บทที่ 21 คืนเข้าหอที่ไม่สงบ

คำพูดของกู้ชิงอวิ๋นทำให้กู้ชิงเหิงยกจอกขึ้นอีกครั้ง

“ข้ากำลังจะไปหาเจ้าอยู่พอดี”

คนทั้งสองชนจอกกันเบา ๆ กู้ชิงเหิงกล่าว

“ชิงอวิ๋น วันนี้เป็นวันมงคลของเจ้า ในฐานะพี่ชาย ข้าขอให้เจ้ากับน้องสะใภ้ครองคู่กันยืนยาว”

กู้ชิงอวิ๋นยิ้ม

“ขอบคุณพี่ใหญ่”

เขาดื่มสุราจนหมดจอก แต่กลับไม่ได้เดินจากไปในทันที

กู้ชิงเหิงจึงถาม

“มีเรื่องอื่นหรือ”

“ไม่มี”

กู้ชิงอวิ๋นตอบอย่างสงบ

“เพียงแต่วันนี้แขกมาก คนในจวนวุ่นวาย ข้าเกรงว่าพี่ใหญ่จะไม่มีผู้ใดอยู่เป็นเพื่อน จึงคิดจะดื่มกับท่านอีกสักสองสามจอก”

คำพูดของกู้ชิงอวิ๋นฟังดูเหมือนมีความหวังดีจากใจ แต่กู้ชิงเหิงกลับเข้าใจความหมายที่ซุกซ่อนอยู่ทันที กู้ชิงอวิ๋นกำลังจับตาดูเขา หรือหากจะกล่าวให้ชัดเจนมากกว่านั้นก็คือกำลังขัดขวางไม่ให้เขาออกจากงานเลี้ยงไปทางเรือนหอ ดวงตาของกู้ชิงเหิงมืดลงเล็กน้อยและกำลังนึกสงสัยอยู่ในใจว่าน้องชายผู้นี้เริ่มสงสัยเขามากเพียงใดแล้ว

“ได้”

เขายิ้มบาง ๆ

“วันนี้ข้าจะดื่มเป็นเพื่อนเจ้าเอง”

คนทั้งสองยืนดื่มสุราท่ามกลางแขกเหรื่อ ภายนอกพวกเขาดูเหมือนพี่น้องที่รักใคร่กลมเกลียว แต่ภายในกลับต่างฝ่ายต่างระวังกันและกันอย่างไม่กล้าผ่อนคลาย

กู้ชิงเหิงแน่ใจมากขึ้นเรื่อย ๆ ว่าตนเองกำลังถูกกีดกันออกจากวงของคนตระกูลกู้

ส่วนกู้ชิงอวิ๋นก็ยิ่งมั่นใจว่า พี่ชายกำลังสนใจซ่งอวี้หรูมากเกินไป เขาไม่มีทางปล่อยให้กู้ชิงเหิงเข้าใกล้นางตามลำพัง อย่างน้อยก็จนกว่าจะรู้แน่ชัดว่าเพราะเหตุใดในอนาคตตนเองจึงต้องตายแทนคนผู้นี้และเพราะเหตุใดคนทั้งตระกูลจึงต้องพังพินาศด้วยมือของเขา

ในเวลาเดียวกันนั้น ซ่งอวี้หรูถูกพาไปถึงเรือนหอแล้ว เมื่อประตูปิดลง นางก็นั่งตัวตรงอยู่บนเตียงมงคลตามคำกำชับของสตรีมงคล

เสียงฝีเท้าของคนภายนอกค่อย ๆ ห่างออกไป ภายในห้องเหลือเพียงชิงอวี่กับสาวใช้จากตระกูลกู้อีกสองคน ซ่งอวี้หรูนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเบา

“ทุกคนออกไปหมดแล้วหรือยัง”

ชิงอวี่มองซ้ายมองขวา ก่อนจะตอบ

“เหลือเพียงบ่าวกับสาวใช้สองคนเจ้าค่ะ”

“บนโต๊ะมีของกินหรือไม่”

ชิงอวี่หลุดหัวเราะออกมา

“มีเจ้าค่ะ คุณชายรองสั่งให้เตรียมขนมและอาหารไว้ให้ท่านแล้ว”

ซ่งอวี้หรูพลันยกมือจะเปิดผ้าคลุมหน้า ชิงอวี่ตกใจจนรีบห้าม

“คุณหนูไม่ได้เจ้าค่ะ! ต้องรอให้เจ้าบ่าวมาเปิดผ้าคลุมหน้าเสียก่อน”

มือของซ่งอวี้หรูหยุดค้างกลางอากาศ

“เช่นนั้นข้าจะกินอย่างไร”

“บ่าวป้อนให้ได้เจ้าค่ะ”

ซ่งอวี้หรูเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาว

‘แต่งงานครั้งเดียว เหตุใดต้องลำบากถึงเพียงนี้ ช่างเถิด ขอเพียงมีของกินก็พอ ส่วนกู้ชิงเหิง...’

นางนึกถึงสายตาเย็นชาของคนผู้นั้นที่สัมผัสได้ในระหว่างพิธีแม้มีผ้าคลุมหน้ากั้น แต่นางยังรู้สึกได้ว่ามีคนจับจ้องอยู่หลายครั้ง

‘กู้ชิงเหิงคงไม่ยอมปล่อยเรื่องนี้ง่าย ๆ แผนการทำลายชื่อเสียงของกู้ชิงอวิ๋นล้มเหลว แม้ว่าข้ากับกู้ชิงอวิ๋นจะแต่งงานกันแล้ว แต่ท่าทีที่เปลี่ยนแปลงอย่างกระทันหันคงจะทำให้เขารู้สึกสงสัย’

‘ด้วยนิสัยเอาแต่ใจตนเองและยึดติดของเจ้าของร่างเดิม ข้าจะต้องโวยวายไม่ยอมแต่งงานกับกู้ชิงอวิ๋น และจะต้องหาวิธีติดต่อเขาเพื่อขอให้เขาช่วยให้ข้าได้ใช้ชีวิตคู่ร่วมกันกับเขา แต่ข้ากลับไม่ได้ทำอันใดเลยสักอย่าง แถมวันนี้ข้ายังยอมแต่งงานแต่โดยดีโดยไม่ขัดขืนเสียด้วย...’

‘ข้าทำตัวไม่เหมือนเดิมอย่างนี้เส้นเรื่องจะมีโอกาสเปลี่ยนแปลงไปไหมนะ จะเปลี่ยนแปลงไปในทิศทางที่ดีขึ้นได้หรือไม่... ก็ข้าอยากจะใช้ชีวิตเป็นปลาเค็มนี่นา’ 

‘อืม หรือว่าข้าคงต้องลองเสี่ยงสร้างเรื่องให้กู้ชิงเหิงดูเลวร้ายในสายตาของคนตระกูลกู้ดู ไม่แน่ว่าชีวิตในวันข้างหน้าของข้าอาจจะได้เป็นปลาเค็มสมใจโดยที่ไม่ต้องรอวันตายอย่างที่คิดเอาไว้ก็ได้...’

ไม่นานนัก ข่าวว่ากู้ชิงเหิงถูกกู้ชิงอวิ๋นรั้งให้อยู่ในงานเลี้ยงตลอดเวลาก็ถูกส่งไปถึงห้องหนังสือของกู้เจิ้งหยวน

ชายชราฟังรายงานแล้วเพียงพยักหน้า

“จับตาดูเขาต่อไป โดยเฉพาะคืนนี้ ห้ามให้เขาเข้าใกล้เรือนหอของคู่บ่าวสาว”

บ่าวรับใช้ประสานมือรับคำ ก่อนจะถอยออกไป กู้เจิ้งหยวนยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองแสงโคมแดงที่ส่องสว่างไปทั่วทั้งจวน งานมงคลยังคงดำเนินต่อไปด้วยเสียงหัวเราะแต่ใต้บรรยากาศชื่นมื่นนั้น ความไว้วางใจที่คนตระกูลกู้เคยมีต่อกู้ชิงเหิงกำลังพังทลายลงทีละน้อย… โดยที่ซ่งอวี้หรูไม่ได้ล่วงรู้เลยและกำลังนั่งคิดหาวิธีทำลายความไว้วางใจที่คนในจวนตระกูลกู้มีต่อกู้ชิงเหิงอยู่ในห้องหอด้วยความกลัดกลุ้มใจ

ภายในห้องหอที่ประดับประดาด้วยผ้าแพรสีแดง ซ่งอวี้หรูยังคงนั่งอยู่บนเตียงมงคลด้วยท่าทางเรียบร้อย

หากไม่สังเกตมือข้างหนึ่งที่กำลังลูบท้องเบา ๆ ก็คงไม่มีผู้ใดรู้ว่าเจ้าสาวผู้สง่างามภายใต้ผ้าคลุมหน้ากำลังหิวจนแทบหมดความอดทนแล้ว

ชิงอวี่หยิบขนมดอกกุ้ยชิ้นเล็กขึ้นมา ก่อนจะค่อย ๆ สอดเข้าไปใต้ชายผ้าคลุมหน้า

“คุณหนู อ้าปากเจ้าค่ะ”

ซ่งอวี้หรูอ้าปากรับอย่างว่าง่าย ขนมชิ้นเล็กเพียงคำเดียวไม่อาจเติมเต็มท้องที่ว่างมาตั้งแต่เช้าได้ แต่มันก็ช่วยให้นางมีแรงนั่งรอเจ้าบ่าวต่ออีกเล็กน้อย

สาวใช้จากจวนตระกูลกู้สองคนที่ยืนอยู่ด้านข้างก้มหน้ากลั้นยิ้ม พวกนางเคยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับคุณหนูใหญ่ซ่งมามากมาย

บ้างก็ว่านางหยิ่งยโส

บ้างก็ว่านางเอาแต่ใจ

บ้างก็ว่านางชอบลงโทษบ่าวไพร่ด้วยความโหดร้าย

แต่เจ้าสาวที่อยู่ตรงหน้ากลับไม่ได้มีท่าทีดุดันอย่างที่คิด

นอกจากถามหาของกินตั้งแต่เข้าห้องมาแล้ว นางยังนั่งนิ่งอย่างสงบ ไม่ได้ตำหนิหรือสร้างความลำบากให้ผู้ใดเลย

หลังจากกินขนมไปสามชิ้น ซ่งอวี้หรูก็รู้สึกว่าท้องของตนเองไม่ส่งเสียงประท้วงอีกต่อไป นางจึงกลับไปคิดถึงเรื่องกู้ชิงเหิงอีกครั้ง

‘จะสร้างเรื่องให้เขาดูเลวร้ายอย่างไรดี กล่าวหาลอย ๆ ย่อมไม่ได้ คนอย่างกู้ชิงเหิงระมัดระวังตัวมาก ต่อให้ค้นเรือนก็คงไม่พบหลักฐานง่าย ๆ’

‘หากข้าทำตัวผิดปกติมากเกินไป เขาก็จะยิ่งจับตามองข้า ที่สำคัญ คนตระกูลกู้ยังไม่รู้ว่าเขาเป็นคนอย่างไร หากข้าพูดใส่ร้ายตรง ๆ ทุกคนอาจคิดว่าข้ายังโกรธแค้นเพราะเขาไม่ยอมแต่งงานด้วยก็ได้ ยุ่งยากจริง ๆ’

ซ่งอวี้หรูถอนหายใจอยู่ภายในใจ

‘รู้เช่นนี้ตอนอ่านนิยาย ข้าน่าจะจดจำรายละเอียดให้มากกว่านี้ อย่างน้อยควรจำว่าสมุดบัญชีลับของเขาซ่อนไว้ที่ใด หรือคนสนิทของเขามีชื่อว่าอะไร’

‘แต่ตอนนั้นข้าเอาแต่อ่านข้ามฉากวางแผน สนใจเพียงว่าพระเอกจะรักนางเอกเมื่อใด ผู้ใดจะคิดว่าวันหนึ่งข้าต้องเข้ามาอยู่ในเรื่องนี้เองเล่า’

นางกำลังกลัดกลุ้ม เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากนอกห้องสาวใช้ทั้งสองรีบยืดตัวตรง

ชิงอวี่วางจานขนมกลับลงบนโต๊ะอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดเศษขนมตรงมุมปากของผู้เป็นนายผ่านใต้ชายผ้าคลุม

“คุณหนู คุณชายรองมาแล้วเจ้าค่ะ”

ซ่งอวี้หรูหยุดนิ่ง

‘มาแล้วหรือ เหตุใดจึงกลับมาเร็วนัก ข้ายังคิดแผนจัดการกู้ชิงเหิงไม่เสร็จเลย’

ประตูห้องถูกเปิดออกกลิ่นสุราอ่อน ๆ ลอยเข้ามาพร้อมกับสายลมยามค่ำคืน

กู้ชิงอวิ๋นก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดเจ้าบ่าวสีแดงชุดเดิม ใบหน้าขาวผ่องมีสีแดงระเรื่อจากฤทธิ์สุราเล็กน้อย แต่ฝีเท้ายังคงมั่นคงไม่ได้มีท่าทางเมามาย

ด้านหลังเขามีแม่สื่อ สตรีมงคล และบ่าวรับใช้อีกหลายคนเดินตามเข้ามาเพื่อทำพิธีเปิดผ้าคลุมหน้าและดื่มสุราร่วมจอก

ทันทีที่เขาเข้ามาใกล้ เสียงความคิดของซ่งอวี้หรูก็ดังขึ้นอย่างชัดเจน

‘กลิ่นสุราแรงถึงเพียงนี้ เขาคงถูกคนในงานเลี้ยงมอมมาไม่น้อย คืนนี้คงไม่เมาจนอาเจียนใส่ข้าหรอกนะ’

กู้ชิงอวิ๋นชะงักฝีเท้าเพียงเล็กน้อย เขาเพิ่งจะดื่มกับกู้ชิงเหิงมา อีกทั้งยังถูกบรรดาญาติและสหายบังคับให้ดื่มไปหลายจอก แต่ก่อนกลับเรือนเขาได้แอบใช้กำลังภายในขับฤทธิ์สุราออกไปบางส่วนแล้ว

คิดไม่ถึงว่าสิ่งแรกที่เจ้าสาวกังวลเมื่อเขาเข้ามาในห้อง กลับเป็นเรื่องที่เขาอาจอาเจียนใส่นาง…

กู้ชิงอวิ๋นเดินไปหยุดตรงหน้าเตียง แม่สื่อยื่นคันชั่งสีทองที่พันด้วยผ้าแดงให้เขา พร้อมกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“ขอเจ้าบ่าวเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาว เพื่อให้ชีวิตคู่สมดุลและสมปรารถนาเจ้าค่ะ”

กู้ชิงอวิ๋นรับคันชั่งมา เขามองร่างที่นั่งอยู่ตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะใช้ปลายคันชั่งค่อย ๆ เกี่ยวชายผ้าคลุมสีแดงขึ้น

แสงเทียนมงคลส่องกระทบใบหน้าของซ่งอวี้หรู ผิวของนางขาวละเอียดราวกับหยกเนื้อดี ริมฝีปากถูกแต้มด้วยชาดสีแดง ดวงตาคู่งามที่เงยขึ้นมองเขามีประกายสดใส แม้จะนั่งรออยู่เป็นเวลานาน แต่กลับไม่เห็นความเหนื่อยล้าบนแววตาเลยสักนิด