ตอนที่ 5 อาภัพไม่ต่างกัน

 

“คุณหนูท่านยอดเยี่ยมไปเลยเจ้าค่ะ ข้าคิดว่าท่านจะยอมใจอ่อน เพียงแค่เห็นว่านายท่านและฮูหยินผู้เฒ่า รับท่านมาเลี้ยงดู ในเมื่อท่านพูดเช่นนี้ ข้าก็เบาใจได้แล้วเจ้าค่ะ ฮูหยินคงดีใจที่ท่านลุกขึ้นมาปกป้องศักดิ์ศรีของตัวเอง”

นางยิ้มให้กับสาวใช้ แม้ว่าจะเป็นเพียงคนเดียวที่พอจะคุยได้ แต่ก็ยังไม่อยากเผยพิรุธไปมากกว่านี้ ตอนนี้ฉีฝูดูจะยังไม่สงสัยนางเท่าใดนัก

“ข้าอยากแต่งตัวสักหน่อย เจ้า… มาช่วยข้าหน่อยได้หรือไม่”

“ได้แน่นอนเจ้าค่ะ ข้าจะรีบไปเตรียมชุดกับเครื่องประดับให้ท่านนะเจ้าคะ”

เมื่อซานถิงเดินไปนั่งที่โต๊ะเพื่อส่องคันฉ่อง สิ่งที่สะท้อนกลับมา ทำเอาหัวใจของนางเต้นแรงยิ่งนัก ใบหน้าของดรุณีในวัยสิบเก้าปี และยังมีผิวพรรณที่ผุดผ่อง ดวงตากลมโต สายตาเฉลียวฉลาด ริมฝีปากรูปกระจับรับกับใบหน้ารูปหัวใจ ใบหน้างดงามเช่นนี้ นางแทบไม่เคยเห็นมาก่อนในเมืองหลวง

“นางเป็นสตรีที่งามล่มเมืองจริง ๆ มิน่าเล่าสกุลฟู่ถึงได้กลัวนักหนาว่า ฟู่ซานถิงจะไม่ยอมมอบสิทธิ์ของบุตรสายตรงให้กับฟู่หนิงเยว่ ถึงกับทำทุกวิถีทาง เพื่อเอาชีวิตฟู่ซานถิง ว่าแต่เรื่องแต่งงานแทนนี่มันอย่างไรกัน ช่างเถอะ ตอนนี้ต้องหาทางกำจัดพิษบ้า ๆ นี่ออกไปเสียก่อน”

ชาติก่อนนางใช้ร่างกายทดสอบพิษมามากมายหลายชนิด ย่อมรู้ดีว่าสิ่งที่ทำให้ฟู่ซานถิงตายไม่ใช่ไข้ป่า แต่เป็นยาพิษที่มาพร้อมกับยาที่นางดื่ม และแน่นอนว่าฆาตกร ก็ต้องเป็นใครสักคนในจวนแห่งนี้อย่างแน่นอน

‘ข้าเข้าใจเจตนารมณ์ของเจ้าแล้ว ไม่ต้องห่วงนะ สิทธิ์ของบุตรภรรยาเอกของเจ้า ข้าไม่มีทางยอมมอบมันให้ผู้ใดหน้าไหนทั้งนั้น หากอยากจะได้ ก็คงต้องเจอกันสักหน่อย’

ฉีฝูรีบแต่งตัวให้กับคุณหนูของตัวเองอย่างพิถีพิถัน แม้ว่าจะเป็นถึงคุณหนูใหญ่ แต่ซานถิงกลับพบว่า เสื้อผ้าอาภรณ์ที่นางสวมใส่ ล้วนแต่เป็นเสื้อผ้าเก่าหลายปีแล้ว แม้แต่เครื่องประดับ ก็เป็นเพียงของเก่าเก็บ

“สมบัติของท่านแม่ที่ติดตัวข้ามา มีเพียงเท่านี้เองหรือฉีฝู”

“ฮูหยินเคยบอกว่า สินเดิมตอนที่นางแต่งเข้าจวนสกุลฟู่ ถูกฮูหยินผู้เฒ่ายึดเอาไว้ทั้งหมด หลังจากแต่งเข้าสกุลฟู่แล้ว ฮูหยินก็มิได้แตะต้อง จนกระทั่งสิ้นลม หลังจากนั้นฮูหยินผู้เฒ่าก็อ้างสิทธิ์เป็นผู้ดูแลแทนเจ้าค่ะ”

“หึ! เป็นเช่นนี้เองหรอกหรือ ที่แท้พวกเขาก็อยากจะยึดสินเดิมของท่านแม่นี่เองสินะ ถึงได้เรียกให้ข้ากลับมาเพื่อจัดการ ให้นางได้ครอบครองอย่างชอบธรรม มันไม่ง่ายเช่นนั้นแน่นอน”

“แต่ถึงกระนั้นทรัพย์สินของฮูหยินทั้งหมด ก็ถูกเก็บเอาไว้ที่คลังสกุลฟู่ และมีเพียงแต่ได้รับความยินยอมของคุณหนูก่อนเท่านั้น ฮูหยินผู้เฒ่าและคนอื่น ๆ จึงจะสามารถมีสิทธิ์ในทรัพย์สินเดิมของฮูหยินเจ้าค่ะ ดังนั้นการที่พวกเขาเรียกท่านกลับมาเมืองหลวง ข้าคิดว่า… คงเพราะเรื่องนี้ด้วย”

“หึ! นอกจากเรื่องจะจับข้าแต่งงานแทนคนอื่นแล้ว ยังมีเรื่องสินเดิมของท่านแม่ด้วยนี่เอง หากข้าเดาไม่ผิด พวกนางคงรอให้ข้าตาย เพื่อที่จะยึดสินเดิมของท่านแม่ ยกให้ฟู่หนิงเยว่เป็นสินเดิมตอนออกเรือนนี่เองสินะ”

“ข้าไม่เคยคิดเรื่องเช่นนี้มาก่อนเลยเจ้าค่ะ เพราะถึงอย่างไร พวกเขาก็จะให้ท่านแต่งให้องค์ชายเก้า และใช้สินเดิมของฮูหยินเป็นสินเดิมให้ท่านตอนออกเรือน ไม่คิดว่าพวกเขาจะมีแผนการร้ายเช่นนี้แอบแฝงอยู่”

นางหันไปยิ้มให้กับความคิดที่ไร้เดียงสาของฉีฝู นานแล้วที่ไม่เคยเห็นสีหน้าเช่นนี้ ทำให้นางรู้สึกนึกถึงอาเต๋อ หมอยาอายุน้อยในจวนแม่ทัพขึ้นมาทันที

“สำหรับครอบครัวที่ไม่เคยใยดีข้ามาตลอดสิบกว่าปี เจ้าคิดว่าพวกเขาจะใจดีกับข้าถึงเพียงนั้นเชียวหรือ หากว่าข้ารอด ก็แค่ต้องแต่งงานกับองค์ชายที่พวกเขาไม่อยากให้ฟู่หนิงเยว่แต่งด้วย แต่ถ้าหากข้าตายขึ้นมา พิธีแต่งงานกับองค์ชายเก้าก็จะถูกยกเลิก และสินเดิมทั้งหมดของท่านแม่ ก็จะเป็นของสกุลฟู่โดยชอบธรรม ถ้าข้าเดาไม่ผิด ส่วนหนึ่งก็คงจะถูกแบ่งไปเป็นสินเดิมของฟู่หนิงเยว่”

“เหตุใดคนเหล่านี้ช่างใจร้ายนัก คนเมืองหลวงนี้เต็มไปด้วยเล่หืกลยากคาดเดานะเจ้าคะคุณหนู ท่าน... กลัวหรือไม่เจ้าคะ”

ฉีฝูทำสีหน้ากังวลเมื่อหันมาจับแขนคุณหนูที่นางรักและห่วงใยที่สุด ความรู้สึกนี้ถ่ายทอดมาถึงซานถิง นางรู้ดีว่าฉีฝูไม่โกหก อาจจะเป็นเพราะความรู้สึกผูกพันของร่างเดิม ที่ยังหลงเหลืออยู่ก็เป็นได้

“ข้ามีเจ้าอยู่ ย่อมไม่กลัวสิ่งใดอยู่แล้ว เอาล่ะข้าอยากจะเดินออกไปสำรวจรอบ ๆ จวนสกุลฟู่นี้สักหน่อย ช่วยพาข้าออกไปได้หรือไม่”

“ได้สิเจ้าคะ”

ฟู่ซานถิงยิ้มออกมา ก่อนจะเดินตามฉีฝูออกไปจากห้อง แสงสว่างที่นางไม่คุ้นเคย ทำให้ซานถิงเกือบจะยืนไม่อยู่ ฉีฝูเดินเข้ามาพยุงนางทันที

“คุณหนูเจ้าคะ ท่านเป็นอะไรหรือไม่ รู้สึกหน้ามืดหรือเจ้าคะ”

“ข้า… ไม่เป็นไร คงเป็นเพราะว่านอนป่วยมาหลายวัน ไม่ค่อยได้ออกมารับแสงแดด ก็เลยยังปรับตัวไม่ได้น่ะ”