ตอนที่ 4

ตอนที่ 4

เกือบตีสอง

บ้านทั้งหลังเงียบสนิทจนเสียงเข็มนาฬิกากลายเป็นจังหวะเดียวที่ดังก้อง ชาล็อตยังไม่หลับ ร่างบางในชุดนอนผ้าซาตินสีครีมทิ้งตัวอยู่บนโซฟากลางห้องรับแขก ใบหน้าปราศจากเครื่องสำอางดูอ่อนเยาว์กว่ายามอยู่หน้ากล้องหลายปี บนตักมีโทรศัพท์มือถือที่หน้าจอยังคงสว่างวาบ ค้างอยู่ในห้องสนทนาของคนเพียงคนเดียว

วินท์

ข้อความที่เธอส่งไปตั้งแต่หนึ่งทุ่มไร้การตอบกลับ

‘คืนนี้กลับกี่โมงคะ’

‘ฉันให้แม่บ้านเตรียมมื้อเย็นไว้’

‘คุณยังอยู่บริษัทหรือเปล่า’

‘ถ้ากลับดึกบอกฉันสักคำได้ไหม’

ทุกข้อความขึ้นสถานะอ่านแล้ว แต่กลับไม่มีการพิมพ์ตอบกลับมา ชาล็อตเม้มริมฝีปาก นิ้วเรียวเลื่อนหน้าจอซ้ำไปซ้ำมา ทั้งที่รู้ดีว่าจะไม่พบสิ่งใดนอกจากความว่างเปล่า

ตลอดสามปีที่ผ่านมา เธอจดจำตารางงานของอัครวินท์ได้ขึ้นใจ รู้ว่าเช้าวันจันทร์เขามีประชุมฝ่ายบริหาร วันพุธบ่ายต้องพบผู้จัดละคร หรือแม้แต่วันศุกร์ที่เขาจะตรวจรายงานบัญชีด้วยตัวเอง กระทั่งนัดทานข้าวกับสปอนเซอร์เธอก็รู้ ไม่ใช่เพราะเขาเป็นคนเล่า แต่เป็นเธอที่คอยถามเลขาและผู้จัดการฝ่ายประชาสัมพันธ์เสมอว่าประธานบริษัทจะออกจากออฟฟิศกี่โมง

ใครต่อใครต่างตราหน้าว่าชาล็อตขี้หึง

เธอไม่เคยปฏิเสธ เพราะมันคือความจริง

เสียงเครื่องยนต์ดังแว่วมาจากหน้าบ้าน หญิงสาวเงยหน้าพรวด หัวใจกลับมาเต้นแรงอย่างน่าหงุดหงิด ประตูบ้านเปิดออก อัครวินท์ก้าวเข้ามาในชุดสูทสีเข้ม เนกไทถูกคลายออกหลวม เสื้อเชิ้ตปลดกระดุมบน ใบหน้าคมเข้มฉายแววเหนื่อยล้าอย่างปิดไม่มิด

เขาชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นภรรยานั่งรออยู่ แต่กลับเลือกที่จะเงียบ ชายหนุ่มส่งกุญแจรถให้คนรับใช้แล้วเดินตรงไปยังบันได

"ไปไหนมาคะ" ชาล็อตลุกขึ้นยืนทันที

ฝีเท้าของอัครวินท์หยุดชะงัก เขาหันกลับมามองเชื่องช้า

"ทำงาน" เขาตอบ

"ทำงานถึงตีสอง" น้ำเสียงของเธอตวัดสูงขึ้น

"ผมเหนื่อย" อัครวินท์ถอนหายใจและทำท่าจะก้าวเดินต่อ

"ฉันส่งข้อความไปตั้งกี่ครั้ง ทำไมไม่ตอบ" ชาล็อตขยับไปยืนขวางบันไดไว้ ร่างบางกอดอก เงยหน้าสบตาสามีอย่างเอาเรื่อง

"เพราะผมประชุม"

"ประชุมถึงตีสองเลยหรือคะ"

"หลังประชุมผมมีเรื่องอื่นต้องจัดการ"

"เรื่องอื่นอะไร"

"ชาล็อต" คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน น้ำเสียงกดต่ำลง มันคือสัญญาณเตือนที่เธอคุ้นเคย ทว่าคืนนี้ความน้อยใจมีมากเกินกว่าจะยอมถอย

"คุณไปกับพริมโรสมาหรือเปล่า"

แววตาของอัครวินท์เปลี่ยนไปทันที ไม่ใช่ความตื่นตระหนก แต่เป็นความรำคาญใจอย่างล้นเหลือ

"อีกแล้วเหรอ"

"อะไรคืออีกแล้วคะ ฉันเป็นเมียคุณ ไม่มีสิทธิ์ถามหรือไง" ชาล็อตเค้นหัวเราะ

"ถามได้ แต่ไม่ใช่ตั้งหน้าตั้งตาสอบสวนผมทุกคืน" เขาขยับลงมาหนึ่งขั้นเพื่อให้ระดับสายตาอยู่ในระนาบเดียวกัน

“...”

"ผมไม่จำเป็นต้องรายงานทุกชั่วโมงว่าอยู่ไหน ทำอะไร หรืออยู่กับใคร"

"เพราะคุณมีเมียไว้แค่ในทะเบียนสินะ ถ้าอย่างนั้นแต่งกับฉันทำไม"

"คุณรู้อยู่แล้วว่าทำไม" อัครวินท์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง คำถามนี้ไม่ได้ถูกหยิบยกขึ้นมาเป็นครั้งแรก และคำตอบของเขาก็ไม่เคยเปลี่ยน

มุมปากของชาล็อตกระตุก ใช่ เธอรู้ดีกว่าใครทั้งหมด เพราะก่อนแต่งงานผู้ชายตรงหน้าขีดเส้นแบ่งทุกอย่างไว้ชัดเจน ชัดเจนจนเธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยปากโทษเขา

"ใช่ค่ะ ฉันรู้ แต่งเพราะธุรกิจ แต่งเพราะครอบครัวอยากให้ร่วมทุน แต่งเพราะคุณอยากให้ทุกอย่างมันจบ ๆ" น้ำเสียงของเธอสั่นพร่า

"แต่ถึงยังไงเราก็เป็นผัวเมียกันมาเกือบสามปีนะวินท์"

เขามองเธอนิ่งงัน

"คุณกลับบ้านตีหนึ่งตีสองแทบทุกคืน เราแทบไม่ได้กินข้าวด้วยกัน แยกห้องนอนกันตั้งแต่วันแรก คุณไม่เคยพาฉันไปเที่ยว ไม่เคยโทรถามด้วยซ้ำว่าฉันถึงบ้านหรือยัง" เธอแค่นหัวเราะทั้งที่กระบอกตาเริ่มแดงก่ำ

"ถ้าจะเป็นผัวเมียกันแค่บนกระดาษ อย่างน้อยก็ควรทำหน้าที่สามีบนเตียงบ้างไหมคะ"

ความเงียบโรยตัวลงมาอย่างหนักหน่วง คนรับใช้ที่ลอบสังเกตการณ์รีบหลบฉากเข้าครัวไปทันที อัครวินท์จ้องหน้าภรรยา แววตาคมกริบไม่ไหวติง มีเพียงสันกรามที่ขบเข้าหากันแน่น

"อย่าพูดประชดด้วยเรื่องแบบนี้"

"ฉันไม่ได้ประชด ฉันเป็นเมียคุณ หรือสามปีที่ผ่านมาคุณไม่เคยคิดอยากแตะฉันเลยจริง ๆ"

คำถามนั้นทำให้อีกฝ่ายชะงัก

ชาล็อตสวย เรื่องนั้นไม่มีใครปฏิเสธ เธอคือผู้หญิงที่เพียงเดินเข้างานก็ดึงดูดทุกสายตา ตลอดสามปีที่อยู่ร่วมชายคา ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้สึกอะไร เขาเป็นผู้ชาย และเธอคือภรรยา หลายครั้งที่ระยะห่างหดสั้นจนเกือบข้ามเส้นแบ่ง ทว่าอัครวินท์เป็นฝ่ายเหยียบเบรกเสมอ เขารู้ดีว่าการแตะต้องผู้หญิงที่รักตนโดยปราศจากหัวใจตอบแทน มีแต่จะทำให้ความสัมพันธ์ยุ่งเหยิงยิ่งกว่าเดิม

"ผมบอกคุณตั้งแต่ก่อนแต่งแล้ว ว่าผมให้ความรักคุณไม่ได้" ชายหนุ่มเอ่ย

ชาล็อตยืนนิ่ง แม้จะเคยได้ยินประโยคนี้มานับครั้งไม่ถ้วน แต่บาดแผลที่ได้รับกลับลึกเท่าเดิมเสมอ

"ฉันไม่ได้ถามเรื่องความรัก"

"แต่ทุกอย่างที่คุณกำลังเรียกร้อง มันคือสิ่งเดียวกัน"

"กับพริมโรส คุณให้ได้ใช่ไหม" เธอเม้มริมฝีปาก

"อย่าดึงพริมเข้ามาเกี่ยว"

"ทำไมจะเกี่ยวไม่ได้ ตั้งแต่เธอกลับมาคุณก็เปลี่ยนไป"

"ผมไม่ได้เปลี่ยน"

"งั้นหมายความว่าคุณไม่เคยสนใจฉันอยู่แล้วใช่ไหม"

คำพูดนั้นหลุดปากออกไปเร็วกว่าความคิด ชาล็อตชะงักไปเอง ขณะที่อัครวินท์เลือกที่จะเงียบ ความเงียบงันของเขาบาดลึกยิ่งกว่าคำด่าทอ หญิงสาวแค่นหัวเราะแผ่วเบา ก่อนยอมก้าวถอยจากขั้นบันได

"ขึ้นไปเถอะค่ะ"

"ไปนอนได้แล้ว" อัครวินท์ปรายตามองเธอเพียงชั่วครู่

เขาเดินผ่านร่างบางไป ไหล่กว้างเฉียดใกล้ทว่าไร้ซึ่งสัมผัส ชาล็อตยืนนิ่งงัน กระทั่งเสียงบานประตูห้องนอนบนชั้นสองปิดสนิท

คืนนี้จบลงเหมือนทุกคืน เขาอยู่ในพื้นที่ของเขา เธออยู่ในโลกของเธอ ราวกับคนแปลกหน้าสองคนที่บังเอิญใช้นามสกุลเดียวกัน

สามปีก่อน

คืนก่อนวันหมั้นอย่างเป็นทางการ อัครวินท์นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเธอในห้องอาหารส่วนตัวของโรงแรมหรู ตอนนั้นเขาอายุสามสิบ ส่วนชาล็อตเพิ่งยี่สิบห้า เธอยังไม่ได้เป็นนางแบบอันดับหนึ่ง แต่ชื่อเสียงกำลังพุ่งทะยานหลังจากเขาดึงตัวเข้าสังกัด AW Entertainment

คืนนั้นชายหนุ่มไม่อ้อมค้อม

"ผมไม่รักคุณ"

ประโยคแรกทำเอามือที่กำลังยกแก้วไวน์ของหญิงสาวชะงักค้าง ทว่าชาล็อตกลับยิ้มรับ

"ฉันรู้ค่ะ"

"ถ้ารู้ คุณยังจะแต่ง" อัครวินท์ถาม

"ค่ะ"

"ทำไม" คำตอบฉะฉานจนคนฟังขมวดคิ้ว

"เพราะฉันรักคุณ" หญิงสาวสบตาเขาตรง ๆ ไร้แววหลบเลี่ยง

อัครวินท์นิ่งอึ้ง ชาล็อตเอื้อนเอ่ยถ้อยคำนี้ออกมาอย่างง่ายดาย เธอรักเขามานับสิบปี และเธอก็รู้จักเขามาเกินครึ่งชีวิต ผู้ชายคนแรกและคนเดียวที่อยู่ในสายตาเธอก็คือเขา ตอนเด็กเธอมักไปบ้านเขาบ่อยครั้ง เขา จากความรู้สึกเป็นเพื่อนกลายเป็นความรัก เขาอายุมากกว่าเธอ แต่เธอไม่เคยเรียกเขาว่าพี่

"ผมเพิ่งเลิกกับใครบางคน" อัครวินท์เอ่ยทำลายความเงียบ

ชาล็อตรู้ดีว่าเขาหมายถึงใคร พริมพิชา หรือ พริมโรส

เธอคือเพื่อนสนิทของอัครวินท์ตั้งแต่มหาวิทยาลัย เรียนคณะเดียวกัน ทำกิจกรรมร่วมกัน และยืนเคียงข้างกันในทุกก้าวสำคัญของชีวิต ไม่มีใครระบุสถานะที่แน่ชัดได้ แต่คนวงในรู้ดีว่ามันลึกซึ้งเกินเพื่อน อัครวินท์เกือบจะขอพริมโรสคบหาอย่างจริงจัง ทว่าทุกอย่างกลับพังทลายลงเมื่อพริมโรสตัดสินใจแต่งงานกับทายาทนักธุรกิจใหญ่ ผู้ชายที่ครอบครัวมองว่ามั่นคงและพร้อมมอบชีวิตที่สมบูรณ์แบบให้เธอได้ในทันที

ตอนนั้น AW Entertainment ยังไม่ยิ่งใหญ่เช่นทุกวันนี้ อัครวินท์เพิ่งรับไม้ต่อจากบิดา แบกรับหนี้สินก้อนโตและต้องเดิมพันทุกสิ่งเพื่อพยุงบริษัท เขาจึงเลือกที่จะไม่รั้งเธอไว้ แม้หัวใจแหลกสลายก็ทำได้เพียงยืนมองผู้หญิงที่รักเดินเข้าสู่ประตูวิวาห์กับชายอื่น