ตอนที่ 6 ภักดีคนผิด

 

เมื่อชาติก่อนนางตาบอดมานานเกือบครึ่งปี มาชาตินี้นางกลับมามองเห็นได้อีกครั้ง นับเป็นสิ่งแรกที่สวรรค์เมตตา

‘ชาติก่อนเพราะความโง่เขลาของข้า ที่รักและภักดีคนผิด จึงได้เสียแม้กระทั่งดวงตาของตัวเองไปอย่างโง่งม’

แสงสว่างและความอบอุ่นของแดดในยามเช้า ที่นางไม่เคยสัมผัสมาเนิ่นนาน ทำให้ความทรงจำในชาติก่อน ที่เคยอยู่ร่วมกับเขาในจวนแม่ทัพ ซึ่งนางเกือบจะหลงลืมไปจนหมดสิ้น กลับคืนมาให้หวนนึกถึงได้อีกครั้งราวกับภาพซ้อน.....

ชาติก่อน / จวนแม่ทัพ

“ท่านแม่ทัพ อาการท่านไม่ดีขึ้นเลยหรือเจ้าคะ”

“หมิงเล่อ…. เจ้าช่วยข้าได้หรือไม่”

“ท่านแม่ทัพต้องการสิ่งใด โปรดแจ้งข้ามาได้เลย ไม่ว่ายาพิษชนิดใด ที่จะช่วยรักษาท่านได้ ข้ายินดีจะทำขึ้นมาเพื่อท่าน หรือไม่ก็ใช้เลือดของข้าอีกก็ได้ เลือดของข้าช่วยขับพิษให้ท่านได้ บางทีอาจจะ… ช่วยดวงตาของท่านได้”

“เจ้าก็ได้ยินที่ท่านหมอบอกแล้ว ตอนนี้เพียงแค่เลือดของเจ้า ไม่เพียงพอเสียแล้ว ดวงตาของข้า มิอาจกลับมามองเห็นเจ้าอีกแล้ว”

“ท่านแม่ทัพ! จะเป็นเช่นนี้หาได้ไม่ ข้าจะไปปรึกษาท่านหมอ “ฝูชวน” ดูว่าเขามีวิธีการใดบ้าง”

“อย่าเสียเวลาอีกเลย นับจากนี้ไป ข้าคงจะเป็นได้เพียงแค่… คนตาบอดเท่านั้น ตราบใดที่ยังหาดวงตาที่เหมาะสม มาทดแทนไม่ได้”

“หมิงเล่อ” องครักษ์และนักปรุงยาพิษของแม่ทัพเกราะเหล็ก ของราชสำนักต้าเซิน “หลี่อวี้หลาน” ที่พลาดพลั้งถูกยาพิษของศัตรู ในการทำศึกชายแดนใต้ แม้ว่าจะชนะศึกแต่เขากลับบาดเจ็บสาหัส

หลายเดือนมานี้ เขาต้องใช้เลือดของหมิงเล่อเพื่อถ่ายพิษ เพราะในเลือดของนาง มีพิษหลายชนิดที่เอาไว้ทดลองยาพิษ ทำให้ช่วยต้านพิษในร่างกายของเขาได้ แต่ในตอนนี้พิษกัดกินถึงเส้นประสาทตา ทำให้เขามองไม่เห็น หนทางเดียวที่แม่ทัพใหญ่จะกลับมามองเห็นได้อีกครั้งก็คือ…. เปลี่ยนดวงตา

“เช่นนั้นก็เหลือเพียงวิธีเดียว ท่านหมอมาช่วยข้าเร็วเข้า”

“องครักษ์หมิง! นี่เจ้าทำอะไรลงไป”

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด……”

เสียงกรีดร้องโหยหวน ดังออกมาจากห้องของหมอหลวงกลางดึกสงัดคืนหนึ่ง เมื่อหมิงเล่อตัดสินใจ มอบดวงตาคู่นั้นของนาง ให้กับท่านแม่ทัพ ซึ่งเป็นคนที่นางรักสุดหัวใจ 

“เร็วเข้า รีบวางเอาไว้ตรงนี้ ข้าจะต้องช่วยเจ้า…”

“ไม่! ท่านรีบนำดวงตาทั้งสองข้างนี้ ไปช่วยท่านแม่ทัพ… ก่อน ข้าไม่เป็นไร”

แม้ว่าหมิงเล่อจะเจ็บปวดที่สุดในชีวิต กับการที่ลงมือควักลูกตาของตัวเองออกมา เพียงเพื่อรักษาชีวิตของท่านแม่ทัพเอาไว้ ด้วยหัวใจที่รักและเทิดทูลเขายิ่งกว่าสิ่งอื่นใด แม้ว่าจะเจ็บปวดราวกับร่างกายถูกกรีดออกเป็นเสี่ยง ๆ ลมหายใจติดขัดแทบจะไม่มีเรี่ยวแรงหายใจเข้าออก

เลือดทุกหยดที่หลั่งไหลออกมาจากดวงตาทั้งสอง ราวกับตอกย้ำว่า สิ่งที่นางทำ ล้วนเกิดจากความรักและภักดีต่อเขาสุดหัวใจ แม้นว่าจะเจ็บเจียนตาย ลมหายใจแทบแดดิ้น แต่ในหัวใจของนาง ก็ยังนึกห่วงเพียงแต่ท่านแม่ทัพเพียงคนเดียวเท่านั้น

“แต่ว่า…เฮ่ย เช่นนั้นข้าจะรีบให้อาเต๋อ มาทำแผลให้เจ้า”

“ข้าไม่เป็นอะไรมาก ท่านรีบไปช่วยท่านแม่ทัพก่อน!”

“ได้ ๆ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้ อาเต๋อเจ้ารีบช่วยนางทำแผลให้ดี ช่วยท่านแม่ทัพเสร็จแล้ว ข้าจะรีบมาดูเจ้า”

“ขอรับท่านอาจารย์ มาเถิดพี่หมิงเล่อ ข้าจะรีบทำแผลให้ท่าน”

ท่านหมอ“ฝูชวน” รีบวิ่งออกไปจากห้องทันที โดยสั่งให้ “อาเต๋อ”ซึ่งเป็นผู้ช่วยของเขา ช่วยทำแผลให้นาง 

“พี่หมิงเล่อ นี่ท่านจะเสียสละมากเกินไปหรือไม่ ก่อนหน้านี้ท่านก็ใช้เลือด เพื่อช่วยรักษาชีวิตของท่านแม่ทัพ มาครั้งนี้ก็เสียสละดวงตาของท่านอีก เหตุใดท่านจึงไม่รักตัวเองบ้างเล่าขอรับ”

“อาเต๋อเด็กน้อย เจ้าไม่รู้หรอกว่า ท่านแม่ทัพมีบุญคุณกับข้ามากเพียงใด ก่อนหน้านี้หากไม่ได้ท่านแม่ทัพ ช่วยข้าออกมาจากนรกบนดินนั่น ป่านนี้ข้าคงไม่มีชีวิตที่ดีเช่นนี้”

“ท่านหมายถึง… โรงขายทาสนั่นหรือขอรับ”

“ใช่แล้ว ชีวิตของข้าก่อนหน้านี้ ไร้ซึ่งหนทาง แม้แต่แสงสว่างก็แทบมองไม่เห็น จนกระทั่งได้พบกับท่านแม่ทัพ ที่ยกทัพไปเมืองเค่อหนิง กวาดล้างพวกเดรัจฉานเหล่านั้นและช่วยข้าออกมา นับจากวันนั้นข้าก็คิดว่า เขาคือแสงสว่างเดียวในชีวิตของข้า ต่อให้ต้องมอบทั้งชีวิตนี้ให้เขา ข้าก็ยินดี”

“แต่ท่านมองไม่เห็นเช่นนี้แล้ว จากนี้จะทำเช่นไรต่อไป”

“เจ้าลืมไปแล้วหรือว่า ข้ามีวรยุทธ์และใช้พิษเก่งเพียงใด ประสาทสัมผัสทั้งห้าของข้าก็ยังนับว่าใช้การได้ดี เจ้าไม่ต้องห่วงหรอก”

อาเต๋อได้แต่ฟัง และทำแผลให้นางอย่างดี เขาเป็นเด็กที่มีพรสวรรค์ ซึ่งถูกหมอฝูชวนรับเลี้ยงเอาไว้ตั้งแต่เด็กเช่นกัน ทั้งสองมีชะตากรรมคล้าย ๆ กัน เพียงแต่ว่าอาเต๋อโชคดีกว่านางมาก ตรงที่ถูกรับเลี้ยงโดยท่านหมอมาตั้งแต่เด็ก มาตอนนี้เมื่อเห็นฉีฝู กลับทำให้นางคิดถึงอาเต๋อยิ่งนัก แสงแดดที่เริ่มเคลื่อนคล้อยตามเวลาสาย ฉุดดึงสติของนางกลับคืนมาอีกครั้ง เมื่อฉีฝูซึ่งเป็นสาวใช้เอ่ยปากขึ้น .....

“บ่าวไปเอาร่มมาให้นะเจ้าคะ”

“ไม่ต้องหรอกฉีฝู วันนี้แดดไม่แรงมาก อากาศกำลังอุ่นสบาย ข้าอยากเดินดูรอบ ๆ เรือนแห่งนี้สักหน่อย เจ้าแค่เดินตามมาเงียบ ๆ ก็พอ"

“เจ้าค่ะ”

ซานถิงเริ่มเดินสำรวจรอบ ๆ จวนเสนาบดี ซึ่งนางพบว่ามันมีขนาดใหญ่พอ ๆ กับจวนแม่ทัพ เพียงแต่ว่าไม่ได้มีโรงฝึกและลานอาวุธที่กว้างขวางเหมือนจวนแม่ทัพ

‘ในที่สุดสวรรค์ก็ได้ยินคำอ้อนวอนของข้า ชาตินี้มีสองเรื่องที่ข้าต้องทำ เรื่องแรกก็คือแก้แค้นให้กับตัวเอง และลูกในท้องที่ไร้ความผิด อีกอย่างก็คือรักษาตำแหน่งคุณหนูใหญ่สกุลฟู่ให้กับฟู่ซานถิง และกอบกู้ศักดิ์ศรีและทรัพย์สมบัติของนาง และฟู่ฮูหยินคนเก่ากลับคืนมาให้ได้’