ホーム / รักโบราณ / นางร้ายสายปลาเค็ม / บทที่ 9 ตรวจสอบบัญชี

共有

บทที่ 9 ตรวจสอบบัญชี

作者: BigM00N
last update 公開日: 2026-08-19 12:30:31

ตามเนื้อหาในนิยาย หลังจากซ่งอวี้หรูแต่งออกจากจวนไป โจวเยี่ยนเหมยจะค่อย ๆ ยักย้ายทรัพย์สินจำนวนมากออกจากคลังสมบัติของจวนอัครเสนาบดี แล้วนำไปเติมเต็มกิจการลับของตนเอง

นางยังแอบนำเงินในจวนไปสนับสนุนบุตรชายของตน เพื่อให้เขาสร้างฐานอำนาจในราชสำนัก

เมื่อซ่งอวี้หรูถูกขับออกจากตระกูลกู้และกลับมาขอความช่วยเหลือจากบิดา จวนอัครเสนาบดีก็เหลือเพียงเปลือกนอกที่ดูหรูหราเพียงเท่านั้น

ทรัพย์สินทั้งหมดของจวนถูกโจวเยี่ยนเหมยยักย้ายไปเกือบหมดแล้ว

‘คิดจะใช้เงินของข้าเลี้ยงบุตรชายของตนเองหรือ ฝันไปเถิด ของของข้า ต่อให้ข้าไม่ได้ใช้ ก็ไม่มีทางยอมให้ผู้อื่นขโมยไป’

ซ่งอวี้หรูหรี่ตาลง ก่อนจะหันไปสั่งชิงอวี่

“ไปตามพ่อบ้านใหญ่กับผู้ดูแลคลังทั้งหมดมาพบข้าที่นี่”

“แล้วนำสมุดบัญชีของเรือนหลัง บัญชีคลังกลาง รวมถึงบัญชีสินเดิมของมารดาข้ามาด้วย”

ชิงอวี่เบิกตากว้าง

“ทั้งหมดเลยหรือเจ้าคะ”

“ทั้งหมด”

ซ่งอวี้หรูย้ำ

“แล้วอย่าให้คนของเรือนเหมยกุ้ยแตะต้องบัญชีเหล่านั้นก่อนนำมาถึงมือข้า”

เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของผู้เป็นนาย ชิงอวี่ก็ไม่กล้าซักถามอีก

“บ่าวจะไปเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”

หลังจากชิงอวี่ออกไป ซ่งอวี้หรูก็เรียกสาวใช้คนอื่นเข้ามาช่วยล้างหน้า เปลี่ยนเสื้อผ้า และจัดแต่งทรงผม

วันนี้นางเลือกสวมอาภรณ์สีแดงทับทิม ปักลวดลายดอกโบตั๋นด้วยด้ายทอง รูปแบบงดงามหรูหรา สมฐานะคุณหนูใหญ่แห่งจวนอัครเสนาบดี

แม้ใบหน้ายังซีดอยู่เล็กน้อย แต่เมื่อแต่งกายเรียบร้อยแล้ว กลับยิ่งทำให้นางดูบอบบางและสูงศักดิ์จนไม่อาจละสายตา

ซ่งอวี้หรูมองเงาของตนเองในกระจกทองแดง ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

นางไม่ชอบสร้างความลำบากให้ตนเอง แต่การเป็นปลาเค็มไม่ได้หมายความว่านางจะยอมให้ผู้อื่นขึ้นมาเหยียบหัว

หากต้องการนอนกินอย่างสงบสุข นางก็ต้องจัดการทุกสิ่งที่อาจเข้ามารบกวนเสียก่อน

ผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วยาม พ่อบ้านใหญ่และผู้ดูแลคลังหลายคนก็ทยอยเดินทางมาถึงเรือนอวี้หลัน

ทุกคนยืนเรียงแถวกันอยู่ภายในห้องโถง สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล หีบสมุดบัญชีหลายใบถูกยกเข้ามาวางตรงหน้าซ่งอวี้หรู พ่อบ้านใหญ่ประสานมือแล้วเอ่ยอย่างนอบน้อม

“คุณหนูใหญ่ สมุดบัญชีที่ท่านต้องการนำมาครบแล้วขอรับ”

ซ่งอวี้หรูเหลือบมองหีบตรงหน้า

“ครบจริงหรือ”

พ่อบ้านใหญ่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบตอบ

“ครบ... ครบขอรับ”

“เช่นนั้นบัญชีรายรับจากร้านผ้าไหมในถนนจูเชว่อยู่ที่ใด”

คำถามของนางทำให้ผู้ดูแลบัญชีคนหนึ่งหน้าซีดลงทันที ซ่งอวี้หรูยังคงเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“บัญชีที่ดินนอกเมืองฝั่งตะวันตกอีกสามร้อยหมู่เล่า”

“แล้วรายชื่อเครื่องประดับในหีบสินเดิมของมารดาข้าสิบสองหีบ เหตุใดจึงไม่มีอยู่ในนี้”

ทั่วทั้งห้องเงียบกริบ พ่อบ้านใหญ่ก้มหน้าต่ำลงกว่าเดิม ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าคุณหนูใหญ่ผู้ไม่เคยสนใจเรื่องภายในจวน จะรู้รายละเอียดของทรัพย์สินเหล่านี้อย่างชัดเจน

ความจริงแล้วซ่งอวี้หรูไม่ได้รู้เรื่องบัญชีจากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมทั้งหมด แต่นางจำรายละเอียดจากเนื้อหาในนิยายได้

ในช่วงที่นางร้ายตกต่ำ ผู้เขียนเคยบรรยายเอาไว้อย่างละเอียดว่าทรัพย์สินใดถูกโจวเยี่ยนเหมยยักย้ายไปบ้าง

ตอนนั้นนางอ่านแล้วก็ได้แต่โมโหแทนเจ้าของร่างเดิมแถมยังสามารถจดจำทรัพย์สินที่ซ่งอวี้หรูต้องสูญเสียไปอย่างแม่นยำ คิดไม่ถึงว่าวันนี้จะได้มาใช้ข้อมูลเหล่านั้นด้วยตนเอง

ซ่งอวี้หรูหยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบอย่างไม่เร่งรีบ ก่อนจะเอ่ยถามอีกครั้ง

“เหตุใดจึงไม่มีผู้ใดตอบ”

ผู้ดูแลคลังวัยกลางคนรีบคุกเข่าลง

“เรียนคุณหนูใหญ่ บัญชีบางส่วน... อยู่ที่เรือนเหมยกุ้ยของโจวอี๋เหนียงขอรับ”

“เหตุใดบัญชีสินเดิมของมารดาข้าจึงไปอยู่ที่เรือนของอนุภรรยาคนหนึ่ง”

น้ำเสียงของซ่งอวี้หรูไม่ได้ดังขึ้น แต่กลับทำให้ทุกคนรู้สึกหนาวเยือก

“นางเป็นมารดาของข้าหรือ”

“หรือว่านางเป็นฮูหยินเอกของจวน”

ผู้ดูแลคลังก้มหน้าจนแทบติดพื้น

“เป็นคำสั่งของโจวอี๋เหนียงขอรับ นางกล่าวว่านายท่านมอบอำนาจดูแลจวนให้นาง จึงต้องเก็บสมุดบัญชีทั้งหมดไว้ตรวจสอบ”

ซ่งอวี้หรูหัวเราะออกมาเบา ๆ

“นางดูแลคลังกลางของจวน ข้าไม่ว่า”

“แต่นางไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องสินเดิมของมารดาข้า”

นางวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ

“จงไปนำกลับมา”

พ่อบ้านใหญ่รีบรับคำ

“ขอรับ”

“เดี๋ยวก่อน”

เสียงอ่อนหวานของสตรีผู้หนึ่งดังขึ้นจากหน้าประตู ทำให้ทุกคนหันไปมองพร้อมกัน

โจวเยี่ยนเหมยเดินเข้ามาในห้องโถงด้วยอาภรณ์สีชมพูอ่อน ใบหน้าประดับรอยยิ้มอบอุ่น ด้านหลังมีสาวใช้ติดตามมาหลายคน

แม้นางจะอายุเกินสามสิบปีแล้ว แต่กลับดูแลตนเองเป็นอย่างดี ผิวพรรณขาวเนียน รูปร่างอ่อนช้อย มองเผิน ๆ ดูราวกับสตรีอายุยี่สิบปลาย ๆ เท่านั้น

โจวเยี่ยนเหมยเดินตรงเข้ามาหาซ่งอวี้หรู พลางแสดงสีหน้าเป็นห่วงอย่างจริงใจ

“หรูเอ๋อร์ เหตุใดเจ้าจึงลุกขึ้นมาจัดการบัญชีแต่เช้า”

“ได้ยินว่าเมื่อวานเจ้ากลับมาด้วยใบหน้าซีดเซียว ข้ากังวลจนแทบนอนไม่หลับทั้งคืนเพราะเป็นห่วงเจ้า”

นางกวาดตามองซ่งอวี้หรูอย่างละเอียด

“เกิดอะไรขึ้นในจวนตระกูลกู้หรือไม่”

ซ่งอวี้หรูเงยหน้ามองอีกฝ่าย โจวเยี่ยนเหมยมีรอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้า แววตาห่วงใย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรักใคร่ หากไม่รู้เนื้อเรื่องล่วงหน้า นางคงคิดว่าสตรีตรงหน้าเป็นแม่เลี้ยงที่ดีเสียจริง

“ไม่มีเรื่องใหญ่อะไร”

ซ่งอวี้หรูตอบอย่างไม่ใส่ใจ

“อีกสามวันข้าจะแต่งเข้าจวนตระกูลกู้ก็เท่านั้น”

รอยยิ้มบนใบหน้าของโจวเยี่ยนเหมยแข็งค้างไปชั่วขณะ

“แต่งงานหรือ”

“ใช่”

“กับคุณชายใหญ่กู้หรือ”

ซ่งอวี้หรูจ้องมองนาง ก่อนจะค่อย ๆ ยิ้มออกมา

“กับคุณชายรองกู้”

โจวเยี่ยนเหมยตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัด

“เหตุใดจึงเป็นคุณชายรองเล่า เจ้าไม่ได้มีใจให้คุณชายใหญ่กู้มาโดยตลอดหรือ”

นางรีบขยับเข้ามาใกล้

“หรูเอ๋อร์ เจ้าอย่าได้ตัดสินใจเพราะอารมณ์ชั่ววูบ เรื่องคู่ครองเป็นเรื่องสำคัญตลอดชีวิต หากเจ้ายังรักคุณชายใหญ่กู้ ก็ควรพูดกับบิดาของเจ้าให้ชัดเจน บุรุษบางคนอาจดูเย็นชา แต่ใช่ว่าจะไม่มีใจ หากเจ้ายอมถอยในเวลานี้ วันหน้าจะต้องเสียใจอย่างแน่นอน”

ซ่งอวี้หรูฟังถ้อยคำเหล่านั้นแล้วแทบอยากหัวเราะ พอทราบข่าวว่านางกำลังจะแต่งงาน อีกฝ่ายก็รีบยุยงให้นางปฏิเสธการแต่งงานแล้วกลับไปตามติดกู้ชิงเหิงอีกครั้ง ช่างไม่คิดจะปิดบังเจตนาเลยแม้แต่น้อย

“โจวอี๋เหนียง”

ซ่งอวี้หรูเอ่ยเรียกอย่างราบเรียบ

โจวเยี่ยนเหมยชะงักไปที่ผ่านมาเจ้าของร่างเดิมมักเรียกนางว่า “โจวอี๋เหนียง” ด้วยน้ำเสียงสนิทสนม หรือไม่ก็เรียก “อี๋เหนียง” อย่างออดอ้อน แต่วันนี้คำเรียกขานเดียวกันแต่กลับเต็มไปด้วยความห่างเหิน

“มีอะไรหรือ”

“ท่านรู้หรือไม่ว่าเมื่อวานข้าเกิดเรื่องใดขึ้น”

โจวเยี่ยนเหมยส่ายหน้า

“ข้ากำลังถามเจ้าอยู่นี่อย่างไร”

“ในเมื่อไม่รู้เรื่อง เหตุใดจึงกล้าแนะนำให้ข้าปฏิเสธการแต่งงาน”

ซ่งอวี้หรูมองนางนิ่ง

“หรือในสายตาของท่าน ไม่ว่ากู้ชิงเหิงจะทำอะไร ข้าก็ควรตามติดเขาไปตลอดชีวิต”

โจวเยี่ยนเหมยรีบกล่าว

“ข้าแค่เพียงเห็นว่าเจ้ามีใจให้เขา จึงไม่อยากให้เจ้าต้องเสียใจ”

“ข้ามีใจให้เขา แล้วเขามีใจให้ข้าหรือ”

“เรื่องนี้...”

“ตลอดสามปีที่ผ่านมา เขาปฏิเสธข้ามาแล้วกี่ครั้ง ท่านน่าจะรู้ดีที่สุด”

ซ่งอวี้หรูเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน

“แต่ทุกครั้งที่ข้าคิดจะเลิกรา ท่านกลับบอกให้ข้าพยายามต่อ ข้าจึงอยากถามท่านสักคำ”

“ท่านหวังให้ข้าสมหวังจริง ๆ หรือหวังให้ข้ากลายเป็นตัวตลกของผู้คนทั้งเมืองหลวงกันแน่”

สีหน้าของโจวเยี่ยนเหมยเปลี่ยนไปทันที

“หรูเอ๋อร์ เหตุใดเจ้าจึงกล่าวกับข้าเช่นนี้”

ดวงตาของนางเริ่มแดงก่ำ ราวกับได้รับความอยุติธรรมอย่างหนัก

“หลายปีมานี้ข้าดูแลเจ้ามาโดยตลอด ไม่ว่าเจ้าต้องการสิ่งใด ข้าก็พยายามหามาให้”

“มารดาของเจ้าจากไปตั้งแต่เจ้ายังเล็ก ข้าจึงคิดเพียงอยากดูแลเจ้าแทนนาง”

“หากเจ้าคิดว่าข้าไม่หวังดี...”

นางยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับหางตา

“เช่นนั้นข้าก็ไม่รู้จะกล่าวสิ่งใดแล้ว”

สาวใช้ที่ติดตามโจวเยี่ยนเหมยมาต่างมองซ่งอวี้หรูด้วยสายตาไม่พอใจ ราวกับนางเป็นคุณหนูที่ไม่รู้จักบุญคุณคน

この本を無料で読み続ける
コードをスキャンしてアプリをダウンロード

最新チャプター

  • นางร้ายสายปลาเค็ม   บทที่ 79 ใช้ชีวิตเป็นปลาเค็มอย่างคุ้มค่าแล้ว

    หลายสิบปีผ่านไป คนรุ่นเก่าค่อย ๆ วางมือ กู้เจิ้งหยวนกับเผยซูเจินใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบ ท่ามกลางลูกหลานเต็มจวนซ่งเหวินหยวนเองก็วางมือจากราชสำนัก ใช้ชีวิตกับเถารั่วหรานและบุตรชายคนเล็กอย่างสุขสบายซ่งอวี้เฉิงเติบโตขึ้นอย่างดี สมกับที่ซ่งอวี้หรูเคยเททรัพย์สินรับขวัญเขาตั้งแต่เกิดทุกครั้งที่พบหน้าพี่สาว เขายังคงเรียกนางด้วยความเคารพ แต่สิ่งแรกที่ทำคือเปิดหีบของขวัญให้ดูว่าเอาอะไรมาให้พี่สาวบ้าง จนซ่งเหวินหยวนเคยบ่น“ข้าเลี้ยงดูเจ้ามาอย่างดี เหตุใดเมื่อมีของดีๆ เจ้าจึงขนไปให้พี่สาวของเจ้าจนหมด”ซ่งอวี้เฉิงตอบหน้าตาย“พี่หญิงให้ทรัพย์สินลูกตั้งแต่ลูกยังลืมตาไม่ขึ้น ยามนี้ลูกจึงต้องตอบแทนพี่หญิงให้มากหน่อยขอรับ”ซ่งเหวินหยวน “...”สุดท้ายคนที่ได้ประโยชน์มากที่สุดก็ยังเป็นปลาเค็มซ่งอวี้หรูเหมือนเดิม…เมื่อถึงวันที่กู้ชิงอวิ๋นเห็นว่าบุตรชายคนโตมีความสามารถเพียงพอจะรับภาระของตระกูลได้แล้ว เขาก็เรียกบุตรชายคนโตเข้ามาในห้องหนังสือตราแม่ทัพที่อยู่กับเขามานานหลายสิบปีถูกวางลงบนโต๊ะ“รับตราแม่ทัพไปเถิด”บุตรชายคนโตชะงัก“ท่านพ่อ”“ถึงเวลาของเจ้าแล้ว”“แล้วท่านพ่อเล่า ท่านพ่อยังไม่ทันจะแก่ชราเลย

  • นางร้ายสายปลาเค็ม   บทที่ 78 ชีวิตที่เต็มไปด้วยความสุขของปลาเค็ม

    กู้ชิงอวิ๋นจ้องมองใบหน้าของซ่งอวี้หรูแล้วก็ยิ้มออกมาความจริงแล้วมีอีกเรื่องหนึ่งที่เปลี่ยนแปลงไปหลังจากบุตรชายคนแรกของเขาและนางถือกำเนิดนับตั้งแต่วันนั้น... คนตระกูลกู้ไม่ได้ยินเสียงความคิดของซ่งอวี้หรูอีกเลยตอนแรกทุกคนต่างประหลาดใจเผยซูเจินเคยลองนั่งอยู่ใกล้นางทั้งวัน ฟางฮุ่ยเหมยเคยจงใจพูดเรื่องกู้ชิงเหิงในอดีตเพื่อดูว่านางจะคิดอะไร แม้แต่กู้ชิงอิงยังเคยแกล้งพูดถึงบุรุษรูปงามตรงหน้านางแต่ไม่ว่าอย่างไร... เสียงความคิดในใจที่เคยดังอยู่ในหัวทุกคนกลับหายไปอย่างสมบูรณ์ช่วงแรกคนในจวนรู้สึกไม่คุ้นเคยอยู่บ้าง โดยเฉพาะกู้ชิงอวิ๋น เขาเคยชินกับการได้ยินทุกอย่างที่นางไม่ยอมพูดออกมารู้ว่านางอยากกินอะไรรู้ว่านางโกรธผู้ใดรู้ว่านางกังวลเรื่องไหนรู้แม้กระทั่งตอนที่นางแอบชมเขาอยู่ในใจเมื่อเสียงเหล่านั้นหายไป...เขารู้สึกเหมือนมีบางสิ่งขาดหายไปจริง ๆแต่ไม่นานเขาก็พบว่า... มันไม่ได้แย่เลย เพราะซ่งอวี้หรูในวันนี้ไม่ใช่สตรีที่เก็บทุกสิ่งไว้ในใจเหมือนเมื่อก่อนอยากกินอะไร นางก็พูดออกมาไม่พอใจสิ่งใด นางก็บอกเขายามหึงหวง นางก็แสดงออกอย่างเต็มที่ยามคิดถึงเขา นางก็เขียนจดหมายส่งไปถึงค่ายทหาร บางฉ

  • นางร้ายสายปลาเค็ม   บทที่ 77 ปลาเค็มกับเจ้าลิงน้อยสามตัว

    เวลาผ่านไปเพียงชั่วพริบตา จากหญิงสาวที่เคยนอนเอกเขนกอยู่บนตั่งทั้งวัน ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายราวกับไม่มีเรื่องใดในโลกให้ต้องกังวล ซ่งอวี้หรูกลับต้องมานอนเหงื่อท่วมกายอยู่บนเตียงคลอด มือทั้งสองข้างกำผ้าปูที่นอนแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด“โอ๊ย!”“กู้ชิงอวิ๋น!”เสียงตะโกนดังออกมาจากห้องด้านใน คนที่ยืนรออยู่ด้านนอกถึงกับสะดุ้งพร้อมกันกู้ชิงอวิ๋นยืนตัวแข็งอยู่หน้าประตู มือทั้งสองข้างกำแน่น ใบหน้าที่ปกติสงบนิ่งกลับซีดเผือดจนแทบไม่มีสีเลือด“คุณชายรอง ท่านอย่าเดินไปเดินมาเลยเจ้าค่ะ”ฟางฮุ่ยเหมยเอ่ยอย่างจนใจ“เจ้าก็ทำให้แม่เวียนหัวไปด้วยแล้ว”กู้ชิงอวิ๋นไม่ได้ตอบ เขายังคงเดินไปมาอยู่หน้าห้อง เสียงร้องของซ่งอวี้หรูดังขึ้นอีกครั้ง“กู้ชิงอวิ๋น! เจ้าคนสารเลว!”“ข้าจะไม่คลอดแล้ว”“ข้าไม่เอาแล้ว”กู้ชิงอวิ๋นเม้มริมฝีปากแน่น หากเป็นเมื่อก่อน เขายังอาจได้ยินเสียงความคิดของนางแทรกอยู่ท่ามกลางคำด่าเหล่านั้นแต่นับตั้งแต่เริ่มเจ็บท้องคลอด... เขากลับไม่ได้ยินอะไรเลยไม่มีเสียงบ่นไม่มีเสียงแอบด่าไม่มีความคิดฟุ้งซ่านมีเพียงเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดและเสียงต่อว่าเขาเพื่อระบายความทรมานออกมาเท่านั้นยิ่งไม่ได้ยิน..

  • นางร้ายสายปลาเค็ม   บทที่ 76 ซ่งอวี้หรูตั้งครรภ์

    หลังจากนั้นหลายวัน ชีวิตของซ่งอวี้หรูก็กลับเข้าสู่ความสงบเช่นเดิมนางยังคงตื่นสายกินเก่งง่วงก็นอนบางครั้งก็เดินไปเยี่ยมฮูหยินผู้เฒ่าบางวันไปนั่งเล่นกับฟางฮุ่ยเหมย หากว่างมากก็ออกจากจวนไปตรวจสอบร้านค้าในมือของตนเองจนกระทั่งเช้าวันหนึ่ง... ชิงอวี่ยกสำรับอาหารเข้ามา“ฮูหยินน้อยเจ้าคะ วันนี้ในครัวทำโจ๊กปลา...”ยังพูดไม่ทันจบ ซ่งอวี้หรูก็ยกมือขึ้นปิดจมูก“เอาออกไป”ชิงอวี่ชะงัก“เจ้าคะ”“กลิ่นโจ๊กปลาคาวมากเลย”“แต่ปกติฮูหยินน้อยชอบโจ๊กปลามากนะเจ้าคะ”“วันนี้ไม่อยากกิน”ซ่งอวี้หรูตอบพลางขมวดคิ้ว นางยังไม่ได้คิดอะไร แต่ชิงอวี่กลับมองนางอย่างแปลก ๆ“ฮูหยินน้อย...”“อะไร”“ประจำเดือนของท่านเดือนนี้...”ซ่งอวี้หรูชะงัก ทั้งห้องพลันเงียบ นางเริ่มนับวันอยู่ในใจ จากนั้นสีหน้าก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป‘เดี๋ยวนะ... เหมือนจะเลยมาหลายวันแล้วจริง ๆ’ชิงอวี่เบิกตากว้าง“บ่าวจะไปเชิญหมอ!”“เดี๋ยวก่อน”แต่นางยังห้ามไม่ทัน ชิงอวี่ก็วิ่งออกจากห้องไปแล้ว ข่าวแพร่เร็วเสียยิ่งกว่าไฟลามทุ่งไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ฟางฮุ่ยเหมยก็รีบมาถึง ตามมาด้วยเผยซูเจิน แม้แต่หลินจิ้งยังตามเข้ามาด้วย ซ่งอวี้หรูนั่งอยู่บนเตียง มองคนเต็

  • นางร้ายสายปลาเค็ม   บทที่ 75 มีทายาท

    คำพูดของซ่งอวี้หรงทำให้ซ่งเหวินหยวนลุกขึ้นทันที“อะไรนะ!”ซ่งอวี้หรงหันไปมองบ่าวบนพื้น“เจ้าพกยาพิษเข้ามาในจวนอัครเสนาบดีเพื่ออะไร”“ตั้งใจจะวางยาผู้ใด”บ่าวคนนั้นกัดฟัน“ข้าไม่รู้!”“ไม่รู้หรือ”ซ่งอวี้หรงยิ้มเย็น“เช่นนั้นส่งไปกรมอาญาเถิด ที่นั่นมีวิธีทำให้คนไม่รู้กลายเป็นคนรู้ได้มากมาย”บ่าวชายหน้าซีดทันที“อย่า! ข้าพูดแล้ว”เขาหันไปมองเสิ่นอวี้เหวินด้วยความหวาดกลัว“เป็นคุณชายเสิ่น! เขาเป็นคนสั่งให้ข้าทำ”เสิ่นอวี้เหวินเบิกตากว้าง“เจ้าใส่ร้ายข้า!”บ่าวคนนั้นรีบตะโกน“คุณชายเสิ่นสั่งให้ข้าหาโอกาสวางยาฮูหยินซ่งและคุณชายน้อย เขาบอกว่าหากคุณชายน้อยตาย ท่านอัครเสนาบดีก็จะไม่มีบุตรชายสายตรง”“ส่วนหากฮูหยินซ่งตายไปด้วย... เขาก็จะสามารถกลับมาอยู่ข้างกายนายท่านได้อีกครั้ง”ทั้งห้องเงียบกริบ ซ่งเหวินหยวนตัวสั่น ไม่ใช่เพราะหวาดกลัว แต่เพราะโกรธจนแทบควบคุมตนเองไม่อยู่ เขาจ้องเสิ่นอวี้เหวินราวกับไม่เคยรู้จักเด็กคนนี้มาก่อน“เจ้า... คิดจะฆ่าฮูหยินของข้า และลูกของข้า”เสิ่นอวี้เหวินรีบส่ายหน้า“ไม่ใช่!”“ท่านพ่อ ท่านอย่าเชื่อเขา”“ข้าไม่ได้...”“หุบปาก!”เสียงตวาดดังสนั่น ทารกในอ้อมแขนแม่นมสะดุ

  • นางร้ายสายปลาเค็ม   บทที่ 74 บุตรชายของจวนอัครเสนาบดี

    ข่าวของเซี่ยหว่านชิงถูกส่งกลับมาถึงเมืองหลวงในช่วงต้นฤดูหนาว ตอนแรกซ่งอวี้หรูไม่ได้สนใจนัก นับตั้งแต่ตระกูลเซี่ยถูกเนรเทศออกจากเมืองหลวง ชีวิตของนางก็กลับเข้าสู่ความสงบอย่างที่ใฝ่ฝันมานานตื่นสาย กินขนม เบื่อก็เดินเล่นในสวน บางวันไม่อยากออกจากเรือนก็เอนตัวนอนบนตั่งทั้งวันกู้ชิงอวิ๋นกลับจากค่ายทหารเมื่อใดก็จะมีของกินหรือของเล่นแปลก ๆ ติดมือกลับมาให้นางเสมอ ซ่งอวี้หรูจึงใช้ชีวิตเป็น “ปลาเค็ม” ได้อย่างเต็มภาคภูมิจนกระทั่งวันหนึ่ง ชิงอวี่นำข่าวจากชายแดนเข้ามารายงาน“ฮูหยินน้อยเจ้าคะ มีข่าวเรื่องคุณหนูเซี่ยเจ้าค่ะ”ซ่งอวี้หรูซึ่งกำลังนอนกอดหมอนอยู่บนตั่งเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย“เซี่ยหว่านชิงหรือ”“เจ้าค่ะ”“นางเป็นอย่างไรบ้าง”ชิงอวี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ“เสียชีวิตระหว่างทางไปชายแดนแล้วเจ้าค่ะ”มือที่กำลังหยิบขนมของซ่งอวี้หรูหยุดลง“ตายแล้วหรือ”“เจ้าค่ะ”ชิงอวี่ลดเสียงลง“หลังจากถูกเนรเทศ การเดินทางลำบากมาก อาหารที่แจกให้นักโทษก็มีไม่มาก คุณหนูเซี่ยไม่เคยลำบากมาก่อนจึงทนไม่ไหว”“ได้ยินว่า...ช่วงหลังนางพยายามใช้สิ่งที่ตนเองมีแลกเปลี่ยนกับอาหารและความสะดวกจากผู้คุมบางคน”ซ่งอวี้หรูเงี

続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status