ของดองหนึ่งไหกับความอิจฉา

เช้าวันใหม่ภายในเรือนท้ายวังเริ่มต้นขึ้นท่ามกลางเสียงนกร้องเจื้อยแจ้วและกลิ่นดินชื้นยามต้องน้ำค้าง หลินอวี้เหนียง นั่งตรวจทานสมุดบันทึกการหมักผักดองอยู่ข้างโต๊ะไม้ตัวเล็ก ขณะที่ เสี่ยวชุน ช่วยคัดแยกพืชผักที่เก็บสด ๆ จากแปลงออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งเตรียมจัดส่งเข้าห้องเครื่องหลวง ส่วนที่เหลือเก็บไว้สำหรับทดลองสูตรหมักดองชุดใหม่ ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยเช่นทุกวัน... จนกระทั่งเสียงฝีเท้าหนัก ๆ หลายคู่ดังขึ้นตรงทางเข้าเรือน

“ผู้ใดอยู่ในนี้” เสียงนางกำนัลผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างไม่เบานัก

เสี่ยวชุนเงยหน้าขึ้นจากตะกร้าผัก ก่อนจะรีบลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเมื่อเห็นหญิงสาวในชุดนางกำนัลชั้นสูงของตำหนักกู้เดินนำผู้ติดตามอีกสองคนเข้ามาด้านใน

“ข้าน้อย หลินอวี้เหนียง... ขอคารวะพี่หญิงเจ้าค่ะ” อวี้เหนียง วางพู่กันลงแล้วลุกขึ้นประสานมือทำความเคารพอย่างสุภาพ

นางกำนัลผู้นั้นกวาดสายตามองไปรอบบริเวณ ตั้งแต่แปลงผักที่ถูกจัดสรรไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ไปจนถึงไหหมักดองหลายใบที่เรียงรายอยู่ใต้ชายคาเรือนด้วยแววตาวิเคราะห์แกแกมดูแคลน

“เจ้านั่นเองสินะ... หลินอวี้เหนียง” 

“เจ้าค่ะ” 

“ข้ามีนามว่า อวี้ถิง เป็นนางกำนัลคนสนิทของ พระสนมกู้หว่านหรู วันนี้ข้ามาที่นี่ตามรับสั่งของพระสนม” อวี้เหนียง ก้มศีรษะลงเล็กน้อยอย่างนอบน้อม 

“ไม่ทราบว่าพระสนมทรงมีพระประสงค์สิ่งใดหรือเจ้าค่ะ” อวี้ถิงเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย 

“ได้ยินมาว่าผักดองฝีมือของเจ้ากำลังเลื่องลือไปทั่ววังหลวง ทั้งพระพันปีและฮองเฮายังทรงโปรดปราน พระสนมกู้จึงมีรับสั่งอยากให้เจ้าไปช่วยจัดเตรียมเครื่องเคียงและของดองที่ตำหนักสักระยะ”

“ให้ข้าไปช่วยที่ตำหนักกู้หรือเจ้าค่ะ” 

“ใช่แล้ว เป็นเรื่องน่ายินดีปรีดาไม่ใช่หรืออย่างไร พระสนมทรงสนพระทัยในฝีมือของเจ้า นางกำนัลชั้นผู้น้อยเช่นเจ้าสมควรจะรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง”

แม้คำพูดจะฟังดูคล้ายการชักชวน ทว่าน้ำเสียงและแววตากลับไร้ซึ่งไมตรีจิต มีเพียงความหมายในทำนองว่าอีกฝ่ายไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยปากปฏิเสธ อวี้เหนียง มิได้รีบร้อนตอบรับ นางชำเลืองมองไหดองที่กำลังหมักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบระมัดระวัง

“ขอบพระมหากรุณาธิคุณของพระสนมเจ้าค่ะ... แต่ไม่ทราบว่าต้องการให้ข้าไปช่วยจัดเตรียมอาหารประเภทใด และต้องใช้เวลาอยู่ที่นั่นนานเท่าไรหรือเจ้าค่ะ” อวี้ถิง เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย คล้ายไม่คาดคิดว่านางจะกล้าซักถามรายละเอียดยิบย่อย

 “ก็พวกของดองที่เจ้าถนัดนั่นแหละ พระสนมอยากให้เจ้าไปช่วยดูแลเรื่องนี้ไว้ประจำตำหนัก ส่วนเรื่องเวลา... ก็อยู่จนกว่างานทุกอย่างจะเรียบร้อยสมบูรณ์นั่นแหละ”

“แล้วต้องให้ข้าไปรายงานตัวตั้งแต่วันใดหรือเจ้าค่ะ” 

“วันนี้แหละ หากเจ้าเก็บข้าวของเรียบร้อยแล้ว ก็ตามข้าไปได้ทันที” อวี้เหนียง นิ่งงันไปชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยปฏิเสธอย่างนุ่มนวลแต่หนักแน่น 

“หากเป็นเช่นนั้น... ข้าคงยังติดตามพี่หญิงไปไม่ได้ในตอนนี้เจ้าค่ะ” สีหน้าของอวี้ถิงเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงทันที 

“เจ้าว่าอย่างไรนะ”

“ขณะนี้ข้าได้รับมอบหมายให้รับผิดชอบการจัดเตรียมผักดองสำหรับงานสำคัญของฮองเฮา อีกทั้งยังมีวัตถุดิบอีกหลายรายการที่ต้องตรวจสอบและบันทึกผลตามกำหนด หากข้าละทิ้งหน้าที่ตรงนี้ไปโดยพลการโดยมิได้แจ้งผู้ดูแล...เกรงว่าจะเกิดความเสียหายขึ้นได้เจ้าค่ะ”

“เจ้ากำลังจะบอกว่า... คำเชิญจากตำหนักกู้มีความสำคัญน้อยกว่างานของฮองเฮาอย่างนั้นรึ”

“ข้ามิได้หมายความเช่นนั้นเจ้าค่ะ” อวี้เหนียงรีบย่อกายลงก้มศีรษะ 

“ข้าเพียงแต่ไม่อาจรับงานนอกเหนือคำสั่งโดยพลการได้ หากพระสนมทรงมีพระประสงค์ให้ข้าไปช่วยงานจริง ๆ โปรดส่งคำขอผ่านทางห้องเครื่องหรือผู้ดูแลสวนตามระเบียบ เมื่อมีคำสั่งที่ถูกต้องลงมา ข้าก็ยินดีน้อมรับปฏิบัติโดยไม่มีข้อแม้แต่น้อยเจ้าค่ะ” อวี้ถิงแค่นหัวเราะออกมาในลำคอ

 “พูดจาหลักการเสียดิบดี ทำตัวเป็นคนสำคัญไปได้... เจ้าเพิ่งจะได้รับคำชมจากเบื้องสูงมาไม่กี่วัน ถึงกับคิดว่าตนเองมีสิทธิ์เลือกงานได้แล้วอย่างนั้นรึ?”

“ข้ามิกล้าคิดเยี่ยงนั้นเลยเจ้าค่ะ” 

“แล้วเหตุใดจึงดึงดันไม่ยอมไปกับข้า” 

“เพราะข้ายังมีหน้าที่ในความรับผิดชอบที่ยังสะสางไม่แล้วเสร็จเจ้าค่ะ”

“หรือแท้จริงแล้ว... เจ้าเพียงแต่ไม่อยากเหยียบย่างไปที่ตำหนักกู้ เพราะลำพองใจว่าได้รับความโปรดปรานจากฮองเฮาและพระพันปี จึงไม่เห็นหัวพระสนมองค์อื่นในวังหลังแห่งนี้อีกแล้ว!” 

เสี่ยวชุน ที่ยืนกำมือแน่นอยู่ด้านหลังถึงกับทนไม่ไหว ขมวดคิ้วมุ่นเตรียมจะก้าวออกไปโต้เถียง ทว่าถูก อวี้เหนียง ส่งสายตาห้ามปรามเสียก่อน อวี้เหนียง สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อระงับอารมณ์ ก่อนเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าเด็ดเดี่ยว 

“ข้าเป็นเพียงนางกำนัลต้อยต่ำผู้หนึ่ง หน้าที่หลักคือทำงานที่ได้รับมอบหมายให้ลุล่วงด้วยดี มิบังอาจมีความคิดดูหมิ่นหรือยกตนข่มท่านผู้ใดทั้งสิ้นเจ้าค่ะ”

“ปากคอเราะร้ายนักนะ” 

“หากวาจาของข้าทำให้พี่หญิงขุ่นเคืองใจ ข้าต้องขออภัยด้วยเจ้าค่ะ... ระเบียบย่อมต้องเป็นระเบียบ การเคลื่อนย้ายตัวบุคคลจำเป็นต้องผ่านผู้ดูแล เพื่อป้องกันมิให้เกิดความเข้าใจผิดในภายหลังเจ้าค่ะ” อวี้ถิง จ้องมองนางด้วยนัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว

 “จำคำพูดอวดดีของเจ้าไว้ให้ดีเถิด... หลินอวี้เหนียง!” 

“ข้าจะจดจำไว้เจ้าค่ะ” 

“จำไว้ว่า คนที่เคยได้รับคำชมจากเบื้องบน... มิได้หมายความว่าจะไม่มีวันตกอับถูกลงทัณฑ์!”

กล่าวจบ อวี้ถิงก็สะบัดแขนเสื้ออย่างแรงด้วยความโมโห ก่อนจะหันหลังเดินกระแทกเท้าจากไปพร้อมกับผู้ติดตามทั้งสอง เมื่อร่างของคนทั้งสามลับสายตาไป เสี่ยวชุน ก็โผเข้ามาหา อวี้เหนียง ทันทีด้วยความอัดอั้นตันใจ 

“เจ้าเห็นฤทธิ์เดชพวกนางหรือยัง พูดจาถากถางราวกับเจ้าไปแย่งชิงสมบัติอันใดมาจากตำหนักกู้เสียอย่างนั้น!” อวี้เหนียง ก้มลงหยิบพู่กันและสมุดบันทึกบนโต๊ะขึ้นมาจัดเก็บอย่างใจเย็น 

“นางก็แค่ทำตามคำสั่งนายมาเท่านั้น”

“แต่คำสั่งบ้าบอนั่นมันไม่ผ่านตามขั้นตอนเสียหน่อย เจ้าไม่กลัวบ้างเลยหรือว่าการปฏิเสธนางเช่นนี้จะนำภัยมาสู่ตัว” 

“ถามว่ากลัวหรือไม่... ก็ย่อมต้องกลัวสิ” คำตอบสั้น ๆ เรียบง่ายทำเอาเสี่ยวชุนถึงกับชะงักงัน

“ในเมื่อเจ้ารู้ว่าน่ากลัว ไยจึงยังกล้าขัดใจนางเล่า”

 “ข้าเป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง ไยจะไม่รู้จักรอดกลัวเป็น” อวี้เหนียงแย้มยิ้มบางเบา พลางทอดสายตาไปยังไหดองที่ตั้งเรียงรายอยู่ใต้ชายคา 

“แต่หากข้ายอมติดตามพวกนางไปโดยมิได้แจ้งผู้ดูแล แล้ววันหนึ่งเกิดมีใครหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมากล่าวหาว่า ข้าแอบเอาวัตถุดิบของหลวงไปปรนเปรอตำหนักอื่นโดยพลการ... ถึงเวลานั้น ข้าจะเอาคำแก้ตัวอันใดไปชี้แจงเล่า” เสี่ยวชุน นิ่งอึ้งไปทันทีเมื่อฉุกคิดขึ้นได้

“ข้ามิได้คิดว่าตนเองสูงส่งกว่าผู้ใด... เพียงแต่ไม่อยากให้ผู้คนที่เมตตาให้งานข้าต้องเดือดร้อน และไม่อยากให้ความประมาทเพียงชั่ววูบมาทำลายทุกสิ่งที่อุตส่าห์สร้างมากับมือ” 

“แต่คนในวังนี้หาได้มองเหตุผลของเจ้าทุกคนไม่นะ อวี้เหนียง... มีแต่พวกที่ใช้อำนาจกดขี่คนอื่นทั้งนั้น” 

“ข้ารู้ดี...” อวี้เหนียงตอบแผ่วเบา 

“...เพราะเหตุนี้อย่างไรเล่า เราจึงยิ่งต้องระมัดระวังตัวให้มากเป็นพิเศษ” เสี่ยวชุน ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความระอาปนเป็นห่วง 

“ก็ได้ ๆ ข้าจะช่วยเจ้าหูไวตาให้มากขึ้น แต่บอกไว้ก่อนนะ... หากวันหน้ามีใครหน้าไหนกล้ามาหาเรื่องเจ้าอีก ข้าไม่ยอมยืนเงียบอยู่เฉย ๆ แน่!” 

“ขอเพียงเจ้าอย่าใจร้อนไปมีเรื่องกับใครก่อนก็พอแล้ว” 

“ข้าจะพยายาม... แต่รับรองไม่ได้หรอกนะ”