Home / รักโบราณ / นางร้ายหอบลูกหนีตัวร้าย / บทที่ 22.1 ความเจ็บปวดที่มิอาจชดใช้

Share

บทที่ 22.1 ความเจ็บปวดที่มิอาจชดใช้

last update publish date: 2026-11-04 20:00:11

สายลมพัดหมุนวนในอากาศปะทะกับป้ายไม้หน้าร้านจนเกิดเสียงดัง

ในห้องนอนชั้นสองของสำนักศึกษาและ

Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • นางร้ายหอบลูกหนีตัวร้าย   บทที่ 30.2 พักเรื่องในอดีต

    “กระหม่อมรู้ความจริงทั้งหมดจากเสด็จพ่อแล้วพ่ะย่ะค่ะ เรื่องที่เสด็จพี่ต้องเผชิญมาตั้งแต่เด็ก เรื่องวิชาบงการสายเลือด ตลอดจนความทุกข์ทรมานที่เสด็จพี่ได้รับ กระหม่อมไม่ได้โกรธเคืองเสด็จพี่เลย กระหม่อมสงสารเสด็จพี่มากกว่า”ฉู่เจิ้งเอื้อมมือไปจับมือพระเชษฐา “เสด็จพ่อทรงมีความรู้สึกผิดต่อเสด็จพี่อย่างมาก และในฐานะพระอนุชา กระหม่อมขอเป็นตัวแทนเสด็จพ่อ เดินทางมายังชายแดนเหนือเพื่อนำกองกำลังมาช่วยเสด็จพี่สะสางเรื่องนี้ และมาเอ่ยคำขอโทษแทนราชวงศ์ต้าเซี่ยพ่ะย่ะค่ะ”องค์รัชทายาทปล่อยมือจากพระเชษฐา เขาถอยหลังก้าวหนึ่ง ก่อนจะคุกเข่าลงแล้วประสานมือ ขอโทษจากใจจริงมู่หว่านอินและฉู่จินหยางต่างมององค์รัชทายาทด้วยความทึ่งฉู่รั่วเฟิงเดินเข้ามาสมทบข้างเตียง “เสด็จพี่ รัชทายาทนำกองกำลังองครักษ์เสื้อแพรและยอดฝีมือในวังหลวงมาถึงเมื่อเช้า ยามนี้เรามีทั้งกองกำลังของเสด็จพี่ ทหารชายแดนเหนือของข้า และองครักษ์ส่วนพระองค์ของรัชทายาท พวกเราร่วมมือกัน เชื่อว่าจะผ่านไปได้ แคว้นต้าเซี่ยจะกลับมาสงบสุข”ฉู่จินหยางซาบซึ้งจนขอบตาร้อนผ่าว “ขอบค

  • นางร้ายหอบลูกหนีตัวร้าย   บทที่ 30.1 พักเรื่องในอดีต

    มู่หว่านอินยืนประสานมืออยู่ข้างเตียง นางเม้มปากแล้วเอ่ยต่อ “ความจริงโลกแห่งนี้คือโลกนิยาย หม่อมฉันคือนางร้ายในนิยายที่เส้นเรื่องเปลี่ยนเพราะหม่อมฉันดันไปแต่งงานกับตัวร้ายอย่างท่านอ๋อง และชาตินี้หม่อมฉันย้อนเวลากลับมาจากชาติก่อน ชาติที่หม่อมฉันเคยกอดศพไร้ลมหายใจของเสี่ยวเป่าแล้วกระอักเลือดสิ้นใจตามลูกไป แต่การกระอักเลือดของหม่อมฉันก็เป็นการวางแผนจากองค์หญิงหลานเจียง”ฉู่จินหยางเบิกตากว้าง ตัวแข็งทื่อราวกับถูกก้อนหินหนักทับมู่หว่านอินเริ่มเล่าเรื่องราวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่แฝงไปด้วยความรวดร้าวในอก “ชาติก่อน หม่อมฉันโง่งมเฝ้ารอท่านอ๋องอยู่ที่บ้านหลังเล็กชานเมืองนานถึงสี่ปีด้วยความซื่อสัตย์ อุ้มท้องและคลอดเสี่ยวเป่าออกมาตามลำพัง ยามที่ท่านอ๋องหวนคืนมา แทนที่จะได้ใช้ชีวิตพร้อมหน้า ท่านอ๋องกลับบอกว่าจะแต่งงานกับไป๋ลี่เซียน แล้วรับหม่อมฉันเข้าจวนในฐานะอนุภรรยา ทั้งยังบอกว่าลูกที่เกิดจากความไม่ตั้งใจก็คือมารหัวขน”ยามที่นางเอ่ยคำว่า ‘มารหัวขน’ ก้อนความเจ็บปวดในกายฉู่จินหยางพลันตีกลับขึ้นมาถึงลำคอ ภาพนิมิตซ้อนขึ้นมาในหัวกะทันหันเขาเห็นภาพตนเองในชาติก่อนกำลังสะบัดแขนเสื้ออย่างเย็นชา เอ่ยคำใจ

  • นางร้ายหอบลูกหนีตัวร้าย   บทที่ 29.2 ความจริงที่เจ็บปวดของชินอ๋อง

    “หลังจากนั้น ตอนข้าสามขวบ เสด็จแม่ก็พาข้าหนีออกจากวังหลวง ไปใช้ชีวิตหลบ ๆ ซ่อน ๆ อยู่ตามชายแดน ยามนั้นข้ายังเด็กนัก ไม่เข้าใจสิ่งใด ข้าจำได้เพียงภาพเสด็จแม่ที่มักจะกอดข้าไว้แล้วร้องไห้ตลอดเวลา นางเป่าหูข้าทุกวันว่าที่ต้องทนลำบากหลบซ่อนก็เพราะคนในวังหลวงรังเกียจพวกเรา แม้แต่เสด็จพ่อของเจ้าก็รังแกแม่ หากวันใดความจริงเปิดเผย ก็จะไม่มีแม้แต่แผ่นดินซุกหัวนอน ทางเดียวที่จะทำให้รอดชีวิต ต้องชิงบัลลังก์มาครอบครอง”ฉู่จินหยางแค่นยิ้มขมขื่น “ข้าเติบโตมาพร้อมกับคำปลูกฝังเหล่านั้นจนกระทั่งข้าเริ่มโตขึ้น เสด็จแม่จึงส่งข้าไปในเมืองหลวง เพื่อให้เรียนรู้วิถีชีวิตและความเป็นอยู่ของคนแคว้นต้าเซี่ยเพื่อเตรียมความพร้อม ชายที่ไร้แซ่นามจินหยางจึงได้กำเนิดขึ้น และนั่นก็ทำให้ข้าได้พบกับเจ้า”ดวงตาคมฉายแววอ่อนโยน เขามองมู่หว่านอินแล้วนึกถึงช่วงเวลาที่มีความสุขด้วยกัน “ตอนที่ข้าที่ได้อยู่กับเจ้าในเรือนหลังเล็กชานเมืองหลวง ข้ามีความสุขมากจนเกือบลืมสิ่งที่เสด็จแม่ฝากฝัง ข้าปิดบังฐานะองค์ชายไว้ เพราะคิด

  • นางร้ายหอบลูกหนีตัวร้าย   บทที่ 29.1 ความจริงที่เจ็บปวดของชินอ๋อง

    แววตาจวิ้นอ๋องเต็มไปด้วยความหนักใจ เขามองมู่หว่านอินครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับ“ใช่ องค์หญิงหลานเจียงหรือพระมารดาแท้ ๆ ของชินอ๋อง คือผู้อยู่เบื้องหลังความวุ่นวาย คนของข้าและคนของชินอ๋องพยายามตามหา แต่ก็ยังไร้เบาะแส นางซ่อนอยู่ในเงามืดได้อย่างแนบเนียน ส่วนคนขององค์หญิงหลานเจียงก็ซื่อสัตย์มาก ไม่มีใครยอมปริปากสักราย”มู่หว่านอินขมวดคิ้ว หัวใจเต้นแรงด้วยความจริงที่ค่อย ๆ ปรากฏ แม้พอคาดเดาได้บางส่วน แต่การได้ฟังคำยืนยันจากปากจวิ้นอ๋องก็ยิ่งทำให้นางเย็นวาบทั่วร่าง“แล้วชินอ๋อง” นางอ้าปากถามต่อ แต่จวิ้นอ๋องชูมือขึ้นปรามฉู่รั่วเฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงทอดถอนใจ “ข้าได้คุยกับเขาและเพิ่งรู้ความจริงไม่กี่วันก่อน ชินอ๋องน่าเห็นใจมาก ที่ช่วงนี้เสด็จพี่หวั่นไหวง่ายก็เพราะเขาป่วยเป็นโรคทางใจ เจ็บปวดที่ถูกมารดาที่คิดว่ารักและหวังดีหลอกใช้ รวมถึงหวังอยากให้ลูกแท้ ๆ ทรมานอย่างช้า ๆ เหมือนคนตายทั้งเป็น รวมถึงเรื่องที่เขาทำร้ายเจ้ากับลูกโดยไม่รู้ตัว เสด็จพี่เจ็บปวดมากจริง ๆ”จวิ้นอ๋องสบตามู่หว่านอินอย่างจริงจัง ก่อนจะเอ่ยต่อ “ส่

  • นางร้ายหอบลูกหนีตัวร้าย   บทที่ 28.2 ที่ดูแลไม่ใช่เพราะห่วง

    ฉู่จินหยางตัวแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็ง พึมพำน้ำเสียงร้าวราน “ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้น ไม่เคยคิดว่าการช่วยเจ้าและลูกเป็นบุญคุณ ข้าช่วยด้วยใจ”“จะเพราะเหตุใดก็ช่างเถิดเพคะ ยามนี้หน้าที่ของหม่อมฉันเสร็จสิ้นแล้ว ขอให้ท่านอ๋องสั่งให้คนของท่านอ๋องพาย้ายกลับไปพักรักษาตัวที่เรือนพักฝั่งตรงข้ามตอนนี้เลย”กล่าวจบ มู่หว่านอินก็หมุนกาย ไม่เปิดโอกาสให้ฉู่จินหยางได้เอ่ยถ้อยคำใดอีก นางก้าวออกจากห้องนอนชั้นสองลงไปยังชั้นล่าง ชินอ๋องนั่งมองความว่างเปล่าอยู่บนเตียงด้วยหัวใจที่แหลกสลายซ้ำแล้วซ้ำเล่าทว่าเมื่อมู่หว่านอินก้าวพ้นประตูห้องลงมายังชั้นล่าง สบตากับเสี่ยวเป่าและจวิ้นอ๋องที่นั่งรออยู่ ลมหนาวฤดูใบไม้ผลิพัดมาปะทะใบหน้า หญิงสาวหยุดฝีเท้าลง ยกมือแตะอกข้างซ้ายที่กำลังบีบรัดแน่นมือเรียวสวยอีกข้างกำเข้าหากัน หญิงสาวสูดลมหายใจ บังคับตนเองให้เดินไปหาบุตรสาว“ท่านแม่!” เสี่ยวเป่าที่หันมาเห็นมารดาพอดี รีบละมือจากของเล่นไม้ในมือ วิ่งเตาะแตะเข้ามาโอบกอดขามู่หว่านอิน ดวงตากลมโตช้อนมองด้วยความออดอ้อน“ท่านแม่ลงมาแล้ว เสี่ยวเป่าหิวข้าวแล้วเจ้าค่ะ”“แม่ก็ลงมาทำของอร่อยให้เสี่ยวเป่า”มู่หว่านอินย่อกายลง กดจุมพิตลงบนแ

  • นางร้ายหอบลูกหนีตัวร้าย   บทที่ 28.1 ที่ดูแลไม่ใช่เพราะห่วง

    องครักษ์จวิ้นอ๋องพุ่งตัวไปจับนักฆ่าหน้ากากเงินที่บาดเจ็บ ง้างปากเพื่อนำเม็ดยาพิษออกมา เพื่อไม่ให้มันฆ่าปิดปากตนเองดั่งเช่นพวกพ้องฉู่จินหยางที่ยืนโงนเงนจากการสูญเสียเลือดมากทอดสายตามองนักฆ่าที่ถูกจับ ทว่าบาดแผลที่ได้รับ ประกอบกับพิษไข้ใจและอาการตรอมใจสะสม ส่งผลให้สติสัมปชัญญะดับวูบตึง!ร่างชินอ๋องหนุ่มล้มพับลงไปกองกับพื้น“ท่านอ๋อง!” เฟิ่งสุ่ยและองครักษ์รีบตรงมารับร่างผู้เป็นนายไว้ด้วยความตื่นตระหนกฉู่รั่วเฟิงเห็นดังนั้นก็รีบสั่ง “บาดแผลลึกยิ่งนัก เลือดไหลไม่หยุดจนไข้ขึ้นสูง เฟิ่งสุ่ย ไปพาท่านหมอประจำจวนข้ามาทำแผลและเย็บเนื้อที่ฉีกขาดโดยเร็ว”“พ่ะย่ะค่ะ” เฟิ่งสุ่ยรับคำสั่งแล้วรีบไปตามหมอทันทีมู่หว่านอินยืนกอดเสี่ยวเป่าตรงมุมห้อง หัวใจกระตุกเกร็งด้วยความรู้สึกที่ตีกันจนยุ่งเหยิง ภาพฉู่จินหยางที่พุ่งตัวเข้ามาใช้แผ่นหลังและไหล่ตนเองรับคมดาบ โลหิตที่สาดกระเซ็นลงบนพื้น คล้ายเป็นภาพที่กรีดลงบนหัวใจ“ท่านแม่” เสี่ยวเป่าพึมพำเสียงสั่น ร่างเล็กสั่นเทาด้วยความตกใจกลัวมู่หว่านอินสูดลมหายใจ สะกดกลั้นความสับสนปั่นป่วน หญิงสาวหันไปหาจวิ้นอ๋อง“จวิ้นอ๋องเพคะ หม่อมฉันรบกวนช่วยดูแลเสี่ยวเป่า อยู่เ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status