บทที่ 7 อสรพิษในจวนอัครเสนาบดี

จวนอัครเสนาบดีตระกูลซ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเมืองหลวง กำแพงสูงทอดยาว ประตูใหญ่ทาสีแดงสด บานประตูประดับหมุดทองเหลืองเรียงราย ดูสง่างามสมฐานะของขุนนางสูงสุดในราชสำนัก

ในสายตาของคนนอก แม้จวนอัครเสนาบดีจะไม่มีฮูหยินเอกคอยดูแลเรือนหลัง แต่ทุกสิ่งภายในจวนกลับเป็นระเบียบเรียบร้อย บ่าวไพร่รู้หน้าที่ ไม่มีผู้ใดกล้าก่อเรื่องวุ่นวาย

ทั้งหมดนี้เป็นเพราะโจวเยี่ยนเหมย อนุภรรยาผู้ได้รับความโปรดปรานจากซ่งเหวินหยวนเป็นผู้ดูแลจวนมาโดยตลอด

ผู้คนภายนอกต่างกล่าวว่านางเป็นสตรีอ่อนโยน รู้จักวางตัว และมีความสามารถในการจัดการเรือนหลัง แม้ว่าจะเป็นสตรีที่มาจากหอสังคีต แต่กลับกิริยางดงามไม่แพ้สตรีจากตระกูลขุนนาง

ทว่าไม่มีผู้ใดรู้ว่า ภายใต้ใบหน้าอ่อนหวานและรอยยิ้มอันอบอุ่นนั้น กลับซ่อนเขี้ยวพิษเอาไว้อย่างแนบเนียน

รถม้าของจวนอัครเสนาบดีค่อย ๆ หยุดลงหน้าประตูใหญ่ ซ่งเหวินหยวนก้าวลงจากรถก่อน แล้วจึงหันกลับไปยื่นมือให้บุตรสาว

“หรูเอ๋อร์ ค่อย ๆ ลงมา”

ซ่งอวี้หรูมองฝ่ามือใหญ่ที่ยื่นมาตรงหน้า ก่อนจะวางมือของตนลงไปโดยไม่ลังเล แม้ร่างกายยังคงอ่อนล้า แต่เมื่อมีบิดาคอยประคอง นางจึงลงจากรถม้าได้อย่างมั่นคง

เพียงเท้าแตะพื้น ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมก็หลั่งไหลกลับเข้ามาอีกครั้ง

ประตูใหญ่แห่งนี้... เจ้าของร่างเดิมเคยวิ่งเข้าออกนับครั้งไม่ถ้วน เคยก่อเรื่องจนบ่าวไพร่ทั้งจวนปวดศีรษะ เคยร้องไห้กลับมาเพราะถูกกู้ชิงเหิงเมินเฉย และทุกครั้ง โจวเยี่ยนเหมยจะเป็นผู้เข้ามาปลอบโยน พร้อมพูดถ้อยคำที่ดูเหมือนหวังดีอยู่ข้างหู

“คุณหนูใหญ่มีรูปโฉมงดงาม ฐานะสูงศักดิ์ คุณชายใหญ่กู้ย่อมต้องมีใจให้ เพียงแต่บุรุษมักชอบสตรีที่รู้จักเอาอกเอาใจ หากคุณหนูใหญ่พยายามอีกสักหน่อย วันหน้าจะต้องสมหวังแน่นอนเจ้าค่ะ”

“บุรุษเย็นชาก็เหมือนน้ำแข็ง ขอเพียงคุณหนูใหญ่อดทนใช้ความจริงใจ สักวันน้ำแข็งย่อมละลาย”

“ถึงเขาจะปฏิเสธ คุณหนูใหญ่ก็อย่าได้ท้อ หากคุณหนูใหญ่ยอมถอย สตรีอื่นก็อาจฉวยโอกาสแย่งเขาไปได้นะเจ้าคะ”

ถ้อยคำเหล่านี้ฟังดูเหมือนการให้กำลังใจ แต่แท้จริงแล้วกลับเป็นการผลักเจ้าของร่างเดิมให้จมอยู่ในความหลงใหลมากยิ่งขึ้น

ซ่งอวี้หรูผู้เจ้าของร่างเดิมและเป็นนางร้ายในนิยายเรื่องนี้ถูกบิดาตามใจมาตั้งแต่เด็ก ไม่เคยต้องอดทนต่อสิ่งใด เมื่อมีโจวเยี่ยนเหมยคอยยุยง นางจึงยิ่งทำตัวเอาแต่ใจ เฝ้าตามติดกู้ชิงเหิงไม่ยอมปล่อย

ยิ่งถูกปฏิเสธ นางก็ยิ่งต้องการเอาชนะ

ยิ่งถูกผู้คนหัวเราะเยาะ นางก็ยิ่งแสดงกิริยาร้ายกาจ

สุดท้ายชื่อเสียงของนางจึงย่ำแย่ลงทุกวัน ขณะที่โจวเยี่ยนเหมยยังคงรักษาภาพลักษณ์ของอนุภรรยาผู้หวังดีเอาไว้ได้อย่างหมดจด

ซ่งอวี้หรูทั้งเหนื่อยทั้งอ่อนเพลีย จึงเกือบลืมไปแล้วว่าภายในจวนแห่งนี้ยังมีอสรพิษซ่อนตัวอยู่ในจวนอัครเสนาบดีอีกตัวหนึ่ง

นางหยุดเดินกะทันหัน ก่อนจะหันไปมองบิดา

“ท่านพ่อ”

“มีอะไรหรือ”

ซ่งเหวินหยวนเห็นใบหน้าซีดเซียวของนางก็รีบถามด้วยความเป็นห่วง

“เจ้าไม่สบายตรงไหนหรือไม่ ให้พ่อเรียกหมอหลวงมาดูอาการเดี๋ยวนี้ดีหรือไม่”

“ข้าไม่เป็นไร”

ซ่งอวี้หรูส่ายหน้า ก่อนจะลดเสียงลงเล็กน้อย

“แต่ข้ามีเรื่องหนึ่งต้องกำชับท่าน”

ซ่งเหวินหยวนเห็นสีหน้าจริงจังของบุตรสาว จึงพยักหน้าทันที

“เจ้าว่ามา”

“หากโจวอี๋เหนียงสอบถามถึงเรื่องของข้าในวันนี้ ท่านห้ามเล่าให้นางฟังอย่างเด็ดขาด”

ซ่งเหวินหยวนชะงักไป

“เพราะเหตุใดกันเล่า ไม่ใช่ว่าพวกเจ้าสนิทสนมกันมาหรอกหรือ”

“เรื่องของข้าในวันนี้ ยิ่งมีคนรู้น้อยเท่าใดยิ่งดี”

ซ่งอวี้หรูเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“แม้ท่านจะคิดว่านางไว้ใจได้ แต่ข้าขอบอกท่านเอาไว้ก่อนว่า คนที่คอยยุยงให้ข้าเฝ้าตามติดคนตระกูลกู้ก็คือนาง”

“ต้นเหตุที่ทำให้เกิดเรื่องในวันนี้ ถึงนางจะไม่ได้ลงมือด้วยตนเอง แต่ก็ถือว่าเป็นหนึ่งในผู้ที่ผลักดันข้าเข้าสู่หายนะ”

สีหน้าของซ่งเหวินหยวนเปลี่ยนไปในทันที

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร”

“หลายปีมานี้นางคอยพูดกับข้าว่ากู้ชิงเหิงมีใจ เพียงแต่ยังไม่ยอมรับ นางคอยบอกให้ข้าตามตื๊อ คอยเอาอกเอาใจ และอย่าได้ยอมแพ้ให้แก่สตรีอื่น”

ซ่งอวี้หรูหัวเราะเย็นชา

“หากนางหวังดีต่อข้าจริง เหตุใดไม่เคยห้ามข้าเลยสักครั้ง เหตุใดจึงไม่เคยบอกข้าว่าการวิ่งตามบุรุษที่ไม่รักข้าจะทำให้ชื่อเสียงของข้าเสียหาย”

“ท่านคิดดูเองเถิดว่า นางหวังดีต่อข้าจริงหรือเพียงแค่อยากเห็นข้ากลายเป็นตัวตลกของเมืองหลวง”

คำพูดของบุตรสาวทำให้ซ่งเหวินหยวนกำมือแน่น ใบหน้าที่เดิมเต็มไปด้วยความเป็นห่วงค่อย ๆ มืดครึ้มลง

“นางกล้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ”

ซ่งอวี้หรูเห็นบิดากำลังจะระเบิดโทสะ จึงรีบเอ่ยดักคอ

“ท่านอย่าเพิ่งไปถามนาง”

“เพราะเหตุใดกันเล่า”

“เพราะหากนางรู้ว่าข้าเริ่มสงสัย นางก็จะระวังตัวมากยิ่งขึ้น”

ซ่งอวี้หรูจ้องบิดาด้วยสายตาจริงจัง

“จำคำพูดของข้าเอาไว้นะตาแก่”

คำเรียกคุ้นเคยทำให้ซ่งเหวินหยวนชะงักไปเล็กน้อย แต่กลับไม่ได้แสดงความไม่พอใจ ซ่งอวี้หรูจึงได้กล่าวต่อ

“สตรีผู้นั้นไม่ได้หวังดีต่อข้า ท่านจะลุ่มหลงนางเพียงใดก็เป็นเรื่องของท่าน ข้าไม่คิดก้าวก่าย แต่ท่านอย่าให้นางเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องของข้าอีก”

“มิฉะนั้น...”

นางเว้นจังหวะ ก่อนจะกล่าวออกมาทีละคำ

“ข้าจะทำให้ทั้งท่านและนางต้องเสียใจ”

ซ่งเหวินหยวนยืนนิ่ง หากเป็นเมื่อก่อน เมื่อบุตรสาวกล่าวถึงโจวเยี่ยนเหมย นางมักเต็มไปด้วยความไว้วางใจ เรียกอีกฝ่ายว่าโจวอี๋เหนียงอย่างสนิทสนม ทั้งยังเชื่อฟังคำแนะนำทุกอย่าง

แต่วันนี้สายตาของนางกลับเย็นชาและเต็มไปด้วยความระแวดระวังเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในจวนตระกูลกู้ คงทำให้นางเติบโตขึ้นในชั่วข้ามคืนจริง ๆ

ซ่งเหวินหยวนมองใบหน้าซีดเซียวของบุตรสาว พลางรู้สึกเจ็บปวดอยู่ภายในใจ

“พ่อเข้าใจแล้ว”

เขากล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“เรื่องของเจ้าในวันนี้ พ่อจะไม่บอกผู้ใด ส่วนเรื่องโจวเยี่ยนเหมย... พ่อจะตรวจสอบนางด้วยตนเอง”

ซ่งอวี้หรูพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

“เช่นนั้นก็ดี”

จากนั้นนางก็ปล่อยแขนบิดา แล้วเดินเข้าไปในจวนตามเส้นทางในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม

ซ่งเหวินหยวนยืนมองแผ่นหลังของบุตรสาวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปสั่งพ่อบ้านที่เดินตามมา

“เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ ห้ามบ่าวไพร่ภายในจวนแพร่งพรายออกไป หากผู้ใดกล้าพูดแม้แต่คำเดียว ให้โบยสามสิบไม้แล้วขายออกจากจวนทันที”

“ขอรับ นายท่าน”

พ่อบ้านรีบก้มหน้ารับคำ

ซ่งเหวินหยวนเหลือบมองเข้าไปในจวน สายตาลึกล้ำจนไม่อาจคาดเดาความคิดได้

ที่ผ่านมาเขาปล่อยให้โจวเยี่ยนเหมยดูแลเรือนหลังเพราะเห็นว่านางฉลาดและรู้จักวางตัว แต่หากนางกล้าวางแผนให้ร้ายบุตรสาวของเขาจริงๆ ต่อให้นางอยู่ข้างกายเขามานานเพียงใด เขาก็ไม่มีวันละเว้น เพราะสำหรับซ่งเหวินหยวนแล้ว ไม่มีผู้ใดสำคัญไปกว่าบุตรสาวที่เกิดจากสตรีอันเป็นที่รักของเขา แม้แต่โจวเยี่ยนเหมยก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

ซ่งอวี้หรูเดินผ่านสวนดอกไม้และระเบียงยาวจนมาถึงเรือนของตนเอง เรือนอวี้หลันตั้งอยู่ในตำแหน่งที่ดีที่สุดของจวน ล้อมรอบด้วยสวนดอกอวี้หลันและสระบัวขนาดเล็ก ภายในเรือนมีบ่าวรับใช้มากกว่าคุณหนูตระกูลอื่นหลายเท่า

ทุกอย่างล้วนแสดงให้เห็นว่าซ่งเหวินหยวนรักและตามใจบุตรสาวมากเพียงใด เมื่อเห็นนางกลับมา บ่าวรับใช้หญิงหลายคนก็รีบออกมาต้อนรับ

“คุณหนูใหญ่กลับมาแล้ว”

สาวใช้วัยสิบหกสิบเจ็ดปีผู้หนึ่งรีบวิ่งเข้ามาหา ใบหน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วง นางมีนามว่าชิงอวี่ เป็นสาวใช้คนสนิทของเจ้าของร่างเดิม

“คุณหนู เหตุใดสีหน้าของท่านจึงซีดถึงเพียงนี้เจ้าคะ เกิดอะไรขึ้นในจวนตระกูลกู้หรือไม่”

ซ่งอวี้หรูมองสาวใช้ตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่งตามเนื้อหาในนิยาย ชิงอวี่เป็นคนที่ซื่อสัตย์ต่อเจ้าของร่างเดิมมากที่สุด แม้ภายหลังซ่งอวี้หรูจะถูกขับออกจากจวนตระกูลกู้ นางก็ยังติดตามรับใช้อยู่ข้างกาย

แต่สุดท้ายชิงอวี่กลับถูกคนของกู้ชิงเหิงสังหาร เพราะช่วยเจ้าของร่างเดิมหลบหนีเมื่อคิดถึงชะตากรรมของเด็กสาวตรงหน้า ซ่งอวี้หรูก็รู้สึกหนักอึ้งในใจขึ้นมาเล็กน้อย