ตอนที่7 เอาแต่ใจ

สิ้นคำพูด ริมฝีปากหยักลึกของเพลิงก็ทาบทับลงบนเรียวปากสีสดของปารมีอย่างรุนแรงและป่าเถื่อน มันไม่ใช่จูบที่อ่อนหวานหรือเต็มไปด้วยความรัก แต่มันคือการลงทัณฑ์และการระบายความแค้นที่อัดอั้นอยู่ในใจ

เขาบดขยี้ริมฝีปากเธออย่างเอาแต่ใจ ขบเม้มกลีบปากล่างอย่างแรงจนได้รสเฝื่อนของเลือดจางๆ ปารมีเบิกตากว้าง พยายามผลักไสแผงอกกว้างทว่าสู้แรงเขาไม่ได้เลย ชายหนุ่มอาศัยจังหวะที่เธอเผยอปากประท้วง สอดเรียวลิ้นร้อนชื้นเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากของเธออย่างตะกละตะกลาม

สัมผัสที่หยาบกระด้างแต่กลับจุดประกายไฟรุ่มร้อนให้ลามเลียไปทั่วทั้งร่างกาย ปารมีรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะหลอมละลายในอ้อมกอดของเขา มือที่เคยผลักไสเริ่มอ่อนแรงและเปลี่ยนเป็นกำเสื้อกล้ามของเขาไว้แน่น ร่างกายของเธอตอบสนองต่อจูบอันดุดันนั้นอย่างลืมตัว เผลอจูบตอบเขากลับไปด้วยความโหยหาที่ไม่แพ้กัน

เสียงหอบหายใจและเสียงริมฝีปากที่บดเบียดกันดังสะท้อนก้องในห้องนั่งเล่นที่เงียบงัน ความเกลียดชังและความปรารถนาหลอมรวมกันจนแยกไม่ออก เพลิงรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเสพติดยาพิษรสหวาน ยิ่งได้ชิมก็ยิ่งกระหาย ยิ่งอยากครอบครองร่างบางในอ้อมแขนนี้ให้แหลกสลายคามือ

มือหนาของเขาที่รัดเอวเธอไว้เริ่มลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบางภายใต้ชุดผ้าไหม ลื่นไหลต่ำลงมาจนถึงสะโพกกลมกลึง เขาออกแรงบีบเคล้นอย่างหนักหน่วงจนปารมีหลุดเสียงครางอืออึงในลำคอ

สติสัมปชัญญะของหญิงสาวเริ่มหลุดลอย แต่แล้ว... เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกก็แผดเสียงดังลั่นขึ้น ขัดจังหวะอารมณ์ที่กำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุด

Rrrrr Rrrrr

ปารมีสะดุ้งสุดตัว เธอเบิกตากว้าง รวบรวมสติที่เหลืออยู่ผลักร่างของเพลิงออกอย่างแรง คราวนี้ชายหนุ่มยอมปล่อยแต่โดยดี เขาผละออกไปหอบหายใจหนักหน่วง นัยน์ตายังคงขุ่นมัวด้วยแรงอารมณ์ที่ค้างคา

หญิงสาวรีบถดตัวหนีไปสุดมุมโซฟา ยกมือขึ้นเช็ดริมฝีปากที่บวมเจ่อของตัวเองด้วยความรู้สึกปั่นป่วนในช่องท้อง หน้าอกของเธอหอบโยนอย่างหนักหน่วงขณะพยายามปรับสีหน้าให้กลับมาเย่อหยิ่งดั่งเดิม

เธอเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์... ปรากฏชื่อ ‘เตชินท์’ หัวใจของปารมีกระตุกวูบ ความหวาดกลัวแล่นปราดเข้ามาแทนที่ความซ่านสยิวเมื่อครู่ ถ้าเตชินท์รู้ว่าเธออยู่กับเพลิงในสภาพนี้ หมอนั่นต้องสั่งเก็บเพลิงทันทีแน่และสุดท้ายผู้ชายคนนี้ก็รวมมือกันฆ่าเธอเหมือนเดิม

ไอ้ระบบเฮงซวย

ปารมีสูดลมหายใจเข้าลึก ตวัดสายตากลับมามองเพลิงที่ยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้น ชายหนุ่มมองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก มันมีความสับสน โหยหา และโกรธเกรี้ยวปะปนกัน

“ออกไปซะ” เธอเอ่ยปากไล่เสียงสั่นพร่า พยายามทำตัวให้ดูเย็นชาที่สุด “งานของนายวันนี้จบแล้ว หมดเวลาสนุกของฉันแล้ว”

เพลิงกำหมัดแน่น เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มองดูหญิงสาวที่เพิ่งเร่าร้อนในอ้อมกอดของเขาเมื่อไม่กี่วินาทีก่อน แต่ตอนนี้กลับไล่เขาเหมือนหมูเหมือนหมาเพียงเพราะสายเรียกเข้าจากผู้ชายอีกคน

“คุณมันร่าน ปารมี” เขาสบถด่าเสียงรอดไรฟัน “เก่งแต่ยั่วให้คนอื่นคลั่ง แล้วก็ถีบหัวส่ง... จำเอาไว้เถอะ ว่าสักวันหนึ่ง คุณจะต้องร้องขอให้ผมสัมผัสคุณ”

พูดจบ เพลิงก็หันหลังเดินตึงตังออกจากเพนต์เฮาส์ไป กระแทกประตูปิดเสียงดังลั่น ทิ้งให้ปารมีนั่งนิ่งงันอยู่บนโซฟาเพียงลำพัง

Gemini บอกว่า

หญิงสาวปล่อยลมหายใจที่กลั้นไว้ออกมายาวเหยียด เธอยกมือขึ้นทาบอกซ้ายที่ยังคงเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง สัมผัสป่าเถื่อนและรสจูบที่เปื้อนกลิ่นบุหรี่ของเขายังคงตราตรึงอยู่บนริมฝีปากและทุกตารางนิ้วบนร่างกาย การยั่วประสาทครั้งนี้... ดูเหมือนคนที่เกือบจะถูกไฟคลอกตายเสียเอง จะเป็นตัวเธอเองเสียแล้ว

แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ปรับจังหวะการเต้นของหัวใจให้สงบลง เสียงสัญญาณอิเล็กทรอนิกส์แหลมบาดหูก็ดังทะลุปล้องขึ้นมาในหัวอย่างกะทันหัน พร้อมกับหน้าต่างโฮโลแกรมสีแดงเลือดที่เด้งพรวดขึ้นมากระแทกตา

[คำเตือนฉุกเฉินระดับสีแดง: ตรวจพบพฤติกรรมเบี่ยงเบนจากสคริปต์อย่างร้ายแรง!] [โฮสต์กำลังแสดงอาการ ‘หวั่นไหวและสมยอม’ ต่อตัวละครหลักชาย ซึ่งขัดต่อบทประพันธ์เดิมที่นักเขียนระบุไว้ว่า นางร้ายต้องหวาดกลัวและรังเกียจเขาสุดหัวใจ กรุณาหยุดการกระทำนอกบทบาท และกลับเข้าสู่คาร์แรกเตอร์นางมารร้ายเดี๋ยวนี้ เพื่อป้องกันการล่มสลายของเนื้อเรื่อง]

ปารมีตวัดสายตามองตัวอักษรสีแดงที่กะพริบเตือนถี่ยิบด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด หญิงสาวกรอกตาไปมา ก่อนจะแค่นหัวเราะเยาะหยัน

‘ให้รังเกียจงั้นเหรอ? นักเขียนสมองกลับไปแล้วหรือไง ถึงบังคับให้ฉันแกล้งทำเป็นรังเกียจผู้ชายหล่อล่ำแถมจูบดุดันเร้าใจขนาดนั้น’ ปารมีสบถด่าระบบในใจอย่างไม่แยแส

หญิงสาวยกปลายนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากที่ยังบวมเจ่อของตัวเองเบาๆ นัยน์ตาคู่คมทอประกายดื้อรั้นและท้าทายอำนาจมืดอย่างถึงที่สุด ‘บทโง่ๆ ที่สั่งให้ฉันนอนรอความตายอย่างเดียว... ฉันนี่แหละจะขยำมันทิ้ง แล้วเขียนมันขึ้นมาใหม่ด้วยตัวเอ! อยากเตือนก็เตือนไปเถอะไอ้ระบบเฮงซวย’

เสียงโทรศัพท์มือถือที่แผดร้องอย่างบ้าคลั่งดึงสติของปารมีให้กลับมาสู่ความเป็นจริง หญิงสาวสะดุ้งเฮือก ละสายตาจากบานประตูไม้โอ๊กที่เพิ่งถูกปิดกระแทกใส่หน้าเมื่อครู่ มือบางที่ยังคงสั่นเทาเล็กน้อยเอื้อมไปหยิบสมาร์ตโฟน เครื่องหรูขึ้นมาดู

หน้าจอโชว์หลาว่าเป็นสายเรียกเข้าจาก ‘เตชินท์’ ปารมีสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามสะกดกั้นอัตราการเต้นของหัวใจที่ยังคงรัวเร็วราวกับกลองรบ เธอปาดหลังมือเช็ดคราบน้ำลายและรอยลิปสติกที่เลอะขอบปาก ก่อนจะกดรับสายด้วยน้ำเสียงที่พยายามดัดให้ดูเย่อหยิ่งและเป็นปกติที่สุด

“ฮัลโหล เต้ มีอะไรหรือเปล่าคะ โทรมาย้ำๆ อยู่ได้ ปริมเพิ่งอาบน้ำเสร็จ”

“ฉันกำลังไปหาเธอที่ห้อง อีกครึ่งชั่วโมงเจอกัน” เสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็นของเตชินท์ดังลอดมาตามสาย ทำเอาเลือดในกายของปารมีเย็นเฉียบ

“อ้าว... ทำไมไม่บอกล่วงหน้าล่ะคะ ปริมยังแต่งตัวไม่เรียบร้อยเลย เอาไว้วันหลัง”

“ฉันบอกว่าอีกครึ่งชั่วโมง” น้ำเสียงของเขาเริ่มเจือความหงุดหงิด และเตชินท์ไม่ใช่ผู้ชายที่ใครจะขัดใจได้ง่ายๆ “เตรียมตัวให้พร้อม อย่าให้ฉันต้องรอนาน ปริม”

ปารมีอ้าปากเตรียมจะหาข้ออ้างสารพัดเพื่อบ่ายเบี่ยงและปฏิเสธการพบหน้าผู้ชายอันตรายคนนี้ ทว่า...

[ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!]