Se connecterปลา... เค็มหรือ ปลาเค็มอะไร...เหตุใดนางจึงอยากเป็นปลาเค็ม
กู้ชิงอวิ๋นไม่เข้าใจว่าปลาเค็มคือสิ่งใด แต่เขากลับจับใจความสำคัญของสตรีตรงหน้าได้ว่า... นางน่าจะล่วงรู้อนาคตและล่วงรู้จุดจบของตระกูลกู้ ไม่ว่าความคิดของนางจะเป็นเรื่องจริงหรือไม่แต่เขาก็ไม่กล้าละเลยความคิดของนาง
ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยถามถึงเรื่องที่นางกำลังคิดอยู่ ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง
ปัง!
“ชิงอวิ๋น!”
เสียงทรงอำนาจของชายชราดังลั่น ตามมาด้วยฮูหยินผู้เฒ่า เหล่าผู้อาวุโส และบ่าวรับใช้จำนวนมาก
ทุกสายตาหยุดอยู่ที่บุรุษและสตรีภายในห้อง บรรยากาศพลันเงียบงัน กู้ชิงเหิงที่ยืนอยู่ด้านหลังสุดแอบยกยิ้มมุมปาก
ทุกอย่าง... เป็นไปตามแผนของเขา ทว่าในขณะเดียวกันนั้น คนในตระกูลกู้ทุกคนกลับได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นพร้อมกันในหัว
'มาแล้ว... ตัวร้ายที่แท้จริงของเรื่อง ไอ้ชั่วกู้ชิงเหิง พระเอกธงแดงผู้ทำให้ตระกูลกู้ของตนเองต้องล่มสลายภายในห้าปี เขาแค้นเคืองตระกูลกู้ที่ปล่อยให้พ่อกับแม่ของเขาต้องตายภายใต้โทสะของฮ่องเต้ แต่เขากลับไม่เคยคิดถึงบุญคุณของตระกูลกู้ที่อบรมเลี้ยงดูเขาในฐานะคุณชายใหญ่มาตั้งสิบกว่าปี คนเนรคุณคนนี้...คุณหนูใหญ่จวนอัครเสนาบดีที่มีทุกอย่างเช่นข้าเคยไปหลงใหลได้ปลื้มจนโงหัวไม่ขึ้นได้อย่างไรกันนะ'
รอยยิ้มของกู้ชิงเหิงยังคงอยู่ แต่รอยยิ้มของคนทั้งตระกูลกู้... กลับเลือนหายไปในพริบตา
บรรยากาศภายในห้องเงียบงันเสียจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจ นายท่านผู้เฒ่าและฮูหยินผู้เฒ่ากู้ยืนอยู่หน้าประตู จ้องมองซ่งอวี้หรูด้วยสีหน้าที่ทั้งตกตะลึง ทั้งโกรธเกรี้ยว สายตากวาดมองหลานชายคนรองของตระกูลที่ยืนอยู่ข้างเตียง ก่อนจะหันไปมองซ่งอวี้หรูซึ่งนั่งกอดผ้าห่มคลุมร่างอยู่บนเตียงอีกครั้ง
ส่วนกู้ชิงเหิงที่ยืนอยู่ด้านหลังนั้น แม้มุมปากจะลดเลือนรอยยิ้มลงไปแล้ว แต่ภายในใจกลับมั่นใจว่าทุกอย่างกำลังดำเนินไปตามแผน
วันนี้... ซ่งอวี้หรูจะหมดโอกาสไล่ตามเขาเสียที และกู้ชิงอวิ๋นก็จะต้องแต่งงานกับสตรีที่ไม่ได้รักเช่นนาง
เพียงแต่... ยังไม่ทันที่ผู้ใดจะเอ่ยวาจา เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัวของทุกคนพร้อมกัน
'เงียบกันทำไม รีบโวยวายสิ! ตามบทแล้วตอนนี้ต้องเริ่มใส่ร้ายข้าแล้วนี่'
'อีกเดี๋ยวไอ้พระเอกธงแดงก็จะแสร้งทำเป็นตกใจ พูดว่าตนเองเป็นห่วงญาติผู้น้อง รีบพาบรรดาคนในตระกูลมาดูว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา'
'แล้วเขาก็จะกล่าววาจาให้ร้ายข้ากับกู้ชิงอวิ๋น หาว่าพวกเราลักลอบมีความสัมพันธ์ทางกายต่อกัน ทั้งที่คนวางยาข้าและกู้ชิงอวิ๋นก็คือตัวเขาเอง'
“...”
ผู้คนที่อยู่นอกห้องแต่กลับมองเห็นสภาพด้านในห้องได้อย่างชัดเจน ต่างหันไปมองหน้ากันอย่างพร้อมเพรียง สายตาของทุกคนจับจ้องใบหน้าของซ่งอวี้หรูที่ยังคงกอดผ้าห่มแน่นบนเตียงแล้วก็หันไปมองหน้ากันอีกครั้ง ความกังขาในแววตาของแต่ละคนทำให้ทุกคนต่างก็รู้ว่า ต่างคนก็ต่างได้ยินเสียงของซ่งอวี้หรู แต่ทุกคนกลับมั่นใจว่าสาวน้อยที่อยู่บนเตียงไม่ได้ขยับปากพูด ดังนั้นเสียงที่พวกเขาได้ยินคือเสียงของผู้ใด…
ทั้งนายท่านผู้เฒ่าและฮูหยินผู้เฒ่าขมวดคิ้วแน่น คนทั้งคู่ต่างคิดตรงกันว่าซ่งอวี้หรูไม่ได้อ้าปากพูด แต่เหตุใดจึงได้ยินเสียงของนางอย่างชัดเจนราวกับนางยืนพูดอยู่ตรงหน้า
สีหน้าของกู้ชิงเหิงแข็งค้างไปชั่วขณะ เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดทุกคนจึงหันมามองหน้ากันด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจเช่นนี้
“ท่านย่า...”
เขารีบก้าวออกมาหนึ่งก้าว พลางแสร้งถอนหายใจ
“หลานเองก็เพิ่งทราบข่าวว่าคุณหนูซ่งหายตัวไป เกรงว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับนางและน้องรอง จึงรีบพาทุกคนมาดู คิดไม่ถึงว่าสองคนนี้จะนัดกันมาทำเรื่องเสื่อมเสียที่นี่”
ยังไม่ทันพูดจบ... เสียงในใจของซ่งอวี้หรูก็ดังขึ้นอีกครั้ง
'โอ้โห... แสดงเก่งจริง ๆ ถ้าตอนนี้มีโล่รางวัลนักแสดงยอดเยี่ยม ข้าจะขโมยเงินของตาแก่ที่บ้านไปซื้อโล่รางวัลให้เขาเลย'
'แผนทั้งหมดเริ่มจากเขาสั่งให้คนลอบวางยาข้า แล้วส่งคนมาหลอกกู้ชิงอวิ๋นว่าฮูหยินผู้เฒ่าเรียกพบ พอกู้ชิงอวิ๋นออกจากงานเลี้ยงก็โดนทำให้หมดสติ ก่อนจะโยนขึ้นมาบนเตียงเดียวกันกับข้า แล้วหลังจากนั้นข้าก็ถูกกู้ชิงอวิ๋น…'
ซ่งอวี้หรูยังไม่ทันคิดต่อกู้ชิงอวิ๋นก็กระแอมขึ้นมา
“ท่านย่ามีคนจงใจใส่ร้ายหลานและคุณหนูซ่งขอรับ”
'ใช่! นอกจากจะถูกไอ้ชั่วกู้ชิงเหิงนั่นใส่ร้ายแล้ว มันก็แสร้งเป็นคนดี พาคนมาจับชู้ด้วยตัวเอง ช่างน่ารังเกียจที่สุด'
คราวนี้... แม้แต่ผู้อาวุโสทั้งหลายก็เริ่มมีสีหน้าไม่น่าดู ทุกคนหันไปมองกู้ชิงเหิงโดยไม่รู้ตัว
“...”
กู้ชิงเหิงรู้สึกประหลาดใจ เหตุใดสายตาของทุกคนจึงเปลี่ยนไป... หรือเขาทำผิดพลาดตรงจุดไหน
กู้ชิงอวิ๋นมองกู้ชิงเหิงครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างสงบนิ่ง
“ท่านปู่ ท่านย่า ข้าถูกคนลอบวางยาขอรับ”
คำพูดสั้น ๆ ของกู้ชิงอวิ๋นทำให้ทุกคนสะดุ้ง กู้ชิงเหิงรีบหันไปมอง
“น้องรอง เจ้าอย่าพูดเหลวไหลจะมีใครกล้าวางยาพวกเจ้าในเขตจวนตระกูลกู้ของพวกเรา”
“ข้าไม่ได้พูดเหลวไหล”
กู้ชิงอวิ๋นสบตาญาติผู้พี่ของตนเองอย่างตรงไปตรงมา
“ข้าถูกบ่าวรับใช้ของจวนเรียกออกจากงานเลี้ยง บอกว่าท่านย่าต้องการให้ข้าไปพบ ระหว่างทางข้าก็ถูกทำให้หมดสติ พอตื่นขึ้นมาก็ครองสติตนเองไม่ได้เพราะฤทธิ์ยาที่ได้รับจึงได้ลงมือทำเรื่องเสื่อมเสียลงไป”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฮูหยินผู้เฒ่าก็หันไปมองบ่าวข้างกายทันที
“ข้าไม่เคยเรียกพบเขา ข้าต้องต้อนรับแขกฝั่งสตรีอยู่ในเขตเรือนชั้นใน ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องเรียกพบเขาในขณะที่อยู่ในงานเลี้ยง”
“แต่มีบ่าวมาตามข้าจริงๆ ขอรับท่านย่า ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้ากับคุณหนูซ่งไม่มีทางนัดแนะกันมาทำเรื่องไม่ดีเช่นนี้แน่ๆ วันนี้มีคนจงใจใส่ร้ายข้ากับนาง ขอพวกท่านได้โปรดมอบความเป็นธรรมให้แก่ข้าและคุณหนูซ่งด้วย”
คำพูดของกู้ชิงอวิ๋นทำให้บรรยากาศพลันเย็นยะเยือก
'โอ๊ะ...'
ซ่งอวี้หรูกะพริบตาปริบ ๆ
'พระรองอย่างกู้ชิงอวิ๋นเปลี่ยนบทแล้วหรือ ตามนิยายเขาต้องยอมรับผิดเงียบ ๆ ไม่ใช่หรือ สงสัยเขาจะโดนข้าด่าในใจจนสมองเริ่มทำงานแล้วกระมัง'
กู้ชิงอวิ๋น “...”
เขาไม่รู้ว่าควรดีใจหรือเสียใจที่ถูกชมเช่นนี้ ฮูหยินผู้เฒ่ากลับไม่มีเวลาสนใจเรื่องนั้นเพราะเสียงความคิดของซ่งอวี้หรูยังคงดังต่อไป
'แต่ต่อให้เขาพูดแก้ตัวไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก ถึงวันนี้จะจับตัวคนวางยาไม่ได้ แต่ข้าที่ถูกพบว่ามีความสัมพันธ์กับกู้ชิงอวิ๋นแล้วเช่นนี้ หลังจากนี้เขาก็ต้องถูกตาแก่ที่บ้านข้ายัดเยียดภรรยาเช่นข้าให้แต่งเข้าตระกูลกู้ของเขาอยู่ดี’
‘ข้าจำได้ว่าอีกสามเดือนก็จะเกิดคดีโกงเสบียงทหาร นายท่านผู้เฒ่าจะถูกใส่ความจนต้องเข้าคุก’
'หกเดือนต่อมา นายท่านสามจะถูกใส่ร้ายว่าคิดกบฏ'
'หนึ่งปีหลังจากนั้น นายท่านรองของตระกูลกู้จะตายในสนามรบ'
'สองปีต่อมา ฮูหยินผู้เฒ่าจะล้มป่วย'
'สี่ปีต่อมา กู้ชิงอวิ๋นจะยอมตายแทนกู้ชิงเหิง'
'ส่วนปีที่ห้า...'
ซ่งอวี้หรูถอนหายใจในใจ
'คนทั้งตระกูลกู้... ถูกประหารหมดทั้งตระกูล'
ครืน... แม้ท้องฟ้าภายนอกจะสดใส แต่คนตระกูลกู้ทั้งหมดยกเว้นกู้ชิงเหิงกลับรู้สึกราวกับมีสายฟ้าฟาดลงมากลางศีรษะ
นายท่านผู้เฒ่าและนายท่านรองที่ยืนอยู่หน้าสุดต่างก็มีสีหน้าซีดเผือด นายท่านสามถึงกับกำหมัดแน่น ส่วนฮูหยินผู้เฒ่าก็ยืนนิ่งราวกับถูกสกัดจุด
เรื่องเหล่านี้... เป็นแค่ความคิดเหลวไหลของสตรีนางหนึ่ง หรือแท้จริงแล้วนางจะล่วงรู้อนาคตจริงๆ แต่ไม่ว่าจะเป็นไปอย่างที่ซ่งอวี้หรูคิดหรือไม่ แต่ก็ไม่มีใครกล้าเอาชีวิตของคนทั้งตระกูลเข้าไปเสี่ยง
ซ่งอวี้หรูไม่ทันสังเกตสีหน้าของทุกคน นางถอนหายใจยาว พลางคิดอย่างปลงตก
'แต่ก็ไม่เกี่ยวกับข้าหรอก ข้าเองก็อยู่ไม่ถึงตอนนั้น อีกสามปีพระเอกอย่างกู้ชิงเหิงก็จะฆ่าข้าทิ้ง เพราะเขาเข้าใจว่าข้ารังแกนางเอกของเขา ที่น่าเศร้าก็คือข้าต้องตายก่อนคนตระกูลกู้ตั้งสองปี'
'ดังนั้นหลังแต่งงาน ข้าขอนั่งกินนอนกิน ใช้เงินสามี เที่ยวชมทิวทัศน์ กินของอร่อยทุกวันก็พอ ไม่ว่าดิ้นรนไปยังไงก็ยากจะรอด หากไม่ถูกกู้ชิงเหิงฆ่าตาย สามปีให้หลังก็คงต้องตายพร้อมคนสกุลกู้อยู่ดี มิสู้เสพสุขให้เต็มที่รอให้ถึงวันตายเพียงอย่างเดียวก็พอ'
ทันทีที่เสียงความคิดนั้นสิ้นสุดลง คนทั้งตระกูลกู้ต่างหันมองหน้ากันอีกครั้ง ไม่มีผู้ใดเอ่ยคำใดออกมา แต่ความคิดของทุกคนกลับเป็นสิ่งเดียวกัน
ไม่ได้! สตรีผู้นี้... จะปล่อยให้ตายไม่ได้อย่างเด็ดขาด!
หลายสิบปีผ่านไป คนรุ่นเก่าค่อย ๆ วางมือ กู้เจิ้งหยวนกับเผยซูเจินใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบ ท่ามกลางลูกหลานเต็มจวนซ่งเหวินหยวนเองก็วางมือจากราชสำนัก ใช้ชีวิตกับเถารั่วหรานและบุตรชายคนเล็กอย่างสุขสบายซ่งอวี้เฉิงเติบโตขึ้นอย่างดี สมกับที่ซ่งอวี้หรูเคยเททรัพย์สินรับขวัญเขาตั้งแต่เกิดทุกครั้งที่พบหน้าพี่สาว เขายังคงเรียกนางด้วยความเคารพ แต่สิ่งแรกที่ทำคือเปิดหีบของขวัญให้ดูว่าเอาอะไรมาให้พี่สาวบ้าง จนซ่งเหวินหยวนเคยบ่น“ข้าเลี้ยงดูเจ้ามาอย่างดี เหตุใดเมื่อมีของดีๆ เจ้าจึงขนไปให้พี่สาวของเจ้าจนหมด”ซ่งอวี้เฉิงตอบหน้าตาย“พี่หญิงให้ทรัพย์สินลูกตั้งแต่ลูกยังลืมตาไม่ขึ้น ยามนี้ลูกจึงต้องตอบแทนพี่หญิงให้มากหน่อยขอรับ”ซ่งเหวินหยวน “...”สุดท้ายคนที่ได้ประโยชน์มากที่สุดก็ยังเป็นปลาเค็มซ่งอวี้หรูเหมือนเดิม…เมื่อถึงวันที่กู้ชิงอวิ๋นเห็นว่าบุตรชายคนโตมีความสามารถเพียงพอจะรับภาระของตระกูลได้แล้ว เขาก็เรียกบุตรชายคนโตเข้ามาในห้องหนังสือตราแม่ทัพที่อยู่กับเขามานานหลายสิบปีถูกวางลงบนโต๊ะ“รับตราแม่ทัพไปเถิด”บุตรชายคนโตชะงัก“ท่านพ่อ”“ถึงเวลาของเจ้าแล้ว”“แล้วท่านพ่อเล่า ท่านพ่อยังไม่ทันจะแก่ชราเลย
กู้ชิงอวิ๋นจ้องมองใบหน้าของซ่งอวี้หรูแล้วก็ยิ้มออกมาความจริงแล้วมีอีกเรื่องหนึ่งที่เปลี่ยนแปลงไปหลังจากบุตรชายคนแรกของเขาและนางถือกำเนิดนับตั้งแต่วันนั้น... คนตระกูลกู้ไม่ได้ยินเสียงความคิดของซ่งอวี้หรูอีกเลยตอนแรกทุกคนต่างประหลาดใจเผยซูเจินเคยลองนั่งอยู่ใกล้นางทั้งวัน ฟางฮุ่ยเหมยเคยจงใจพูดเรื่องกู้ชิงเหิงในอดีตเพื่อดูว่านางจะคิดอะไร แม้แต่กู้ชิงอิงยังเคยแกล้งพูดถึงบุรุษรูปงามตรงหน้านางแต่ไม่ว่าอย่างไร... เสียงความคิดในใจที่เคยดังอยู่ในหัวทุกคนกลับหายไปอย่างสมบูรณ์ช่วงแรกคนในจวนรู้สึกไม่คุ้นเคยอยู่บ้าง โดยเฉพาะกู้ชิงอวิ๋น เขาเคยชินกับการได้ยินทุกอย่างที่นางไม่ยอมพูดออกมารู้ว่านางอยากกินอะไรรู้ว่านางโกรธผู้ใดรู้ว่านางกังวลเรื่องไหนรู้แม้กระทั่งตอนที่นางแอบชมเขาอยู่ในใจเมื่อเสียงเหล่านั้นหายไป...เขารู้สึกเหมือนมีบางสิ่งขาดหายไปจริง ๆแต่ไม่นานเขาก็พบว่า... มันไม่ได้แย่เลย เพราะซ่งอวี้หรูในวันนี้ไม่ใช่สตรีที่เก็บทุกสิ่งไว้ในใจเหมือนเมื่อก่อนอยากกินอะไร นางก็พูดออกมาไม่พอใจสิ่งใด นางก็บอกเขายามหึงหวง นางก็แสดงออกอย่างเต็มที่ยามคิดถึงเขา นางก็เขียนจดหมายส่งไปถึงค่ายทหาร บางฉ
เวลาผ่านไปเพียงชั่วพริบตา จากหญิงสาวที่เคยนอนเอกเขนกอยู่บนตั่งทั้งวัน ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายราวกับไม่มีเรื่องใดในโลกให้ต้องกังวล ซ่งอวี้หรูกลับต้องมานอนเหงื่อท่วมกายอยู่บนเตียงคลอด มือทั้งสองข้างกำผ้าปูที่นอนแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด“โอ๊ย!”“กู้ชิงอวิ๋น!”เสียงตะโกนดังออกมาจากห้องด้านใน คนที่ยืนรออยู่ด้านนอกถึงกับสะดุ้งพร้อมกันกู้ชิงอวิ๋นยืนตัวแข็งอยู่หน้าประตู มือทั้งสองข้างกำแน่น ใบหน้าที่ปกติสงบนิ่งกลับซีดเผือดจนแทบไม่มีสีเลือด“คุณชายรอง ท่านอย่าเดินไปเดินมาเลยเจ้าค่ะ”ฟางฮุ่ยเหมยเอ่ยอย่างจนใจ“เจ้าก็ทำให้แม่เวียนหัวไปด้วยแล้ว”กู้ชิงอวิ๋นไม่ได้ตอบ เขายังคงเดินไปมาอยู่หน้าห้อง เสียงร้องของซ่งอวี้หรูดังขึ้นอีกครั้ง“กู้ชิงอวิ๋น! เจ้าคนสารเลว!”“ข้าจะไม่คลอดแล้ว”“ข้าไม่เอาแล้ว”กู้ชิงอวิ๋นเม้มริมฝีปากแน่น หากเป็นเมื่อก่อน เขายังอาจได้ยินเสียงความคิดของนางแทรกอยู่ท่ามกลางคำด่าเหล่านั้นแต่นับตั้งแต่เริ่มเจ็บท้องคลอด... เขากลับไม่ได้ยินอะไรเลยไม่มีเสียงบ่นไม่มีเสียงแอบด่าไม่มีความคิดฟุ้งซ่านมีเพียงเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดและเสียงต่อว่าเขาเพื่อระบายความทรมานออกมาเท่านั้นยิ่งไม่ได้ยิน..
หลังจากนั้นหลายวัน ชีวิตของซ่งอวี้หรูก็กลับเข้าสู่ความสงบเช่นเดิมนางยังคงตื่นสายกินเก่งง่วงก็นอนบางครั้งก็เดินไปเยี่ยมฮูหยินผู้เฒ่าบางวันไปนั่งเล่นกับฟางฮุ่ยเหมย หากว่างมากก็ออกจากจวนไปตรวจสอบร้านค้าในมือของตนเองจนกระทั่งเช้าวันหนึ่ง... ชิงอวี่ยกสำรับอาหารเข้ามา“ฮูหยินน้อยเจ้าคะ วันนี้ในครัวทำโจ๊กปลา...”ยังพูดไม่ทันจบ ซ่งอวี้หรูก็ยกมือขึ้นปิดจมูก“เอาออกไป”ชิงอวี่ชะงัก“เจ้าคะ”“กลิ่นโจ๊กปลาคาวมากเลย”“แต่ปกติฮูหยินน้อยชอบโจ๊กปลามากนะเจ้าคะ”“วันนี้ไม่อยากกิน”ซ่งอวี้หรูตอบพลางขมวดคิ้ว นางยังไม่ได้คิดอะไร แต่ชิงอวี่กลับมองนางอย่างแปลก ๆ“ฮูหยินน้อย...”“อะไร”“ประจำเดือนของท่านเดือนนี้...”ซ่งอวี้หรูชะงัก ทั้งห้องพลันเงียบ นางเริ่มนับวันอยู่ในใจ จากนั้นสีหน้าก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป‘เดี๋ยวนะ... เหมือนจะเลยมาหลายวันแล้วจริง ๆ’ชิงอวี่เบิกตากว้าง“บ่าวจะไปเชิญหมอ!”“เดี๋ยวก่อน”แต่นางยังห้ามไม่ทัน ชิงอวี่ก็วิ่งออกจากห้องไปแล้ว ข่าวแพร่เร็วเสียยิ่งกว่าไฟลามทุ่งไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ฟางฮุ่ยเหมยก็รีบมาถึง ตามมาด้วยเผยซูเจิน แม้แต่หลินจิ้งยังตามเข้ามาด้วย ซ่งอวี้หรูนั่งอยู่บนเตียง มองคนเต็
คำพูดของซ่งอวี้หรงทำให้ซ่งเหวินหยวนลุกขึ้นทันที“อะไรนะ!”ซ่งอวี้หรงหันไปมองบ่าวบนพื้น“เจ้าพกยาพิษเข้ามาในจวนอัครเสนาบดีเพื่ออะไร”“ตั้งใจจะวางยาผู้ใด”บ่าวคนนั้นกัดฟัน“ข้าไม่รู้!”“ไม่รู้หรือ”ซ่งอวี้หรงยิ้มเย็น“เช่นนั้นส่งไปกรมอาญาเถิด ที่นั่นมีวิธีทำให้คนไม่รู้กลายเป็นคนรู้ได้มากมาย”บ่าวชายหน้าซีดทันที“อย่า! ข้าพูดแล้ว”เขาหันไปมองเสิ่นอวี้เหวินด้วยความหวาดกลัว“เป็นคุณชายเสิ่น! เขาเป็นคนสั่งให้ข้าทำ”เสิ่นอวี้เหวินเบิกตากว้าง“เจ้าใส่ร้ายข้า!”บ่าวคนนั้นรีบตะโกน“คุณชายเสิ่นสั่งให้ข้าหาโอกาสวางยาฮูหยินซ่งและคุณชายน้อย เขาบอกว่าหากคุณชายน้อยตาย ท่านอัครเสนาบดีก็จะไม่มีบุตรชายสายตรง”“ส่วนหากฮูหยินซ่งตายไปด้วย... เขาก็จะสามารถกลับมาอยู่ข้างกายนายท่านได้อีกครั้ง”ทั้งห้องเงียบกริบ ซ่งเหวินหยวนตัวสั่น ไม่ใช่เพราะหวาดกลัว แต่เพราะโกรธจนแทบควบคุมตนเองไม่อยู่ เขาจ้องเสิ่นอวี้เหวินราวกับไม่เคยรู้จักเด็กคนนี้มาก่อน“เจ้า... คิดจะฆ่าฮูหยินของข้า และลูกของข้า”เสิ่นอวี้เหวินรีบส่ายหน้า“ไม่ใช่!”“ท่านพ่อ ท่านอย่าเชื่อเขา”“ข้าไม่ได้...”“หุบปาก!”เสียงตวาดดังสนั่น ทารกในอ้อมแขนแม่นมสะดุ
ข่าวของเซี่ยหว่านชิงถูกส่งกลับมาถึงเมืองหลวงในช่วงต้นฤดูหนาว ตอนแรกซ่งอวี้หรูไม่ได้สนใจนัก นับตั้งแต่ตระกูลเซี่ยถูกเนรเทศออกจากเมืองหลวง ชีวิตของนางก็กลับเข้าสู่ความสงบอย่างที่ใฝ่ฝันมานานตื่นสาย กินขนม เบื่อก็เดินเล่นในสวน บางวันไม่อยากออกจากเรือนก็เอนตัวนอนบนตั่งทั้งวันกู้ชิงอวิ๋นกลับจากค่ายทหารเมื่อใดก็จะมีของกินหรือของเล่นแปลก ๆ ติดมือกลับมาให้นางเสมอ ซ่งอวี้หรูจึงใช้ชีวิตเป็น “ปลาเค็ม” ได้อย่างเต็มภาคภูมิจนกระทั่งวันหนึ่ง ชิงอวี่นำข่าวจากชายแดนเข้ามารายงาน“ฮูหยินน้อยเจ้าคะ มีข่าวเรื่องคุณหนูเซี่ยเจ้าค่ะ”ซ่งอวี้หรูซึ่งกำลังนอนกอดหมอนอยู่บนตั่งเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย“เซี่ยหว่านชิงหรือ”“เจ้าค่ะ”“นางเป็นอย่างไรบ้าง”ชิงอวี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ“เสียชีวิตระหว่างทางไปชายแดนแล้วเจ้าค่ะ”มือที่กำลังหยิบขนมของซ่งอวี้หรูหยุดลง“ตายแล้วหรือ”“เจ้าค่ะ”ชิงอวี่ลดเสียงลง“หลังจากถูกเนรเทศ การเดินทางลำบากมาก อาหารที่แจกให้นักโทษก็มีไม่มาก คุณหนูเซี่ยไม่เคยลำบากมาก่อนจึงทนไม่ไหว”“ได้ยินว่า...ช่วงหลังนางพยายามใช้สิ่งที่ตนเองมีแลกเปลี่ยนกับอาหารและความสะดวกจากผู้คุมบางคน”ซ่งอวี้หรูเงี







