนมั่นคงไม่เบาเลยทีเดียว” 

“ข้าเพียงแต่อยากทำงานในหน้าที่ของตนให้ดีที่สุดก็เท่านั้นเองเจ้าค่ะ” 

“คนที่มีความตั้งใจอยากทำงานให้ดี... มักจะหลีกเลี่ยงไม่พ้นที่จะต้องเผชิญหน้ากับพวกที่อิจฉาริษยาและไม่อยากให้เจ้าได้ดีหรอกนะ” คำตรัสเตือนสติของพระองค์ ทำให้ อวี้เหนียงคลี่ยิ้มจาง ๆ ออกมา 

“ถ้าเช่นนั้น... ข้าก็คงต้องยิ่งตั้งใจและระมัดระวังตัวให้มากขึ้นเป็นสองเท่าเจ้าค่ะ”

หลี่กงกง ที่ยืนสำรวมอยู่ด้านหลังแอบลอบชำเลืองมองสีพระพักตร์ขององค์เหนือหัว เขารู้ดีแก่ใจว่าเวลานี้พระองค์ทรงนึกขัดเคืองผู้ใดอยู่บ้าง ทว่าพระองค์ยังคงเลือกที่จะรักษาบทบาทและท่าทีของชายหนุ่มสามัญผู้แวะเวียนมาเยี่ยมเยียนสวนแห่งนี้อย่างสงบ

เซียวจิ่งเหิง ทรงเอื้อมพระหัตถ์ไปหยิบแตงกวาดองชิ้นเล็ก ๆ จากจานกระเบื้องที่วางอยู่ขึ้นมาเสวย 

“วันนี้มีสูตรใหม่อีกแล้วหรือ” 

“เป็นสูตรที่ข้าทดลองปรับลดปริมาณน้ำตาลลงเจ้าค่ะ ใต้เท้าลองชิมดูสิว่ารสชาติพอใช้ได้หรือไม่”

พระองค์ทรงกัดชิมช้า ๆ รสเปรี้ยวกลมกล่อมตามด้วยความเค็มละมุนและหวานปลายลิ้นกระจายไปทั่วพระโอษฐ์ 

“รสชาติดีทีเดียว”

“จริงหรือเจ้าค่ะ” 

“อืม... แต่หากลดน้ำตาลลงกว่านี้อีกนิด รสเปรี้ยวคงจะโดดเด่นขึ้นมาจนขาดความกลมกล่อมไปเสีย” อวี้เหนียง ไม่รอช้า รีบจรดพู่กันจดบันทึกลงสมุดทันที 

“เช่นนั้น... พรุ่งนี้ข้าจะลองปรับสัดส่วนดูใหม่เจ้าค่ะ” 

“นี่เจ้า... ถึงกับจดบันทึกทุกถ้อยคำที่ข้าพูดเชียวหรือ” 

“หากเป็นคำแนะนำที่มีประโยชน์ต่อการพัฒนาฝีมือ เหตุใดข้าจะไม่จดไว้เล่าเจ้าค่ะ”

ชายหนุ่มทรงพระสรวลเบา ๆ ออกมาด้วยความเอ็นดู ความตึงเครียดในใจของนางดูคล้ายจะเจือจางลงไปบ้างเมื่อได้พูดคุยเรื่องการเกษตรและของดอง อย่างน้อยในพื้นที่สวนเล็ก ๆ แห่งนี้ นางยังคงมีความสุขกับการได้ทำในสิ่งที่รักอย่างเต็มที่

ทว่าในพระทัยขององค์เหนือหัวกลับทรงนึกสังหรณ์ใจ... หากมีผู้ใดบังอาจจงใจกลั่นแกล้งรังแกหญิงสาวผู้บริสุทธิ์ถึงเพียงนี้ พระองค์ย่อมไม่อาจประทับยืนนิ่งดูดายอยู่ได้ตลอดไปแน่

ครั้นยามราตรีใกล้มาเยือน ความมืดมิดเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ เซียวจิ่งเหิง จึงตรัสลาและเสด็จกลับพระตำหนัก อวี้เหนียง ลุกขึ้นย่อกายโค้งคำนับส่งเสด็จตามมารยาทจนกระทั่งร่างสูงสง่าลับสายตาไป ก่อนที่นางจะหันกลับมาจัดการตรวจตราความเรียบร้อยของไหดองที่ตั้งเรียงรายอยู่ใต้ชายคาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนเข้านอน

“เสี่ยวชุน... เจ้าช่วยมาถือโคมไฟส่องทางให้ข้าหน่อยซิ ข้าจะตรวจดูไหดองที่จะต้องจัดส่งเข้าห้องเครื่องในวันพรุ่งนี้เสียหน่อย” 

“ได้สิ ข้ากำลังจะเก็บของพอดี”

ทั้งสองเริ่มเดินไล่ตรวจสอบความเรียบร้อยทีละใบ อวี้เหนียง ก้มลงตรวจฝาปิด เชือกที่ผูกมัด และป้ายกระดาษระบุชื่อที่ติดไว้ด้านหน้าอย่างถี่ถ้วน ใบแรก... เรียบร้อยดีไม่มีปัญหา ใบที่สอง... แนหนาปกติ ใบที่สาม... เชือกผูกแน่นหนาดี

ทว่า เมื่อก้าวมาถึง ไหใบที่สี่ อวี้เหนียง กลับต้องชะงักกึก ฝีเท้าหยุดนิ่งทันที

“มีอันใดหรือ อวี้เหนียง” เสี่ยวชุน หันมาถามด้วยความฉงน 

“แปลก...”

“แปลกตรงไหนกัน” อวี้เหนียง ย่อตัวลงเพ่งพินิจไหตรงหน้าอย่างละเอียด 

“ไหใบนี้... มิได้อยู่ในตำแหน่งเดิมที่ข้าวางไว้” 

“เจ้าจำสลับหรือเปล่า” 

“ไม่มีทาง! ข้าจำแม่นยำยิ่งนัก ไหใบนี้ข้าตั้งใจวางไว้เคียงข้างไหหัวไชเท้าดอง แต่อยู่ดี ๆ ไหไม้นี่กลับถูกเลื่อนเข้ามาอยู่ด้านในสุด” เสี่ยวชุน รีบถือโคมไฟเข้ามาส่องใกล้ ๆ 

“หรือว่าคนงานจากห้องเครื่องเข้ามาช่วยเคลื่อนย้ายตอนที่เราเผลอ” 

“ไม่น่าจะใช่... เพราะวันนี้ยังไม่มีผู้ใดมารับของจัดส่งเลยสักคน” อวี้เหนียง ใช้นิ้วเรียวแตะปมเชือกที่ผูกฝาไห ก่อนจะสังเกตเห็นความผิดปกติที่เด่นชัดขึ้น ป้ายกระดาษสาที่ติดอยู่ด้านหน้า... มิใช่ป้ายที่นางเป็นคนเขียนขึ้นด้วยมือตนเอง

นางรีบดึงป้ายกระดาษนั้นขึ้นมาพลิกดู ตัวอักษรที่เขียนด้วยหมึกดำระบุชัดเจนว่า ‘หัวไชเท้าดองสูตรหวานพิเศษ’ ทั้งที่ตามบันทึกสมุดบัญชีของนาง ไหใบนี้คือ ‘แตงกวาดองสูตรลดน้ำตาล’ ที่เพิ่งปรับสูตรเมื่อช่วงบ่าย

“นี่มิใช่ป้ายที่ข้าเขียนขึ้น” อวี้เหนียง อุทานเบา ๆ ด้วยความตกใจ เสี่ยวชุน เบิกตากว้างจนแทบถลน 

“ว่ากระไรนะ! แล้วผู้ใดกันที่เป็นคนสับเปลี่ยนมัน” 

“ข้ายังไม่รู้...”

อวี้เหนียง ยังไม่ประมาทรีบเปิดฝาไหออก นางเพียงตรวจสอบรอบปากไหและปมเชือกอย่างละเอียดรอบคอบอีกครั้ง ก่อนจะวางป้ายลงบนโต๊ะด้วยความรู้สึกหนาวยะเยือกในอก เสี่ยวชุน เริ่มมีสีหน้าตื่นตระหนกหวาดกลัว 

“หรือว่า... จะมีคนแอบลักลอบเข้ามาในสวนของเราตอนที่เราไม่อยู่” อวี้เหนียง จ้องมองไหใบนั้นนิ่งนาน ก่อนจะกวาดสายตาไปยังไหใบอื่น ๆ ที่ตั้งเรียงรายอยู่ข้างเคียง

 “ข้ายังไม่กล้าด่วนสรุปว่าเกิดอันใดขึ้น... แต่ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป เราต้องตรวจเช็คไหทุกใบอย่างละเอียดทุกครั้งก่อนส่งมอบออกนอกเรือน” เสี่ยวชุน พยักหน้ารับรัวเร็วด้วยความหวาดหวั่น

“แล้วไหเจ้าปัญหาใบนี้เล่า... จะจัดการอย่างไรดี”

 “แยกมันออกไปก่อน ห้ามเปิดฝา และห้ามนำส่งให้ผู้ใดเด็ดขาด จนกว่าเราจะสืบสาวราวเรื่องได้แน่ชัดว่าเกิดความเปลี่ยนแปลงอันใดขึ้นกับมันกันแน่” อวี้เหนียง รีบหยัดกายลุกขึ้น คว้าสมุดบันทึกเล่มใหม่มาเปิด บรรจงจดบันทึกวันเวลา สภาพแวดล้อม และรายละเอียดความผิดปกติของไหใบนั้นลงไปอย่างละเอียดถี่ถ้วนที่สุด

ทว่า... ภายในใจของนางกลับเริ่มระลอกคลื่นแห่งความกังวลซัดสาดเข้ามาอย่างรุนแรง ผู้ใดกันที่เป็นคนแอบย้ายไหใบนี้ ผู้ใดกันที่เป็นคนจงใจเปลี่ยนป้ายชื่อ และจุดประสงค์ที่แท้จริงของการกระทำลับ ๆ ล่อ ๆ เช่นนี้คืออะไรกันแน่

สวนผักเล็ก ๆ อันสงบเงียบ ที่เคยมีเพียงกลิ่นหอมกรุ่นของดินชื้นและรสเปรี้ยวกลมกล่อมของผักดอง... บัดนี้กลับแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายอันตรายและความไม่ชอบมาพากล ที่ทำให้นางไม่อาจหลับตาลงได้อย่างสนิทใจอีกต่อไปแล้ว