LOGIN"นังลูกไม่รักดี! แกรีบเก็บกระเป๋าแล้วออกไปจากบ้านฉัน!" ผู้เป็นแม่พูดไปพร้อมกับปาดน้ำตา
"แต่แม่ ลุงเด่นชัยมันปล้ำฉันนะแม่ไล่ลูกตัวเองออกไปแล้วมันล่ะ?" ม่านฟ้ามองผู้เป็นแม่ด้วยน้ำเสียงที่ตัดพ้อ "แค่แกออกไปจากที่นี่ ทุกอย่างมันจะดีขึ้น" ดาวพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ โดยไม่ได้สนใจลูกสาวที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้น เธอรวบเสื้อผ้าที่ถูกโยนลงพื้นอย่างไม่ใยดีมาสวมใส่ พร้อมกับเก็บเสื้อผ้าที่เธอมียัดใส่กระเป๋าใบใหญ่ทั้งๆที่เธอเองก็ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน "นังดาว แกจะให้หนูม่านฟ้าออกไปจริงๆหรอ" "หุบปากซะ ถ้าแกไม่อยากออกไปอีกคน" "ไม่จ๊ะๆ" ตาเฒ่าหัวงูยกมือขึ้นสองข้างปฏิเสธ ม่านฟ้าหันกลับมามองบ้านที่เธออยู่อาศัยตั้งแต่เล็กจนโตเป็นครั้งสุดท้ายด้วยน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม พร้อมกับลากกระเป๋าใบใหญ่เดินห่างออกไปเรื่อยๆโดยไม่รู้จุดหมายที่เธอจะไป เธอเดินไปตามถนนที่ไม่ค่อยมีรถวิ่งผ่านเท่าไหร่นัก เอี๊ยดดด!!! รถตู้สีดำคันหนึ่งแล่นมาจอดขวางด้านหน้า มีชายสวมชุดสูทสีดำเดินลงมาอย่างสง่า "ขึ้นรถครับ" "ไปไหนคะ" "มาเถอะแม่หนู..." ฉันมองผู้ชายวัยกลางคนที่มองมาที่ฉันอย่างไร้ความรู้สึกใดๆ ท่าทางของชายที่นั่งอยู่ในรถเหมือนผู้มีอิทธิพลที่น่าเกรงขามมาก ม่านฟ้าตัดสินใจก้าวขึ้นรถนั่งลงเบาะที่ว่างอีกฝั่ง "ออกรถ" "ครับนาย" "ฉันมีข้อเสนอให้เธอ..." เธอยังไม่ทันได้ถามชายวัยกลางคนก็พูดขึ้น ท่าทางและแววตาของเขาดูเย็นชาและเรียบเฉยไม่มีความรู้สึกใดๆ "ข้อเสนออะไรคะ" "ฉันมีงานให้เธอทำ เป็นภารกิจมีค่าตอบแทนที่สูง เธอสนใจไหม" ชายคนนั้นหันหน้ามาหาเธอก่อนจะหันกลับไปมองทางเหมือนเดิม "งานที่ว่าคือ..." "นางบำเรอในค่ายทหาร" "ห๊ะ!" "เธอได้ยินไม่ผิด แล้วนีี่เรียนจบหรือยัง" "เพิ่งจบค่ะแต่ยังไม่ได้งานทำ" "ก็ดี สนใจไปทำกับฉันไหม" "แต่หนูไม่..." "เธอไม่ฟังค่าตอบแทนที่ได้รับหน่อยหรอ" "งั้นฟังก็ได้ค่ะ" "เดือนล่ะ1แสน แต่ต้องทำตามกฎของฉัน" "โห 1แสนเลยหรอคะ" "อืม...ทุกเดือนจะมีคนโอนเงินเข้าบัญชีเธอ แต่เธอห้ามฝ่าฝืนกฎไม่งั้นสัญญาเป็นโมฆะ" ชายวัยกลางคนอธิบายเกี่ยวกับที่อยู่อาศัยและกฎระเบียบที่เธอต้องทำตามดังนี้ 1.ห้ามออกจากเขตพื้นที่ปลอดภัย เพราะมันหมายถึงชีวิตของเธอ 2.เธอจะต้องร่วมรักกับทหารไม่เกิน3คนต่อวัน และต้องป้องกันทุกครั้งระหว่างร่วมเพศนั่นก็เพื่อตัวเธอเอง 3.ห้ามมีความรัก 4.ห้ามมีเรื่องทะเลาะวิวาทกับคนอื่น 5.ห้ามหลบหนี และนั่นก็หมายถึงชีวิตของเธอเช่นกัน "อืมมม" ม่านฟ้าขมวดคิ้วอย่างใช้ความคิด เธอคิดวกไปวนมากับกฏประหลาดที่ชายลึกลับคนนี้บอก "ถ้าตกลงฉันจะไปส่งเธอที่ค่ายทหารแถวตะเข็บชายแดน" "อะไรนะคะ" ม่านฟ้าฟังไม่ผิด ตอนแรกเธอแค่คิดว่าจะเป็นค่ายทหารที่มีพวกนายพลยศใหญ่ แก่ๆรวยๆ วันนึงแทบไม่ต้องทำอะไร แต่เธอไม่คาดคิดว่ามันจะเลวร้ายขนาดนั้น เธอสับสนอย่างออกสีหน้า นายพลยกยิ้มที่มุมปากก่อนจะเอามือวางทาบบนไหล่ที่กำลังสั่นระริกให้ผ่อนคลายลง "คิดดูให้ดีๆ เธออยู่นี่จะได้อะไร ไปกับฉันเธอจะได้อะไร" "แต่ว่า" "คิดว่ามันคือภารกิจหนึ่งสิ ทหารพวกนั้นต้องจากบ้านมานาน พวกเขามาดูแลความสงบให้บ้านเมือง เสียสละความสุขของตนเองเพื่อประเทศชาติ แบบนี้เธอจะอยากช่วยคนเหล่านั้นไหม" "เอ่อ...แต่ว่า" "ถ้าไม่ไปก็เชิญลงจากรถ แต่ถ้าคิดว่ามันคือโอกาสที่เธอจะได้เติบโตก็ตกลงซะ" เธอครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง "ตกลงค่ะ" "ต้องอย่างนี้สิ ออกรถ!" เขาหันไปสั่งคนขับรถ บื้นนนนน!!! เวลาผ่านไป6ชั่วโมงรถหรูแล่นมาจอดถึงจุดหมาย ชายชุดสูทลงมาเป็นประตูให้ทั้งคู่ลงจากรถ ก่อนที่ม่านฟ้าจะก้าวลงจากรถตามเขายังบ้านหลังหนึ่ง "ตามฉันมา" "ค่ะท่าน" ท่านพาหญิงสาวมาหยุดอยู่ที่บ้านหลังหนึ่ง รอบๆเป็นต้นไม้ประดับต่างๆและมีชิงช้าให้นั่งเล่น บ้านสีขาวสะอาดตาชั้นเดียวแต่มีขนาดที่พอดีไม่เล็กจนเกินไป ท่านพาม่านฟ้าเดินดูรอบๆบ้านและอธิบายมุมต่างๆไปด้วย รวมไปถึงในตัวบ้านด้วย ม่านฟ้าก็ตั้งใจฟังเป็นอย่างดี "เอาล่ะ เธอน่าจะอยู่ได้นะ" "ค่ะท่าน" "มีอะไรสงสัยอีกไหม" "ทำไมที่นี่ไม่มีห้องครัวละคะ" ม่านฟ้าเอ่ยถามเพราะเธอไม่เห็นว่าในห้องมีห้องครัวหรืออุปกรณ์ทำกับข้าวให้เลย "ที่นี่มีแม่บ้านส่วนกลาง ไม่ต้องทำให้ยุ่งยาก หรอก เมื่อถึงเวลาแม่บ้านจะเอามาให้เอง" "อ๋อ อย่างนี้นี่เอง" "พวกของใช้ต่างๆรวมไปถึงไอ้นั่น...มีเตรียมไว้ในห้องถ้ามันหมดขาดเหลืออะไรบอกแม่บ้าน เขาจะเป็นคนเอามาให้เธอเอง" "เอ่อ ค่ะท่าน" "มีอะไรอีกไหม" "แล้วเรื่องเงินเดือน..." "ไม่ต้องห่วง เงินจะเข้าบัญชีของเธอทุกสิ้นเดือน" "ขอบคุณค่ะท่าน" "ที่นี่ทหารเขาว่างไม่ตรงกันเธอจะต้องรับมือได้ทุกสถานการณ์ทุกเวลา แต่ถ้าเกิน3ครั้งก็บอกพวกเขาไป มันเป็นกฏที่ทุกคนต้องทำตาม" "มีคนอื่นที่ทำแบบนี้อีกไหมคะ" "หึ มีสิ...ทุกโซนจะแบ่งผู้หญิงมาบริการประมาณ1-2คน ที่นี่ไม่ได้หนักอะไรฉันคิดว่าเธอเอาอยู่" "ค่ะ" เธอได้แต่ก้มหน้าเผชิญชะตากรรมที่กำลังจะเกิดขึ้นในภายภาคหน้า "ถ้าอยากออกไปซื้อของข้างนอกก็ขอให้เขาพาไปได้" "ค่ะท่าน" "นี่เบอร์ติดต่อฉันมีเรื่องด่วนอะไรโทรมา" "ขอบคุณค่ะท่าน" "ฉันขอตัวก่อนล่ะ" "สวัสดีค่ะ" ม่านฟ้ายกมือสวัสดีเขาก่อนที่เธอจะมองตามหลังไปจนลับสายตา กระเป๋าใบใหญ่ถูกเปิดออกและจัดเสื้อผ้าเข้าตู้อย่างเป็นระเบียบ เธอรู้สึกโดดเดี่ยวและอยากจะร้องไห้ออกมาเหลือเกิน เธอนึกย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ที่เธอโดนแม่แท้ๆไล่ออกจากบ้าน เธอไม่คิดว่าแม่ผู้ให้กำเนิดจะเห็นคนอื่นดีกว่าลูกอย่างเธอ "ฮึก!" เธอร้องไห้อย่างสะอึกสะอื้น น้ำใสๆรินไหลอาบใบหน้าสวย เธอปาดน้ำตาแล้วจัดของต่อจนเสร็จ ติ๊ง! ข้อความ : เงินเข้าบัญชี 100,000฿ เธอยิ้มทั้งน้ำตา อย่างน้อยๆก็ยังคนยื่นมือเข้ามาช่วย ถึงแม้ว่ามันจะต้องแลกกับสิ่งที่เธอไม่ชอบเลยก็ตาม "เสียให้พ่อเลี้ยงเลวๆฉันยังผ่านมาได้เลยจะเป็นไรไปถ้าจะเสียให้คนอื่นอีก" เธอปาดน้ำตาออกอย่างไม่แยแส ม่านฟ้าในตอนนี้มีทั้งความโกรธแค้นและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน"พ่อคะ! ปลดมันเลยค่ะ!" พิศมัยเสริมขึ้นเสียงแหลม "ทหารชั้นผู้น้อยที่ไม่มีความเคารพผู้ใหญ่แบบนี้ ไม่ควรอู่ในกองทัพ!"หมวดภรัณยืดอกตรง ยืนวันทาหัตถ์ทำความเคารพอย่างสงบนิ่ง เตรียมจะเอ่ยปากรับผิดชอบ...ทว่า เสียงก้าวขาหนักแน่นของขุนพลกลับดังขึ้นขัดจังหวะ อดีตนายทหารเสือเดินก้าวเข้ามาข้างหน้า ทอดสายตามองท่านนายพลและลูกสาวด้วยนัยน์ตาคมกริบดุดันจนท่านนายพลเดชาถึงกับชะงักกึกไป!"คำสั่งคุ้มกันส่วนตัว... หรือคำสั่งบีบบังคับให้ออกเดทกับลูกสาวท่านกันแน่ครับท่านนายพล?"น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของขุนพล ดังก้องไปทั่วห้องทำงาน!"แกเป็นใคร?!" นายพลหน้าซีดลงเล็กน้อย ตวาดกลับด้วยความหงุดหงิด "นี่มันเรื่องภายในกองทัพ คนนอกอย่างแกไม่มีสิทธิ์เข้ามาแทรกแซง!"ขุนพลยิ้มมุมปากเบาๆ ยื่นซองเอกสารตราครุฑสีทองวางลงบนโต๊ะทำงานของท่านนายพลอย่างสงบนิ่ง"ผมคือ ขุนพล อดีตผู้บังคับการหน่วยรบพิเศษชายแดน..." ขุนพลเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "และซองเอกสารที่วางอยู่ตรงหน้าท่าน... คือสายตรงจาก ผู้บัญชาการทหารบก เพื่อนร่วมรุ่นของผม ที่เพิ่งลงนามย้ายหมวดภรัณกลับเข้าสู่หน่วยรบหลัก และขอให้ตรวจสอบการใช้อำนาจในทางที่ผิดของ
ภรัณยิ้มรับด้วยความพองโตในหัวใจ แม้ในใจลึกๆ จะมีความปรารถนาอยากกอดอยากชิดใกล้หญิงสาวผู้เป็นดวงใจมากเพียงใด แต่สุภาพบุรุษและเกียรติของนายทหารผู้ได้รับการสั่งสอนมาอย่างดีก็ทำให้เขาสะกดกั้นความรู้สึกไว้ ชายหนุ่มกุมมือเธอแนบแก้มเบาๆ อย่างนุ่มนวลที่สุด ไร้ซึ่งความฉวยโอกาสหรือการล่วงเกินใดๆ"คืนนี้ช่างฟ้าขึ้นไปนอนบนห้องให้สบายใจเถอะครับ" ภรัณเอ่ยเสียงหวานอบอุ่น "ผมจะนอนเฝ้าบ้านอยู่ตรงโซฟานี้เอง ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมสัญญาว่าจะอยู่ในระเบียบ ไม่ล่วงเกินหรือทำอะไรให้ช่างฟ้าและคุณพ่อต้องหนักใจแน่นอนครับ"ทอฟ้ามองเห็นความสุภาพ ซื่อตรง และความเป็นสุภาพบุรุษแท้จริงในดวงตาของนายทหารหนุ่ม ความกังวลและความเหนื่อยล้าตลอดหลายสัปดาห์พลันละลายหายไปจนสิ้น เธอโน้มตัวลงประจูบจุมพิตแก้มของภรัณเบาๆ เป็นตราประทับขอบคุณ"ฝันดีนะคะหมวดภรัณ... พักผ่อนให้สบายนะคะ" ทอฟ้ากระซิบข้างหูด้วยความขวยเขิน ก่อนจะรีบหมุนตัววิ่งขึ้นบันไดไม้ชั้นบนไปทันทีภรัณเอามือจับแก้มข้างที่โดนหอม หลุดยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจ ชายหนุ่มล้มตัวลงนอนบนโซฟาไม้สัก ซุกกายใต้ผ้าห่มหนากลิ่นหอมอบอุ่น สายลมยามดึกพัดพริ้วพาเอาความสงบและสายใยรักอัน
ที่ระเบียงชั้นบน... ทอฟ้า ในชุดเสื้อยืดสบายๆ เพิ่งเดินออกมาเก็บผ้าที่ตากไว้ริมระเบียง เธอชะงักกึกทันทีที่เห็นร่างสูงโปร่งของหมวดภรัณยืนตากฝนอยู่หน้าร้าน สายตาของทั้งคู่สบประสานกันท่ามกลางม่านฝนยามดึก"หมวดภรัณ...?" ทอฟ้าพึมพำเสียงแผ่วพร่า หัวใจกระตุกวูบด้วยความตกตะลึง "มาทำไมป่านนี้... ฝนตกหนักขนาดนี้นะ..."ยังไม่ทันที่ทอฟ้าจะได้เดินก้าวลงบันได ร่างสูงใหญ่ของ ขุนพล ก็เดินก้าวออกมาจากมุมมืดหน้าร้าน ชายหนุ่มในวัยห้าสิบกว่ายืนกอดอก นัยน์ตาคมกริบดุดันประดุจพญาเสือจ้องมองนายทหารหนุ่มรุ่นลูกที่ยืนหอบหายใจอยู่กลางสายฝน โดยมี ทัพฟ้า เดินถือแป๊บเหล็กตามออกมาคุมเชิงอยู่ข้างๆ"หมวดภรัณ..." ขุนพลเอ่ยเสียงทุ้มต่ำทรงพลังสู้เสียงฝน "เที่ยงคืนป่านนี้... ทหารที่ต้องอยู่เวรคุ้มกันลูกสาวท่านนายพลอย่างแก มาทำอะไรที่นี่?"ภรัณยืดอกตรง สู้สายตาคมกริบของอดีตนายทหารเสืออย่างไม่เกรงกลัว เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่งบนพื้นดินที่แฉะชุ่มน้ำฝนต่อหน้าขุนพลและทอฟ้าที่กำลังวิ่งลงมาจากบันได!"ผม... ถอนตัวจากภารกิจนั้นแล้วครับท่าน!" ภรัณเค้นเสียงตะโกนตอบฝ่าสายฝนคำตอบนั้นทำให้ทอฟ้าชะงักกึกอยู่บนบันไดขั้นสุดท้าย! นัยน์ต
"ถ้าหมหมวดจัดการภารกิจของหมวดเสร็จสิ้น และยังคงมั่นใจว่าหัวใจของหมวดอยู่ที่นี่..." ทอฟ้าทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล รอยยิ้มหวานสว่างไสวทาบทาใบหน้า "เมื่อนั้นค่อยกลับมาคุยกันนะคะ... แต่ในระหว่างนี้ ขอให้หมวดตั้งใจทำหน้าที่ดูแลความปลอดภัยให้คุณหนูพิศมัยให้ดีที่สุดเถอะค่ะ"ทอฟ้าโค้งศีรษะให้อย่างนอบน้อม หมุนตัวเดินก้าวขึ้นบันไดบ้านไม้ไปอย่างสง่างาม ไร้การเหลียวหลังกลับมามองภรัณยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำลงมา หยาดน้ำตาผสมผสานไปกับไอฝนที่ไหลผ่านแก้ม ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งยองๆ บนพื้นดินอย่างหมดแรง หัวใจตื่นรู้และเจ็บปวดอย่างที่สุด ทว่าในความเจ็บปวดนั้น เขากลับยิ่งรักและเคารพในตัวหญิงสาวคนนี้มากขึ้นเป็นร้อยเท่าพันเท่า!ยามดึก... สายฝนซาลงเหลือเพียงหยดน้ำที่หยดจากชายคาบ้านเป็นระยะม่านฟ้าเดินก้าวเข้ามาในห้องนอนของลูกสาว ร่างบางของคุณแม่วัยสี่สิบกว่ายังคงงดงามละมุนละไม เธอนั่งลงบนเตียงข้างๆ ทอฟ้าที่กำลังนั่งทอดสายตามองแสงจันทร์นอกหน้าต่าง ม่านฟ้าขยับเข้าไปโอบรั้งลูกสาวคนโตเข้ามากอดไว้ในอ้อมอกอย่างนุ่มนวลทอฟ้าซบหน้าลงกับแผงอกอบอุ่นของแม่ หยดน้ำตาที่เพียรสะกดกั้นมานานหลายวัน บัดนี้ไ
"เสาร์นี้..." ภรัณกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก เอ่ยถามด้วยความหวังอันริบหรี่ "เสาร์นี้ที่เราเคยมีนัดไปทานข้าวในเมืองตามที่คุณพ่ออนุญาต... เรายังไปกันเหมือนเดิมได้ไหมครับ?"ทอฟ้าทอดสายตามองเขานิ่งๆ ก่อนจะยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูแล้วยิ้มหวานฉ่ำ"คงต้องขอโทษด้วยนะคะหมวดภรัณ พอดีวันเสาร์นี้ฟ้าติดงานด่วนค่ะ มีลูกค้านำรถบรรทุกสิบล้อเข้ามาทำเครื่องยนต์ใหญ่สองคัน ฟ้าคงต้องอยู่อู่นักทำยาวทั้งวัน... หมวดเอาเวลาว่างไปปฏิบัติหน้าที่ดูแลคุณหนูพิศมัยให้เต็มที่เถอะนะคะ จะได้ไม่เสียงานหลวง""ช่างฟ้า...""ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฟ้าขอตัวไปทำงานต่อนะคะ อะไหล่สิบล้อยังรอใส่อยู่ค่ะ"ทอฟ้าโค้งศีรษะให้อย่างสุภาพ หมุนตัวเดินกลับไปยังห้องเครื่องรถกระบะ ปล่อยให้หมวดภรัณยืนตื่นตะลึงและโดดเดี่ยวอยู่หน้าร้าน ชายหนุ่มเอื้อมมือไขว่คว้าได้เพียงสายลมว่างเปล่าขุนพลและม่านฟ้าที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่บนระเบียงชั้นสอง สบตากันด้วยความถอนหายใจยาว ม่านฟ้ากุมมือสามีไว้แน่น รู้ดีว่าลูกสาวของเธอได้เลือกเส้นทางที่จะ 'ปกป้องหัวใจตัวเอง' แล้วอย่างเด็ดเดี่ยวที่สุดหนึ่งสัปดาห์ต่อมา...ข่าวคราวเรื่องการติดส้นและชิดใกล้ระหว่างหมวดภรัณกับคุ
ยิ่งเธอเสียใจ... เธอยิ่งยิ้มหวานยิ่งเธอเจ็บปวด... เธอยิ่งนิ่งเงียบ"ถ้าพี่ฟ้าไม่ชอบ ก็บอกปะป๊าสิ" ทัพฟ้าเอ่ยเสียงเข้ม "ปะป๊าแค่ยกหูโทรศัพท์สายเดียวถึงเพื่อนเก่าในกองทัพ คำสั่งย้ายหมวดภรัณก็ยกเลิกได้แล้ว ทำไมต้องยอมให้ยายคุณหนูนั่นเอาหมวดไปใช้อย่างกับคนรับใช้ด้วย?""อย่าทำแบบนั้นนะทัพ!" ทอฟ้าหันมามองน้องชาย สายตาหวานเปลี่ยนเป็นเด็ดเดี่ยว "ปะป๊าสละยศทหาร ใช้ชีวิตเป็นช่างซ่อมเครื่องยนต์อย่างสงบสุขมาเป็นสิบๆปี เพื่อพวกเรา เพื่อครอบครัว เราจะไม่เอาเรื่องไร้สาระพวกนี้ไปรบกวนปะป๊า และพี่ก็จะไม่ใช้เส้นสายของใครไปแทรกแซงหน้าที่ของหมวดภรัณด้วย""แต่หมวดภรัณกำลังโดนยัยนั่นจีบอยู่นะพี่!" ทัพฟ้าโพล่งขึ้นมาด้วยความโมโหแทนพี่สาว "เมื่อเย็นพวกลุงกันลุงทศขี่มอเตอร์ไซค์ผ่านหน้าบ้านพักรับรอง เห็นยัยคุณหนูพิศมัยนั่นเดินเกาะแขนหมวดภรัณชวนไปกินข้าวในเมือง หมวดก็ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกแต่ก็ต้องเดินตามไป เพราะเป็นคำสั่งดูแลความปลอดภัย!"หัวใจของทอฟ้ากระตุกวูบอย่างรุนแรง ความเจ็บแปลบแล่นปราดไปทั่วแผงอกราวกับถูกเข็มเล่มเล็กนับพันเล่มทิ่มแทง ทว่าใบหน้าสวยงามยังคงเรียบเฉย ไร้ร่องรอยการสั่นไหว เธอค่อยๆวา
ฮึก! ออกไป... ฉันส่ายหน้า ยกมือไหว้ลุงเด่นชัยด้วยเสียงสั่นเครือ นอกจากเขาจะไม่เห็นใจแล้ว ยังใช้สายตาเจ้าเล่ห์มองมาที่ร่างเปลือยเปล่าของฉันด้วยท่าทางที่หื่นกระหาย "หนูมายั่วฉันเองนี่ วันนี้แม่หนูไม่อยู่...เรามาเล่นเกมกันเถอะ" "เกมอะไร! ฉันไม่เล่นอะไรทั้งนั้น ฮึก!" "อย่าดื้อกับลุงสิ รู้ไหมกว่าลุง
เขาเอื้อมมือมาจับไหล่ทั้งสองข้างของม่านฟ้าเอาไว้ ดวงตาคมจ้องมองอีกฝ่ายอย่างล่วงรู้ความคิด เธออาจจะไม่เหมือนแก้วตาผู้หญิงที่เขาเคยรักก็ได้ "พี่สิงห์เป็นอะไรไปคะ" เธอเอามือแตะที่หน้าผากของอีกฝ่าย "พี่ไม่เป็นไรครับ" "แน่ใจนะคะ ถ้าอย่างนั้นพี่ไปนั่งรอที่โต๊ะก่อนเดี๋ยวหนูทำเสร็จแล้วยกไปให้ค่ะ" "ขอ
"ดุจังเลยครับ" สิงห์ยิ้มที่มุมปาก "งั้นก็รีบกินรีบกลับเลยค่ะ" "พี่ล้อเล่นน่า" "หนูง่วงเเล้วอ่ะ" หญิงสาวยกมือปิดปากหาวหวอดๆ "นอนก็ได้นะเดี๋ยวพี่กินเสร็จล็อคประตูให้ครับ" "แน่ใจนะว่าพี่จะไม่แอบทำอะไรหนู" "มองพี่เป็นคนแบบนั้นหรอครับ" "เปล่าค่ะ ถ้างั้นกินเสร็จแล้วฝากเก็บด้วยนะคะ" "ได้ครับ" เธอ
ก๊อกๆ ม่านฟ้างัวเงียขึ้นมาในกลางดึกคืนหนึ่งหลังจากที่เธอได้เข้ามาอยู่ที่นี่ได้ประมาณ1สัปดาห์เท่านั้น ระหว่างนี้เธอก็ทำความรู้จักกับแม่บ้านและคนในพื้นที่ ทุกคนต่างให้ความสนใจและเป็นมิตรกับเธอมาก จนม่านฟ้ารู้สึกว่าอยู่ที่นี่ก็ไม่เลวมากนัก พอลุกขึ้นได้เธอจึงรีบเดินไปที่ประตู "ใครคะ" " " เงียบ "มาห







