ตอนที่4 น่าประทับใจ

ปริมถอดแว่นกันแดดออก ปรายตามองภาพตรงหน้าด้วยสายตาเหยียดหยาม มุมปากยกยิ้มร้ายกาจที่ทำให้คนมองรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ

“แหม... ละครฉากนี้ช่างน่าประทับใจจริงๆ” เสียงหวานแหบพร่าเอ่ยขึ้นขณะเดินกรีดกรายเข้ามาใกล้ “ดอกบัวขาวผู้แสนดี หอบข้าวหอบน้ำมาประเคนให้หมาวัดถึงที่ ซึ้งจนน้ำตาจะไหลเลยล่ะ”

“พี่ปริม” มิลินท์หน้าถอดสี รีบขยับเข้าไปยืนซ้อนหลังเพลิง แสร้งทำเป็นหวาดกลัว “ทำไมพี่ต้องพูดจาหยาบคายแบบนี้ด้วย มินท์แค่เอาข้าวมาให้พี่เพลิง พี่ปริมไม่มีสิทธิ์มาดูถูกพวกเรานะ”

“ดูถูก” ปารมีหัวเราะเสียงเย็น “ฉันกำลังบรรยายภาพความเป็นจริงต่างหากล่ะน้องรัก เธอมันก็แค่นางเอกเจ้าน้ำตาที่ชอบทำตัวใสซื่อเรียกร้องความสนใจ ส่วนนายช่างนี่... ก็เป็นแค่คนจนๆ ที่โง่มองคนไม่ออก”

เพลิงกรามลั่นกรอด เขาก้าวขึ้นมาบังร่างของมิลินท์ไว้ สายตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของปารมีราวกับจะฉีกทึ้งเธอเป็นชิ้นๆ “หุบปากของคุณซะ ปารมี ที่นี่ไม่ต้อนรับคุณ กลับไปซะก่อนที่ผมจะทนไม่ไหว”

แทนที่จะหวาดกลัว ปารมีกลับก้าวเข้ามาประชิดตัวเขาอย่างท้าทาย กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่คุ้นเคยลอยมาปะทะจมูกของเพลิงอีกครั้ง มันเป็นกลิ่นที่ทำให้ร่างกายของเขาตอบสนองอย่างน่าหงุดหงิดทุกครั้งที่ได้กลิ่น

เธอใช้สายตาไล่มองตั้งแต่แผงอกกว้างที่ชื้นเหงื่อ ลงไปถึงท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยเส้นเลือด ก่อนจะตวัดสายตากลับขึ้นมาสบตาเขา

“ทนไม่ไหว... แล้วนายจะทำอะไรฉันได้ล่ะ เพลิง” ปารมียื่นหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน เสียงกระซิบของเธอแผ่วเบาแต่จงใจให้ได้ยินกันแค่สองคน “นาย กล้าทำร้ายฉันเหรอ ในขณะที่ชีวิตยายสายของนาย แขวนอยู่บนเส้นด้ายที่ฉันเป็นคนถือเนี่ยนะ”

ร่างสูงใหญ่ของเพลิงชะงักกึกราวกับถูกสาป ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความโกรธเกรี้ยวถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึง

“คุณ... คุณรู้ได้ยังไง” เขาเค้นเสียงถามอย่างยากลำบาก

ปารมียิ้มเยาะ เธอไม่ตอบ แต่ปรายตาไปมองมิลินท์ที่ยืนแอบฟังอยู่ด้านหลัง

“มินท์กลับบ้านไปซะ ฉันมีธุระจะคุยกับคนของฉัน” ปารมีออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด

“ไม่ มินท์ไม่กลับ พี่ปริมจะทำอะไรพี่เพลิง มินท์ไม่ยอมให้พี่มารังแกเขาหรอกนะ” มิลินท์โวยวาย พยายามจะเข้ามาจับแขนเพลิงเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ

แต่ปารมีไวกว่า เธอตวัดสายตาดุดันมองน้องสาวต่างแม่ ก่อนจะใช้นิ้วเรียวยาวที่เคลือบสีเล็บสีแดงสด ดันแผงอกของเพลิงให้ถอยร่นไปติดกับโต๊ะทำงานที่มีคราบน้ำมัน โดยที่ตัวเธอเองก็ก้าวตามไปประชิดจนแทบจะสิงร่างเขา

“ฉันบอกให้กลับไปไง นังเด็กบ้า” ปารมีตวาดเสียงดังลั่นอู่จนมิลินท์สะดุ้งเฮือก “ถ้าเธอยังหน้าด้านยืนอยู่ตรงนี้ ฉันจะโทรบอกคุณพ่อว่าเธอแอบมามั่วสุมกับผู้ชายในอู่ซอมซ่อแทนที่จะไปเรียนพิเศษ เอาสิ... อยากลองดีกับฉันก็เอา”

มิลินท์หน้าซีดเผือด เธอรู้ดีว่าปารมีพูดจริงทำจริง และถ้าพ่อรู้เรื่องนี้ เธอคงถูกด่าเละและโดนตัดบัตรเครดิตแน่ๆ หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่น มองเพลิงด้วยแววตาอาลัยอาวรณ์ แสร้งบีบน้ำตาอีกครั้ง

“พี่เพลิงคะ มินท์กลับก่อนนะคะ พี่เพลิงระวังตัวด้วยนะ” พูดจบมิลินท์ก็กระทืบเท้าเดินหนีออกจากอู่ไปอย่างเจ็บใจ ทิ้งให้ปารมีกับเพลิงอยู่กันตามลำพัง

เมื่อตัวกวนใจจากไป ปารมีก็หันกลับมาจัดการกับเป้าหมายหลักของเธอต่อ เธอหลุบตามองเช็คเงินสดที่วางอยู่บนโต๊ะ ก่อนจะใช้ปลายนิ้วคีบมันขึ้นมาแกว่งไปมาตรงหน้าเพลิง

“ดูเหมือนว่านายยังไม่ได้เอาไปขึ้นเงินสินะ” เธอแสร้งถอนหายใจ “หยิ่งจังเลยน้า ทั้งที่เมื่อคืนโรงพยาบาลเพิ่งโทรมาทวงค่าผ่าตัดแท้ๆ”

“หุบปาก อย่าเอาเรื่องยายสายมาล้อเล่นนะ” เพลิงตวาดลั่น มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางของปารมี บีบแน่นจนกระดูกแทบแหลก แต่หญิงสาวกลับไม่ร้องโอดครวญออกมาสักคำ เธอเพียงแค่เชิดหน้าขึ้น สบตาเขาอย่างไม่ยอมแพ้

ลึกๆ แล้วปารมีใจสั่นไม่น้อย เธอรู้ว่าเพลิงในตอนนี้เหมือนระเบิดเวลาที่พร้อมจะทำงาน และถ้าเธอพลาดพลั้ง เขาอาจจะบีบคอเธอตายคามือได้ แต่เธอต้องเล่นละครฉากนี้ให้เนียนที่สุด ถ้าเธอแสดงความอ่อนแอออกมา แผนการทุกอย่างจะพังทลายไอ้ระบบบ้านั้นก็จะผลักให้เธอถูกเขาและเตชินท์ฆ่าตาย

“ฉันไม่ได้ล้อเล่น” ปารมีตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “ฉันยื่นข้อเสนอให้แล้ว แต่นายมันโง่ มัวแต่งมงายกับศักดิ์ศรีบ้าๆ บอๆ ศักดิ์ศรีของนายมันกินได้ไหม มันช่วยต่อลมหายใจให้ยายสายของนายได้หรือเปล่าล่ะ”

คำพูดที่แทงใจดำอย่างจังทำให้เพลิงนิ่งอึ้งไป แรงบีบที่ข้อมือค่อยๆ คลายลง ความเจ็บปวดและสมเพชตัวเองตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ เขาหลับตาลงอย่างพ่ายแพ้ ภาพใบหน้าเหี่ยวย่นของยายสายที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนเตียงโรงพยาบาลซ้อนทับเข้ามาในหัว

“คุณต้องการอะไรกันแน่ ปารมี” เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นพร่าอย่างคนจนตรอก “คนรวยอย่างคุณ ขาดแคลนของเล่นขนาดต้องมาลดตัวเกลือกกลั้วกับคนอย่างผมเลยหรือไง”

ปารมีเหยียดยิ้ม เธอขยับเข้าไปใกล้เขาอีกนิดจนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากตัวเขา หน้าอกอวบอิ่มภายใต้ชุดเดรสสีดำเบียดชิดกับแผงอกแกร่งอย่างจงใจ เธอช้อนตาขึ้นมองเขายั่วเย้า

“ฉันไม่ได้ขาดแคลนของเล่นหรอกนะเพลิง...” เธอใช้มือข้างที่เป็นอิสระ ลากไล้ปลายนิ้วไปตามแนวกรามสากของเขาอย่างอ้อยอิ่ง “แต่ฉัน... ถูกใจนาย”