บทที่ 20 สุรามงคล

เสียงดนตรีมงคลดังขึ้น กลีบดอกไม้ถูกโปรยลงมาจากชั้นบนของระเบียงทุกสิ่งดูยิ่งใหญ่และงดงามสมฐานะของสองตระกูล แต่กู้ชิงเหิงกลับไม่มีความรู้สึกยินดีแม้แต่น้อย

เขาเดินตามหลังกลุ่มผู้อาวุโสเข้าไปในห้องโถงด้วยสีหน้าสงบนิ่ง ทว่าภายในใจกลับเต็มไปด้วยความระแวง ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าคนในจวนเปลี่ยนไป

ท่านปู่เคยไว้ใจเขามากที่สุด ไม่ว่าเกิดเรื่องใด มักมอบหมายให้เขาเป็นผู้จัดการ แต่เมื่อคนรับใช้ถูกเข็มเงินสังหาร ท่านปู่กลับไม่ยอมให้เขาเข้าไปตรวจสอบ กลับมอบหน้าที่ให้นายท่านสามแทน

กองกำลังคุ้มกันบางส่วนที่เคยอยู่ภายใต้การดูแลของเขาถูกเปลี่ยนตัวอย่างกะทันหัน เอกสารเกี่ยวกับค่ายทหารและเสบียงที่เคยส่งผ่านมือเขา กลับถูกส่งตรงไปยังห้องหนังสือของกู้เจิ้งหยวน แม้แต่บ่าวรับใช้ในเรือนก็เริ่มระมัดระวังคำพูดเวลาอยู่ต่อหน้าเขา คนเหล่านั้นยังคงให้ความเคารพ แต่ความสนิทสนมและไว้วางใจที่เคยมี กลับลดลงอย่างเห็นได้ชัด

เดิมทีกู้ชิงเหิงคิดว่าทุกคนอาจกังวลเพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนั้น แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความระแวงในใจกลับยิ่งเพิ่มขึ้น โดยเฉพาะสายตาที่คนตระกูลกู้มองเขา ทุกครั้งที่เขาปรากฏตัว บางคนจะหยุดสนทนาในทันที

บางคนมองเขาราวกับกำลังประเมิน บางครั้งเขายังรู้สึกว่าทุกคนกำลังปิดบังบางสิ่งจากเขา สิ่งที่น่ากังวลที่สุดคือ การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้เกิดขึ้นหลังจากซ่งอวี้หรูฟื้นขึ้นมา

สตรีผู้นั้นรู้อะไรหรือไม่หรือในช่วงที่ถูกวางยา นางบังเอิญเห็นบางสิ่งที่ไม่ควรเห็น กู้ชิงเหิงหันไปมองเจ้าสาวที่กำลังเดินอยู่ด้านหน้า

ร่างของนางถูกปกคลุมด้วยชุดสีแดงและผ้าคลุมหน้า จึงไม่อาจมองเห็นสีหน้าได้ แต่จากท่าทางสงบนิ่ง นางกลับดูแตกต่างจากซ่งอวี้หรูที่เขาเคยรู้จักอย่างสิ้นเชิง

เมื่อก่อนแค่เพียงนางเห็นเขา นางก็จะรีบเข้ามาพูดคุย พยายามทำทุกอย่างเพื่อให้เขาสนใจ แม้ถูกปฏิเสธกี่ครั้งก็ยังไม่ยอมถอย แต่หลังจากเหตุการณ์วันนั้น นางกลับไม่มองเขาอีกเลย ไม่เพียงยอมแต่งกับกู้ชิงอวิ๋นแต่โดยดี แถมยังแสดงท่าทีราวกับไม่เคยมีใจให้เขามาก่อน คนผู้หนึ่งจะเปลี่ยนไปมากถึงเพียงนี้ภายในชั่วข้ามคืนได้จริงหรือ

“พี่ใหญ่”

เสียงของกู้ชิงอวิ๋นดังขึ้น ทำให้กู้ชิงเหิงหลุดออกจากความคิด เขาเงยหน้าขึ้น จึงพบว่าน้องชายกำลังมองมาทางตนเอง

“ท่านยืนขวางทางอยู่”

กู้ชิงเหิงก้มมอง จึงเห็นว่าตนเองหยุดอยู่ตรงทางเข้าสู่ห้องโถงโดยไม่รู้ตัวเขาขยับหลีกออกด้านข้าง ก่อนจะยิ้มบาง ๆ

“ข้ากำลังคิดเรื่องบางอย่าง จึงไม่ทันระวัง”

กู้ชิงอวิ๋นพยักหน้า

“วันนี้เป็นวันมงคล พี่ใหญ่ควรดื่มสุราให้น้อยลงสักหน่อย จะได้ไม่เสียกิริยา”

คำพูดฟังดูเป็นมิตรตามปกติ แต่กู้ชิงเหิงกลับรู้สึกได้ถึงความห่างเหินบางอย่าง

เมื่อก่อนกู้ชิงอวิ๋นจะเรียกเขาด้วยความสนิทสนมกว่านี้ ยามนี้แม้คำเรียกยังเหมือนเดิม แต่น้ำเสียงกลับระมัดระวังและเย็นลงเล็กน้อย กู้ชิงเหิงสบตาน้องชายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มตอบ

“แน่นอน วันนี้เป็นวันสำคัญของเจ้า ข้าย่อมต้องดื่มแสดงความยินดีแต่แค่เพียงพอดี”

กู้ชิงอวิ๋นไม่ได้กล่าวสิ่งใดต่อ เขาเพียงหันกลับไปพาซ่งอวี้หรูเดินเข้าสู่ห้องโถง สายตาของกู้ชิงเหิงจึงเย็นลงในทันที แม้แต่กู้ชิงอวิ๋นก็เริ่มระวังเขาแล้วหรือ ห้องโถงใหญ่ถูกตกแต่งด้วยผ้าแดงและโคมมงคลจนดูสว่างไสว

ป้ายบรรพชนตั้งอยู่ตรงกลาง กู้เจิ้งหยวนกับเผยซูเจินนั่งอยู่บนเก้าอี้ประธาน ด้านข้างเป็นผู้อาวุโสคนอื่น ๆ ของตระกูล เมื่อเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวยืนประจำที่ เสียงของผู้ทำพิธีก็ดังขึ้น

“ถึงฤกษ์มงคล”

เสียงสนทนาของแขกเหรื่อเงียบลงทันที

“หนึ่ง คำนับฟ้าดิน”

กู้ชิงอวิ๋นกับซ่งอวี้หรูหันไปทางประตูใหญ่ ก่อนจะค่อย ๆ คำนับลงพร้อมกัน

ซ่งอวี้หรูพยายามก้มตัวอย่างระมัดระวัง เพราะมงกุฎบนศีรษะหนักเสียจนเกรงว่าจะหล่นลงมา

‘เหตุใดมงกุฎนี้จึงหนักถึงเพียงนี้ หากต้องคำนับอีกหลายรอบ คอของข้าอาจหักก่อนเข้าหอ’

กู้ชิงอวิ๋นซึ่งอยู่ข้างกายชะลอจังหวะลง เพื่อให้นางยืดตัวขึ้นก่อน

“สอง คำนับบิดามารดาและผู้อาวุโส”

คนทั้งสองหันกลับมาทางกู้เจิ้งหยวนกับเผยซูเจิน ก่อนจะคำนับลงอีกครั้งเผยซูเจินมองเจ้าสาวด้วยแววตาอ่อนโยน

แม้นางจะยังไม่รู้ว่าความคิดของซ่งอวี้หรูเป็นความจริงทั้งหมดหรือไม่ แต่เพียงสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงไม่กี่วันก็เพียงพอให้ตระกูลกู้ต้องระวังกู้ชิงเหิงแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น นางรู้สึกว่าสะใภ้คนนี้น่าสนใจไม่น้อย ภายนอกดูเย่อหยิ่งและดุดัน แต่ภายในกลับบ่นเรื่องกิน เรื่องนอน และเกรงว่าจะถูกไฟเผาอยู่ตลอดเวลา ช่างไม่เหมือนสตรีนิสัยใจคอร้ายกาจดังที่ข่าวลือภายนอกกล่าวถึงเลยแม้แต่น้อย

“สาม สามีภรรยาคำนับกัน”

กู้ชิงอวิ๋นกับซ่งอวี้หรูหันหน้าเข้าหากัน แม้มีผ้าคลุมหน้ากั้นอยู่ แต่ซ่งอวี้หรูก็ยังมองเห็นเพียงเงาร่างสีแดงเลือนรางตรงหน้า

นางค่อย ๆ ก้มตัวลง ขณะเดียวกันกู้ชิงอวิ๋นก็คำนับลงเช่นกัน ผ้าแดงที่เชื่อมระหว่างคนทั้งสองตกลงเป็นเส้นโค้งตรงกลาง เสียงแสดงความยินดีดังขึ้นทั่วทั้งห้องโถง

“พิธีเสร็จสิ้น ส่งตัวเจ้าสาวเข้าหอ”

แม่สื่อประกาศเสียงดัง ซ่งอวี้หรูแทบถอนหายใจด้วยความโล่งอกออกมาทันที

‘ในที่สุดก็จบเสียที ต่อไปคงได้นั่งพักแล้วกระมัง ขอแค่เพียงในห้องมีของกิน ข้าก็จะให้อภัยธรรมเนียมยุ่งยากทั้งหมด’

กู้ชิงอวิ๋นได้ยินแล้ว มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนเริ่มพิธี เขาได้สั่งให้สาวใช้เตรียมขนมและอาหารไว้ในห้องหอแล้ว

เดิมทีเพียงเกรงว่านางจะหิว คิดไม่ถึงว่าจะได้ใช้จริง ๆ

สตรีมงคลเข้ามาประคองซ่งอวี้หรูออกจากห้องโถง กู้ชิงอวิ๋นมองตามนางไปจนลับสายตา ก่อนจะถูกญาติและสหายหลายคนเข้ามาล้อมไว้เพื่อเตรียมลากไปดื่มสุรา

“เจ้าบ่าวจะรีบตามเจ้าสาวไปไม่ได้”

“วันนี้ต้องดื่มกับพวกเราก่อน”

“คุณชายรองกู้ วันนี้ห้ามใช้วรยุทธ์หนีพวกข้าอย่างเด็ดขาด”

เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบตัว กู้ชิงอวิ๋นทำได้เพียงยกมือยอมแพ้

“ได้ วันนี้ข้าจะดื่มกับทุกท่าน”

เมื่อพิธีหลักเสร็จสิ้น งานเลี้ยงจึงเริ่มต้นขึ้นอย่างเต็มที่ สุรามงคลถูกยกออกมาไม่ขาดสาย อาหารชั้นเลิศถูกจัดวางเต็มโต๊ะ แขกเหรื่อต่างเดินเข้าไปแสดงความยินดีกับผู้อาวุโสของตระกูลกู้

กู้เจิ้งหยวนดื่มสุราหลายจอกด้วยใบหน้าเปี่ยมรอยยิ้ม เผยซูเจินเองก็รับคำอวยพรอย่างอารมณ์ดี นายท่านรองกับนายท่านสามต่างเดินต้อนรับแขกด้วยท่าทีชื่นมื่น ไม่มีผู้ใดแสดงความไม่พอใจต่อการแต่งงานแม้แต่น้อย

ภาพตรงหน้าทำให้กู้ชิงเหิงรู้สึกเย็นวาบอยู่ภายในใจ นี่ไม่ใช่สิ่งที่ควรเกิดขึ้น ก่อนหน้านี้ท่านย่าเคยไม่พอใจซ่งอวี้หรูอย่างมาก ท่านปู่เองก็เคยกล่าวว่าสตรีที่เอาแต่ใจและวิ่งตามบุรุษเช่นนางไม่เหมาะสมจะเป็นสะใภ้ของตระกูลกู้ นายท่านรองกับนายท่านสามยิ่งไม่เคยปิดบังความรังเกียจ

แต่ยามนี้ทุกคนกลับดื่มสุรามงคลด้วยความยินดี ราวกับการรับซ่งอวี้หรูเข้าจวนเป็นเรื่องดีงามที่สุด เหตุใดท่าทีจึงเปลี่ยนไปพร้อมกันทั้งหมด กู้ชิงเหิงยกจอกสุราขึ้นจิบ พลางกวาดตามองคนรอบข้างอย่างเงียบ ๆ

ทันใดนั้นเขาก็พบว่านายท่านสามกำลังมองมาทางเขา เมื่อสายตาของทั้งสองสบกัน กู้จิ่งเซวียนกลับยกจอกสุราขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มอย่างเป็นมิตร กู้ชิงเหิงยิ้มตอบ แต่ทันทีที่อีกฝ่ายหันกลับไป แววตาของเขาก็เย็นชาลงสายตานั้นไม่ใช่เพียงการมองหลานชายตามปกติ มันคือสายตาของผู้ที่กำลังระแวง หรือคนตระกูลกู้จะรู้บางอย่างแล้วจริง ๆ แต่รู้ได้อย่างไร แผนการของเขาดำเนินมาอย่างรอบคอบตลอดหลายปี

คนที่รู้ความลับส่วนใหญ่ถูกกำจัดไปแล้ว กองกำลังลับของเขาไม่เคยเปิดเผยต่อผู้ใด แม้แต่ทหารสามหมื่นนายที่อยู่ภายใต้คำสั่งก็ถูกแบ่งแยกเป็นหลายส่วน ไม่มีผู้ใดรู้ภาพรวมทั้งหมด ส่วนเรื่องเข็มเงิน คนที่ลงมือในวันนั้นก็ตายไปแล้ว ไม่มีหลักฐานใดเชื่อมโยงมาถึงเขา เว้นเสียแต่ว่า... กู้ชิงเหิงหันไปมองทางเรือนหอที่อยู่ลึกเข้าไปด้านใน... ซ่งอวี้หรู สตรีผู้นั้นอาจรู้บางสิ่งจริง ๆ และสิ่งที่นางรู้อาจมากกว่าที่เขาคาดคิด

เขาจำสายตาของนางในวันที่เกิดเรื่องได้ ไม่ใช่สายตาของสตรีที่เพิ่งถูกวางยาและตกใจ แต่เป็นสายตาของผู้ที่รู้จักเขาอย่างลึกซึ้ง มีทั้งหวาดกลัว ระมัดระวัง และเกลียดชัง ทั้งที่ก่อนหน้านั้นนางเคยหลงใหลเขาแทบคลั่ง

กู้ชิงเหิงวางจอกสุราลงช้า ๆ ดูเหมือนเขาจะต้องหาโอกาสพูดคุยกับซ่งอวี้หรูเป็นการส่วนตัว ไม่จำเป็นต้องถามตรง ๆ เพียงทดสอบไม่กี่ประโยค เขาก็น่าจะมองเห็นพิรุธได้ แต่ทันทีที่ความคิดนี้เกิดขึ้น เสียงของกู้ชิงอวิ๋นก็ดังขึ้นข้างกาย

“พี่ใหญ่”

กู้ชิงเหิงหันไปมอง กู้ชิงอวิ๋นยืนถือจอกสุราอยู่ตรงหน้า ใบหน้ามีรอยยิ้มตามมารยาท

“วันนี้ท่านยังไม่ได้ดื่มแสดงความยินดีกับข้าเลย”