ตอนที่2 แล้วไง

“ฉันถาม ว่าคุณมีสิทธิ์อะไร” เพลิงกดเสียงต่ำลงอีก กรามแกร่งบดเข้าหากันจนนูนเป็นสัน เขาเกลียดผู้หญิงตรงหน้า เกลียดความเย่อหยิ่ง เกลียดสายตาที่มองคนอื่นราวกับมดปลวก แต่สิ่งที่เขาเกลียดที่สุด คือสัญชาตญาณดิบในตัวเขาที่มักจะกระตุกวาบทุกครั้งที่ได้กลิ่นหอมยวนใจจากตัวเธอ

แทนที่จะตอบคำถาม ปารมีกลับก้าวประชิดตัวเขามากขึ้นอีกจนปลายยอดอกที่ดันเนื้อผ้าเดรสสีแดงแทบจะเสียดสีกับแผงอกกว้างของเขา เธอจงใจโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย คอเสื้อที่ลึกอยู่แล้วยิ่งเผยให้เห็นร่องอกอวบอิ่มขาวผ่องที่เบียดชิดกันอย่างชัดเจนเต็มสองตา

ดวงตาของเพลิงเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว สายตาคมกริบเผลอหลุบต่ำลงมองภาพความอวบอิ่มตรงหน้าอย่างห้ามไม่ได้ ก่อนที่เขาจะรีบดึงสติและตวัดสายตากลับขึ้นมามองหน้าเธอด้วยความวาวโรจน์ที่มากกว่าเดิม มือหนากำประแจในมือแน่นจนข้อขาว

“แล้วไง”

น้ำเสียงหวานหยดย้อยทว่าแหบพร่ากระซิบถามชิดริมฝีปากของเขา ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดปลายคางสากที่เต็มไปด้วยไรหนวด

เพลิงชะงักงัน กล้ามเนื้อทุกสัดส่วนบนร่างกายของเขาตึงเครียดขึ้นมาฉับพลัน

“คุณหมายความว่ายังไง” เขาเค้นเสียงถาม พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ถอยหนี แต่ก็ไม่อาจละสายตาจากริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงสดที่เผยอขึ้นเล็กน้อยนั้นได้

“ฉันถามว่า... แล้วไง” ปารมีทวนคำถามเดิม ยิ้มหยันที่มุมปาก “ฉันตบน้องสาวสุดที่รักของคุณ แล้วมันยังไงเหรอ นายเป็นแค่ช่างซ่อมรถกระจอกๆ มีสิทธิ์อะไรมาขึ้นเสียงใส่ฉัน... หรือว่า...”

เธอยกมือขวาที่ประดับด้วยแหวนเพชรเม็ดงามขึ้นมา ปลายนิ้วเรียวสวยกรีดกรายลงบนสาบเสื้อกล้ามที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อของเขาอย่างเชื่องช้า ลากผ่านมัดกล้ามเนื้อหน้าอกที่กำลังเต้นระรัว สัมผัสถึงความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา

“อยากจะปกป้องลูกเมียน้อยจนตัวสั่น”

“เอามือของคุณออกไป ปารมี” เพลิงกัดฟันกรอด ปัดมือเธอออกอย่างแรงจนปารมีเซไปด้านหลังเล็กน้อย แต่เธอกลับไม่โกรธ ซ้ำยังหัวเราะในลำคอเบาๆ

มิลินท์ที่ยืนดูสถานการณ์อยู่เริ่มหน้าเสีย เธอไม่เข้าใจว่าทำไมปารมีถึงไม่ด่าทอเธอเหมือนทุกครั้ง แต่กลับไปยืนยั่วยวนพี่เพลิงของเธอหน้าตาเฉย

“พี่ปริม พี่ทำบ้าอะไรของพี่ พี่มีพี่เต้อยู่แล้วทั้งคนนะ ทำไมถึงต้องมาทำตัวรุ่มร่ามกับพี่เพลิงด้วย” มิลินท์แสร้งร้องไห้โวยวาย หวังจะเรียกสติเพลิงให้เห็นความร่านของปารมี

ปารมีตวัดสายตาไปมองมิลินท์ รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏบนใบหน้าสวยจัด

“เงียบปากไปเลยมิลินท์ ถ้าไม่อยากโดนตบอีกรอบ” ปารมีขู่เสียงเย็น ก่อนจะหันกลับมาหาเพลิง ดวงตาของเธอฉายแววท้าทายและเต็มไปด้วยความร้ายกาจ “รู้ไหมเพลิง... ฉันเพิ่งนึกอะไรสนุกๆ ออก”

เธอล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าสะพายแอร์เมสใบหรู หยิบเช็คเงินสดใบหนึ่งออกมาและเซ็นตัวเลขลงไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะยัดมันลงไปในกระเป๋ากางเกงยีนส์เปื้อนน้ำมันของชายหนุ่มตรงหน้าอย่างถือวิสาสะ

เพลิงสะดุ้งกับสัมผัสจาบจ้วงนั้น เขาคว้าข้อมือเธอไว้แน่นจนปารมีนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ

“คุณคิดจะทำอะไร”

“ห้าแสน...” ปารมีเชิดหน้าขึ้น สบตาเขาอย่างไม่ลดละ “ฉันซื้อตัวนาย... เพลิง ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป นายต้องมาเป็นของเล่นส่วนตัวของฉัน เป็นคนรับใช้ของฉัน เรียกให้มาต้องมา สั่งให้ทำอะไรก็ต้องทำ”

คำประกาศกร้าวของปารมีทำเอาทั้งอู่ตกอยู่ในความเงียบงัน มิลินท์เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ขณะที่เพลิงขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงกระดูกลั่น แววตาของเขาเต็มไปด้วยความคุกรุ่นราวกับมีพายุไฟกำลังก่อตัว

“ผมไม่ใช่หมาที่คุณจะเอาเงินมาฟาดหัวซื้อได้” เพลิงสะบัดข้อมือเธอทิ้งอย่างแรง “ไสหัวไปซะ ก่อนที่ผมจะหมดความอดทน”

ปารมีลูบข้อมือตัวเองที่ขึ้นรอยแดงจางๆ เธอรู้ดีว่าเพลิงกำลังร้อนเงินอย่างหนักเพื่อนำไปจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้คนใกล้ชิดในสลัม และห้าแสนบาทนี่แหละคือจุดอ่อนที่จะมัดตัวเขาไว้กับเธอได้ ซื้อตามบทเดิมแล้วนางร้ายไร้สมองตนนี้แค่เพียงยัดใส่มือจากนั้นพระเอกก็จัดการฉีกทิ้ง เธอได้แต่กรีดร้องแล้วร้องไห้ออกไปจากนั้นเป็นต้นมานางร้ายตนนี้ก็หาเรื่องแกล้งนางเอกสารพัดจนสุดท้ายพระเอกทนไม่ไหวฆ่านางร้ายอย่างเลือดเย็น เธอจะต้องไม่เป็นแบบต้นฉบับ

“แน่ใจเหรอว่าจะปฏิเสธ” ปารมีก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกครั้ง คราวนี้เธอจงใจเบียดหน้าอกหน้าใจเข้ากับท่อนแขนแกร่งของเขาอย่างโจ่งแจ้ง ริมฝีปากสีสดกระซิบชิดใบหูของชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน

“คิดให้ดีนะเพลิง... เงินห้าแสนแลกกับการเป็นหมาขี้เรื้อนรับใช้ฉัน ดีกว่าปล่อยให้คนของนายต้องตายนอนรอความตายอยู่ที่โรงพยาบาลไม่ใช่หรือไง หรือนายจะยอมหยิ่งในศักดิ์ศรีจนยอมเห็นคนของตัวเองตายไปต่อหน้าต่อตา”

ร่างกายของเพลิงแข็งทื่อ นัยน์ตาสีนิลสั่นระริกด้วยความเจ็บปวดและเคียดแค้น เขาจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าราวกับอยากจะบีบคอเธอให้แหลกคามือ ผู้หญิงคนนี้รู้เรื่องความลับของเขาได้อย่างไร

“อ้อ... แล้วก็จำเอาไว้อย่างหนึ่งนะ” ปารมียิ้มร้ายกาจ ยกมือขึ้นตบเบาๆ ที่แก้มสากของเขาเป็นเชิงหยามเกียรติ “ถ้าฉันรู้ว่านายแอบไปเจอกับนังน้องสาวตัวดีของฉันอีกล่ะก็... ฉันจะทำให้ชีวิตของนาย และคนที่นายรัก พังพินาศจนไม่มีที่ซุกหัวนอนเลยคอยดู”

พูดจบ ปารมีก็หมุนตัวเดินกลับไปที่รถสปอร์ตคันหรูของตัวเองโดยไม่เหลียวหลังไปมองสองคนนั้นอีก ทิ้งให้เพลิงยืนกำหมัดแน่นด้วยความโกรธแค้นที่สุมทับอยู่ในอก และมิลินท์ที่ยืนกระทืบเท้าเร่าๆ ด้วยความขัดใจ