บทที่ 8 ปลาเค็มขอจัดการเรือนหลังก่อน

สีหน้าที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงของชิงอวี่ทำให้ซ่งอวี้หรูส่ายหน้า

“ข้าไม่เป็นไร”

นางตอบเสียงเบา

“เจ้าไปเตรียมน้ำอุ่นให้ข้า แล้วส่งคนไปตามหมอหญิงมาตรวจอาการอย่างเงียบ ๆ”

ชิงอวี่รีบพยักหน้า

“เจ้าค่ะ บ่าวจะไปเดี๋ยวนี้”

“อีกอย่างหนึ่ง”

ซ่งอวี้หรูเรียกอีกฝ่ายเอาไว้

“หากโจวอี๋เหนียงหรือคนของเรือนนางมาสอบถามเรื่องของข้า ให้บอกเพียงว่าข้าเหน็ดเหนื่อยจากงานเลี้ยงและกลับมาพักผ่อน ห้ามบอกเรื่องอื่นแม้แต่คำเดียว”

ชิงอวี่มีสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อยแต่ด้วยความซื่อสัตย์ นางจึงไม่ได้ถามให้มากความ

“บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”

หลังจากสั่งการเรียบร้อย ซ่งอวี้หรูก็เข้าไปด้านในเรือน นางนั่งลงหน้ากระจก มองใบหน้าของตนเองผ่านคันฉ่องทองแดง ใบหน้านี้งดงามสะดุดตา ดวงตากลมโต ริมฝีปากแดงระเรื่อ ผิวพรรณขาวผ่อง แต่ระหว่างคิ้วยังมีร่องรอยความเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด

นางยกมือขึ้นนวดขมับเบา ๆ ก่อนทะลุมิติเข้ามา นางทำงานหนักมาตลอดชีวิต ตื่นตั้งแต่เช้า กลับถึงที่พักยามดึกหาเงินมาใช้จ่ายด้วยหยาดเหงื่อแรงกายของตนเอง แต่ยังไม่ทันได้ใช้ชีวิตอย่างที่ต้องการ นางก็ต้องจากโลกเดิมมาเสียก่อน

ชาตินี้อุตส่าห์ได้เป็นถึงคุณหนูใหญ่จวนอัครเสนาบดี มีบิดาที่รักนางยิ่งกว่าชีวิต มีทรัพย์สินมากมาย และอีกไม่นานจะได้แต่งงานกับสามีรูปงามที่ร่ำรวย

นางตั้งใจเอาไว้ว่าจะใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย ไม่แก่งแย่ง ไม่ดิ้นรน ไม่ก่อเรื่อง แต่ดูเหมือนว่าชีวิตปลาเค็มของนางจะไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่คิด

ภายนอกจวนมีกู้ชิงเหิงคอยจ้องจะฆ่านาง ภายในจวนยังมีโจวเยี่ยนเหมยคอยวางแผนทำลายนางอีกคน หากไม่จัดการสิ่งกีดขวางเหล่านี้ให้หมด ชีวิตปลาเค็มของนางคงไม่มีวันสงบสุข

“คุณหนูเจ้าคะ น้ำอุ่นเตรียมเรียบร้อยแล้ว”

เสียงของชิงอวี่ดังมาจากด้านนอก ซ่งอวี้หรูจึงลุกขึ้นอย่างช้า ๆ แล้วเดินเข้าไปอาบน้ำ หลังจากชำระร่างกายและให้หมอหญิงตรวจดูอาการเรียบร้อย นางก็ดื่มยาถอนพิษจนหมดถ้วย ก่อนจะเอนกายลงบนเตียงด้วยความเหนื่อยล้า

ม่านเตียงสีชมพูอ่อนถูกปล่อยลงอย่างช้า ๆ กลิ่นกำยานอ่อน ๆ ลอยอบอวลอยู่ภายในห้อง ซ่งอวี้หรูดึงผ้าห่มขึ้นคลุมร่าง พลางคิดถึงโจวเยี่ยนเหมยอีกครั้ง

ในนิยายบรรยายเอาไว้ว่า แม้ซ่งเหวินหยวนจะลุ่มหลงอนุภรรยาผู้นี้มากเพียงใด แต่เขากลับรักบุตรสาวมากกว่าเสมอ

หากเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับซ่งอวี้หรู เขามักเลือกบุตรสาวก่อนโจวเยี่ยนเหมยทุกครั้ง นี่จึงเป็นอีกหนึ่งสาเหตุที่ทำให้โจวเยี่ยนเหมยเกลียดชังนาง

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา โจวเยี่ยนเหมยพยายามทำให้ซ่งเหวินหยวนรังเกียจบุตรสาวของตนเอง นางคอยยุยงซ่งอวี้หรูให้ก่อเรื่อง คอยสอนให้นางเอาแต่ใจ คอยปล่อยข่าวเสียหายออกไปภายนอก แต่ไม่ว่าซ่งอวี้หรูจะก่อเรื่องมากมายเพียงใด ซ่งเหวินหยวนก็ไม่เคยตำหนิบุตรสาวเลย

ทุกครั้งที่เรื่องราวบานปลาย คนที่เขาตำหนิกลับเป็นโจวเยี่ยนเหมย

“ข้าไม่น่าปล่อยให้อนุภรรยาที่ไร้ความสามารถเช่นเจ้าดูแลบุตรสาวของข้าเลย”

“สตรีที่มาจากหอสังคีตจะรู้วิธีอบรมคุณหนูตระกูลใหญ่ให้มีกิริยามารยาทดีงามได้อย่างไร”

คำพูดของซ่งเหวินหยวนทำให้โจวเยี่ยนเหมยเจ็บช้ำและอับอายมาโดยตลอด

หลายปีมานี้ นางจึงทำทุกวิถีทางเพื่อให้ตนเองมีบุตรชาย นางคิดว่าเมื่อคลอดบุตรชายให้ซ่งเหวินหยวนได้แล้ว ตนเองจะได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นฮูหยินเอก

แต่สิ่งที่นางคาดไม่ถึงก็คือ ต่อให้นางมีบุตรชาย นางก็ยังคงเป็นเพียงอนุภรรยาเช่นเดิม

ส่วนบุตรชายของนาง แม้จะมีฐานะเป็นคุณชายใหญ่ของจวน แต่กลับไม่ได้รับความโปรดปรานจากซ่งเหวินหยวนมากนัก เพราะในสายตาของซ่งเหวินหยวน มีเพียงซ่งอวี้หรูผู้เป็นบุตรสาวที่เกิดจากสตรีอันเป็นที่รักเพียงเท่านั้น

บุตรชายของโจวเยี่ยนเหมยจึงไม่อาจแทนที่ซ่งอวี้หรูได้ โจวเยี่ยนเหมยก็เลยยิ่งเกลียดชังซ่งอวี้หรูมากขึ้น สุดท้ายจึงพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อกำจัดซ่งอวี้หรูออกไปจากจวนอัครเสนาบดี

เรื่องเหล่านี้ ซ่งอวี้หรูย่อมรู้ดี ดังนั้นสิ่งแรกที่นางต้องทำหลังจากตื่นขึ้นในวันพรุ่งนี้ ก็คือกำจัดสตรีอันตรายข้างกายของบิดาผู้นี้เสียก่อน

ไม่จำเป็นต้องฆ่า

ไม่จำเป็นต้องลงมืออย่างรุนแรง

เพียงทำให้ซ่งเหวินหยวนเห็นธาตุแท้ของโจวเยี่ยนเหมย และขับนางออกจากอำนาจในเรือนหลังก็เพียงพอแล้ว

ส่วนตำแหน่งผู้ดูแลจวน... นางคงต้องหาสตรีอีกคนที่มีความสามารถและมีฐานะสูงพอจะควบคุมจวนอัครเสนาบดี รวมถึงควบคุมตาแก่ของนางได้

‘หากอยากเป็นปลาเค็มตากแห้งที่มีบิดาคอยหนุนหลัง... พวกเหลือบไรที่คอยเกาะกินตาแก่ ข้าต้องกำจัดทิ้งให้หมด จากนั้นก็หาสตรีที่สามารถควบคุมตาแก่ได้มาอยู่เป็นเพื่อนเขา’

‘ข้าจะได้แต่งออกจากจวนอย่างสบายใจ และไม่ต้องคอยกลับมาจัดการเรื่องวุ่นวายที่นี่อีก หึหึ กำจัดกู้ชิงเหิงอาจจะเป็นเรื่องยากสำหรับข้า แต่อสรพิษแบบโจวเยี่ยนเหมยไม่คณามือข้าหรอก’

เมื่อวางแผนในใจเรียบร้อย เปลือกตาของซ่งอวี้หรูก็ค่อย ๆ หนักอึ้ง ไม่นานนัก นางก็หลับใหลไปเพราะความอ่อนเพลีย

ทว่าซ่งอวี้หรูไม่รู้เลยว่า ในขณะเดียวกันนั้น ณ เรือนเหมยกุ้ยทางฝั่งตะวันตกของจวน สตรีในชุดสีม่วงอ่อนกำลังนั่งรอข่าวของนางด้วยสีหน้ากระวนกระวาย โจวเยี่ยนเหมยวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ แล้วหันไปถามสาวใช้เป็นครั้งที่สาม

“นายท่านกับคุณหนูใหญ่กลับมาแล้วจริงหรือ”

“กลับมาแล้วเจ้าค่ะ”

สาวใช้ก้มหน้าตอบ

“แต่พ่อบ้านสั่งห้ามทุกคนพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในจวนตระกูลกู้ บ่าวส่งคนไปสอบถามที่เรือนอวี้หลันแล้ว แต่คนของคุณหนูใหญ่ไม่ยอมบอกสิ่งใดเลย”

โจวเยี่ยนเหมยขมวดคิ้วแน่น ตามแผนเดิม วันนี้ซ่งอวี้หรูควรกลับมาร้องไห้โวยวาย หรือไม่ก็ก่อเรื่องจนคนทั้งจวนวุ่นวาย

แต่เหตุใดจึงเงียบผิดปกติถึงเพียงนี้

“คุณหนูใหญ่มีอาการอย่างไร ได้ยินว่าสีหน้าซีดเซียว พอกลับถึงเรือนก็เรียกหมอหญิงมาตรวจ แล้วปิดประตูพักผ่อนทันทีเจ้าค่ะ”

โจวเยี่ยนเหมยหรี่ตาลง

“แล้วนายท่านเล่า”

“นายท่านกลับเข้าห้องหนังสือ และสั่งห้ามไม่ให้ผู้ใดเข้าไปรบกวนเจ้าค่ะ”

ผิดปกติ... ผิดปกติเกินไปแล้ว

โจวเยี่ยนเหมยหยิบถ้วยชาขึ้นมาอีกครั้ง แต่ปลายนิ้วกลับกำถ้วยแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ไม่รู้เพราะเหตุใด นางจึงรู้สึกว่าหลังจากวันนี้ บางสิ่งภายในจวนอัครเสนาบดีกำลังจะเปลี่ยนไป

และการเปลี่ยนแปลงนั้น... อาจเริ่มต้นจากซ่งอวี้หรู

แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาภายในห้อง กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกอวี้หลันลอยมาตามสายลม ทำให้บรรยากาศในเรือนอวี้หลันเงียบสงบอย่างยิ่ง

ซ่งอวี้หรูค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

สิ่งแรกที่นางรู้สึกคือความปวดเมื่อยไปทั่วร่าง โดยเฉพาะบริเวณเอวและช่วงล่างที่ยังคงรู้สึกไม่สบายตัวอยู่ไม่น้อย

นางนอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นปิดใบหน้าแล้วถอนหายใจยาว

“เฮ้อ...”

ชาติก่อนนางต้องตื่นแต่เช้าเพื่อไปทำงาน

ชาตินี้แม้จะได้เป็นถึงคุณหนูใหญ่จวนอัครเสนาบดี แต่กลับต้องตื่นขึ้นมาจัดการอนุภรรยาของบิดา

ชีวิตปลาเค็มของนางเหตุใดจึงเต็มไปด้วยงานนัก

“คุณหนูตื่นแล้วหรือเจ้าคะ”

ชิงอวี่ที่เฝ้าอยู่ด้านนอกได้ยินเสียงเคลื่อนไหว จึงรีบเปิดม่านเดินเข้ามาเมื่อเห็นซ่งอวี้หรูพยายามจะลุกขึ้น นางก็รีบเข้าไปประคอง

“คุณหนูค่อย ๆ ลุกนะเจ้าคะ หมอหญิงบอกว่าร่างกายของท่านยังอ่อนแอ ต้องพักผ่อนให้มาก”

“ข้าก็อยากพัก”

ซ่งอวี้หรูพึมพำพลางเอนกายพิงหมอน

“แต่เกรงว่าหากข้ายังนอนต่อไป ทรัพย์สินของข้าคงถูกผู้อื่นขนออกจากจวนไปจนหมดเสียก่อน”

ชิงอวี่ได้ยินแล้วก็มีสีหน้างุนงง

“คุณหนูหมายถึงผู้ใดเจ้าคะ”

ซ่งอวี้หรูไม่ได้ตอบในทันที นางมองไปรอบห้อง ภายในเรือนตกแต่งด้วยของล้ำค่ามากมาย ทั้งแจกันหยก ฉากกั้นไม้จันทน์ โต๊ะเครื่องแป้งประดับมุก และหีบใส่เครื่องประดับตั้งเรียงรายอยู่หลายใบ

สิ่งของเหล่านี้ส่วนหนึ่งเป็นของที่ซ่งเหวินหยวนมอบให้นาง อีกส่วนหนึ่งเป็นสินเดิมของมารดาที่สิ้นชีวิตไปแล้ว