MasukShare
ประสบการณ์แรกในชีวิต
Tanggal publikasi:
2025-08-12 22:59:13ก๊อกๆ
ม่านฟ้างัวเงียขึ้นมาในกลางดึกคืนหนึ่งหลังจากที่เธอได้เข้ามาอยู่ที่นี่ได้ประมาณ1สัปดาห์เท่านั้น ระหว่างนี้เธอก็ทำความรู้จักกับแม่บ้านและคนในพื้นที่ ทุกคนต่างให้ความสนใจและเป็นมิตรกับเธอมาก จนม่านฟ้ารู้สึกว่าอยู่ที่นี่ก็ไม่เลวมากนัก พอลุกขึ้นได้เธอจึงรีบเดินไปที่ประตู "ใครคะ" " " เงียบ "มาหาใครคะ" "พี่มาหาหนูนั่นแหละครับ" เสียงทุ้มดูแข็งแกร่งและหนักแน่น เธอค่อยๆเปิดประตูออกไป เจอผู้ชายคนหนึ่งสูงประมาณ190เซนติเมตร ผิวขาวแต่ดูแข็งแรงและสมส่วน เขายืนเท้าเอวมองม่านฟ้าตั้งแต่หัวจรดเท้า "หนูชื่ออะไร" "มะ ม่านฟ้าค่ะ" "พี่ขอเข้าไปหน่อยนะ" "พี่เป็นทหารหรอคะ ขอดูบัตรหน่อยค่ะ" "อ่ะ" เขายื่นมันให้เธอดูก่อนจะยันประตูเข้าไปด้านในจนเธอต้องหลีกทางให้เขาเข้าไปแต่โดยดี "พี่ชื่อขุนพลนะ" "ค่ะ" "เธอเพิ่งมาใช่ไหม พี่เห็นเธอเมื่อหลายวันก่อนแต่เห็นว่าเพิ่งมาก็เลยไม่กล้ามากวน" "ค่ะ" "วันนี้มีใครมาบ้าง" "เอ่อ ยังไม่มีค่ะ พี่เป็นคนแรก..." เธอก้มหน้างุดด้วยความอาย "คนแรกของวันนี้หรือคนแรกที่มาที่นี่ครับ" "เอ่อ คนแรกที่มาที่นี่ค่ะ" "จะ จริงหรอ" "อื้อออ" เธอก้มหน้ามุดหนีเขาด้วยความอาย ใครใช้ให้เขามาถามเธอตรงๆแบบนี้กันล่ะ "พี่ไม่ได้แกล้งนะ แค่อยากถามดูนะครับ" "ไม่เป็นไรค่ะ พี่มาที่นี่ก็เพราะอยากผ่อนคลายไม่ใช่หรอคะ" "เปล่า พี่มาหาเพื่อนคุยเฉยๆ" "ห๊ะ" "ตอนแรกก็อยากมาลองดูเพราะพี่เพิ่งมาประจำการที่นี่ได้ไม่ถึงเดือน แต่เห็นว่านี่เป็นครั้งแรกพี่ก็เลยจะมาคุยเล่นเฉยๆ" "ตอนเที่ยงคืนนี่นะ" เธอมองไปยังนาฬิกาที่อยู่หัวเตียง "ทำไม คุยไม่ได้หรอครับ ถ้าพี่เปลี่ยนใจขึ้นมาอย่าร้องนะ" "เอ่อ ใจเย็นค่ะพี่ หนูไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น" "ครับ พี่ขอเวลาแปปเดียว" "นั่งก่อนสิคะ" เขานั่งบนเตียงข้างๆเธอก่อนจะเอ่ยคำถาม "แล้วทำไมถึงมาทำงานแบบนี้ครับ" "ชีวิตคนเราไม่มีทางเลือกเท่าไหร่หรอกค่ะ" เธอกำมือแน่น ก่อนที่เขาจะสังเกตเห็นความเครียดของเธอ "พี่ไม่ถามแล้วครับ เอางี้ถ้าไม่รู้จะทำอะไรไม่หาพี่ที่บ้านพักได้นะ พวกพี่อยู่กันหลายคนก็ถือซะว่าพี่เป็นเพื่อนก็ได้ ท่านนายพลคงไม่ว่าหรอกใช่ไหม" "ได้ค่ะ ขอบคุณพี่มากๆนะคะ" เช้าวันต่อมา... ม่านฟ้าเดินไปบ้านหลังหนึ่งระยะทางไม่ไกลจากบ้านที่เธอพักเท่าไหร่นัก เธอเดินมาตามที่ขุนพลบอกเธอเมื่อคืน เธอเอ่ยถามชายทหารคนหนึ่งที่นั่งเล่นอยู่ชิงช้าหน้าบ้าน "พี่ขุนพลอยู่ไหมคะ" "อ๋อ ไอ้พลมันอยู่ด้านในหนะ แล้วนี่น้องชื่ออะไรหรอครับ" "ชื่อม่านฟ้าค่ะ" "ม่านฟ้า...อ๋อคนที่ไอ้พลพูดถึงสินะ พี่ชื่อทศนะ" "คะ?" เธอถามด้วยความสงสัย ทำไมขุนพลถึงพูดถึงเธอ "ก็ไอ้พลมันเล่าให้ฟังว่าเมื่อคืนไปหาเธอมา" "หรอคะ แล้วได้บอกไหมคะว่าไปทำอะไร" "ไม่ได้บอกครับ เข้าไปหามันสิ มันกำลังอยู่กับไอ้กัน" "ขอบคุณค่ะ" "อ้าวม่านฟ้า" "สวัสดีค่ะ" "เข้ามาก่อนสิ" "ค่ะ" "รกนิดหนึ่งนะ พอดีพวกพี่ไม่ค่อยมีเวลาเก็บหนะ" "ใครวะสวยจัง" ผู้ชายอีกคนที่ชื่อกันหันไปถามเพื่อน "ให้มันน้อยๆหน่อย นี่น้องม่านฟ้า น้องเป็นเอ่อ...ช่างเถอะ น้องมาทำงานที่นี่อยู่บ้านพักหลังที่แก้วตาเคยอยู่อ่ะ" "อ๋ออออออ" กันร้องเสียงยาว ก่อนจะมองสลับเพื่อนตัวดีและสาวสวยผู้มาใหม่ "นั่งก่อนครับคนสวย" "ขอบคุณค่ะ" "ไม่ต้องเกร็งนะ พวกพี่ไม่กัดครับ ฮ่าๆ" "ค่ะ" เธอเริ่มผ่อนคลายขึ้น ไม่นานคนชื่อทศก็เดินเข้ามาร่วมวง "น้องม่านฟ้าพักอยู่บ้านหลังไหนหรอครับ" ทศถามอีกคน "อยู่หลังที่แก้วตาเคยอยู่ไง...มึงถามอะไรเยอะแยะวะ" กันตอบแทน แต่ม่านฟ้ากลับทำหน้าเศร้าลง "อย่าไปสนใจมันเลยครับไอ้นี่มันปากหมา"ขุนพลบอกพร้อมกับตีขาเพื่อน "ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ" "เอาหน่า มาคุยเล่นกับพวกพี่ได้ไม่ต้องกังวลครับ" กันเสริม "พี่ขอโทษนะครับ ถ้างั้นวันนี้อยู่กินข้าวกับพวกพี่นะ" ทศพูด "ดีเลยๆ" กันเสริม "ขอบคุณมากนะคะ" "เดี๋ยววันนี้พี่โชว์ฝีมือเอง" ขุนพลทำท่ายืดอกพร้อมกับยิ้มราวกับว่าตนเองเป็นผู้ชนะ "โห โชว์สาวว่ะ" "แมนมากมึง" "ธรรมดาไหมว่ะ น้องเป็นแขกเราก็ต้องต้อนรับสิ" "เออๆ ไม่ผิดปกติเลย" "พูดมาก" ขันพลทำท่าจะดุเพื่อน อาหารหลายอย่างถูกวางต่อหน้าม่านฟ้า บนโต๊ะปูนั่งพื้นขนาดพอดี ทั้งสี่คนนั่งล้อมกันคนละฝั่งก่อนที่ขุนพลจะตักข้าวสวยร้อนๆแล้วยื่นให้หญิงสาว "อ้าว แล้วของพวกกูล่ะ" "มึงมีมือก็ตักเองดิ" "อะ อ้าววว" "ลำเอียงชัดๆ ไอ้กันมึงดูไอ้พลดิว่ะ" "ใช่" กันตอบสั้นๆ พร้อมกับตักข้าวต่อจากเพื่อน "นั่นเห็นไหม" "กูหมายถึงว่ามึงมีมือก็ตักเองดิ" "อะ อ้าววว" "ฮ่าๆ" ท่ามกลางเสียงหัวเราะของทุกคนและม่านฟ้าก็ดูจะมีความสุขมาก เธอไม่ได้เจอบรรยากาศแบบนี้มานานมากแล้ว เธอรู้สึกอบอุ่นมากๆราวกับว่านี่เป็นครอบครัวเล็กๆที่เธอเพิ่งมาเจอ หลังจากทุกคนอิ่มกันหมดแล้วม่านฟ้าก็ขอตัวกลับบ้านเพราะมันใกล้จะมืดแล้ว "ถ้างั้นม่านฟ้าขอตัวกลับก่อนนะคะ" "อ้าวจะกลับแล้วหรอ" ทศเอ่ยถาม "นั่นสิ ไม่อยู่นั่งคุยกันก่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้พวกพี่ก็จะไปช่วยชาวบ้านทำฝายกั้นน้ำแล้ว" "ให้พวกพี่ๆพักผ่อนกันดีกว่าค่ะ วันนี้รบกวนมาทั้งวันแล้ว" "ถ้างั้นเดี๋ยวรอแป๊บนึงพี่ไปส่งครับ" ขุนพลอาสาพร้อมกับลุกขึ้นเตรียมจะไปส่งหญิงสาว "อุ้ย ไม่เป็นไรค่ะ ม่านฟ้ากลับเองดีกว่า" "ไม่เป็นไร พี่จะแวะไปเอาของที่ศาลากลางด้วย" "เอ่อ อย่างนั้นก็รบกวนด้วยค่ะ" "ป่ะ" เขาเดินไปส่งม่านฟ้าถึงหน้าบ้านก่อนจะโบกมือลา แต่ก่อนที่เขาจะหันหลังกลับก็เอ่ยกับเธออีกว่า "แล้ววันนี้...ถ้ามีใครมาหาก็บอกไปนะว่ามีคนมาหาครบแล้ว" "คะ? อ๋อค่ะๆ" เธอยืนงงสักพักถึงเข้าใจว่าชายหนุ่มจะสื่อถึงอะไร เขาคงหมายถึงเรื่องนั้นแน่ๆ ม่านฟ้าก้มหน้าลงพื้นก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธอคงหนีไม่พ้นกับสิ่งที่เธอได้ตัดสินใจเลือกไปแล้ว ท่านฟ้าโบกมือลาขุนทัพก่อนจะเดินเข้าบ้านไป "ม่านฟ้าพี่...เอ่อ..." "ไม่เป็นไรค่ะพี่กลับไปเถอะ"
Bab terbaru
นางบำเรอต่างแดน NC18+ แต่งงานกันสักที
"พ่อคะ! ปลดมันเลยค่ะ!" พิศมัยเสริมขึ้นเสียงแหลม "ทหารชั้นผู้น้อยที่ไม่มีความเคารพผู้ใหญ่แบบนี้ ไม่ควรอู่ในกองทัพ!"หมวดภรัณยืดอกตรง ยืนวันทาหัตถ์ทำความเคารพอย่างสงบนิ่ง เตรียมจะเอ่ยปากรับผิดชอบ...ทว่า เสียงก้าวขาหนักแน่นของขุนพลกลับดังขึ้นขัดจังหวะ อดีตนายทหารเสือเดินก้าวเข้ามาข้างหน้า ทอดสายตามองท่านนายพลและลูกสาวด้วยนัยน์ตาคมกริบดุดันจนท่านนายพลเดชาถึงกับชะงักกึกไป!"คำสั่งคุ้มกันส่วนตัว... หรือคำสั่งบีบบังคับให้ออกเดทกับลูกสาวท่านกันแน่ครับท่านนายพล?"น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของขุนพล ดังก้องไปทั่วห้องทำงาน!"แกเป็นใคร?!" นายพลหน้าซีดลงเล็กน้อย ตวาดกลับด้วยความหงุดหงิด "นี่มันเรื่องภายในกองทัพ คนนอกอย่างแกไม่มีสิทธิ์เข้ามาแทรกแซง!"ขุนพลยิ้มมุมปากเบาๆ ยื่นซองเอกสารตราครุฑสีทองวางลงบนโต๊ะทำงานของท่านนายพลอย่างสงบนิ่ง"ผมคือ ขุนพล อดีตผู้บังคับการหน่วยรบพิเศษชายแดน..." ขุนพลเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "และซองเอกสารที่วางอยู่ตรงหน้าท่าน... คือสายตรงจาก ผู้บัญชาการทหารบก เพื่อนร่วมรุ่นของผม ที่เพิ่งลงนามย้ายหมวดภรัณกลับเข้าสู่หน่วยรบหลัก และขอให้ตรวจสอบการใช้อำนาจในทางที่ผิดของ
นางบำเรอต่างแดน NC18+ คำสั่งปลด
ภรัณยิ้มรับด้วยความพองโตในหัวใจ แม้ในใจลึกๆ จะมีความปรารถนาอยากกอดอยากชิดใกล้หญิงสาวผู้เป็นดวงใจมากเพียงใด แต่สุภาพบุรุษและเกียรติของนายทหารผู้ได้รับการสั่งสอนมาอย่างดีก็ทำให้เขาสะกดกั้นความรู้สึกไว้ ชายหนุ่มกุมมือเธอแนบแก้มเบาๆ อย่างนุ่มนวลที่สุด ไร้ซึ่งความฉวยโอกาสหรือการล่วงเกินใดๆ"คืนนี้ช่างฟ้าขึ้นไปนอนบนห้องให้สบายใจเถอะครับ" ภรัณเอ่ยเสียงหวานอบอุ่น "ผมจะนอนเฝ้าบ้านอยู่ตรงโซฟานี้เอง ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมสัญญาว่าจะอยู่ในระเบียบ ไม่ล่วงเกินหรือทำอะไรให้ช่างฟ้าและคุณพ่อต้องหนักใจแน่นอนครับ"ทอฟ้ามองเห็นความสุภาพ ซื่อตรง และความเป็นสุภาพบุรุษแท้จริงในดวงตาของนายทหารหนุ่ม ความกังวลและความเหนื่อยล้าตลอดหลายสัปดาห์พลันละลายหายไปจนสิ้น เธอโน้มตัวลงประจูบจุมพิตแก้มของภรัณเบาๆ เป็นตราประทับขอบคุณ"ฝันดีนะคะหมวดภรัณ... พักผ่อนให้สบายนะคะ" ทอฟ้ากระซิบข้างหูด้วยความขวยเขิน ก่อนจะรีบหมุนตัววิ่งขึ้นบันไดไม้ชั้นบนไปทันทีภรัณเอามือจับแก้มข้างที่โดนหอม หลุดยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจ ชายหนุ่มล้มตัวลงนอนบนโซฟาไม้สัก ซุกกายใต้ผ้าห่มหนากลิ่นหอมอบอุ่น สายลมยามดึกพัดพริ้วพาเอาความสงบและสายใยรักอัน
นางบำเรอต่างแดน NC18+ คืนฝนพรำ
ที่ระเบียงชั้นบน... ทอฟ้า ในชุดเสื้อยืดสบายๆ เพิ่งเดินออกมาเก็บผ้าที่ตากไว้ริมระเบียง เธอชะงักกึกทันทีที่เห็นร่างสูงโปร่งของหมวดภรัณยืนตากฝนอยู่หน้าร้าน สายตาของทั้งคู่สบประสานกันท่ามกลางม่านฝนยามดึก"หมวดภรัณ...?" ทอฟ้าพึมพำเสียงแผ่วพร่า หัวใจกระตุกวูบด้วยความตกตะลึง "มาทำไมป่านนี้... ฝนตกหนักขนาดนี้นะ..."ยังไม่ทันที่ทอฟ้าจะได้เดินก้าวลงบันได ร่างสูงใหญ่ของ ขุนพล ก็เดินก้าวออกมาจากมุมมืดหน้าร้าน ชายหนุ่มในวัยห้าสิบกว่ายืนกอดอก นัยน์ตาคมกริบดุดันประดุจพญาเสือจ้องมองนายทหารหนุ่มรุ่นลูกที่ยืนหอบหายใจอยู่กลางสายฝน โดยมี ทัพฟ้า เดินถือแป๊บเหล็กตามออกมาคุมเชิงอยู่ข้างๆ"หมวดภรัณ..." ขุนพลเอ่ยเสียงทุ้มต่ำทรงพลังสู้เสียงฝน "เที่ยงคืนป่านนี้... ทหารที่ต้องอยู่เวรคุ้มกันลูกสาวท่านนายพลอย่างแก มาทำอะไรที่นี่?"ภรัณยืดอกตรง สู้สายตาคมกริบของอดีตนายทหารเสืออย่างไม่เกรงกลัว เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่งบนพื้นดินที่แฉะชุ่มน้ำฝนต่อหน้าขุนพลและทอฟ้าที่กำลังวิ่งลงมาจากบันได!"ผม... ถอนตัวจากภารกิจนั้นแล้วครับท่าน!" ภรัณเค้นเสียงตะโกนตอบฝ่าสายฝนคำตอบนั้นทำให้ทอฟ้าชะงักกึกอยู่บนบันไดขั้นสุดท้าย! นัยน์ต
นางบำเรอต่างแดน NC18+ ความเสียใจ
"ถ้าหมหมวดจัดการภารกิจของหมวดเสร็จสิ้น และยังคงมั่นใจว่าหัวใจของหมวดอยู่ที่นี่..." ทอฟ้าทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล รอยยิ้มหวานสว่างไสวทาบทาใบหน้า "เมื่อนั้นค่อยกลับมาคุยกันนะคะ... แต่ในระหว่างนี้ ขอให้หมวดตั้งใจทำหน้าที่ดูแลความปลอดภัยให้คุณหนูพิศมัยให้ดีที่สุดเถอะค่ะ"ทอฟ้าโค้งศีรษะให้อย่างนอบน้อม หมุนตัวเดินก้าวขึ้นบันไดบ้านไม้ไปอย่างสง่างาม ไร้การเหลียวหลังกลับมามองภรัณยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำลงมา หยาดน้ำตาผสมผสานไปกับไอฝนที่ไหลผ่านแก้ม ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งยองๆ บนพื้นดินอย่างหมดแรง หัวใจตื่นรู้และเจ็บปวดอย่างที่สุด ทว่าในความเจ็บปวดนั้น เขากลับยิ่งรักและเคารพในตัวหญิงสาวคนนี้มากขึ้นเป็นร้อยเท่าพันเท่า!ยามดึก... สายฝนซาลงเหลือเพียงหยดน้ำที่หยดจากชายคาบ้านเป็นระยะม่านฟ้าเดินก้าวเข้ามาในห้องนอนของลูกสาว ร่างบางของคุณแม่วัยสี่สิบกว่ายังคงงดงามละมุนละไม เธอนั่งลงบนเตียงข้างๆ ทอฟ้าที่กำลังนั่งทอดสายตามองแสงจันทร์นอกหน้าต่าง ม่านฟ้าขยับเข้าไปโอบรั้งลูกสาวคนโตเข้ามากอดไว้ในอ้อมอกอย่างนุ่มนวลทอฟ้าซบหน้าลงกับแผงอกอบอุ่นของแม่ หยดน้ำตาที่เพียรสะกดกั้นมานานหลายวัน บัดนี้ไ
นางบำเรอต่างแดน NC18+ เริ่มถอดใจ 2
"เสาร์นี้..." ภรัณกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก เอ่ยถามด้วยความหวังอันริบหรี่ "เสาร์นี้ที่เราเคยมีนัดไปทานข้าวในเมืองตามที่คุณพ่ออนุญาต... เรายังไปกันเหมือนเดิมได้ไหมครับ?"ทอฟ้าทอดสายตามองเขานิ่งๆ ก่อนจะยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูแล้วยิ้มหวานฉ่ำ"คงต้องขอโทษด้วยนะคะหมวดภรัณ พอดีวันเสาร์นี้ฟ้าติดงานด่วนค่ะ มีลูกค้านำรถบรรทุกสิบล้อเข้ามาทำเครื่องยนต์ใหญ่สองคัน ฟ้าคงต้องอยู่อู่นักทำยาวทั้งวัน... หมวดเอาเวลาว่างไปปฏิบัติหน้าที่ดูแลคุณหนูพิศมัยให้เต็มที่เถอะนะคะ จะได้ไม่เสียงานหลวง""ช่างฟ้า...""ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฟ้าขอตัวไปทำงานต่อนะคะ อะไหล่สิบล้อยังรอใส่อยู่ค่ะ"ทอฟ้าโค้งศีรษะให้อย่างสุภาพ หมุนตัวเดินกลับไปยังห้องเครื่องรถกระบะ ปล่อยให้หมวดภรัณยืนตื่นตะลึงและโดดเดี่ยวอยู่หน้าร้าน ชายหนุ่มเอื้อมมือไขว่คว้าได้เพียงสายลมว่างเปล่าขุนพลและม่านฟ้าที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่บนระเบียงชั้นสอง สบตากันด้วยความถอนหายใจยาว ม่านฟ้ากุมมือสามีไว้แน่น รู้ดีว่าลูกสาวของเธอได้เลือกเส้นทางที่จะ 'ปกป้องหัวใจตัวเอง' แล้วอย่างเด็ดเดี่ยวที่สุดหนึ่งสัปดาห์ต่อมา...ข่าวคราวเรื่องการติดส้นและชิดใกล้ระหว่างหมวดภรัณกับคุ
นางบำเรอต่างแดน NC18+ เริ่มถอดใจ 1
ยิ่งเธอเสียใจ... เธอยิ่งยิ้มหวานยิ่งเธอเจ็บปวด... เธอยิ่งนิ่งเงียบ"ถ้าพี่ฟ้าไม่ชอบ ก็บอกปะป๊าสิ" ทัพฟ้าเอ่ยเสียงเข้ม "ปะป๊าแค่ยกหูโทรศัพท์สายเดียวถึงเพื่อนเก่าในกองทัพ คำสั่งย้ายหมวดภรัณก็ยกเลิกได้แล้ว ทำไมต้องยอมให้ยายคุณหนูนั่นเอาหมวดไปใช้อย่างกับคนรับใช้ด้วย?""อย่าทำแบบนั้นนะทัพ!" ทอฟ้าหันมามองน้องชาย สายตาหวานเปลี่ยนเป็นเด็ดเดี่ยว "ปะป๊าสละยศทหาร ใช้ชีวิตเป็นช่างซ่อมเครื่องยนต์อย่างสงบสุขมาเป็นสิบๆปี เพื่อพวกเรา เพื่อครอบครัว เราจะไม่เอาเรื่องไร้สาระพวกนี้ไปรบกวนปะป๊า และพี่ก็จะไม่ใช้เส้นสายของใครไปแทรกแซงหน้าที่ของหมวดภรัณด้วย""แต่หมวดภรัณกำลังโดนยัยนั่นจีบอยู่นะพี่!" ทัพฟ้าโพล่งขึ้นมาด้วยความโมโหแทนพี่สาว "เมื่อเย็นพวกลุงกันลุงทศขี่มอเตอร์ไซค์ผ่านหน้าบ้านพักรับรอง เห็นยัยคุณหนูพิศมัยนั่นเดินเกาะแขนหมวดภรัณชวนไปกินข้าวในเมือง หมวดก็ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกแต่ก็ต้องเดินตามไป เพราะเป็นคำสั่งดูแลความปลอดภัย!"หัวใจของทอฟ้ากระตุกวูบอย่างรุนแรง ความเจ็บแปลบแล่นปราดไปทั่วแผงอกราวกับถูกเข็มเล่มเล็กนับพันเล่มทิ่มแทง ทว่าใบหน้าสวยงามยังคงเรียบเฉย ไร้ร่องรอยการสั่นไหว เธอค่อยๆวา
นางบำเรอต่างแดน NC18+ ติดเธอ NC
"ดุจังเลยครับ" สิงห์ยิ้มที่มุมปาก "งั้นก็รีบกินรีบกลับเลยค่ะ" "พี่ล้อเล่นน่า" "หนูง่วงเเล้วอ่ะ" หญิงสาวยกมือปิดปากหาวหวอดๆ "นอนก็ได้นะเดี๋ยวพี่กินเสร็จล็อคประตูให้ครับ" "แน่ใจนะว่าพี่จะไม่แอบทำอะไรหนู" "มองพี่เป็นคนแบบนั้นหรอครับ" "เปล่าค่ะ ถ้างั้นกินเสร็จแล้วฝากเก็บด้วยนะคะ" "ได้ครับ" เธอ
นางบำเรอต่างแดน NC18+ หลงรัก
เขาเอื้อมมือมาจับไหล่ทั้งสองข้างของม่านฟ้าเอาไว้ ดวงตาคมจ้องมองอีกฝ่ายอย่างล่วงรู้ความคิด เธออาจจะไม่เหมือนแก้วตาผู้หญิงที่เขาเคยรักก็ได้ "พี่สิงห์เป็นอะไรไปคะ" เธอเอามือแตะที่หน้าผากของอีกฝ่าย "พี่ไม่เป็นไรครับ" "แน่ใจนะคะ ถ้าอย่างนั้นพี่ไปนั่งรอที่โต๊ะก่อนเดี๋ยวหนูทำเสร็จแล้วยกไปให้ค่ะ" "ขอ
นางบำเรอต่างแดน NC18+ ลูกเมียน้อย
3วันผ่านไป... ม่านฟ้าถูกขังอยู่ภายในห้องเป็นเวลา3วันเต็มโดยที่สิงห์ยังเมตตาเอาข้าวและน้ำมาให้ตลอด เธอคาดเดาความคิดผู้ชายคนนี้ไม่ได้เลย ทุกครั้งที่เขาเจอเธอ มันเหมือนว่าเขาเป็นคนหลายบุคลิกและยิ่งไปกว่านั้นเขายังบอกเธอว่าท่านนายพลก็ไม่สามารถมาช่วยเธอได้ นั่นทำให้เธอแน่ใจว่าสองพ่อลูกอาจจะมีความสัมพัน
นางบำเรอต่างแดน NC18+ ลักพาตัว
"ไอ้หมาย" "ครับ!" สมหมายวิ่งออกมารับเจ้านายของเขาและพาไปดูผลงานที่เขาพึ่งพาตัวมาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน "นี่นะหรอ" "ครับนายน้อย แสบใช้ได้เลย" ผู้เป็นเจ้านายเกลี่ยผมที่ปิดหน้าหญิงสาวออก "ทำไมมีรอยมือว่ะไอ้หมาย" "เอ่อ ขอโทษครับนายน้อย นังนี่มันพ่นน้ำลายใส่ผม ผมก็เลยเผลอตบมันไปครับ" "โถ่ไอ้โง่
Anda juga akan menyukai
BAD GUY ล่ารักเดิมพัน
ลำเจียก41.7K Dibacaเด็กกำพร้ากับมาเฟียคลั่งรัก
Davide24.8K Dibacaแค้นรัก คู่หมั้นร้าย NC20+
Naya Solene57.0K Dibacaเดิมพันรักมาเฟีย (Bet On Love)
ซีซั่นฟิน9.7K Dibacaหนี้ลวงทวงคืนรัก
จิรณิกา421 Dibacaหนี้รักมาเฟียเย็นชา
มุกมายา63 Dibacaหย่ารักสามีมาเฟีย | หึง หวง โหด
พาริตาParita584 Dibacaรักลนไฟ
นามปากกา โฉมงามสุดสวย769 Dibaca
