สูญเสีย

“นายครับ”

มาลิคเคาะประตูหน้าห้องทำงานสองสามเคาะเพื่อเป็นการร้องเตือนเจ้านายตามมารยาท  ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปภายในห้องนั้นด้วยท่าทางสุภาพแต่ทว่าแฝงไปด้วยมาดแห่งความน่าเกรงขามตามสไตล์มือขวาของมาเฟีย

“มีเรื่องเหี้ยอะไรก็ว่ามา”

เซนต์เงยหน้าขึ้นมองลูกน้องมือขวาที่เดินเข้ามาก่อนจะผลักเอกสารกองโตที่เพิ่งจะตรวจเสร็จให้ลูกน้องอีกคนเอาไปเก็บ

เวลานี้เป็นเวลาหัวค่ำที่เขายังคงทำงานอยู่ภายในห้องทำงานที่อยู่ในโกดังขนาดใหญ่ที่ซึ่งมีไว้สำหรับเก็บของเถื่อนเพื่อส่งออกไปขาย

“ไอ้โจโทรมาครับ”

มาลิคที่เพิ่งจะวางสายสนทนาระหว่างเขากับไอ้โจเพื่อนร่วมงานไปก็รีบเดินมารายงานเจ้านาย  เพราะในช่วงวันสองวันนี้เรื่องที่โรงพยาบาลถือเป็นเรื่องสำคัญที่สุดสำหรับเจ้านายของเขา  จะชักช้าเก็บข่าวเอาไว้ไม่ได้เลย

“มันว่าไงล่ะ”

มือหนาคว้าเอาแก้วเหล้าที่อยู่ใกล้มือมาจิบไปด้วยเพื่อเพิ่มบรรยากาศการรับฟังข่าวดีให้มันครื้นเครงกันหน่อย

“หมอบอกว่าผู้หญิงคนนั้นสูญเสียความจำไปครับ”

“จะเป็นไปได้ไงวะก่อนหน้านี้มันก็ร่างกายแข็งแรงดีไม่ใช่เหรอแค่รถคว่ำไม่กี่ตลบจะมามารยาความจำเสื่อม”

ใบหน้านิ่งเฉยของมาเฟียถึงกับดูตึงเครียดขึ้นในทันทีที่ได้ยินข่าวจากปากของลูกน้อง  เมื่อเขาไม่ได้ต้องการให้ทุกอย่างมันออกมาเป็นแบบนี้ 

เขาต้องการให้เธอคือลูกสาวของมาเฟียที่จะต้องถูกเขาชำระแค้นอย่างสาสมก่อนที่รายต่อไปจะเป็นพ่อของเธอ

“สมองของเธอได้รับความเสียหายจากอุบัติเหตุทำให้เธอสูญเสียความทรงจำครับ”

“แล้วเมื่อไหร่มันจะหายวะ”

เสียงหนาถามกลับสั้นๆพร้อมกับมือที่ถือแก้วเหล้าแน่นขึ้นราวกับจะบีบให้มันแตกคามือ

เขาไม่เคยวางแผนอะไรแล้วผิดพลาดมาก่อน  ทุกอย่างสำหรับเขาจำเป็นต้องออกมาสวยหรูที่สุด  แล้วทำไมกับผู้หญิงตัวเล็กๆคนเดียวทุกอย่างมันถึงได้ผิดพลาดไปหมดแบบนี้

“ทุกอย่างขึ้นอยู่กับหลายปัจจัยครับหมอยังให้คำตอบไม่ได้  แต่ถ้าโชคร้ายเธอก็อาจจำอะไรไม่ได้เลยไปตลอดชีวิต”

“ไอ้เวร  เพล้ง!”

แก้วเหล้าในมือมาเฟียที่มีเหล้าอยู่เกือบจะเต็มแก้วถูกปาออกไปอย่างแรงชนแก้วนั้นไปชนกับประตูห้องทำงานอย่างจังก่อนมันจะแตกละเอียด  เศษแก้วกระจัดกระจายตั้งแต่กลางอากาศก่อนร่วงลงสู่พื้นด้านล่าง

มาลิคหลบความอารมณ์ร้อนของเจ้านายแทบไม่ทัน  แต่ด้วยความรู้ใจว่าเจ้านายต้องโมโหมากแน่ๆถ้าได้ยินเรื่องนี้ก็เลยพอจะตั้งรับได้ทันอยู่บ้าง

“กูอุตส่าห์วางแผนตั้งนานกว่าจะจำตัวมันมาได้  กูยอมเสียเวลาไปตั้งเท่าไหร่กับการล้างแค้นนี้”

พูดยังไม่ทันขาดคำมือหนาของมาเฟียก็กวาดเอกสารทุกอย่างรวมไปถึงของตกแต่งที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานลงไปกองกับพื้นด้วยความโมโห

“โธ่โว้ย”

แล้วใช้มือนั้นทุบลงบนโต๊ะอย่างแรงเพื่อระบายความโกรธเกรี้ยวออกไปเมื่อแผนทุกอย่างที่วางเอาไว้มันพังไม่เป็นท่า

“นี่นะเหรอสิ่งที่กูรอคอย”

“สิ่งที่กูจะทำให้คนอย่างพวกมันต้องเจ็บปวดเหมือนกับกู  ทำไมมันถึงพังแบบนี้วะ”

“เพราะมึงไอ้อัลวิน  ไอ้เวรตะไล  ไอ้ชิงหมามาเกิด”

เสียงหนายังคงด่าทอศัตรูหมายเลขหนึ่งของเขาดังทะลุออกไปนอกห้องทำงาน   เขากำลังเสียการควบคุมตัวเองเมื่อทุกอย่างมันไม่ได้ดังใจ

คนอย่างเขาวางแผนเอาไว้แล้วทุกอย่างมันก็ต้องเป็นไปตามนั้นสิ  ทำไมถึงกลับตาลปัตรไปหมดแบบนี้วะ

ลูกน้องถึงกับเข้าหน้าไม่ติดไม่กล้าเข้าไปห้ามเจ้านายที่เหมือนจะขาดสติไปแล้วกับการล้างแค้นนั้น

ปล่อยให้เจ้านายอารวาดให้ถึงที่สุดแล้วค่อยตามเก็บความเสียหายตามหลังเหมือนอย่างเคย

“ฮ่าๆ  ถ้ามึงจะเล่นตลกกับกูแบบนี้ก็ได้เลยไอ้อัลวิน  กูจะเล่นตลกกับมึงกลับไป  รับรองเลยว่า  ทั้งมึงและก็ลูกสาวของมึงได้สนุกสมใจแน่”

เสียงหนาที่อารวาดดังลั่นไปหมดจนลูกน้องทั้งด้านในห้องและน้องห้องต่างกลัวกันหัวหดกลับกลายเป็นเสียงหัวเราะดังออกมาแทนที่ราวกับสะใจอะไรบางอย่าง

ในเมื่อเธอจำอะไรเขาก็ย่อมมีวิธีประเคนความเจ็บแค้นใส่เธอได้อยู่ดี  และมันอาจสร้างความสะใจให้กับเขามากขึ้นกว่าเดิมก็เป็นได้

แก้วตาดวงใจของไอ้อัลวินมันจะต้องแหลกสลายคามือเขา  ไม่เหลือชิ้นดีกลับไปซบอกของพ่อมันอย่างแน่นอน  เขาสาบานเอาไว้ตรงนี้เลย

“ไปโรงพยาบาล  เรื่องสนุกกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว”

“ครับนาย”

เซนต์เดินทางออกจากโกดังของเขาในทันทีเพื่อไปที่โรงพยาบาล  เขาใช้เวลาเดินทางค่อนข้างนานเพราะจากโกดังถึงโรงพยาบาลระยะทางค่อนข้างไกลกัน  และเดินทางโดยไร้ลูกน้องติดตามเพื่อไม่ให้ตกเป็นเป้าสายตาของศัตรูโดยเฉพาะไอ้อัลวินมันอาจแอบส่งคนสะกดรอยตามเขามาก็เป็นได้ 

ถึงทุกอย่างจะผิดแผนไปหมดแต่ทว่าการล้างแค้นก็ยังคงต้องดำเนินต่อไป  และเธอคนนั้นก็ยังจำเป็นที่จะต้องอยู่กับเขาจนกว่าเขาจะพอใจ  ใครก็มาชิงตัวเธอไปไม่ได้ถ้าเขายังไม่พอใจ

ทันทีที่เขาเดินทางถึงโรงพยาบาล  เขาก็ตรงดิ่งไปยังเป้าหมายของการล้างแค้นในทันทีเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา

“ฉันเป็นใครคะ”

เพียงพอใจยังคงมีคำถามเหมือนเดิมเมื่อเธอได้เห็นหน้าเขา  ผู้ชายที่เธอรู้สึกคุ้นหน้าเขามากที่สุดแต่ทว่ากลับไม่รู้จักว่าเขาคือใคร

เขาเป็นเพียงคนเดียวที่เธอกล้าเอ่ยปากถามอะไรออกไป  เพราะถ้ากับคนอื่นๆที่มักสับเปลี่ยนกันเข้ามาหาเธอนั้นทุกคนดูน่ากลัวจนเธอไม่กล้าพูดด้วย

“เธอเป็นนางบำเรอของฉันไงล่ะ”

เซนต์เดินเข้าไปใกล้เธอมากขึ้นจนชิดขอบเตียงของเธอราวกับจะมาเยี่ยมคนเจ็บหนักอย่างเธอ  ก่อนจะตอบคำถามเธอออกไปด้วยรอยยิ้มเยาะแห่งความสะใจ  มันอาจจะผิดแผนไปซะหน่อยกับการที่เธอไม่หลงเหลือความทรงจำอะไรนั้นเลย  แต่รับรองเลยว่าต่อจากนี้เธอจะทรมานไม่ต่างจากตอนที่พ่อของเขาถูกพ่อของเธอฆ่าตาย

“นางบำเรอ?”

หญิงสาวก้มหน้าหลบสายตาคมที่จ้องมามองที่เธอเล็กน้อยเพื่อคิดถึงสิ่งที่เขาพูด  แต่ยิ่งคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออกว่าเขากำลังพูดถึงอะไรกัน

“ก็อีตัวที่มีไว้ให้เอาไง”

“เอา?”

“ใช้ตรงนี้มอบความสุขไม่รู้จบ”

ร่างสูงขยับเดินเข้าไปให้ใกล้เธอมากขึ้นจนหมอกับพยาบาลต้องรีบหลบทางให้  ก่อนจะยื่นมือหนาเข้าไปใกล้หญิงสาวให้มากที่สุด  แล้วเข้าสัมผัสตรงเป้ากางเกงของเธอ

บีบเข้าไปอย่างแรงด้วยความตั้งใจ  เพราะคนอย่างเธอเขาไม่จำเป็นต้องปรานี  ยิ่งทำให้เธอเจ็บช้ำมากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งสะใจมากเท่านั้น

“อื้อ  เจ็บนะ”

หญิงสาวถึงกับขยับตัวหนีความเจ็บปวดนั้นด้วยความไม่เข้าใจ  ในหัวของเธอก็ยังคงคิดไม่ออกอยู่ดีว่านางบำเรอนั้นคืออะไร

“ถอดสายน้ำเกลือออก  แล้วพาตัวกลับบ้าน  เดี๋ยวนี้”

มาเฟียหนุ่มหันหน้าเดินกลับออกไปพร้อมกับออกคำสั่งดังลั่นห้องพักฟื้นเล็กๆนั้น  เมื่อเขาอยากพาเชลยแห่งความแค้นกลับไปเล่นสนุกด้วยใหญ่แล้ว

“ครับนาย”

“ให้คนไข้ได้พักต่อสักคืนเถอะครับ”

หมอคนหนึ่งเอ่ยพูดขึ้นอย่ากล้าๆกลัวๆ  แต่ทว่าเพื่อรักษาชีวิตของคนไข้เอาไว้ก็ต้องกลั้นใจพูดออกไป

เพราะถ้าขืนปล่อยให้หญิงสาวคนนั้นกลับบ้านไปตอนนี้  อาการของเธออาจจะแย่ลงหรือหายช้าก็เป็นได้

“กล้าพูดมากมึงคงไม่อยากใช้ชีวิตแล้วใช่ไหม”

มาเฟียหนุ่มหันหน้ามาเล็กน้อยเพื่อใช้หางตามองคนที่กล้าขัดคำสั่งของเขา  ก่อนจะตะคอกออกไปดังลั่นอีกครั้ง

“ดะๆเดี๋ยวผมสั่งยาให้นะครับ”

หมอคนนั้นกลัวจนหัวหด  รีบเปลี่ยนคำพูดในทันที  ก่อนจะพาตัวเองเดินออกไปจากห้องพักฟื้นนั้นก่อนมาเฟียซะอีก  รวมไปถึงพยาบาลก็รีบเดินออกไปด้วย

ไม่มีใครกล้าอยู่ขัดใจมาเฟียที่ใหญ่คับโรงพยาบาลนั้นเลยแม้แต่คนเดียว  ด้วยกลัวจะตายกันทั้งนั้น

“พากลับไปขังไว้ที่บ้าน  ถ้ามันหนีไปได้กูจะฆ่าล้างโคตรพวกมึงทุกตัว  แม้แต่หมาเฝ้าบ้านกูก็ไม่ให้เหลือ”

เซนต์เดินออกมาสั่งไอ้โจลูกน้องที่เขานั้นไว้ใจให้ทำงานใหญ่ได้อีกคนนอกเหนือจากไอ้มาลิค  เมื่อวันนี้เขายังไม่ว่างกลับไปเล่นสนุกกับผู้หญิงคนนั้น

แล้วเขาก็ออกจากโรงพยาบาลไปทำงานของเขาที่เป็นธุรกิจผิดกฎหมายเต็มรูปแบบ  มีตั้งแต่ผับใหญ่โตที่เต็มไปด้วยอบายมุขไปจนถึงท่าเรือของตัวเองที่เอาไว้ขนส่งของผิดกฎหมายทุกชนิด

“ครับนาย”

โจก้มหน้ารับคำสั่งจากเจ้านายในทันที  พร้อมกับจัดขบวนรถเพียงคันเดียวที่ไม่ใช่รถใหม่อะไรเป็นเพียงรถเช่ามาเพื่อใช้สำหรับงานนี้งานเดียวเท่านั้น  แล้วพาตัวเธอไปขึ้นรถที่ทางด้านหลังของโรงพยาบาลเพื่อไม่ให้ใครเห็นเธอ  และพาเธอกลับไปยังบ้านของเจ้านาย