ตอนที่6 คุกเข่าลงสิ

“จุ๊ๆ...” ปารมีส่ายนิ้วชี้ไปมา รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นบนใบหน้าสวยจัด “งานพวกนั้นมันหน้าที่ของแม่บ้าน ไม่ใช่หน้าที่ของ ‘ของเล่น’ ส่วนตัวอย่างนาย”

เธอวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะกระจก ก่อนจะใช้นิ้วเรียวชี้ลงที่พื้นพรมขนสัตว์สีขาวสะอาดตรงหน้าเธอ

“คุกเข่าลงสิ”

เพลิงเบิกตากว้าง ร่างสูงใหญ่แข็งทื่อราวกับถูกตอกตะปูตรึงไว้กับพื้น “คุณว่าอะไรนะ”

“หูหนวกหรือไง ฉันสั่งให้คุกเข่าลงตรงนี้” ปารมีย้ำคำสั่งเสียงเย็นเยียบ แววตาของเธอไม่มีแววล้อเล่น “นายรับเงินฉันไปแล้วเพลิง สัญญาคือสัญญา นายคือสุนัขรับใช้ของฉัน และสุนัขก็ต้องอยู่แทบเท้าเจ้าของ หรืออยากให้ฉันโทรไปยกเลิกเช็คกับทางโรงพยาบาลตอนนี้เลย”

ข้ออ้างเรื่องยายสายคือโซ่ตรวนเส้นใหญ่ที่รัดคอเขาไว้ เพลิงสูดลมหายใจเข้าลึกจนหน้าอกกว้างขยายขึ้น ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้นและอัปยศอดสู แต่สุดท้าย ร่างสูงใหญ่ก็จำต้องทรุดตัวลงคุกเข่าบนพรมขนสัตว์ตรงหน้าหญิงสาว

ปารมีมองภาพอดีตมหาเศรษฐีผู้หยิ่งยโสในนิยายที่ตอนนี้ต้องมาก้มหัวคุกเข่าอยู่แทบเท้าเธอ ความรู้สึกสับสนแล่นริ้วในใจ ลึกๆ เธอแอบสงสารเขา แต่เธอรู้ดีว่าถ้าไม่ยั่วเขาให้หลงเธอด้วยวิธีนี้ เขาจะไม่มีวันยอมอยู่ใกล้เธอ และเธอจะไม่มีตายตามบทเดิมที่วางเอาไว้

เธอต้องร้าย และร้ายยั่วรักให้สุด

“ดีมาก เป็นเด็กดีจังเลยนะ” ปารมีหัวเราะในลำคอ เธอหยิบขวดโลชั่นบำรุงผิวแบรนด์หรูราคาหลักหมื่นที่วางอยู่ข้างๆ ขึ้นมาโยนแหมะลงบนตักของชายหนุ่ม

“ทาโลชั่นให้ฉัน นวดขาให้ฉันด้วย... เมื่อคืนฉันใส่ส้นสูงเดินชอปปิงจนเมื่อยไปหมดแล้ว”

เพลิงก้มมองขวดโลชั่นบนตัก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับหญิงสาว “ผมเป็นช่างซ่อมรถ มือผมหยาบ คุณไม่กลัวผิวสวยๆ ของคุณจะถลอกหรือไง”

“นั่นมันปัญหาของนาย ถ้าทำผิวฉันเป็นรอย นายโดนดีแน่... เริ่มสิ”

เธอยกเรียวขาขาวเนียนข้างหนึ่งขึ้นพาดบนหน้าตักกว้างของเขาอย่างถือวิสาสะ ชายกระโปรงชุดคลุมอาบน้ำร่นขึ้นไปจนถึงต้นขาอ่อน เผยให้เห็นผิวเนื้อขาวผ่องที่ตัดกับกางเกงยีนส์สีเข้มของเขาอย่างชัดเจน

เพลิงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขามองเรียวขาเสลาที่วางพาดอยู่บนตักตัวเองราวกับมันเป็นเหล็กเผาไฟที่พร้อมจะหลอมละลายความอดทนของเขา มือหนาหยาบกร้านที่คุ้นเคยแต่กับการจับประแจและน้ำมันเครื่อง ค่อยๆ กดปั๊มโลชั่นเนื้อครีมสีขาวลงบนฝ่ามือ กลิ่นหอมหวานของวานิลลาลอยเตะจมูก ยิ่งทำให้บรรยากาศภายในห้องทวีความร้อนรุ่ม

เขาวางฝ่ามือลงบนข้อเท้าเล็กของหญิงสาว สัมผัสแรกที่ผิวเนื้อกระทบกันทำเอาทั้งคู่สะดุ้งเล็กน้อย ผิวของเธอเย็นเฉียบและนุ่มลื่นราวกับแพรไหม ในขณะที่ฝ่ามือของเขาร้อนผ่าวและหยาบกระด้าง

เพลิงเริ่มออกแรงบีบนวดเบาๆ จากข้อเท้า ไล่ขึ้นมาที่น่องเรียว ความรู้สึกขยะแขยงในตอนแรกเริ่มถูกแทนที่ด้วยความประหม่าและความต้องการบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ในก้นบึ้งของความเป็นชาย

“แรงอีกนิดสิเพลิง นายไม่ได้กินข้าวเช้ามาหรือไง” ปารมีแกล้งติ ทั้งที่ในใจเธอเองก็กำลังเต้นระรัว สัมผัสจากมือสากๆ ของเขาที่บีบเคล้นลงบนผิวเนื้อของเธอมันชวนให้วาบหวามอย่างประหลาด

เพลิงเพิ่มแรงบีบให้หนักขึ้น ฝ่ามือใหญ่ลากไล้จากน่องเนียนขึ้นมาถึงหัวเข่า ก่อนจะเคลื่อนสูงขึ้นไปยังต้นขาอ่อนที่เปลือยเปล่า ลมหายใจของชายหนุ่มเริ่มติดขัดเมื่อปลายนิ้วของเขาเฉียดผ่านจุดกึ่งกลางลำตัวของเธอที่ถูกซ่อนอยู่ใต้ร่มผ้าเพียงหมิ่นเหม่

ร่างกายของเพลิงเริ่มทรยศต่อความเกลียดชังในสมอง กล้ามเนื้อทุกสัดส่วนเกร็งเขม็ง เลือดในกายสูบฉีดอย่างรุนแรงจนใบหน้าคมคายร้อนผ่าว เขาพยายามหลุบตาต่ำ ไม่มองภาพยั่วยวนตรงหน้า แต่กลิ่นหอมและสัมผัสนุ่มละมุนใต้ฝ่ามือกลับกำลังปั่นหัวเขาจนแทบคลั่ง

ปารมีสังเกตเห็นอาการเกร็งและเม็ดเหงื่อที่ผุดซึมตามขมับของชายหนุ่ม เธอรู้ว่าเขากำลังต่อสู้กับสัญชาตญาณของตัวเอง และนั่นคือจังหวะที่เธอจะรุกฆาตเพื่อทำลายกำแพงความอดทนของเขา

แทนที่จะปล่อยให้เขานวดเงียบๆ ปารมีกลับค่อยๆ ขยับปลายเท้าของเธอที่ว่างอยู่อีกข้างหนึ่ง สอดเข้าไปใต้ชายเสื้อกล้ามสีดำของเพลิง

ชายหนุ่มสะดุ้งเฮือก ฝ่ามือที่กำลังบีบนวดต้นขาเธอชะงักกึก “คุณทำบ้าอะไร”

“นวดต่อไปสิ ฉันยังไม่ได้สั่งให้หยุด” ปารมีสั่งเสียงพร่า ปลายเท้าของเธอลากไล้ไปตามลอนกล้ามเนื้อหน้าท้องที่แข็งเกร็งราวกับแผ่นหินของเขา สัมผัสถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วและรุนแรง

“เอามันออกไป ปารมี” เพลิงกัดฟันกรอด เสียงของเขาแหบพร่าจนแทบไม่เป็นคำ ดวงตาวาวโรจน์ช้อนขึ้นมองผู้หญิงที่กำลังนั่งยิ้มยั่วอยู่บนโซฟา

“ทำไมล่ะ รังเกียจฉันขนาดนั้นเลยเหรอ” เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้เขามากขึ้น ปลายเท้าของเธอยังคงซุกซน ลากจงใจเลื่อนต่ำลงไปสัมผัสกับขอบกางเกงยีนส์ของเขาอย่างเชื่องช้า “แต่ร่างกายของนาย... มันซื่อสัตย์กว่าปากของนายเยอะเลยนะเพลิง”

คำพูดแทงใจดำนั้นทำให้ฟางเส้นสุดท้ายในตัวเพลิงขาดสะบั้น

ฝ่ามือหนาที่วางอยู่บนต้นขาอ่อนของปารมีเปลี่ยนจากบีบนวดเป็นการคว้าหมับเข้าที่เรียวขาของเธออย่างแรงจนหญิงสาวนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ เขากระชากร่างบางที่นั่งอยู่บนโซฟาให้ถลาลงมาหาเขากระทันหัน

“ว้าย”

ปารมีหลุดเสียงอุทาน ร่างของเธอร่วงลงจากโซฟามาปะทะกับแผงอกกว้างของคนที่คุกเข่าอยู่บนพื้น ท่อนแขนแกร่งราวกับคีมเหล็กตวัดรัดรอบเอวบางของเธอไว้แน่นจนแผ่นหลังของเธอแอ่นโค้งแนบชิดกับร่างกายที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้อของเขา

“เพลิง นายกล้าดียังไง ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ” ปารมีแสร้งดิ้นรน แม้ในใจจะตกใจกับแรงอารมณ์ที่พุ่งทะยานของเขา แต่เธอก็ต้องคุมเกมให้อยู่

“ปล่อยเหรอ” เพลิงเค้นเสียงหัวเราะเยาะในลำคอ ใบหน้าคมคายโน้มลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกับแก้มเนียน ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาเป่ารดซอกคอขาวผ่องจนปารมีขนลุกซู่ “คุณเป็นคนเริ่มเกมนี้เองนะปารมี คุณอยากเล่นกับไฟมากนักไม่ใช่หรือไง”

มือหนาอีกข้างของเขาเลื่อนขึ้นมาจับที่ท้ายทอยของหญิงสาว บังคับให้เธอเชิดหน้าขึ้นสบตากับเขา นัยน์ตาสีนิลที่เคยเย็นชาบัดนี้ลุกโชนไปด้วยไฟปรารถนาและความดิบเถื่อนที่ถูกกักขังมานาน มันคือสายตาของสัตว์ป่าที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อให้แหลกคามือ

“นายจะทำอะไร...” น้ำเสียงของปารมีเริ่มสั่น เธอสัมผัสได้ถึงอันตรายที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา

“ก็ทำในสิ่งที่คุณอยากให้ทำไง”