Partager

บทที่ 10

last update Date de publication: 2025-12-31 16:38:32

๑๐

ความเข้มแข็งที่เคยมี

มือเรียวแตะมุมปากตรงบริเวณที่สัมผัสได้ถึงของเหลวกลิ่นสนิมและความเจ็บแปลบ ริมฝีปากของนางเจ็บก็จริง แต่ไม่เท่ากับใจที่คล้ายโดนทุบจนละเอียดไปแล้ว ด้วยน้ำมือของคนเป็นพ่อ

“เฉินเอ๋อร์ พ่อ…ไม่ได้ตั้งใจ ใครใช้ให้เจ้ายั่วโมโหคนเก่งแบบนี้”

“คำว่าใครใช้ให้เจ้าคำนี้อีกแล้ว”

เสี่ยวเป่าสะดุ้งเพราะวันนี้เพิ่งถกประเด็นนี้กับคุณหนูไป ต่อไปนี้คำพูดนี้จะเป็นคำต้องห้ามสำหรับเกาหนี่ว์เฉิน

“ในเมื่อต้นเหตุของปัญหามาจากข้า เห็นทีข้าต้องพิจารณาตัวเองแล้วเจ้าค่ะ แต่เรื่องหนึ่งที่ข้าจะไม่พิจารณาเป็นอันขาดคือเรื่องถอนหมั้น หากท่านพ่อรู้สึกผิดกับการตบหน้าข้าเมื่อครู่ก็ช่วยดำเนินการเรื่องถอนหมั้นเถิดเจ้าค่ะ ข้าไม่กลัวว่าตัวเองจะเสียชื่อเสียง…ขอตัว!”

ร่างบางย่อกายคารวะบิดาโดยที่ไม่ชายตาไปมองหน้าเกาหนี่ว์อิงที่อยากอธิบาย แต่สถานการณ์ไม่เอื้อ จนกระทั่งร่างบางของน้องสาวเดินออกไปแล้ว นางถึงได้ยื่นมือไปเขย่าแขนบิดาเบา ๆ

“ท่านพ่อ หนี่ว์เฉินพูดไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบ ท่านพ่ออย่าถือสาคำพูดของนางเลยนะเจ้าคะ เรื่องถอนหมั้นอะไรนี่ ก็ไม่ต้องพูดถึงอีกแล้ว”

เกาอวี้หมิงเงียบ มองมือตัวเองครู่หนึ่งก่อนที่จะหันไปมองหน้าบุตรสาว

“เจ้านอนพักรักษาตัวเถิด พ่อขอตัวก่อน”

เกาหนี่ว์อิงถอนหายใจ สุดท้ายก็พยักหน้ารับ

“เจ้าค่ะ”

ดวงตาแว่วหวานมองตามแผ่นหลังบิดาไปจนสุดกระทั่งไม่เห็นเงา เสี่ยวหรานเดินออกไปส่งนายท่าน ไม่นานก็เดินกลับเข้ามาหาคุณหนูของตน

“คุณหนู ในที่สุดคุณหนูรองก็มีแววว่าจะได้ถอนหมั้นแล้วเจ้าค่ะ บ่าวยินดีกับคุณหนูด้วยนะเจ้าคะ”

ดวงตาแว่วหวานเปลี่ยนเป็นเรียบเฉย ไม่พูดอันใดนอกจากมองหน้าเสี่ยวหรานด้วยสายตาเย็นชา จากสีหน้ายิ้มแย้มจึงเปลี่ยนเป็นเจี๋ยมเจี้ยม

“บ่าว…พูดอันใดผิดไปหรือเจ้าคะ”

“ข้าไม่ได้ดีใจกับสิ่งที่ได้มาเพราะใครไม่อยากได้ ต่อให้ข้าจะชอบเฮ่าเทียนเกอแต่ข้าก็ไม่อยากได้เขามาเพียงเพราะนางไม่ต้องการ แต่ต้องเป็นเพราะเขาชอบข้าสุดหัวใจ ทำทุกอย่างเพื่อให้เราได้ครองรักกัน แต่นี่…ต่อไปนี้ห้ามพูดเรื่องทำนองนี้อีก โดยเฉพาะเรื่องใส่ไคล้ผู้อื่นที่เจ้าพูดกลอกหูท่านพ่อก่อนหน้าที่ท่านจะมาที่นี่”

เสี่ยวหรานเป็นคนไปเอ่ยเชิญเกาอวี้หมิงมาที่นี่ ระหว่างทางเกาหนี่ว์อิงไม่ทราบว่าสาวใช้พูดอย่างไรกับบิดา เขาถึงเข้าใจว่าเรื่องนี้ไม่ใช่อุบัติเหตุ

“บ่าวขออภัยเจ้าค่ะคุณหนู!”

เสี่ยวหรานคุกเข่าลงพื้นดังตุบ มารดาส่งสัญญาณให้นางทำเช่นนี้ก่อนที่จะเป็นคนช่วยกล่อมคุณหนู

“คุณหนูให้อภัยนางเถิดเจ้าค่ะ เสี่ยวหรานยังเด็ก ไม่รู้ความ การสื่อสารผิดพลาดจนทำให้ความหมายเพี้ยนไป ต้องโทษนมที่สั่งสอนนางไม่ดี”

เวลาที่สองแม่ลูกอยู่ด้วยกันน้อยนักเมื่อเทียบกับเวลาที่แม่นมเฝิงใช้ดูแลเกาหนี่ว์อิง ความหมายของประโยคตอนท้ายคือ เพราะแม่นมเฝิงใช้เวลาดูแลเกาหนี่ว์อิง ทุ่มเทสรรพกำลังจนไม่มีเวลาอบรมบุตรของตนเอง

เกาหนี่ว์อิงที่เข้าใจความหมายนี้แล้วก็ถอนหายใจ ท่าทางอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด มือเรียวโบกให้ทั้งสองออกไปจากเรือนนอนของนาง

“จะไปทำอะไรกันก็ไปเถอะ ข้าอยากอยู่คนเดียว”

“ขอบคุณคุณหนูที่เมตตานางเจ้าค่ะ”

แม่นมเฝิงกล่าวขอบคุณเจ้านายแล้วเดินเข้าไปดึงตัวบุตรสาวให้ลุกขึ้นยืนแล้วพากันเดินออกไปจากเรือนนอนของเกาหนี่ว์อิง ส่วนคนเป็นเจ้าของห้องนั้นตีหน้าเครียด จิตใจไม่สงบที่เห็นบิดากับน้องสาวทะเลาะกัน

“มีกันอยู่เพียงสองพี่น้อง ข้าชนะเจ้าแล้วข้าได้อะไร ในเมื่อสุดท้ายเราก็ต้องย้ายออกจากจวนอยู่บ้านสามีสักวันอยู่ดี บ่าวชั้นต่ำสุดท้ายก็เป็นบ่าวชั้นต่ำอยู่วันยังค่ำ หากข้าพาพวกเจ้าไปบ้านสามีด้วยมีอยู่สองทาง ไม่พากันรุ่งเรืองโดยที่มีศัตรูรายล้อมก็พากันล่มจมเพราะความชั่ว”

เกาหนี่ว์อิงถอนหายใจเบา ๆ หลับตาลงปิดการรับรู้เรื่องราวทุกอย่าง

กอปรกับเมื่อครู่ดื่มยาลงไปถึงได้รู้สึกง่วงงุนไม่น้อย นอนหลับไปทั้งที่ในใจมีแต่เรื่องกลัดกลุ้ม

“ค่อยคิดก็แล้วกัน วันนี้ขอนอนเอาแรงก่อน”

ณ เรือนเยว่เลี่ยง

ยามนี้เกาอวี้หมิงยืนอยู่หน้าเรือนบุตรสาวคนเล็กไม่เดินเข้าไปด้านใน ดวงตาหลุบมองมือตัวเองที่พลั้งมือตบนางเมื่อครู่ มือคู่นี้ที่เขาช่วยยื้อชีวิตคนมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว แต่กลับใช้มันทำร้ายบุตรสาว

“นายท่าน เหตุใดไม่เข้าไปด้านในขอรับ”

พ่อบ้านซวีไม่ได้เห็นเหตุการณ์ที่อยู่ในเรือนหานเย่ เอ่ยถามนายท่านของตนที่ยืนนิ่งมองมือตัวเองอยู่หน้ารั้วประตูวงจันทร์ที่กั้นเรือนหลังออกจากเรือนส่วนหน้า

“พ่อบ้านซวี เมื่อครู่ข้าเพิ่งใช้มือข้างนี้ตบหน้าเฉินเอ๋อร์ เจ้าคิดว่าข้ายังมีสิทธิ์เดินเข้าไปในเรือนเยว่เลี่ยงหรือไม่ ข้ารู้สึกผิดต่อนาง แต่ก็ไม่กล้าเดินเข้าไปหา”

พ่อบ้านซวีแสดงสีหน้าหนักใจทันที แสดงทัศนะตามความเห็นของตน

“ความเห็นของข้าน้อยคือ ควรเข้าไปขอรับ”

“นางคงโกรธข้ามาก ถึงขนาดพูดเรื่องถอนหมั้น”

พ่อบ้านซวีในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดนายท่านไม่รับความคิดเห็นของเขามาตัดสินใจทั้งยังไม่กล้าเข้าไปด้านใน

รู้สึกผิดจนไม่กล้าเผชิญหน้า ใครว่าน้ำหนักคุณหนูในใจนายท่านต่ำเตี้ยเรี่ยดิน แท้จริงแล้วไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าคุณหนูใหญ่เลย

“ข้าไม่อยากให้นางถอนหมั้นกับเฮ่าเทียน นี่เป็นสิ่งเดียวที่ข้าจะทำให้มารดาของนางได้ ทำให้ความประสงค์ของนางเป็นจริง หากข้าทำให้การหมั้นหมายนี้ล้มเหลว ข้าจะมีหน้าไปพบมารดานางในปรโลกได้อย่างไร”

ชัดเจนแล้ว ทั้งคุณหนูรองทั้งฟู่เหรินต่างก็ยังมีน้ำหนักในใจนายท่าน

“เช่นนั้น…นายท่านคิดตัดสินใจอย่างไรขอรับ”

เมื่อเสนอความคิดแล้วเขาไม่รับ พ่อบ้านซวีจึงตัดสินใจถามความเห็นตามตรง

“เฮ้อ~เอาไว้ก่อนเถิด!”

ร่างสมส่วนหมุนตัวเดินจากไป เขาในตอนนี้ยังไม่กล้าเผชิญหน้านางจริง ๆ

ทางด้านในห้องนอนเรือนเยว่เลี่ยง…

“คุณหนูเจ้าคะ บ่าวไปเอาน้ำแข็งจากเรือนครัวมาเจ้าค่ะ ประคบหน้าหน่อยนะเจ้าคะ”

เกาหนี่ว์เฉินหันหลังให้สาวใช้ปฏิเสธไม่ประคบ เสี่ยวเป่าเห็นเช่นนั้นก็มองหน้ามารดาให้ช่วยเกลี้ยกล่อมอีกที

“คุณหนูเจ้าคะ ประคบหน่อยเถิดเจ้าค่ะ ไม่ว่าจะเจอเรื่องร้ายอันใดมาก็ต้องรักษาหน้าให้งามก่อนนะเจ้าคะ”

เกาหนี่ว์เฉินยกมือขึ้นจับใบหน้า แม่นมเหยาเริ่มมีกำลังใจที่จะเกลี้ยกล่อมต่อ

“พรุ่งนี้ต้องไปตามนัดคุณชายรองสุ่ย หากคุณชายรองเห็นหน้าคุณหนูมีรอยบวมตบจะอธิบายว่าอย่างไรเจ้าคะ นายท่านตบ บอกไปเช่นนี้ไม่งามกระมัง”

คุณชายรองสุ่ย นัดพรุ่งนี้

เกาหนี่ว์เฉินผุดลุกขึ้นมานั่งในทันที เสี่ยวเป่าดีใจจนเนื้อเต้น ขยับเข้าไปใกล้เตรียมประคบเย็นให้คุณหนู

“ลืมไปเลยว่าพรุ่งนี้มีนัด หรือข้าจะยกเลิกนัดดี”

แม้จะถามความเห็นแม่นมและสาวใช้เช่นนั้น แต่มือเกาหนี่ว์เฉินกลับยื่นมาแย่งลูกประคบที่ใส่น้ำแข็งแล้วพันรอบเอาไว้แตะแก้มตัวเองเบา ๆ

“หากยกเลิก ผู้มีพระคุณอาจจะมองคุณหนูในแง่ลบนะเจ้าคะ คุณหนูพูดเองมิใช่หรือ หากคุณชายรองสุ่ยไม่ยกเลิกนัด เรื่องการหมั้นหมายต้องพิจารณาใหม่แล้ว หากคุณหนูเป็นคนยกเลิกนัดเสียเอง…”

“พอแล้ว! ข้าเข้าใจแล้ว หากใครจะเป็นคนยกเลิกนัด คน ๆ นั้นต้องไม่ใช่ข้า…ขอกระจกเล็กหน่อย!”

เสี่ยวเป่ารีบไปยกกระจกเล็กที่มีน้ำหนักอยู่ประมาณหนึ่งมาให้คุณหนู ถือค้างเอาไว้ตอนที่เกาหนี่ว์เฉินกำลังประคบใบหน้าด้วยความทะนุถนอม

“ซี๊ด~หน้างาม ๆ ของข้าที่เฝ้าทะนุถนอมมานานยังไม่กล้าถูแรงแต่โดนท่านพ่อตบเสียแล้ว”

แม่นมเหยาเป็นห่วงความรู้สึกคุณหนูยิ่งนัก

“คุณหนูโกรธนายท่านหรือไม่เจ้าคะ”

เกาหนี่ว์เฉินเหลือบตามองแม่นมเหยา

“จะบอกให้ข้าไม่โกรธท่านพ่อหรือ”

“หาไม่! นายท่านสมควรโดนโกรธที่สุดเจ้าค่ะ ทั้งชาตินี้นมขอเลือกข้างคุณหนู หากนายท่านเป็นศัตรูกับคุณหนู นมก็จะเป็นโล่ป้องกันศัตรูให้”

คำพูดที่เต็มไปด้วยความจริงใจนี้พาซึ้ง!

เกาหนี่ว์เฉินมองหน้าแม่นมเหยาดวงตาเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา ดวงตาร้อนผ่าวจนน้ำตาไหลหยดลงอาบใบหน้า

ที่พยายามเข้มแข็งมาตลอดโดนพังทลายเพราะดวงตาคู่นั้นของแม่นมเหยา

“แม่นม…”

เกาหนี่ว์เฉินพูดไม่ออก เพียงแค่หญิงสูงวัยเดินเข้ามาใกล้ นางก็ยื่นแขนไปสวมกอดร่างท้วม เสี่ยวเป่าที่เห็นคุณหนูร้องไห้ก็ถือวิสาสะกอดนางจากด้านหลัง

“ฮือ~คุณหนู” กลายเป็นแข่งกันร้องไห้แล้ว!

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • นางร้ายคือคนที่เข้าหาพระเอกบิลสองพระรองเข้าหานางเอกบิลหนึ่ง   บทที่ 65

    “ใช่! หากไม่คว้าเอาไว้ตอนนี้ ข้าจะแน่ใจได้อย่างไรว่าตรงหน้ามีอยู่จริงหรือไม่”หมับ!ว่าแล้วสุ่ยหยินเหอก็ยื่นมือไปจับใบหน้านิ่ม มือข้างซ้ายเพียงจับเบา ๆ แต่เมื่อนางทำตาโตใส่เขาเพราะความไม่ตั้งตัว เขาก็ใช้มืออีกข้างกุมแก้มนางเอาไว้“มีอยู่จริง เจ้าไม่ได้เป็นภาพลวงตา”ดวงตาที่สั่นไหวเต็มไปด้วยเคลื่อนอา

  • นางร้ายคือคนที่เข้าหาพระเอกบิลสองพระรองเข้าหานางเอกบิลหนึ่ง   บทที่ 64

    ๖๑กำไลสีที่ข้าจะเลือกใส่ตลอดไปสุ่ยหยินเหอกำลังอยู่ในช่วงเหี่ยวเฉาที่สุดในชีวิต เขาพยายามเอาตัวเองเข้าไปอยู่ในสายตาเกาหนี่ว์เฉินที่งานเลี้ยงน้ำชา แต่สุดท้ายเกิดเรื่องทะเลาะวิวาทกันจนเขาคลาดกับนางไม่ได้พบกันอีกและตั้งแต่งานเลี้ยงน้ำชาวันนั้นเขาก็ไม่เจอนางอีกเลย จนกระทั่งถึงวันที่เหรินเฮ่าเทียนกลับเ

  • นางร้ายคือคนที่เข้าหาพระเอกบิลสองพระรองเข้าหานางเอกบิลหนึ่ง   บทที่ 63

    เสี่ยวหลีเมื่อตั้งหลักได้แล้วก็ตบหน้าเสี่ยวหรานเกาหนี่ว์อิงห้ามด้วยเสียงไม่ได้ เดินเข้าไปแยกตัวทั้งสองออกจากกัน“หยุด! เสี่ยวหราน…พอแล้ว!”“นางตบบ่าวเจ้าค่ะคุณหนู หากบ่าวไม่ได้ตบนางคืน ไฟแค้นไม่มีทางทุเลาลงได้แน่เจ้าค่ะ”เสี่ยวหรานสะบัดตัวออกจากการดึงรั้งของเจ้านาย พุ่งตัวเข้าไปตบเสี่ยวหลีจนอีกฝ่าย

  • นางร้ายคือคนที่เข้าหาพระเอกบิลสองพระรองเข้าหานางเอกบิลหนึ่ง   บทที่ 62

    ๖๐ไม่ทุบไม่ตีไม่ดีขึ้นเลยเกาหนี่ว์เฉินเพิ่งกลับมาจากเมืองหลวงก็ตอบรับงานเลี้ยงจวนเสนาบดีเจียงอีกครั้ง คราวนี้เป็นงานเลี้ยงน้ำชา จัดในเรือน ไม่เข้าใกล้สระน้ำเพื่อเลี่ยงการเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นเช่นครั้งที่ตกสระบัว“ไม่มีแม้แต่อ่างบัว คุณหนูเจียงรอบคอบยิ่งแล้ว คงกลัวเราลงไปเล่นในสระน้ำอีกกระมัง”เก

  • นางร้ายคือคนที่เข้าหาพระเอกบิลสองพระรองเข้าหานางเอกบิลหนึ่ง   บทที่ 61

    ๕๙นางไม่ปฏิเสธข้ายังมีโอกาสใช่หรือไม่ เกาหนี่ว์เฉินไม่ออกไปไหน อยู่ใช้เวลากับท่านตาและหลานน้อยอยู่อาทิตย์หนึ่งถึงเริ่มให้สาวใช้ช่วยเก็บของเตรียมเดินทางกลับเมืองหลวงต้าเหอป๋ายฟู่หลู่เข้าออกจวนตระกูลเถี่ยแทบทุกวัน แต่ไม่เจอตัวเกาหนี่ว์เฉินเลยสักหนสุ่ยหยินเหอมาเดินเล่นที่ทุ่งนาบ่อยครั้ง แต่มาครั้งใ

  • นางร้ายคือคนที่เข้าหาพระเอกบิลสองพระรองเข้าหานางเอกบิลหนึ่ง   บทที่ 60

    ๕๘เลือกใครก็สวมกำไลสีนั้นเกาหนี่ว์เฉินนั่งอยู่หน้าโต๊ะประทินโฉมให้เสี่ยวเป่าช่วยหวีผมให้ก่อนนอน ส่วนนางนั่งมองกล่องเครื่องประดับสามกล่อง มีกำไลหยกสามวงวางอยู่ในนั้นสามวงสามสี…ขาว แดง เขียว!“คุณหนูจะทำอย่างที่คุณชายป๋ายกล่าวหรือไม่เจ้าคะ สวมกำไลวงใดเลือกคุณชายคนนั้น”“สวมกำไลก็แค่กุศโลบายที่อยากไ

  • นางร้ายคือคนที่เข้าหาพระเอกบิลสองพระรองเข้าหานางเอกบิลหนึ่ง   บทที่ 37

    ๓๕เมื่อโดนกันออกเป็นพี่ชายคนหนึ่งเหรินเฮ่าเทียนสอนเคล็ดวิธีต้มยาสมุนไพรแก่อาลา ให้ผู้ป่วยดื่มยาหม้อแรกเสร็จแล้วก็เดินออกจากกระโจมประมุขเผ่าออกมาด้านนอกที่ตอนนี้พระอาทิตย์โผล่พ้นเหนือภูเขา ส่องแสงอ่อน ๆ ไล่ไอหมอกที่ปกคลุมพื้นที่ป่าไม่บ่อยนักที่เขาจะได้สัมผัสไอหมอกใกล้ชิดเช่นนี้ในขณะที่กำลังชื่นชม

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-25
  • นางร้ายคือคนที่เข้าหาพระเอกบิลสองพระรองเข้าหานางเอกบิลหนึ่ง   บทที่ 28

    “เช่นนั้นเรากลับไปเมื่อไร ข้าจะพูดถึงเรื่องถอนหมั้นกับท่านแม่ แต่ข้ายังอยากขอโอกาสให้ได้อยู่ในชีวิตของเจ้า ข้าจะไม่หวงก้าง จะเข้าหาในจังหวะที่เจ้าเปิดโอกาส จะไม่ทำให้เจ้าอึดอัดใจ” คำว่าจะคือสิ่งแทนอนาคต เช่นนั้นข้าควรให้โอกาสเขาได้ลองพยายามดูดีหรือไม่ “ข้า…” ข้าจะให้โอกาสเขาดีหรื

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-22
  • นางร้ายคือคนที่เข้าหาพระเอกบิลสองพระรองเข้าหานางเอกบิลหนึ่ง   บทที่ 58

    ๕๖มาทีหลังใช่ว่าจะทำคะแนนมิได้เหรินเฮ่าเทียนในฐานะที่เป็นหมอคนเดียวในจวนนี้รีบเก็บความเสียใจเอาไว้ เดินเข้ามาหาสาวใช้ ทวนคำพูดที่จับได้จากประโยคเมื่อครู่“เลือดหรือ”“เจ้าค่ะคุณชาย ฟู่เหรินตกเลือดเจ้าค่ะ”เถี่ยซือไม่มีเวลาคิดมากแล้ว เชิญเหรินเฮ่าเทียนไปตรวจอาการของภรรยา“เหรินไท่ยี หากข้าเชิญท่านไ

    last updateDernière mise à jour : 2026-04-02
  • นางร้ายคือคนที่เข้าหาพระเอกบิลสองพระรองเข้าหานางเอกบิลหนึ่ง   บทที่ 59

    ๕๗คำสารภาพรักจาก…เสียงกลองฉาบตีรัว ๆ ขณะที่ทำการแสดงงิ้วช่วงการต่อสู้ เกาหนี่ว์เฉินเพลิดเพลินไปกับการแสดง ปรบมือเสียงดังเมื่อถูกใจในท่ารำบู๊ของอู่เซิง ตัวละครชายบู๊ที่ช่วยชิงอี ตัวละครนางจากอู๋โฉ่ว ตัวโกงฝ่ายบู๊“เยี่ยม!”เสียงปรบมือดังขึ้นเป็นช่วง ๆ คนในงานยังคงเพลิดเพลินอยู่กับงานแสดงงิ้ว ยกเว้น

    last updateDernière mise à jour : 2026-04-02
Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status