ตอนที่5 ผู้หญิงใจร้าย

เพลิงลมหายใจสะดุดกึก ร่างกายกำยำเกร็งเขม็งไปทุกสัดส่วนเมื่อปลายนิ้วเรียวของเธอกรีดกรายลูบไล้ไปตามแผงอกกว้าง สัมผัสแผ่วเบานั้นกลับเหมือนมีกระแสไฟฟ้าร้อนแรงแล่นพล่านไปทั่วร่าง แม้สมองจะคอยสั่งการให้ผลักไสผู้หญิงใจร้ายคนนี้ออกไปให้พ้น แต่สัญชาตญาณดิบเถื่อนกลับสยบยอม โหยหาความหอมหวานและอันตรายจากเรือนร่างตรงหน้าอย่างไม่อาจควบคุม

ปารมีเหยียดยิ้มยั่วยวน หญิงสาวขยับกายเบียดชิดจนไร้ช่องว่าง โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นวานิลลาเป่ารดคลอเคลียริมฝีปากของเขา นัยน์ตาคู่คมหลุบมองริมฝีปากหยักลึกอย่างล่อลวง ก่อนจะค่อยๆ ขยับเรียวปากสีสดเข้าหา อีกเพียงแค่มิลลิเมตรเดียว เธอก็จะครอบครองจูบของเขาได้สำเร็จ และเพลิงเองก็เผลอหลับตาลง เผยอปากเตรียมรับสัมผัสนั้นอย่างลืมตัว...

ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากกำลังจะแนบชิด

[ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!]

เสียงสัญญาณอิเล็กทรอนิกส์แหลมบาดหูดังทะลุปล้องขึ้นมาในหัวของปารมีอย่างกะทันหัน พร้อมกับหน้าต่างโฮโลแกรมสีแดงเลือดที่เด้งพรวดขึ้นมากระแทกตา

[คำเตือนฉุกเฉิน: โฮสต์กำลังทำผิดเนื้อเรื่องอย่างร้ายแรง! บทบาท ‘นางร้าย’ ไม่อนุญาตให้จูบพระเอกเพื่อสานสัมพันธ์ในฉากนี้ กรุณาถอยห่างเดี๋ยวนี้!]

ปารมีชะงักกึก ฟันซี่เล็กกัดริมฝีปากตัวเองอย่างขัดใจเมื่อถูกขัดจังหวะในเสี้ยววินาทีสำคัญ หญิงสาวตวัดสายตามองหน้าต่างโฮโลแกรมสีแดงตรงหน้าด้วยความอาฆาตมาดร้าย

‘หุบปากไปเลยไอ้ระบบเส็งเคร็ง!’ ปารมีสบถด่าในใจอย่างเกรี้ยวกราด ‘ฉันจะจูบผู้ชายของฉัน มันไปหนักหัวโปรแกรมบรรทัดไหนของแกฮะ! กฎบ้าบออะไร ไม่อนุญาตให้จูบ? กฎมีไว้ขีดเส้นให้พวกนางเอกสมองกลวงเดินเท่านั้นแหละ แต่สำหรับนางมารร้ายอย่างฉัน... มีไว้แหกย่ะ’

แม้ในใจจะก่นด่าระบบด้วยถ้อยคำเผ็ดร้อนแทบจะเผาแผงวงจรทิ้ง ทว่าในสายตาของเพลิงที่มองไม่เห็นหน้าต่างโฮโลแกรม เขาเห็นเพียงหญิงสาวที่จงใจยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากแทบจะสัมผัสกัน แต่แล้วเธอกลับหยุดชะงัก ถอยใบหน้าห่างออกไปช้าๆ พร้อมกับเหยียดยิ้มร้ายกาจที่มุมปาก ปล่อยให้ความต้องการที่กำลังพลุ่งพล่านของเขาค้างเติ่งอยู่กลางอากาศอย่างทารุณ

“นายมันซื่อบื้อ เพลิง...” ปารมีกระซิบชิดริมฝีปากเขา ลมหายใจอุ่นๆ รินรดกันและกันยอดถอยตามระบบสั่ง “แค่ยอมลดหัวลงมาเป็นสุนัขรับใช้ของฉัน ยอมทำตามคำสั่งฉันทุกอย่าง เงินห้าแสนนี่จะเป็นของนาย และยายของนายก็จะได้ผ่าตัดเย็นนี้เลย”

เธอยัดเช็คเงินสดใบนั้นกลับเข้าไปในกระเป๋าเสื้อกล้ามของเขา ก่อนจะถอยห่างออกมาหนึ่งก้าว จัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่ราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“พรุ่งนี้สิบโมงเช้า ไปหาฉันที่คอนโด” ปารมีออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด สายตาที่มองเขาเปลี่ยนเป็นเย็นชาและหยิ่งยโสเหมือนเดิม “อย่าสายล่ะ เพราะฉันเกลียดการรอคอย และถ้าเธอกล้าเบี้ยว เตรียมไปรับศพยายของเธอที่โรงพยาบาลได้เลย”

พูดจบ ปารมีก็หันหลังเดินกลับไปที่รถปอร์เช่คันหรูของเธอโดยไม่สนใจจะรอฟังคำตอบ เสียงเครื่องยนต์กระหึ่มขึ้นอีกครั้งก่อนจะพุ่งทะยานออกไป ทิ้งเพลิงให้ยืนนิ่งงันอยู่ท่ามกลางความเงียบงันของอู่ซ่อมรถ

ชายหนุ่มค่อยๆ ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบเช็คเงินสดใบนั้นออกมาดูอีกครั้ง นัยน์ตาสีนิลสั่นระริกด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นจนแทบระเบิด

เขาเกลียดผู้หญิงคนนั้น เกลียดจนอยากจะฆ่าให้ตาย แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า กลิ่นหอมและสัมผัสจากร่างกายของเธอยังคงติดตรึงอยู่บนผิวเนื้อของเขา และมันกำลังปลุกสัญชาตญาณดิบเถื่อนบางอย่างในตัวเขาให้ตื่นขึ้น

ปารมี... คุณมันนางมารร้าย และสักวันหนึ่ง... ผมจะเป็นคนลากคุณลงมาตกนรกด้วยมือของผมเอง

สิบโมงเช้าตรงเผง เสียงออดหน้าประตูเพนต์เฮาส์สุดหรูใจกลางเมืองดังขึ้น

ปารมีที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังอิตาลีสีดำขลับกระตุกยิ้มมุมปาก เธอเพิ่งอาบน้ำเสร็จและจงใจสวมเพียงชุดคลุมอาบน้ำผ้าไหมซาตินสีแดงเบอร์กันดีที่ลื่นไหลไปตามสัดส่วนโค้งเว้า ปมสายรัดเอวถูกผูกไว้อย่างหลวมๆ เผยให้เห็นเนินอกอวบอิ่มรำไรและเรียวขาขาวเนียนที่โผล่พ้นชายผ้าออกมา เส้นผมสีเข้มดัดลอนใหญ่ทิ้งตัวสยายเต็มแผ่นหลัง กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาผสมกุหลาบป่าฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง สร้างบรรยากาศที่ทั้งเย้ายวนและอันตราย

“เข้ามา ประตูไม่ได้ล็อก” เสียงหวานแฝงความเย่อหยิ่งเอ่ยอนุญาต

บานประตูไม้โอ๊กสลักลายเปิดออก เผยให้เห็นร่างสูงใหญ่ของเพลิงชายหนุ่มอยู่ในชุดทำงานช่างซ่อมรถชุดเดิม เสื้อกล้ามสีดำและกางเกงยีนส์สีซีดที่ยังมีรอยเปื้อนคราบน้ำมันจางๆ ทว่าเส้นผมของเขาเปียกชื้นเล็กน้อย บ่งบอกว่าเขาคงรีบอาบน้ำลวกๆ ก่อนจะเดินทางมาที่นี่เพื่อไม่ให้ผิดเวลา

เพลิงก้าวเข้ามาในห้องนั่งเล่นที่โอ่อ่ากว้างขวาง ดวงตาคมกริบกวาดมองเฟอร์นิเจอร์ราคาแพงระยับที่ประดับประดาอยู่ทุกมุมห้อง ก่อนจะหยุดสายตาลงที่ร่างระหงบนโซฟา

ลมหายใจของเขาสะดุดไปชั่ววินาทีเมื่อเห็นการแต่งกายที่ล่อแหลมของหญิงสาว แต่เพียงครู่เดียว นัยน์ตาสีนิลก็กลับมาแข็งเกล้าและเต็มไปด้วยความชิงชัง

“ผมมาแล้ว” เพลิงเอ่ยเสียงห้วน “ยายสายได้รับการผ่าตัดแล้วเมื่อคืน พ้นขีดอันตรายแล้ว”

“ก็ดี” ปารมีตอบรับสั้นๆ เธอหยิบแก้วไวน์คริสตัลขึ้นมาจิบ “แสดงว่าเงินห้าแสนของฉันทำงานได้คุ้มค่า... และตอนนี้นายก็คือของฉันอย่างสมบูรณ์แบบ”

คำว่า ‘ของฉัน’ ที่หลุดออกจากริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงสด ทำให้สันกรามของเพลิงนูนเด่น เขากำหมัดแน่นพยายามระงับความอัปยศที่ตีตื้นขึ้นมาในอก ชายหนุ่มผู้มีศักดิ์ศรีต้องมาขายวิญญาณให้ผู้หญิงร้ายกาจเพียงเพื่อแลกกับเงิน

“คุณต้องการให้ผมทำอะไร” เขาเค้นเสียงถาม “ซ่อมท่อ ขัดห้องน้ำ หรือว่าแบกของ สั่งมาได้เลย ผมจะรีบทำให้เสร็จแล้วจะได้กลับ”