Accueil / รักโบราณ / นางร้ายสายปลาเค็ม / บทที่ 2 คนทั้งตระกูลได้ยินเสียงความคิดของนาง

Partager

บทที่ 2 คนทั้งตระกูลได้ยินเสียงความคิดของนาง

Auteur: BigM00N
last update Date de publication: 2026-08-18 12:35:51

ปลา... เค็มหรือ ปลาเค็มอะไร...เหตุใดนางจึงอยากเป็นปลาเค็ม

กู้ชิงอวิ๋นไม่เข้าใจว่าปลาเค็มคือสิ่งใด แต่เขากลับจับใจความสำคัญของสตรีตรงหน้าได้ว่า... นางน่าจะล่วงรู้อนาคตและล่วงรู้จุดจบของตระกูลกู้ ไม่ว่าความคิดของนางจะเป็นเรื่องจริงหรือไม่แต่เขาก็ไม่กล้าละเลยความคิดของนาง

ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยถามถึงเรื่องที่นางกำลังคิดอยู่ ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง

ปัง!

“ชิงอวิ๋น!”

เสียงทรงอำนาจของชายชราดังลั่น ตามมาด้วยฮูหยินผู้เฒ่า เหล่าผู้อาวุโส และบ่าวรับใช้จำนวนมาก

ทุกสายตาหยุดอยู่ที่บุรุษและสตรีภายในห้อง บรรยากาศพลันเงียบงัน กู้ชิงเหิงที่ยืนอยู่ด้านหลังสุดแอบยกยิ้มมุมปาก

ทุกอย่าง... เป็นไปตามแผนของเขา ทว่าในขณะเดียวกันนั้น คนในตระกูลกู้ทุกคนกลับได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นพร้อมกันในหัว

'มาแล้ว... ตัวร้ายที่แท้จริงของเรื่อง ไอ้ชั่วกู้ชิงเหิง พระเอกธงแดงผู้ทำให้ตระกูลกู้ของตนเองต้องล่มสลายภายในห้าปี เขาแค้นเคืองตระกูลกู้ที่ปล่อยให้พ่อกับแม่ของเขาต้องตายภายใต้โทสะของฮ่องเต้ แต่เขากลับไม่เคยคิดถึงบุญคุณของตระกูลกู้ที่อบรมเลี้ยงดูเขาในฐานะคุณชายใหญ่มาตั้งสิบกว่าปี คนเนรคุณคนนี้...คุณหนูใหญ่จวนอัครเสนาบดีที่มีทุกอย่างเช่นข้าเคยไปหลงใหลได้ปลื้มจนโงหัวไม่ขึ้นได้อย่างไรกันนะ'

รอยยิ้มของกู้ชิงเหิงยังคงอยู่ แต่รอยยิ้มของคนทั้งตระกูลกู้... กลับเลือนหายไปในพริบตา

บรรยากาศภายในห้องเงียบงันเสียจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจ นายท่านผู้เฒ่าและฮูหยินผู้เฒ่ากู้ยืนอยู่หน้าประตู จ้องมองซ่งอวี้หรูด้วยสีหน้าที่ทั้งตกตะลึง ทั้งโกรธเกรี้ยว สายตากวาดมองหลานชายคนรองของตระกูลที่ยืนอยู่ข้างเตียง ก่อนจะหันไปมองซ่งอวี้หรูซึ่งนั่งกอดผ้าห่มคลุมร่างอยู่บนเตียงอีกครั้ง

ส่วนกู้ชิงเหิงที่ยืนอยู่ด้านหลังนั้น แม้มุมปากจะลดเลือนรอยยิ้มลงไปแล้ว แต่ภายในใจกลับมั่นใจว่าทุกอย่างกำลังดำเนินไปตามแผน

วันนี้... ซ่งอวี้หรูจะหมดโอกาสไล่ตามเขาเสียที และกู้ชิงอวิ๋นก็จะต้องแต่งงานกับสตรีที่ไม่ได้รักเช่นนาง

เพียงแต่... ยังไม่ทันที่ผู้ใดจะเอ่ยวาจา เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัวของทุกคนพร้อมกัน

'เงียบกันทำไม รีบโวยวายสิ! ตามบทแล้วตอนนี้ต้องเริ่มใส่ร้ายข้าแล้วนี่'

'อีกเดี๋ยวไอ้พระเอกธงแดงก็จะแสร้งทำเป็นตกใจ พูดว่าตนเองเป็นห่วงญาติผู้น้อง รีบพาบรรดาคนในตระกูลมาดูว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา'

'แล้วเขาก็จะกล่าววาจาให้ร้ายข้ากับกู้ชิงอวิ๋น หาว่าพวกเราลักลอบมีความสัมพันธ์ทางกายต่อกัน ทั้งที่คนวางยาข้าและกู้ชิงอวิ๋นก็คือตัวเขาเอง'

“...”

ผู้คนที่อยู่นอกห้องแต่กลับมองเห็นสภาพด้านในห้องได้อย่างชัดเจน ต่างหันไปมองหน้ากันอย่างพร้อมเพรียง สายตาของทุกคนจับจ้องใบหน้าของซ่งอวี้หรูที่ยังคงกอดผ้าห่มแน่นบนเตียงแล้วก็หันไปมองหน้ากันอีกครั้ง ความกังขาในแววตาของแต่ละคนทำให้ทุกคนต่างก็รู้ว่า ต่างคนก็ต่างได้ยินเสียงของซ่งอวี้หรู แต่ทุกคนกลับมั่นใจว่าสาวน้อยที่อยู่บนเตียงไม่ได้ขยับปากพูด ดังนั้นเสียงที่พวกเขาได้ยินคือเสียงของผู้ใด…

ทั้งนายท่านผู้เฒ่าและฮูหยินผู้เฒ่าขมวดคิ้วแน่น คนทั้งคู่ต่างคิดตรงกันว่าซ่งอวี้หรูไม่ได้อ้าปากพูด แต่เหตุใดจึงได้ยินเสียงของนางอย่างชัดเจนราวกับนางยืนพูดอยู่ตรงหน้า

สีหน้าของกู้ชิงเหิงแข็งค้างไปชั่วขณะ เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดทุกคนจึงหันมามองหน้ากันด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจเช่นนี้

“ท่านย่า...”

เขารีบก้าวออกมาหนึ่งก้าว พลางแสร้งถอนหายใจ

“หลานเองก็เพิ่งทราบข่าวว่าคุณหนูซ่งหายตัวไป เกรงว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับนางและน้องรอง จึงรีบพาทุกคนมาดู คิดไม่ถึงว่าสองคนนี้จะนัดกันมาทำเรื่องเสื่อมเสียที่นี่”

ยังไม่ทันพูดจบ... เสียงในใจของซ่งอวี้หรูก็ดังขึ้นอีกครั้ง

'โอ้โห... แสดงเก่งจริง ๆ ถ้าตอนนี้มีโล่รางวัลนักแสดงยอดเยี่ยม ข้าจะขโมยเงินของตาแก่ที่บ้านไปซื้อโล่รางวัลให้เขาเลย'

'แผนทั้งหมดเริ่มจากเขาสั่งให้คนลอบวางยาข้า แล้วส่งคนมาหลอกกู้ชิงอวิ๋นว่าฮูหยินผู้เฒ่าเรียกพบ พอกู้ชิงอวิ๋นออกจากงานเลี้ยงก็โดนทำให้หมดสติ ก่อนจะโยนขึ้นมาบนเตียงเดียวกันกับข้า แล้วหลังจากนั้นข้าก็ถูกกู้ชิงอวิ๋น…'

ซ่งอวี้หรูยังไม่ทันคิดต่อกู้ชิงอวิ๋นก็กระแอมขึ้นมา

“ท่านย่ามีคนจงใจใส่ร้ายหลานและคุณหนูซ่งขอรับ”

'ใช่! นอกจากจะถูกไอ้ชั่วกู้ชิงเหิงนั่นใส่ร้ายแล้ว มันก็แสร้งเป็นคนดี พาคนมาจับชู้ด้วยตัวเอง ช่างน่ารังเกียจที่สุด'

คราวนี้... แม้แต่ผู้อาวุโสทั้งหลายก็เริ่มมีสีหน้าไม่น่าดู ทุกคนหันไปมองกู้ชิงเหิงโดยไม่รู้ตัว

“...”

กู้ชิงเหิงรู้สึกประหลาดใจ เหตุใดสายตาของทุกคนจึงเปลี่ยนไป... หรือเขาทำผิดพลาดตรงจุดไหน

กู้ชิงอวิ๋นมองกู้ชิงเหิงครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างสงบนิ่ง

“ท่านปู่ ท่านย่า ข้าถูกคนลอบวางยาขอรับ”

คำพูดสั้น ๆ ของกู้ชิงอวิ๋นทำให้ทุกคนสะดุ้ง กู้ชิงเหิงรีบหันไปมอง

“น้องรอง เจ้าอย่าพูดเหลวไหลจะมีใครกล้าวางยาพวกเจ้าในเขตจวนตระกูลกู้ของพวกเรา”

“ข้าไม่ได้พูดเหลวไหล”

กู้ชิงอวิ๋นสบตาญาติผู้พี่ของตนเองอย่างตรงไปตรงมา

“ข้าถูกบ่าวรับใช้ของจวนเรียกออกจากงานเลี้ยง บอกว่าท่านย่าต้องการให้ข้าไปพบ ระหว่างทางข้าก็ถูกทำให้หมดสติ พอตื่นขึ้นมาก็ครองสติตนเองไม่ได้เพราะฤทธิ์ยาที่ได้รับจึงได้ลงมือทำเรื่องเสื่อมเสียลงไป”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฮูหยินผู้เฒ่าก็หันไปมองบ่าวข้างกายทันที

“ข้าไม่เคยเรียกพบเขา ข้าต้องต้อนรับแขกฝั่งสตรีอยู่ในเขตเรือนชั้นใน ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องเรียกพบเขาในขณะที่อยู่ในงานเลี้ยง”

“แต่มีบ่าวมาตามข้าจริงๆ ขอรับท่านย่า ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้ากับคุณหนูซ่งไม่มีทางนัดแนะกันมาทำเรื่องไม่ดีเช่นนี้แน่ๆ วันนี้มีคนจงใจใส่ร้ายข้ากับนาง ขอพวกท่านได้โปรดมอบความเป็นธรรมให้แก่ข้าและคุณหนูซ่งด้วย”

คำพูดของกู้ชิงอวิ๋นทำให้บรรยากาศพลันเย็นยะเยือก

'โอ๊ะ...'

ซ่งอวี้หรูกะพริบตาปริบ ๆ

'พระรองอย่างกู้ชิงอวิ๋นเปลี่ยนบทแล้วหรือ ตามนิยายเขาต้องยอมรับผิดเงียบ ๆ ไม่ใช่หรือ สงสัยเขาจะโดนข้าด่าในใจจนสมองเริ่มทำงานแล้วกระมัง'

กู้ชิงอวิ๋น “...”

เขาไม่รู้ว่าควรดีใจหรือเสียใจที่ถูกชมเช่นนี้ ฮูหยินผู้เฒ่ากลับไม่มีเวลาสนใจเรื่องนั้นเพราะเสียงความคิดของซ่งอวี้หรูยังคงดังต่อไป

'แต่ต่อให้เขาพูดแก้ตัวไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก ถึงวันนี้จะจับตัวคนวางยาไม่ได้ แต่ข้าที่ถูกพบว่ามีความสัมพันธ์กับกู้ชิงอวิ๋นแล้วเช่นนี้ หลังจากนี้เขาก็ต้องถูกตาแก่ที่บ้านข้ายัดเยียดภรรยาเช่นข้าให้แต่งเข้าตระกูลกู้ของเขาอยู่ดี’ 

‘ข้าจำได้ว่าอีกสามเดือนก็จะเกิดคดีโกงเสบียงทหาร นายท่านผู้เฒ่าจะถูกใส่ความจนต้องเข้าคุก’ 

'หกเดือนต่อมา นายท่านสามจะถูกใส่ร้ายว่าคิดกบฏ'

'หนึ่งปีหลังจากนั้น นายท่านรองของตระกูลกู้จะตายในสนามรบ'

'สองปีต่อมา ฮูหยินผู้เฒ่าจะล้มป่วย'

'สี่ปีต่อมา กู้ชิงอวิ๋นจะยอมตายแทนกู้ชิงเหิง'

'ส่วนปีที่ห้า...'

ซ่งอวี้หรูถอนหายใจในใจ

'คนทั้งตระกูลกู้... ถูกประหารหมดทั้งตระกูล'

ครืน... แม้ท้องฟ้าภายนอกจะสดใส แต่คนตระกูลกู้ทั้งหมดยกเว้นกู้ชิงเหิงกลับรู้สึกราวกับมีสายฟ้าฟาดลงมากลางศีรษะ

นายท่านผู้เฒ่าและนายท่านรองที่ยืนอยู่หน้าสุดต่างก็มีสีหน้าซีดเผือด นายท่านสามถึงกับกำหมัดแน่น ส่วนฮูหยินผู้เฒ่าก็ยืนนิ่งราวกับถูกสกัดจุด

เรื่องเหล่านี้... เป็นแค่ความคิดเหลวไหลของสตรีนางหนึ่ง หรือแท้จริงแล้วนางจะล่วงรู้อนาคตจริงๆ แต่ไม่ว่าจะเป็นไปอย่างที่ซ่งอวี้หรูคิดหรือไม่ แต่ก็ไม่มีใครกล้าเอาชีวิตของคนทั้งตระกูลเข้าไปเสี่ยง

ซ่งอวี้หรูไม่ทันสังเกตสีหน้าของทุกคน นางถอนหายใจยาว พลางคิดอย่างปลงตก

'แต่ก็ไม่เกี่ยวกับข้าหรอก ข้าเองก็อยู่ไม่ถึงตอนนั้น อีกสามปีพระเอกอย่างกู้ชิงเหิงก็จะฆ่าข้าทิ้ง เพราะเขาเข้าใจว่าข้ารังแกนางเอกของเขา ที่น่าเศร้าก็คือข้าต้องตายก่อนคนตระกูลกู้ตั้งสองปี'

'ดังนั้นหลังแต่งงาน ข้าขอนั่งกินนอนกิน ใช้เงินสามี เที่ยวชมทิวทัศน์ กินของอร่อยทุกวันก็พอ ไม่ว่าดิ้นรนไปยังไงก็ยากจะรอด หากไม่ถูกกู้ชิงเหิงฆ่าตาย สามปีให้หลังก็คงต้องตายพร้อมคนสกุลกู้อยู่ดี มิสู้เสพสุขให้เต็มที่รอให้ถึงวันตายเพียงอย่างเดียวก็พอ'

ทันทีที่เสียงความคิดนั้นสิ้นสุดลง คนทั้งตระกูลกู้ต่างหันมองหน้ากันอีกครั้ง ไม่มีผู้ใดเอ่ยคำใดออกมา แต่ความคิดของทุกคนกลับเป็นสิ่งเดียวกัน

ไม่ได้! สตรีผู้นี้... จะปล่อยให้ตายไม่ได้อย่างเด็ดขาด!

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • นางร้ายสายปลาเค็ม   บทที่ 79 ใช้ชีวิตเป็นปลาเค็มอย่างคุ้มค่าแล้ว

    หลายสิบปีผ่านไป คนรุ่นเก่าค่อย ๆ วางมือ กู้เจิ้งหยวนกับเผยซูเจินใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบ ท่ามกลางลูกหลานเต็มจวนซ่งเหวินหยวนเองก็วางมือจากราชสำนัก ใช้ชีวิตกับเถารั่วหรานและบุตรชายคนเล็กอย่างสุขสบายซ่งอวี้เฉิงเติบโตขึ้นอย่างดี สมกับที่ซ่งอวี้หรูเคยเททรัพย์สินรับขวัญเขาตั้งแต่เกิดทุกครั้งที่พบหน้าพี่สาว เขายังคงเรียกนางด้วยความเคารพ แต่สิ่งแรกที่ทำคือเปิดหีบของขวัญให้ดูว่าเอาอะไรมาให้พี่สาวบ้าง จนซ่งเหวินหยวนเคยบ่น“ข้าเลี้ยงดูเจ้ามาอย่างดี เหตุใดเมื่อมีของดีๆ เจ้าจึงขนไปให้พี่สาวของเจ้าจนหมด”ซ่งอวี้เฉิงตอบหน้าตาย“พี่หญิงให้ทรัพย์สินลูกตั้งแต่ลูกยังลืมตาไม่ขึ้น ยามนี้ลูกจึงต้องตอบแทนพี่หญิงให้มากหน่อยขอรับ”ซ่งเหวินหยวน “...”สุดท้ายคนที่ได้ประโยชน์มากที่สุดก็ยังเป็นปลาเค็มซ่งอวี้หรูเหมือนเดิม…เมื่อถึงวันที่กู้ชิงอวิ๋นเห็นว่าบุตรชายคนโตมีความสามารถเพียงพอจะรับภาระของตระกูลได้แล้ว เขาก็เรียกบุตรชายคนโตเข้ามาในห้องหนังสือตราแม่ทัพที่อยู่กับเขามานานหลายสิบปีถูกวางลงบนโต๊ะ“รับตราแม่ทัพไปเถิด”บุตรชายคนโตชะงัก“ท่านพ่อ”“ถึงเวลาของเจ้าแล้ว”“แล้วท่านพ่อเล่า ท่านพ่อยังไม่ทันจะแก่ชราเลย

  • นางร้ายสายปลาเค็ม   บทที่ 78 ชีวิตที่เต็มไปด้วยความสุขของปลาเค็ม

    กู้ชิงอวิ๋นจ้องมองใบหน้าของซ่งอวี้หรูแล้วก็ยิ้มออกมาความจริงแล้วมีอีกเรื่องหนึ่งที่เปลี่ยนแปลงไปหลังจากบุตรชายคนแรกของเขาและนางถือกำเนิดนับตั้งแต่วันนั้น... คนตระกูลกู้ไม่ได้ยินเสียงความคิดของซ่งอวี้หรูอีกเลยตอนแรกทุกคนต่างประหลาดใจเผยซูเจินเคยลองนั่งอยู่ใกล้นางทั้งวัน ฟางฮุ่ยเหมยเคยจงใจพูดเรื่องกู้ชิงเหิงในอดีตเพื่อดูว่านางจะคิดอะไร แม้แต่กู้ชิงอิงยังเคยแกล้งพูดถึงบุรุษรูปงามตรงหน้านางแต่ไม่ว่าอย่างไร... เสียงความคิดในใจที่เคยดังอยู่ในหัวทุกคนกลับหายไปอย่างสมบูรณ์ช่วงแรกคนในจวนรู้สึกไม่คุ้นเคยอยู่บ้าง โดยเฉพาะกู้ชิงอวิ๋น เขาเคยชินกับการได้ยินทุกอย่างที่นางไม่ยอมพูดออกมารู้ว่านางอยากกินอะไรรู้ว่านางโกรธผู้ใดรู้ว่านางกังวลเรื่องไหนรู้แม้กระทั่งตอนที่นางแอบชมเขาอยู่ในใจเมื่อเสียงเหล่านั้นหายไป...เขารู้สึกเหมือนมีบางสิ่งขาดหายไปจริง ๆแต่ไม่นานเขาก็พบว่า... มันไม่ได้แย่เลย เพราะซ่งอวี้หรูในวันนี้ไม่ใช่สตรีที่เก็บทุกสิ่งไว้ในใจเหมือนเมื่อก่อนอยากกินอะไร นางก็พูดออกมาไม่พอใจสิ่งใด นางก็บอกเขายามหึงหวง นางก็แสดงออกอย่างเต็มที่ยามคิดถึงเขา นางก็เขียนจดหมายส่งไปถึงค่ายทหาร บางฉ

  • นางร้ายสายปลาเค็ม   บทที่ 77 ปลาเค็มกับเจ้าลิงน้อยสามตัว

    เวลาผ่านไปเพียงชั่วพริบตา จากหญิงสาวที่เคยนอนเอกเขนกอยู่บนตั่งทั้งวัน ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายราวกับไม่มีเรื่องใดในโลกให้ต้องกังวล ซ่งอวี้หรูกลับต้องมานอนเหงื่อท่วมกายอยู่บนเตียงคลอด มือทั้งสองข้างกำผ้าปูที่นอนแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด“โอ๊ย!”“กู้ชิงอวิ๋น!”เสียงตะโกนดังออกมาจากห้องด้านใน คนที่ยืนรออยู่ด้านนอกถึงกับสะดุ้งพร้อมกันกู้ชิงอวิ๋นยืนตัวแข็งอยู่หน้าประตู มือทั้งสองข้างกำแน่น ใบหน้าที่ปกติสงบนิ่งกลับซีดเผือดจนแทบไม่มีสีเลือด“คุณชายรอง ท่านอย่าเดินไปเดินมาเลยเจ้าค่ะ”ฟางฮุ่ยเหมยเอ่ยอย่างจนใจ“เจ้าก็ทำให้แม่เวียนหัวไปด้วยแล้ว”กู้ชิงอวิ๋นไม่ได้ตอบ เขายังคงเดินไปมาอยู่หน้าห้อง เสียงร้องของซ่งอวี้หรูดังขึ้นอีกครั้ง“กู้ชิงอวิ๋น! เจ้าคนสารเลว!”“ข้าจะไม่คลอดแล้ว”“ข้าไม่เอาแล้ว”กู้ชิงอวิ๋นเม้มริมฝีปากแน่น หากเป็นเมื่อก่อน เขายังอาจได้ยินเสียงความคิดของนางแทรกอยู่ท่ามกลางคำด่าเหล่านั้นแต่นับตั้งแต่เริ่มเจ็บท้องคลอด... เขากลับไม่ได้ยินอะไรเลยไม่มีเสียงบ่นไม่มีเสียงแอบด่าไม่มีความคิดฟุ้งซ่านมีเพียงเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดและเสียงต่อว่าเขาเพื่อระบายความทรมานออกมาเท่านั้นยิ่งไม่ได้ยิน..

  • นางร้ายสายปลาเค็ม   บทที่ 76 ซ่งอวี้หรูตั้งครรภ์

    หลังจากนั้นหลายวัน ชีวิตของซ่งอวี้หรูก็กลับเข้าสู่ความสงบเช่นเดิมนางยังคงตื่นสายกินเก่งง่วงก็นอนบางครั้งก็เดินไปเยี่ยมฮูหยินผู้เฒ่าบางวันไปนั่งเล่นกับฟางฮุ่ยเหมย หากว่างมากก็ออกจากจวนไปตรวจสอบร้านค้าในมือของตนเองจนกระทั่งเช้าวันหนึ่ง... ชิงอวี่ยกสำรับอาหารเข้ามา“ฮูหยินน้อยเจ้าคะ วันนี้ในครัวทำโจ๊กปลา...”ยังพูดไม่ทันจบ ซ่งอวี้หรูก็ยกมือขึ้นปิดจมูก“เอาออกไป”ชิงอวี่ชะงัก“เจ้าคะ”“กลิ่นโจ๊กปลาคาวมากเลย”“แต่ปกติฮูหยินน้อยชอบโจ๊กปลามากนะเจ้าคะ”“วันนี้ไม่อยากกิน”ซ่งอวี้หรูตอบพลางขมวดคิ้ว นางยังไม่ได้คิดอะไร แต่ชิงอวี่กลับมองนางอย่างแปลก ๆ“ฮูหยินน้อย...”“อะไร”“ประจำเดือนของท่านเดือนนี้...”ซ่งอวี้หรูชะงัก ทั้งห้องพลันเงียบ นางเริ่มนับวันอยู่ในใจ จากนั้นสีหน้าก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป‘เดี๋ยวนะ... เหมือนจะเลยมาหลายวันแล้วจริง ๆ’ชิงอวี่เบิกตากว้าง“บ่าวจะไปเชิญหมอ!”“เดี๋ยวก่อน”แต่นางยังห้ามไม่ทัน ชิงอวี่ก็วิ่งออกจากห้องไปแล้ว ข่าวแพร่เร็วเสียยิ่งกว่าไฟลามทุ่งไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ฟางฮุ่ยเหมยก็รีบมาถึง ตามมาด้วยเผยซูเจิน แม้แต่หลินจิ้งยังตามเข้ามาด้วย ซ่งอวี้หรูนั่งอยู่บนเตียง มองคนเต็

  • นางร้ายสายปลาเค็ม   บทที่ 75 มีทายาท

    คำพูดของซ่งอวี้หรงทำให้ซ่งเหวินหยวนลุกขึ้นทันที“อะไรนะ!”ซ่งอวี้หรงหันไปมองบ่าวบนพื้น“เจ้าพกยาพิษเข้ามาในจวนอัครเสนาบดีเพื่ออะไร”“ตั้งใจจะวางยาผู้ใด”บ่าวคนนั้นกัดฟัน“ข้าไม่รู้!”“ไม่รู้หรือ”ซ่งอวี้หรงยิ้มเย็น“เช่นนั้นส่งไปกรมอาญาเถิด ที่นั่นมีวิธีทำให้คนไม่รู้กลายเป็นคนรู้ได้มากมาย”บ่าวชายหน้าซีดทันที“อย่า! ข้าพูดแล้ว”เขาหันไปมองเสิ่นอวี้เหวินด้วยความหวาดกลัว“เป็นคุณชายเสิ่น! เขาเป็นคนสั่งให้ข้าทำ”เสิ่นอวี้เหวินเบิกตากว้าง“เจ้าใส่ร้ายข้า!”บ่าวคนนั้นรีบตะโกน“คุณชายเสิ่นสั่งให้ข้าหาโอกาสวางยาฮูหยินซ่งและคุณชายน้อย เขาบอกว่าหากคุณชายน้อยตาย ท่านอัครเสนาบดีก็จะไม่มีบุตรชายสายตรง”“ส่วนหากฮูหยินซ่งตายไปด้วย... เขาก็จะสามารถกลับมาอยู่ข้างกายนายท่านได้อีกครั้ง”ทั้งห้องเงียบกริบ ซ่งเหวินหยวนตัวสั่น ไม่ใช่เพราะหวาดกลัว แต่เพราะโกรธจนแทบควบคุมตนเองไม่อยู่ เขาจ้องเสิ่นอวี้เหวินราวกับไม่เคยรู้จักเด็กคนนี้มาก่อน“เจ้า... คิดจะฆ่าฮูหยินของข้า และลูกของข้า”เสิ่นอวี้เหวินรีบส่ายหน้า“ไม่ใช่!”“ท่านพ่อ ท่านอย่าเชื่อเขา”“ข้าไม่ได้...”“หุบปาก!”เสียงตวาดดังสนั่น ทารกในอ้อมแขนแม่นมสะดุ

  • นางร้ายสายปลาเค็ม   บทที่ 74 บุตรชายของจวนอัครเสนาบดี

    ข่าวของเซี่ยหว่านชิงถูกส่งกลับมาถึงเมืองหลวงในช่วงต้นฤดูหนาว ตอนแรกซ่งอวี้หรูไม่ได้สนใจนัก นับตั้งแต่ตระกูลเซี่ยถูกเนรเทศออกจากเมืองหลวง ชีวิตของนางก็กลับเข้าสู่ความสงบอย่างที่ใฝ่ฝันมานานตื่นสาย กินขนม เบื่อก็เดินเล่นในสวน บางวันไม่อยากออกจากเรือนก็เอนตัวนอนบนตั่งทั้งวันกู้ชิงอวิ๋นกลับจากค่ายทหารเมื่อใดก็จะมีของกินหรือของเล่นแปลก ๆ ติดมือกลับมาให้นางเสมอ ซ่งอวี้หรูจึงใช้ชีวิตเป็น “ปลาเค็ม” ได้อย่างเต็มภาคภูมิจนกระทั่งวันหนึ่ง ชิงอวี่นำข่าวจากชายแดนเข้ามารายงาน“ฮูหยินน้อยเจ้าคะ มีข่าวเรื่องคุณหนูเซี่ยเจ้าค่ะ”ซ่งอวี้หรูซึ่งกำลังนอนกอดหมอนอยู่บนตั่งเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย“เซี่ยหว่านชิงหรือ”“เจ้าค่ะ”“นางเป็นอย่างไรบ้าง”ชิงอวี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ“เสียชีวิตระหว่างทางไปชายแดนแล้วเจ้าค่ะ”มือที่กำลังหยิบขนมของซ่งอวี้หรูหยุดลง“ตายแล้วหรือ”“เจ้าค่ะ”ชิงอวี่ลดเสียงลง“หลังจากถูกเนรเทศ การเดินทางลำบากมาก อาหารที่แจกให้นักโทษก็มีไม่มาก คุณหนูเซี่ยไม่เคยลำบากมาก่อนจึงทนไม่ไหว”“ได้ยินว่า...ช่วงหลังนางพยายามใช้สิ่งที่ตนเองมีแลกเปลี่ยนกับอาหารและความสะดวกจากผู้คุมบางคน”ซ่งอวี้หรูเงี

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status