Home / รักโบราณ / นางร้ายหอบลูกหนีตัวร้าย / บทที่ 28.2 ที่ดูแลไม่ใช่เพราะห่วง

Share

บทที่ 28.2 ที่ดูแลไม่ใช่เพราะห่วง

last update publish date: 2026-11-18 20:32:07

ฉู่จินหยางตัวแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็ง พึมพำน้ำเสียงร้าวราน “ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้น ไม่เคยคิดว่าการช่ว
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • นางร้ายหอบลูกหนีตัวร้าย   บทที่ 28.2 ที่ดูแลไม่ใช่เพราะห่วง

    ฉู่จินหยางตัวแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็ง พึมพำน้ำเสียงร้าวราน “ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้น ไม่เคยคิดว่าการช่วยเจ้าและลูกเป็นบุญคุณ ข้าช่วยด้วยใจ”“จะเพราะเหตุใดก็ช่างเถิดเพคะ ยามนี้หน้าที่ของหม่อมฉันเสร็จสิ้นแล้ว ขอให้ท่านอ๋องสั่งให้คนของท่านอ๋องพาย้ายกลับไปพักรักษาตัวที่เรือนพักฝั่งตรงข้ามตอนนี้เลย”กล่าวจบ มู่หว่านอินก็หมุนกาย ไม่เปิดโอกาสให้ฉู่จินหยางได้เอ่ยถ้อยคำใดอีก นางก้าวออกจากห้องนอนชั้นสองลงไปยังชั้นล่าง ชินอ๋องนั่งมองความว่างเปล่าอยู่บนเตียงด้วยหัวใจที่แหลกสลายซ้ำแล้วซ้ำเล่าทว่าเมื่อมู่หว่านอินก้าวพ้นประตูห้องลงมายังชั้นล่าง สบตากับเสี่ยวเป่าและจวิ้นอ๋องที่นั่งรออยู่ ลมหนาวฤดูใบไม้ผลิพัดมาปะทะใบหน้า หญิงสาวหยุดฝีเท้าลง ยกมือแตะอกข้างซ้ายที่กำลังบีบรัดแน่นมือเรียวสวยอีกข้างกำเข้าหากัน หญิงสาวสูดลมหายใจ บังคับตนเองให้เดินไปหาบุตรสาว“ท่านแม่!” เสี่ยวเป่าที่หันมาเห็นมารดาพอดี รีบละมือจากของเล่นไม้ในมือ วิ่งเตาะแตะเข้ามาโอบกอดขามู่หว่านอิน ดวงตากลมโตช้อนมองด้วยความออดอ้อน“ท่านแม่ลงมาแล้ว เสี่ยวเป่าหิวข้าวแล้วเจ้าค่ะ”“แม่ก็ลงมาทำของอร่อยให้เสี่ยวเป่า”มู่หว่านอินย่อกายลง กดจุมพิตลงบนแ

  • นางร้ายหอบลูกหนีตัวร้าย   บทที่ 28.1 ที่ดูแลไม่ใช่เพราะห่วง

    องครักษ์จวิ้นอ๋องพุ่งตัวไปจับนักฆ่าหน้ากากเงินที่บาดเจ็บ ง้างปากเพื่อนำเม็ดยาพิษออกมา เพื่อไม่ให้มันฆ่าปิดปากตนเองดั่งเช่นพวกพ้องฉู่จินหยางที่ยืนโงนเงนจากการสูญเสียเลือดมากทอดสายตามองนักฆ่าที่ถูกจับ ทว่าบาดแผลที่ได้รับ ประกอบกับพิษไข้ใจและอาการตรอมใจสะสม ส่งผลให้สติสัมปชัญญะดับวูบตึง!ร่างชินอ๋องหนุ่มล้มพับลงไปกองกับพื้น“ท่านอ๋อง!” เฟิ่งสุ่ยและองครักษ์รีบตรงมารับร่างผู้เป็นนายไว้ด้วยความตื่นตระหนกฉู่รั่วเฟิงเห็นดังนั้นก็รีบสั่ง “บาดแผลลึกยิ่งนัก เลือดไหลไม่หยุดจนไข้ขึ้นสูง เฟิ่งสุ่ย ไปพาท่านหมอประจำจวนข้ามาทำแผลและเย็บเนื้อที่ฉีกขาดโดยเร็ว”“พ่ะย่ะค่ะ” เฟิ่งสุ่ยรับคำสั่งแล้วรีบไปตามหมอทันทีมู่หว่านอินยืนกอดเสี่ยวเป่าตรงมุมห้อง หัวใจกระตุกเกร็งด้วยความรู้สึกที่ตีกันจนยุ่งเหยิง ภาพฉู่จินหยางที่พุ่งตัวเข้ามาใช้แผ่นหลังและไหล่ตนเองรับคมดาบ โลหิตที่สาดกระเซ็นลงบนพื้น คล้ายเป็นภาพที่กรีดลงบนหัวใจ“ท่านแม่” เสี่ยวเป่าพึมพำเสียงสั่น ร่างเล็กสั่นเทาด้วยความตกใจกลัวมู่หว่านอินสูดลมหายใจ สะกดกลั้นความสับสนปั่นป่วน หญิงสาวหันไปหาจวิ้นอ๋อง“จวิ้นอ๋องเพคะ หม่อมฉันรบกวนช่วยดูแลเสี่ยวเป่า อยู่เ

  • นางร้ายหอบลูกหนีตัวร้าย   บทที่ 27.2 นางก็ยังเมิน

    ราตรีมาเยือน สายลมด้านนอกส่งเสียงหวีดหวิวราวกับเสียงคร่ำครวญของผู้คนในยามค่ำคืน หิมะหลงฤดูโรยตัวลงมา จากเบาก็หนักขึ้นเรื่อย ๆบนชั้นสองของร้าน มู่หว่านอินห่มผ้าผืนหนาให้เสี่ยวเป่าที่หลับสนิทไปแล้ว รอยยิ้มจางปรากฏที่มุมปาก หญิงสาวลูบเรือนผมนุ่มของบุตรสาวเบา ๆ ทว่าเมื่อมองออกไปทางช่องหน้าต่างบานเล็กที่แง้มไว้ หัวใจกลับต้องหนักอึ้งขึ้นมาอีกครั้งนางเห็นร่างสูงใหญ่ยังคงยืนต้านลมหนาวอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ฝั่งตรงข้าม เกล็ดหิมะเริ่มจับตัวบนไหล่และผม องครักษ์ข้างกายพยายามนำเสื้อคลุมขนสัตว์ไปสวมให้ แต่เขากลับสะบัดมือปฏิเสธ‘ไร้สาระยิ่งนัก คิดว่าทำเช่นนี้แล้วหม่อมฉันจะสงสารหรือ’ มู่หว่านอินคิดในใจ หญิงสาวรีบเดินไปปิดหน้าต่าง ตัดขาดการมองเห็นเขาหนึ่งชั่วยาม[1]ต่อมา เสียงไม้กระแทกกันดังสะท้อนขึ้นมาตามช่องบันได ดึงมู่หว่านอินที่ยังไม่หลับใหลออกจากห้วงความคิด คิ้วเรียวสวยขมวดแน่น ลมพายุภายนอกพัดแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนประตูหลังร้านดังกุกกัก คล้ายจะหลุดออก หญิงสาวเกรงว่าหากปล่อยไว้ พายุหิมะจะพัดเอาความเย็นเข้ามาจนทำให้บุตรสาวป่วยนางขยั

  • นางร้ายหอบลูกหนีตัวร้าย   บทที่ 27.1 นางก็ยังเมิน

    กิจวัตรประจำวันดำเนินไปผ่านวันแล้ววันเล่า มู่หว่านอินยังคงหวาดระแวงกับเบาะแสที่เพิ่งได้ความมาเมื่อหลายวันก่อนหากแต่สิ่งที่รบกวนสายตาและสร้างความอึดอัดใจให้นางมากที่สุดก็คือขบวนเกวียนส่งของที่ยาวเหยียดอยู่หน้าร้าน ตั้งแต่ตื่นนอนจนกระทั่งตะวันตรงศีรษะ ชินอ๋องแห่งแคว้นต้าเซี่ยคอยยืนสั่งการข้ารับใช้ให้นำข้าวของมาวางให้ถึงหน้าร้านของนางไม่ขาดสายฉู่จินหยางรู้ว่ามู่หว่านอินเกลียดชังเขา แม้ช่วงนี้คือฤดูใบไม้ผลิ ทว่าอากาศชายแดนเหนือเริ่มเปลี่ยนทิศทาง จู่ ๆ ลมหนาวก็โหมกระหน่ำ สภาพอากาศนั้นเอาแน่เอานอนไม่ได้ ทำได้เพียงเตรียมตัวให้พร้อมเขาเกรงว่านางและลูกสาวจะต้องทนลำบากก้าวเท้าออกจากร้านไปจับจ่ายซื้อของข้างนอกให้เหน็ดเหนื่อย ไหนจะเสี่ยงสัมผัสความหนาว เขาจึงจัดการสั่งของเครื่องใช้และของกินทุกอย่างเท่าที่เมืองต่านหยางมี ส่งถึงหน้าร้านนางไม่หยุดหย่อน“ท่านแม่ ท่านพ่อ... เอ๊ย ท่านอ๋องซื้อของให้พวกเราเยอะแยะเลย”เสียงเล็กของเสี่ยวเป่าเอ่ยขึ้น เด็กหญิงสวมชุดกระโปรงสีแดงปักลวดลายดอกโบตั๋น ก่อนจะวิ่งไปเกาะขอบประตูหน้าร้าน มองข้าวของที่วางเรียงรายอย่างตื่นตาตื่นใจมู่หว่านอินมองตามลูกสาว แล้วก็ต้องถอน

  • นางร้ายหอบลูกหนีตัวร้าย   บทที่ 26.2 แค่คนแปลกหน้า

    มู่หว่านอินมองยาในมือเขา แม้ในใจจะตั้งเกราะป้องกัน ทว่าร่างกายบุตรสาวสำคัญกว่า นางจึงอนุญาตฉู่จินหยางติดตามตนเข้าบ้านบนชั้นสอง คนเป็นแม่วางลูกไว้บนเตียงอย่างเบามือ คอยช่วยประคองเสี่ยวเป่านั่ง “เสี่ยวเป่าเด็กดี กินยาหน่อยนะลูก”ฉู่จินหยางเป็นคนป้อนยาเด็กหญิง เขาพยายามปลอบประโลมเสี่ยวเป่าไปด้วย เด็กกับยามักไม่ถูกกัน แต่หากไม่กิน พิษไข้ก็จะไม่หายเสี่ยวเป่าที่กำลังปวดหัวจากพิษไข้ ปรือตาขึ้นมองใบหน้าบุรุษตรงหน้า เด็กหญิงไม่ได้ปฏิเสธ อาจเพราะความอบอุ่นของเขาส่งผ่านมาถึงตน ฉู่จินหยางใช้ปากเป่าช้อนยาเบา ๆ ให้คลายความร้อน ป้อนเข้าปากเล็กทีละช้อนอย่างอดทนมู่หว่านอินมองภาพตรงหน้า อกข้างซ้ายบีบรัดอย่างรุนแรง ชาติก่อนเขาเคยเรียกเด็กคนนี้ว่ามารหัวขน แต่ยามนี้เขากลับป้อนยาอย่างใจเย็นเมื่อเสี่ยวเป่ากินยาจนหมดถ้วย เฟิ่งสุ่ยก็พาหมอตามเข้ามาถึงในห้อง หมอรีบเข้าไปจับชีพจรและตรวจดูอาการอย่างละเอียด โดยมีฉู่จินหยางนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงไม่ห่าง สายตาคมกริบจดจ่ออยู่กับใบหน้าจิ้มลิ้มไม่คลาดสายตาแม้เพียงชั่วครู่“ทูลท่านอ๋อง เพียงแค่ต้องลมจนธาตุล

  • นางร้ายหอบลูกหนีตัวร้าย   บทที่ 26.1 แค่คนแปลกหน้า

    มู่หว่านอินนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน นิ้วเรียวสวยลูบไล้ไปตามรอยอักษรสลักคำว่าเจียงอี้บนมีดสั้นอย่างพินิจพิเคราะห์รอยสลักบนมีดเล่มนี้มิใช่การสลักธรรมดา ทว่าเป็นวิธีการสลักเข้าเนื้อเหล็กเย็น ซึ่งเป็นภูมิปัญญาเฉพาะของกงปู้[1]แห่งแคว้นต้าเซี่ยเมื่อยี่สิบปีก่อนนึกย้อนไปถึงตอนที่เข้าเมืองหลวงพร้อมชินอ๋อง ตนเคยเห็นแผ่นป้ายไม้สลักอักษรเจียงอี้ซ่อนอยู่ใต้หมอนประทับของไทเฮา ยามนั้นนางมิใคร่จะใส่ใจ แต่วันนี้พอเห็นมีดสั้นสลักอักษรเจียงอี้ ก็อดสงสัยไม่ได้เหตุใดคนในมุมมืดที่อาจมีอดีตกับวังหลวง ถึงได้เพ่งเล็งสายเลือดที่เกิดจากชินอ๋อง?แววตาหญิงสาวเต็มไปด้วยความสงสัยมากมาย เรื่องนี้มีเบื้องหลังที่ไม่ธรรมดา และนางไม่มีวันรอให้ภัยร้ายพุ่งเป้ามาถึงตัวเสี่ยวเป่าโดยไม่ทำอะไรเด็ดขาดครั้นจะขอความช่วยเหลือจากฉู่จินหยาง ชายผู้นั้นยังมีตราบาปติดตัว และนางยังแค้นเคืองเขาเกินกว่าจะเปิดโอกาสให้ก้าวเข้ามาในชีวิต ฉะนั้นนางขอเลือกสืบเองก่อน แต่หากศัตรูมีเบื้องหลังสูงส่งเกินกำลัง บางครั้งอาจต้องขอความช่วยเหลือมู่หว่านอินเขียนจดหมายด้วยรหัสลับที่นางกับหลาวเหวิน เถ้าแก่ร้านขายของเก่าในตลาดทิศตะวันออกใช้ติดต่อกัน หลาวเ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status