บทที่ 4.1 แผนของนางร้าย

ทว่ามู่หว่านอินไม่ถาม นางยิ้มเยาะให้กับความโง่งมของตนเองในอดีต แล้วกลืนก้อนความเจ็บปวดลงคอไป พลางจ้องลึกนัยน์ตาคมกริบตรงหน้า ฉู่จินหยางในวันนี้กับหลายปีก่อนคือคนละคน แม้แต่แววตาที่เคยมองมาด้วยความรัก ก็ไม่มีอีกแล้ว

            “แต่ในฐานะที่เราเคยอยู่ด้วยกัน พรุ่งนี้ข้าจะมารับเจ้าเข้าจวน”

            กล่าวเพียงเท่านี้ ฉู่จินหยางก็สะบัดแขนเสื้อ เดินออกจากบ้านหลังเล็กโดยไม่หันกลับมามองนางอีก ทุกอย่างดำเนินไปเหมือนชาติก่อน

            ยกเว้นเรื่องที่นางพาลูกไปซ่อนไว้ ฉะนั้นเสี่ยวเป่าก็ไม่ต้องรับรู้ว่ามีบิดาชั่วช้าสารเลวเพียงใด เช่นนั้นจุดจบของบุตรสาวย่อมเปลี่ยนไปด้วย

            มู่หว่านอินยืนนิ่ง มองแผ่นหลังกว้างของฉู่จินหยางที่ลับหายไปจากสายตา ท่ามกลางความเงียบสงบของบ้านหลังเล็กที่เคยเต็มไปด้วยความทรงจำหวานชื่น บัดนี้เหลือเพียงความเย็นยะเยือกในหัวใจ

เมื่อแน่ใจว่าฉู่จินหยางและคนของเขาออกจากบริเวณบ้านไปหมดแล้ว มู่หว่านอินจึงรีบเดินลัดเลาะกลับไปยังบ้านของสองสามีภรรยาชาวบ้านอีกครั้งเพื่อดูให้แน่ใจว่าบุตรสาวยังปลอดภัย

เสี่ยวเป่ากำลังนั่งเล่นตุ๊กตาผ้าเก่า ๆ อยู่อย่างเรียบร้อย ยามเห็นมารดาเดินเข้ามา เด็กหญิงตัวน้อยก็ฉีกยิ้มสดใส วิ่งเข้ามาโผกอด

“ต่านแม่ ทำทุละเต็ดแย้วยือเต้าคะ” ท่านแม่ ทำธุระเสร็จแล้วหรือเจ้าคะ

เสียงเล็กที่ยังพูดไม่ชัดเอ่ยถาม นัยน์ตากลมโตฉายแววใสซื่อตามประสาเด็กสามขวบ มู่หว่านอินเอื้อมมือไปลูบผมของบุตรสาว ความเจ็บปวดแล่นจากท้องขึ้นมาจุกอยู่ตรงลำคอ

“ยังไม่เสร็จดีหรอกลูก วันนี้แม่เพียงแวะมามองหน้าเจ้า เด็กดี เจ้าต้องอยู่ที่นี่กับท่านลุงท่านป้าไปอีกสักพักใหญ่นะรู้หรือไม่ ไม่ว่าใครจะมาถามหาแม่ หรือได้ยินเรื่องราวใดเกี่ยวกับแม่ในเมืองหลวง เจ้าห้ามปรากฏตัว หรือบอกใครเด็ดขาดว่าเจ้าเป็นลูกของแม่”

เสี่ยวเป่าเอียงคอมองมารดาอย่างงุนงง “ต่านแม่ ร้องไห้ทำไมเต้าคะ เตี่ยวเป่าไม่ดื้อแย้ว”

ท่านแม่ ร้องไห้ทำไมเจ้าคะ เสี่ยวเป่าไม่ดื้อแล้ว

คำพูดไร้เดียงสาของบุตรสาวประหนึ่งเข็มที่ทิ่มแทงหัวใจ หญิงสาวพยายามกลั้นหยาดน้ำตาไม่ให้ไหลรินออกมา แล้วฉีกยิ้ม “แม่ไม่ได้ร้องไห้ แม่เพียงรักเจ้ามาก จำที่แม่บอกได้หรือไม่”

เด็กหญิงตัวน้อยพยักหน้ารับคำ “เตี่ยวเป่าจะเตื่อฟังต่านแม่ จะเป็นเด็กดี จะยอต่านแม่กลับมารับเตี่ยวเป่า”

เสี่ยวเป่าจะเชื่อฟังท่านแม่ จะเป็นเด็กดี จะรอท่านแม่กลับมารับเสี่ยวเป่า

“เสี่ยวเป่าของแม่เป็นเด็กดีที่สุด”

มู่หว่านอินย่อตัวลง จุมพิตหน้าผากเล็กเบา ๆ กอดร่างน้อย ๆ ไว้เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะฝากเงินที่นางพอจะมีให้แก่สองสามีภรรยาเพื่อเป็นค่าใช้จ่ายในการดูแลบุตรสาว ทั้งยังกำชับหนักแน่นให้ช่วยปิดบังตัวตนของเสี่ยวเป่า ไม่ว่าอย่างไรก็ห้ามเปิดเผย

ครั้นจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว มู่หว่านอินก็เดินกลับมายังบ้านหลังเล็ก คิดวางแผนการเดินหมากในชาตินี้

การเข้าจวนชินอ๋องคราวนี้แตกต่างจากชาติก่อน เพราะนางไม่ได้พาจุดอ่อนอย่างเสี่ยวเป่าเข้าไปด้วย พร้อมที่จะจับตาดูทุกคนในจวน เพื่อลากตัวฆาตกรที่เคยสังหารลูกสาวของนางออกมาลงโทษ

เช้าวันรุ่งขึ้น ขบวนรถม้าของจวนชินอ๋องมารับมู่หว่านอิน แต่แปลกนักที่ชาตินี้ฉู่จินหยางไม่ได้มารับนางด้วยตนเอง หรือเขาขี้ขลาดจนไม่กล้าเผชิญหน้ากันแล้ว?

ตลอดเส้นทาง มู่หว่านอินนั่งนิ่งอยู่ภายในรถม้า นัยน์ตาคู่สวยจ้องมองทิวทัศน์นอกหน้าต่างที่ค่อย ๆ เปลี่ยนจากชานเมืองอันเงียบสงบเข้าสู่ความวุ่นวายของเมืองหลวงแห่งแคว้นต้าเซี่ย นางกุมมือตนเองไว้แน่นบนตัก ทบทวนเรื่องราวในชาติก่อนที่ยายเมิ่งเคยเอ่ยเตือน

โลกนี้เป็นเพียงนิยาย ฉู่จินหยางคือตัวร้าย ส่วนองค์รัชทายาทคือพระเอก

หากฉู่จินหยางเป็นตัวร้ายที่มุ่งหวังบัลลังก์ และกำลังจะแต่งงานกับไป๋ลี่เซียน บุตรสาวของอัครเสนาบดีเพื่อขยายอำนาจทางการเมือง เช่นนั้นแล้วในจวนอ๋องย่อมเต็มไปด้วยสายตาของหลายฝ่าย

ขั้วอำนาจในแคว้นต้าเซี่ยไม่ได้มีเพียงชินอ๋องและอัครเสนาบดีเท่านั้น หากต้องการเอาตัวรอด และต้องการหาที่พึ่งเพื่อคานอำนาจกับฉู่จินหยาง นางจำเป็นต้องหาผู้มีอำนาจเหนือกว่ามาเป็นเกราะป้องกัน

ซึ่งมู่หว่านอินขอเลือกไทเฮา

เท่าที่นางจำได้ ไทเฮาเป็นฮองเฮาในอดีตจักรพรรดิ พระนางไม่ชมชอบสตรีที่ไร้ยางอายอย่างการแย่งของคนอื่น รวมถึงเกลียดอัครเสนาบดีไป๋ ยามนี้ไทเฮาทรงถือศีล ณ วัดเวินฉวน นอกเมืองหลวง และมักจะเสด็จกลับเข้าวังหลวงเพื่อตรวจตราความเรียบร้อยของฝ่ายในอยู่เสมอ

ชาติก่อนนางจำได้ว่าระหว่างทางไปยังจวนชินอ๋อง ขบวนรถม้าของไทเฮาก็กำลังจะเดินทางเข้าวังหลวง ทั้งสองขบวนพบกัน แต่นางไม่ได้ลงไปพบไทเฮาตามคำสั่งฉู่จินหยาง

ทว่าชาตินี้หากพบไทเฮาอีก นางจะออกไปเผชิญหน้า

กึก!

คนขับรถม้าจวนชินอ๋องหยุดกะทันหันจนตัวรถม้าโคลงเคลง มู่หว่านอินใช้มือยันผนังรถม้าไว้ได้ทัน

“เกิดสิ่งใดขึ้นหรือ”

หญิงสาวเอ่ยถามออกไปนอกหน้าต่างด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“แม่นางมู่ รถม้าหรูของขุนนางชั้นสูงคันหนึ่งเสียหลักล้อหลุดจอดขวางอยู่ข้างหน้าขอรับ ขบวนองครักษ์ของพวกเขากำลังปิดทางและช่วยกันยกตัวรถอยู่” คนขับรถม้าประจำจวนอ๋องตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

มู่หว่านอินเปิดม่านรถม้าออกเล็กน้อย “ข้าเห็นทางข้าง ๆ ยังพอมีช่องว่าง ให้รถม้าเคลื่อนไปเถิด หากไปช้า ท่านอ๋องจะโมโห และไม่แน่ว่าเจ้าอาจถูกลงโทษไปด้วย”