ตอนที่ 3

ตอนที่ 3

“คุณกลัวว่าความอดทนของตัวเองจะหมดแล้วคุณเคยตั้งคำถามบ้างไหม ว่าความอดทนของฉันเหลืออยู่เท่าไร” ชาลิสาแค่นหัวเราะขื่นขม ริมฝีปากอิ่มคลี่ยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่งดงามที่สุดหากแต่ดวงตากลับแดงก่ำ เธอช้อนมองผู้ชายที่รักหมดหัวใจมาตลอดสิบปีเต็ม ผู้ชายที่เธอยอมแลกทุกอย่างเพื่อให้ได้ยืนเคียงข้าง ยอมสวมบทนางมารร้าย ยอมทนฟังคำครหา ยอมกระทั่งเอาตัวเข้าแลกกับทะเบียนสมรสที่ปราศจากความรัก เธอเคยเชื่ออย่างคนโง่งมว่ากาลเวลาจะช่วยเยียวยาทุกสิ่ง เชื่อว่าความใกล้ชิดจะทำให้เขาใจอ่อน สามเดือน หนึ่งปี สองปี จนล่วงเข้าปีที่สาม เขาก็ยังมองข้ามหัวเธอไปเหมือนอากาศธาตุ อัครวินท์นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ หญิงสาวก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาอีกครั้ง ระยะห่างหดสั้นลงจนเหลือเพียงคืบ ใกล้จนเธอมองเห็นเงาตัวเองสะท้อนอยู่ในดวงตาสีรัตติกาลของเขา แต่เธอกลับรู้สึกว่าเขายืนอยู่ห่างไกลสุดหล้า

“ฉันเห็นคุณยิ้มให้ผู้หญิงคนนั้น” เธอกระซิบเสียงพร่า

“คุณเพ้อเจ้ออะไรอีก” อัครวินท์ขมวดคิ้วถาม

“ตอนที่ฉันเปิดประตูเข้ามา คุณกำลังยิ้มให้พริม ฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ารอยยิ้มแบบนั้น คุณมอบให้ฉันครั้งสุดท้ายเมื่อไร”

“คุณกำลังจะขุดเรื่องเดิม ๆ ขึ้นมาตีโพยตีพายอีกแล้วนะ”

“ก็เพราะเรื่องเดิม ๆ ของคุณมันไม่เคยจบสักทีไง เวลาเป็นผู้หญิงคนนั้นคุณจะว่างเสมอ จะใจเย็น คอยรับฟัง คอยถามไถ่ แต่พอเป็นฉัน สิ่งเดียวที่คุณมีให้คือความรำคาญ คำว่าไม่ว่าง และข้อหาที่ว่าฉันทำตัวน่ารำคาญ”

“ก็เพราะพริมเขาไม่เคยทำตัวมีปัญหาเหมือนคุณ” ประโยคนั้นราวกับมีดปลายแหลมปักเข้ากลางใจ ทุกความรู้สึกของชาลิสาหยุดนิ่ง เธอไม่ได้ตอกกลับทันที เพียงยืนจ้องหน้าเขานิ่งนาน นานจนคนถูกมองเริ่มมีสีหน้าอึดอัด ก่อนที่เธอจะหัวเราะแผ่วเบา

“นั่นสินะคะ เธอเรียบร้อย อ่อนหวาน ไม่เคยตามหึงหวง ไม่คอยโทรจิกให้คุณกลับบ้าน ไม่เซ้าซี้ถามว่าคุณไปไหนกับใคร เธอคงเหมาะจะเป็นเมียคุณมากกว่าฉัน” หญิงสาวพยักหน้ารับอย่างแกน ๆ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก ฝืนข่มความร้อนผ่าวที่กระบอกตา

“ชาล็อต”

“แต่จะทำยังไงได้ล่ะคะ ในเมื่อคนที่นั่งตำแหน่งเมียของคุณตอนนี้คือฉัน” เธอพูดพร้อมชูมือซ้ายขึ้นระดับสายตา แหวนเพชรเม็ดงามบนนิ้วนางทอประกายล้อแสงไฟ

“ผมไม่เคยลืมว่าคุณอยู่ในฐานะอะไร” อัครวินท์ตวัดสายตากลับขึ้นมาเอ่ย หลังหลุบตามองแหวนวงนั้นครู่หนึ่ง

“แต่คุณชอบลืม ว่าคนที่อยู่ในฐานะนี้ก็มีหัวใจ”

คราวนี้เขาเงียบสนิท ชาลิสาทิ้งแขนลงข้างลำตัวอย่างอ่อนล้า เธอไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังคาดหวังสิ่งใด คำปลอบประโลม คำขอโทษ หรือแค่คำยืนยันสั้น ๆ ว่าเขาไม่มีใจให้พริมพิชาแล้ว หากเขายอมเอ่ยปาก เธอคงพร้อมกลับไปเป็นคนโง่ที่หลับหูหลับตาเชื่อเขาทุกอย่าง แต่ผู้ชายใจหินตรงหน้ากลับไม่มีสิ่งใดมอบให้เลย อัครวินท์หมุนตัวกลับไปทรุดนั่งหลังโต๊ะทำงานตามเดิม

“ถ้าคุณโวยวายจบแล้ว ผมจะทำงานต่อ” หัวใจของชาลิสาหล่นวูบ ค่าของเธอในสายตาเขามีเพียงเท่านี้จริง ๆ หญิงสาวยืนนิ่งสูดความเจ็บปวดเข้าปอด ก่อนจะรวบรวมเศษซากความเข้มแข็งที่เหลืออยู่เชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มหยิ่งผยองถูกหยิบมาสวมทับใบหน้าอีกครั้ง รอยยิ้มของชาลิสาที่ไม่มีวันก้มหัวให้ใคร

“ได้ค่ะ แต่คุณก็ทดสอบความอดทนของฉันมาสามปีแล้วนะคะ คุณสามี” เธอรับคำก่อนหมุนตัวก้าวฉับ ๆ ไปที่ประตู ทว่าก่อนมือจะแตะลูกบิด เธอหยุดชะงักแล้วเอี้ยวตัวกลับไปมองเขาเป็นครั้งสุดท้าย อัครวินท์กำลังก้มหน้าอ่านเอกสาร ราวกับพายุอารมณ์เมื่อครู่ไม่เคยพัดผ่าน ราวกับว่าตรงนี้ไม่เคยมีเธอยืนอยู่ หญิงสาวจึงขบกระพุ้งแก้มจนได้รสฝาดของเลือด ฝืนเค้นเสียงหวานหยดย้อยเอ่ยทิ้งท้าย

ปลายปากกาในมืออัครวินท์ชะงัก ชาลิสาเห็นปฏิกิริยานั้น แต่เธอไม่รอฟังคำแก้ตัวใด ๆ ประตูไม้ถูกเปิดกว้าง หญิงสาวก้าวพ้นห้องออกไปด้วยแผ่นหลังตั้งตรงสง่างามไม่ต่างจากตอนขาเข้า พนักงานหน้าห้องต่างก้มหน้าทำงาน ไม่มีใครกล้าสบสายตาพญาหงส์ที่กำลังเดินกรีดกรายผ่านไปอย่างมาดมั่น

ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า ภายใต้แว่นกันแดดสีดำสนิทที่เธอหยิบขึ้นมาสวมอำพรางนั้น นัยน์ตาคู่สวยกำลังแดงช้ำเพียงใด ไม่มีใครสังเกตเห็นมือเรียวที่สั่นระริกยามกำหูหิ้วกระเป๋า และไม่มีใครรู้ว่านางร้ายผู้พร้อมฟาดฟันกับคนทั้งโลกเพื่อปกป้องผู้ชายที่ตนรัก แท้จริงกำลังกัดฟันสู้สุดกำลัง เพียงเพื่อไม่ให้น้ำตาหยดแรกไหลริน

ประตูลิฟต์เปิดออก ชาลิสาก้าวเข้าไปพิงผนังเย็นเยียบเพียงลำพัง ทันทีที่บานประตูโลหะปิดสนิทบังตาจากผู้คนภายนอก ไหล่บางที่ฝืนตั้งตรงมาตลอดก็ลู่ตกลงอย่างคนหมดแรง หญิงสาวเหม่อมองตัวเลขดิจิทัลที่วิ่งถอยหลังลงไปเรื่อย ๆ สามสิบ ยี่สิบเก้า ยี่สิบแปด

ทันใดนั้นสมาร์ตโฟนในกระเป๋าก็สั่นเตือน หัวใจที่ด้านชาพลันกระตุกวูบ มือบางรีบควานหาโทรศัพท์ขึ้นมาดูโดยอัตโนมัติ ลึก ๆ แล้วเธอยังแอบหวังอย่างน่าสมเพชว่าอัครวินท์อาจส่งข้อความมาง้อ อาจจะถามไถ่ หรือรั้งให้เธอกลับไปคุยกัน ทว่าชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอกลับเป็นของผู้จัดการส่วนตัว ไม่ใช่สามี ประกายความหวังในดวงตาดับวูบลง ชาลิสากวาดสายตาอ่านข้อความ

‘พรุ่งนี้เก้าโมงมีคิวถ่ายปกนะชาล็อต คืนนี้รีบนอนล่ะ วันนี้หน้าเธอดูโทรมมาก’

หญิงสาวจ้องมองตัวอักษรเหล่านั้นนิ่งนาน ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับสั้น ๆ

‘ทราบแล้วค่ะ’

ทันทีที่กดส่ง เธอก็ปล่อยให้หน้าจอดับลง เงาสะท้อนบนผนังลิฟต์ปรากฏภาพหญิงสาวสวยสะพรั่งไร้ที่ติ ชาลิสายกปลายนิ้วแตะหางตาแผ่วเบา แห้งสนิท ไม่มีน้ำตาสักหยด ดีแล้ว เธอไม่สมควรร้องไห้ หยาดน้ำตาอันมีค่าไม่คู่ควรกับคนไร้หัวใจ นั่นคือสิ่งที่ชาลิสาพยายามพร่ำบอกตัวเอง