บทที่ 6 ความตั้งใจของกู้ชิงอวิ๋น

ทว่าหลังจากบิดามารดาของเขาเสียชีวิต คนตระกูลกู้ก็ไม่เคยทอดทิ้งเขา ฮูหยินผู้เฒ่าเลี้ยงดูเขาด้วยตนเอง กู้เจิ้งหยวนเชิญอาจารย์ที่ดีที่สุดมาสั่งสอน กู้จิ่งเหยากับกู้จิ่งเซวียนรักเขาไม่ต่างจากบุตรชายแท้ ๆ

เมื่อเขาต้องการเข้ากองทัพ ตระกูลกู้ก็ช่วยเปิดทางให้ เมื่อเขาสร้างผลงานได้ ตระกูลกู้ก็มอบกำลังพลให้เขาควบคุมถึงสามหมื่นนาย

ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าเด็กที่พวกเขาอบรมเลี้ยงดูมาอย่างดี จะกลายเป็นหมาป่าตาขาวที่หันกลับมาแว้งกัดคนในครอบครัวได้ลงคอ

กู้ชิงเหิงสัมผัสได้ถึงสายตาที่เปลี่ยนไปของทุกคน เขาจึงกำมือไว้ภายในแขนเสื้อแน่น

“ท่านปู่”

เขาก้าวออกมาหนึ่งก้าว ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงสุขุมราวกับเหตุการณ์ที่ตนเองเสียกิริยาเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น

“เรื่องที่คนร้ายถูกฆ่าปิดปาก หลานคิดว่าควรรีบตรวจสอบว่ามีคนนอกลอบเข้ามาในจวนหรือไม่ หากปล่อยไว้นาน เกรงว่าคนร้ายตัวจริงอาจหลบหนีไปได้”

กู้เจิ้งหยวนมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเพียงสั้น ๆ

“เรื่องนี้ไม่ต้องให้เจ้าจัดการ”

กู้ชิงเหิงชะงักไปเล็กน้อย

นายท่านผู้เฒ่าหันไปสั่งกู้จิ่งเซวียนแทน

“เจ้าสาม เจ้ารีบออกคำสั่งให้ปิดประตูจวน ห้ามบ่าวและสาวใช้คนใดเข้าออก ตรวจสอบบ่าวรับใช้ทุกคนที่เกี่ยวข้องกับงานเลี้ยงในวันนี้ รวมถึงวิถีที่เข็มเงินถูกซัดออกมา หลังส่งแขกเหรื่อออกไปจนหมดแล้วจึงค่อยลงมือสอบสวนอย่างจริงจัง”

“ขอรับ ท่านพ่อ”

กู้จิ่งเซวียนประสานมือรับคำ ก่อนจะหันไปสั่งองครักษ์ของตนเองทันที กู้ชิงเหิงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม นับตั้งแต่เขาเข้าควบคุมกองกำลังทหารของตระกูล เรื่องการสอบสวนผู้ลอบสังหารและคนร้ายภายในจวนมักตกเป็นหน้าที่ของเขาเสมอ

แต่ครั้งนี้ท่านปู่กลับไม่ยอมให้เขาแตะต้อง เห็นได้ชัดว่าเริ่มสงสัยเขาแล้วสายตาของกู้ชิงเหิงค่อย ๆ เลื่อนไปหยุดอยู่ที่ซ่งอวี้หรู

สตรีผู้นี้... นับตั้งแต่นางตื่นขึ้นมา ทุกอย่างก็ผิดไปจากแผนที่เขาวางไว้ทั้งหมด

ไม่เพียงนางไม่ร้องไห้โวยวาย ไม่ตามตอแยเขา และไม่กล่าวโทษกู้ชิงอวิ๋น ความสงบนิ่งยอมรับทุกอย่างแต่โดยดีของนางทำให้ทุกอย่างผิดแผนไปหมด

แถมวันนี้นางยังกล้าตบหน้าเขาต่อหน้าทุกคนอีกด้วย การกระทำของนางทำให้ทุกคนในตระกูลกู้เริ่มระแวงเขาโดยที่นางแทบไม่จะต้องพูดจากล่าวหาเขาเลยสักคำ

...หรือว่านางรู้อะไรบางอย่างเข้าจริง ๆ วันนี้จึงได้ลงมือตบหน้าเขาด้วยความโกรธแค้นเช่นนี้

ซ่งอวี้หรูสัมผัสได้ถึงสายตาเย็นเยียบที่จ้องมองมา นางจึงหันไปสบตากู้ชิงเหิงโดยไม่ตั้งใจ แค่เพียงเห็นแววตาลึกล้ำคู่นั้น หัวใจของนางก็พลันกระตุกวูบ

‘เหตุใดเขาจึงมองข้าเช่นนั้น หรือว่าเขารู้แล้วว่าข้ารู้ความลับของเขา จบแล้ว ชีวิตของข้าจะต้องจบสิ้นลงแล้วหรือ สายตาเช่นนี้ของเขา... เขาคงกำลังคิดหาโอกาสลงมือฆ่าข้าเพื่อปิดปากแน่ๆ’

‘ข้ายังไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายเลยสักวัน จะมาตายตอนนี้ไม่ได้เด็ดขาด’

ซ่งอวี้หรูรีบขยับเข้าไปใกล้กู้ชิงอวิ๋น แล้วหลบอยู่ด้านหลังของเขาโดยไม่รู้ตัว

กู้ชิงอวิ๋นเหลือบมองสตรีที่กำชายเสื้อของเขาไว้แน่น ก่อนจะขยับตัวบังนางจากสายตาของกู้ชิงเหิงอย่างแนบเนียน

การกระทำของทั้งสองตกอยู่ในสายตาของทุกคน ฟางฮุ่ยเหมยยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย อย่างน้อยบุตรชายของนางก็ยังรู้จักปกป้องว่าที่ภรรยา

ซ่งเหวินหยวนกลับไม่พอใจนัก บุตรสาวของเขายังไม่ทันแต่งออกจากจวน ก็รู้จักหลบอยู่ด้านหลังบุรุษอื่นเสียแล้ว เขากระแอมเสียงดัง ก่อนจะเอ่ยขึ้น

“ในเมื่อเรื่องทั้งหมดตกลงกันเรียบร้อยแล้ว วันนี้ข้าจะพาหรูเอ๋อร์กลับจวนก่อน”

ซ่งอวี้หรูได้ยินดังนั้นก็รีบก้าวออกมาจากด้านหลังกู้ชิงอวิ๋น

“ท่านพ่อ พวกเรารีบกลับจวนกันเถิด”

‘รีบกลับจวนไปนอนพักก่อนดีกว่า ข้าเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว ทั้งปวดเอว ทั้งเจ็บไปหมด หากยังต้องยืนต่ออีก ข้าคงได้ล้มลงตรงนี้แน่’

กู้ชิงอวิ๋นได้ยินความคิดนั้น ใบหูก็พลันแดงขึ้นมา เขารีบหันหน้าหนี แต่ภาพสตรีที่นอนเนื้อตัวเปลือยเปล่าอยู่บนเตียงเมื่อครู่นี้กลับผุดขึ้นมาในความคิดของเขาอย่างห้ามไม่อยู่

ซ่งเหวินหยวนกลับหน้ามืดลงในทันที ปวดเอว... เจ็บไปหมด...

เขาค่อย ๆ หันไปมองกู้ชิงอวิ๋นด้วยสายตาดุดัน ราวกับต้องการใช้สายตาถลกหนังอีกฝ่ายออกมาทั้งเป็น

กู้ชิงอวิ๋นรู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง ก่อนที่ซ่งเหวินหยวนจะทันชักกระบี่อีกครั้ง ซ่งอวี้หรูก็รีบดึงแขนบิดาเอาไว้

“ท่านพ่อ ข้าเหนื่อยแล้ว รีบพาข้ากลับจวนเถิด”

ซ่งเหวินหยวนกัดฟันแน่น แต่เมื่อเห็นใบหน้าซีดเซียวของบุตรสาว เขาก็ทำได้เพียงสะบัดแขนเสื้อแล้วหันหลังกลับ

“ได้ พวกเรากลับจวน”

ก่อนจากไป ซ่งอวี้หรูหันกลับไปมองคนตระกูลกู้อีกครั้ง ทั้งฮูหยินผู้เฒ่า ฟางฮุ่ยเหมย และหลินจิ้งต่างมองนางด้วยสายตาอบอุ่น นางจึงเม้มริมฝีปากแน่น

‘อย่าดีกับข้านักเลย ยิ่งพวกท่านดีกับข้ามากเท่าใด ข้าก็ยิ่งทำใจปล่อยให้พวกท่านตายไม่ได้ แต่การช่วยพวกท่าน... ข้าต้องเริ่มจากตรงไหนกันเล่า’

หลังจากร่างของซ่งอวี้หรูลับหายไปจากประตูเรือน กู้เจิ้งหยวนก็ถอนหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา

อย่างน้อย... นางก็เริ่มคิดที่จะช่วยพวกเขาแล้ว ฮูหยินผู้เฒ่ากู้กำไม้เท้าไว้แน่น ก่อนจะหันไปมองบุตรชายและลูกสะใภ้ทั้งหลาย

“ชิงเหิง เจ้าออกไปช่วยท่านพ่อบ้านส่งแขกที่หน้าประตูจวนเถิด อีกสักครู่ปู่กับย่าจึงจะตามไป”

คำพูดของฮูหยินผู้เฒ่าทำให้บนใบหน้าของกู้ชิงเหิงเต็มไปด้วยความระแวดระวัง กู้จิ่งเหยาจึงได้เอ่ยออกมา

“เจ้าไปกับอารองเถิด ไม่มีใครคอยส่งแขกจะส่งผลไม่ดีต่อชื่อเสียง”

คำพูดของกู้จิ่งเหยาทำให้กู้ชิงเหิงไม่กล้าปฏิเสธ เขาคิดอยากจะส่งคนของตนมาแอบฟังแต่กู้จิ่งเหยากลับไม่คิดจะเปิดโอกาสให้เขาได้พูดกับคนของเขาเลย

เมื่อกู้จิ่งเหยาพากู้ชิงเหิงจากไปแล้ว ฮูหยินผู้เฒ่าก็โบกมือไล่สาวใช้ บ่าวรับใช้และบรรดาองครักษ์ให้ออกไป หลังจากนั้นนางจึงได้เอ่ยกับคนตระกูลกู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“พวกเจ้าล้วนเป็นเช่นข้า ได้ยินเสียงความคิดของซ่งอวี้หรูเหมือนกันใช่หรือไม่”

คำถามของฮูหยินผู้เฒ่าทำให้ทุกคนพยักหน้า รวมไปถึงนายท่านผู้เฒ่าด้วย

“เรื่องที่พวกเราได้ยินเสียงในใจของซ่งอวี้หรู ห้ามแพร่งพรายออกไปให้ผู้อื่นล่วงรู้รวมถึงตัวนางด้วย... ข้าไม่อยากให้วันหน้านางปรุงแต่งความคิดเพื่อหลอกลวงพวกเรา”

“ไม่ว่าจะเป็นผู้ใด หากทำให้นางรู้ว่าพวกเราได้ยินความคิดของนาง...”

ฮูหยินผู้เฒ่าหยุดไปชั่วขณะ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ข้าจะขับคนผู้นั้นออกจากตระกูลทันที”

ทุกคนรีบรับคำพร้อมกัน

“ขอรับ”

“เจ้าค่ะ”

ฮูหยินผู้เฒ่าจึงหันไปมองกู้ชิงอวิ๋นเป็นคนสุดท้าย

“โดยเฉพาะเจ้า”

กู้ชิงอวิ๋นชะงัก

“ข้าหรือขอรับ”

“อีกสามวันนางก็จะเป็นภรรยาของเจ้าแล้ว”

ฮูหยินผู้เฒ่ากระแทกไม้เท้าลงกับพื้น

“ไม่ว่านางจะอยากเป็นปลาเค็ม... อืม แม้ว่าข้าจะไม่เข้าใจนักว่าเพราะเหตุใดคุณหนูตระกูลใหญ่เช่นนางเหตุใดจึงอยากจะเป็นปลาเค็มและปลาเค็มในความเข้าใจของนางคืออะไร ก็ปล่อยให้นางเป็นปลาเค็มของนางตามที่ใจของนางอยากเป็นเถิด”

“หรือถ้าหากนางอยากจะนั่งกินนอนกินไปตลอดชีวิต เจ้าก็จงตามใจนางเลี้ยงดูนางให้ดี อย่าทำให้นางต้องขัดเคืองใจเป็นอันขาด”

“และที่สำคัญ... เจ้าต้องทำทุกวิถีทางให้นางยอมใจอ่อน คิดช่วยชีวิตคนทั้งตระกูลของพวกเรา ขอแค่นางมีความคิดอยู่ในใจ... พวกเราก็ย่อมจะหาหนทางรับมือได้”

กู้ชิงอวิ๋นนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะประสานมือรับคำ

“หลานเข้าใจแล้วขอรับ”

ทว่าสายตาของเขากลับทอดมองไปยังทิศทางที่ซ่งอวี้หรูจากไป

ภายในใจกำลังครุ่นคิดถึงอีกเรื่องหนึ่ง สตรีผู้นั้นคิดว่าในอีกสามปีข้างหน้า นางจะต้องตายด้วยน้ำมือของกู้ชิงเหิง แต่ในเมื่อบัดนี้นางกำลังจะกลายเป็นภรรยาของเขา... เขาก็จะไม่มีวันปล่อยให้นางตายอย่างเด็ดขาด