Home / รักโบราณ / นางร้ายหอบลูกหนีตัวร้าย / บทที่ 5.2 แต่งได้ก็หย่าได้

Share

บทที่ 5.2 แต่งได้ก็หย่าได้

last update publish date: 2026-09-30 17:09:16

มู่หว่านอินจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาคมกริบที่นางเคยรักนักรักหนา ในอดีตเขาเคยมองกันด้วยความรัก แต่บัดนี้มันกลับเต็มไปด้วยความเกลียดชัง นางหัวเราะออกมาเบา ๆ เสียงหัวเราะใสกระจ่างแต่ทว่าเย็นเยียบไปถึงขั้วหัวใจ

หญิงสาวเงยหน้าไปมองเขา “หม่อมฉันไม่ได้ต้องการความสุขจากท่านอ๋องอีกต่อไปแล้วเพคะ ตั้งแต่วันที่ท่านอ๋องบอกว่าจะแต่งงานกับสตรีอื่น ความสุขของหม่อมฉันที่มีต่อท่านอ๋องได้ตายจากไปหมดแล้ว”

คำพูดจากปากมู่หว่านอินทำให้ดวงตาฉู่จินหยางสั่นระริก ทว่าเพียงครู่เดียวก็เปลี่ยนสายตากลับมาราบเรียบตามเดิม

“แล้วเจ้าต้องการสิ่งใด”

“หากบอกตอนนี้ก็ไม่สนุกสิเพคะ” มู่หว่านอินกล่าวยิ้ม ๆ

            นางยื่นมือเรียวสวยขึ้นแตะแผงอกแกร่งของฉู่จินหยางเบา ๆ ก่อนจะใช้นิ้วดันตัวเขาออกห่าง

“หม่อมฉันขอตัวไปตรวจดูเรือนพักก่อนนะเพคะ ยามนี้ฟ้าเริ่มมืดแล้ว หากอยู่สนทนากับท่านอ๋องนานเกินไป เกรงว่าบ่าวไพร่จะนำไปลือกันเสีย ๆ หาย ๆ ว่าองค์หญิงบุญธรรมของไทเฮากับชินอ๋องใจร้อนจนมิอาจรอให้ถึงวันอภิเษกสมรส”

“มู่หว่านอิน!”

มู่หว่านอินเดินนำข้ารับใช้หญิงประจำจวนอ๋องมุ่งตรงไปยังเรือนฟางเซียงสง่างาม ทิ้งให้ฉู่จินหยางยืนมองแผ่นหลังของนางอยู่กลางลานกว้าง ท่ามกลางสายลมยามเย็นที่พัดเอาความหนาวผ่านเข้ามา

ฉู่จินหยางไม่ปล่อยเวลาล่วงเลยนาน เขาตามไปยังเรือนฟางเซียง กวาดสายตามองไปรอบห้องที่ถูกจัดอย่างงดงามลงตัว ก่อนจะหยุดสายตาลงที่ร่างบางที่กำลังนั่งจิบชาอย่างสบายอารมณ์

“ดูเจ้าจะปรับตัวเข้ากับตำแหน่งพระชายาได้รวดเร็วนักนะ”

น้ำเสียงประชดประชันดังขึ้น ชายหนุ่มเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้านาง บดบังแสงไฟจากเชิงเทียนจนเกิดเป็นเงามืด

มู่หว่านอินวางถ้วยชาลงบนโต๊ะเบา ๆ นางเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาด้วยความสงบนิ่ง

“ในเมื่อเป็นสมรสพระราชทาน หากหม่อมฉันไม่รับไว้ด้วยความยินดี ย่อมถือเป็นการลบหลู่พระเมตตา ท่านอ๋องทรงมีธุระใดกับหม่อมฉันอีกเพคะ”

ฉู่จินหยางแค่นหัวเราะในลำคอ เขาเอื้อมมือไปบีบคางของนางไว้ด้วยมือเดียว แรงบีบหนักหน่วงจนผิวปรากฏรอยแดง

ชายหนุ่มกดเสียงต่ำ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเน้นหนักทุกคำ “เจ้าอย่าได้ฝันหวานไปหน่อยเลย คิดว่าการได้ตำแหน่งพระชายามาครองจะทำให้เจ้าเหนือกว่าข้าอย่างนั้นหรือ เจ้าคิดว่าข้าจะยกย่องสตรีที่ใช้อุบายต่ำช้าวิ่งไปฟ้องไทเฮาเช่นเจ้าหรืออย่างไร!”

มู่หว่านอินมิได้ดิ้นรนหรือร้องขอความเมตตา นางเพียงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา แววตาว่างเปล่าทำให้ฉู่จินหยางรู้สึกหงุดหงิดในใจอย่างยิ่ง

นางเอ่ยออกมาทั้งที่คางกำลังถูกบีบ “หม่อมฉันไม่เคยคิดว่าตนเองเหนือกว่าท่านอ๋องเพคะ และหม่อมฉันก็มิได้ต้องการการยกย่องจากท่านอ๋อง”

ฉู่จินหยางเพิ่มแรงบีบที่คางของนาง “เจ้าต้องการสิ่งใด!”

“หม่อมฉันอยากให้ท่านอ๋องรับรู้ถึงความเจ็บปวดของการสูญเสียสิ่งที่ตนเองรักไปต่อหน้าต่อตา โดยที่มิอาจทำสิ่งใดได้เลย”

หญิงสาวนึกไปถึงวันที่ตนเองสูญเสียลูก ภาพนั้นเป็นสิ่งที่มู่หว่านอินไม่อยากให้เกิดขึ้นอีก

ชาติก่อนนางกับลูกตายไป ชินอ๋องคงไม่รู้สึกอะไร เขาย่อมรักกับไป๋ลี่เซียนอย่างมีความสุข

ฉู่จินหยางชะงักไปชั่วครู่ หัวใจของเขากระตุกวูบยามประสานสายตากับมู่หว่านอิน

ชายหนุ่มสะบัดมือออกจากคางของนางอย่างแรง “เจ้าคิดว่าเจ้าจะทำสิ่งใดข้าได้ ในจวนแห่งนี้ อำนาจทั้งหมดเป็นของข้า ตราบใดที่เจ้าแต่งเข้ามารับตำแหน่งพระชายาเอก ข้าจะทำให้เจ้าประจักษ์ว่ามันทรมานยิ่งกว่าตายทั้งเป็น”

มู่หว่านอินยกมือขึ้นแตะคางตนเองที่เจ็บ “หากหม่อมฉันมีความทุกข์หรือถูกรังแกในจวนอ๋อง ท่านอ๋องคิดว่าไทเฮาจะทรงนิ่งเฉยหรือเพคะ”

“เจ้าขู่ข้าหรือ”

“หม่อมฉันเพียงเตือนสติท่านอ๋องต่างหากเพคะ หากท่านอ๋องทรงมุ่งหวังบัลลังก์และดึงตระกูลไป๋มาเป็นพวก แต่ยามนี้ราชโองการพระราชทานสมรสถูกส่งลงมาแล้ว หากท่านอ๋องปฏิบัติไม่ดีต่อหม่อมฉัน เรื่องจะหลุดไปถึงพระกรรณของไทเฮาและฮ่องเต้ เมื่อนั้นตำแหน่งชินอ๋องอาจจะสั่นคลอนก็ได้”

ฉู่จินหยางจ้องมองสตรีตรงหน้า ใบหน้าหล่อเหลามืดมน ความรู้สึกพ่ายแพ้ถาโถม เขากำหมัดแน่น

ชายหนุ่มก้าวเข้าไปชิดตัวนางจนลมหายใจเป่ารดลงบนหน้าผากงาม “เจ้าคิดว่าไทเฮาจะคุ้มครองเจ้าได้ตลอดไปงั้นหรือ เมื่อการแต่งงานผ่านพ้นไป แต่งได้ ข้าก็หย่าได้ ข้าจะหาเหตุผลมาปลดเจ้าออกจากตำแหน่งพระชายาให้ได้ภายในสามเดือน”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • นางร้ายหอบลูกหนีตัวร้าย   บทที่ 29.2 ความจริงที่เจ็บปวดของชินอ๋อง

    “หลังจากนั้น ตอนข้าสามขวบ เสด็จแม่ก็พาข้าหนีออกจากวังหลวง ไปใช้ชีวิตหลบ ๆ ซ่อน ๆ อยู่ตามชายแดน ยามนั้นข้ายังเด็กนัก ไม่เข้าใจสิ่งใด ข้าจำได้เพียงภาพเสด็จแม่ที่มักจะกอดข้าไว้แล้วร้องไห้ตลอดเวลา นางเป่าหูข้าทุกวันว่าที่ต้องทนลำบากหลบซ่อนก็เพราะคนในวังหลวงรังเกียจพวกเรา แม้แต่เสด็จพ่อของเจ้าก็รังแกแม่ หากวันใดความจริงเปิดเผย ก็จะไม่มีแม้แต่แผ่นดินซุกหัวนอน ทางเดียวที่จะทำให้รอดชีวิต ต้องชิงบัลลังก์มาครอบครอง”ฉู่จินหยางแค่นยิ้มขมขื่น “ข้าเติบโตมาพร้อมกับคำปลูกฝังเหล่านั้นจนกระทั่งข้าเริ่มโตขึ้น เสด็จแม่จึงส่งข้าไปในเมืองหลวง เพื่อให้เรียนรู้วิถีชีวิตและความเป็นอยู่ของคนแคว้นต้าเซี่ยเพื่อเตรียมความพร้อม ชายที่ไร้แซ่นามจินหยางจึงได้กำเนิดขึ้น และนั่นก็ทำให้ข้าได้พบกับเจ้า”ดวงตาคมฉายแววอ่อนโยน เขามองมู่หว่านอินแล้วนึกถึงช่วงเวลาที่มีความสุขด้วยกัน “ตอนที่ข้าที่ได้อยู่กับเจ้าในเรือนหลังเล็กชานเมืองหลวง ข้ามีความสุขมากจนเกือบลืมสิ่งที่เสด็จแม่ฝากฝัง ข้าปิดบังฐานะองค์ชายไว้ เพราะคิด

  • นางร้ายหอบลูกหนีตัวร้าย   บทที่ 29.1 ความจริงที่เจ็บปวดของชินอ๋อง

    แววตาจวิ้นอ๋องเต็มไปด้วยความหนักใจ เขามองมู่หว่านอินครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับ“ใช่ องค์หญิงหลานเจียงหรือพระมารดาแท้ ๆ ของชินอ๋อง คือผู้อยู่เบื้องหลังความวุ่นวาย คนของข้าและคนของชินอ๋องพยายามตามหา แต่ก็ยังไร้เบาะแส นางซ่อนอยู่ในเงามืดได้อย่างแนบเนียน ส่วนคนขององค์หญิงหลานเจียงก็ซื่อสัตย์มาก ไม่มีใครยอมปริปากสักราย”มู่หว่านอินขมวดคิ้ว หัวใจเต้นแรงด้วยความจริงที่ค่อย ๆ ปรากฏ แม้พอคาดเดาได้บางส่วน แต่การได้ฟังคำยืนยันจากปากจวิ้นอ๋องก็ยิ่งทำให้นางเย็นวาบทั่วร่าง“แล้วชินอ๋อง” นางอ้าปากถามต่อ แต่จวิ้นอ๋องชูมือขึ้นปรามฉู่รั่วเฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงทอดถอนใจ “ข้าได้คุยกับเขาและเพิ่งรู้ความจริงไม่กี่วันก่อน ชินอ๋องน่าเห็นใจมาก ที่ช่วงนี้เสด็จพี่หวั่นไหวง่ายก็เพราะเขาป่วยเป็นโรคทางใจ เจ็บปวดที่ถูกมารดาที่คิดว่ารักและหวังดีหลอกใช้ รวมถึงหวังอยากให้ลูกแท้ ๆ ทรมานอย่างช้า ๆ เหมือนคนตายทั้งเป็น รวมถึงเรื่องที่เขาทำร้ายเจ้ากับลูกโดยไม่รู้ตัว เสด็จพี่เจ็บปวดมากจริง ๆ”จวิ้นอ๋องสบตามู่หว่านอินอย่างจริงจัง ก่อนจะเอ่ยต่อ “ส่

  • นางร้ายหอบลูกหนีตัวร้าย   บทที่ 28.2 ที่ดูแลไม่ใช่เพราะห่วง

    ฉู่จินหยางตัวแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็ง พึมพำน้ำเสียงร้าวราน “ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้น ไม่เคยคิดว่าการช่วยเจ้าและลูกเป็นบุญคุณ ข้าช่วยด้วยใจ”“จะเพราะเหตุใดก็ช่างเถิดเพคะ ยามนี้หน้าที่ของหม่อมฉันเสร็จสิ้นแล้ว ขอให้ท่านอ๋องสั่งให้คนของท่านอ๋องพาย้ายกลับไปพักรักษาตัวที่เรือนพักฝั่งตรงข้ามตอนนี้เลย”กล่าวจบ มู่หว่านอินก็หมุนกาย ไม่เปิดโอกาสให้ฉู่จินหยางได้เอ่ยถ้อยคำใดอีก นางก้าวออกจากห้องนอนชั้นสองลงไปยังชั้นล่าง ชินอ๋องนั่งมองความว่างเปล่าอยู่บนเตียงด้วยหัวใจที่แหลกสลายซ้ำแล้วซ้ำเล่าทว่าเมื่อมู่หว่านอินก้าวพ้นประตูห้องลงมายังชั้นล่าง สบตากับเสี่ยวเป่าและจวิ้นอ๋องที่นั่งรออยู่ ลมหนาวฤดูใบไม้ผลิพัดมาปะทะใบหน้า หญิงสาวหยุดฝีเท้าลง ยกมือแตะอกข้างซ้ายที่กำลังบีบรัดแน่นมือเรียวสวยอีกข้างกำเข้าหากัน หญิงสาวสูดลมหายใจ บังคับตนเองให้เดินไปหาบุตรสาว“ท่านแม่!” เสี่ยวเป่าที่หันมาเห็นมารดาพอดี รีบละมือจากของเล่นไม้ในมือ วิ่งเตาะแตะเข้ามาโอบกอดขามู่หว่านอิน ดวงตากลมโตช้อนมองด้วยความออดอ้อน“ท่านแม่ลงมาแล้ว เสี่ยวเป่าหิวข้าวแล้วเจ้าค่ะ”“แม่ก็ลงมาทำของอร่อยให้เสี่ยวเป่า”มู่หว่านอินย่อกายลง กดจุมพิตลงบนแ

  • นางร้ายหอบลูกหนีตัวร้าย   บทที่ 28.1 ที่ดูแลไม่ใช่เพราะห่วง

    องครักษ์จวิ้นอ๋องพุ่งตัวไปจับนักฆ่าหน้ากากเงินที่บาดเจ็บ ง้างปากเพื่อนำเม็ดยาพิษออกมา เพื่อไม่ให้มันฆ่าปิดปากตนเองดั่งเช่นพวกพ้องฉู่จินหยางที่ยืนโงนเงนจากการสูญเสียเลือดมากทอดสายตามองนักฆ่าที่ถูกจับ ทว่าบาดแผลที่ได้รับ ประกอบกับพิษไข้ใจและอาการตรอมใจสะสม ส่งผลให้สติสัมปชัญญะดับวูบตึง!ร่างชินอ๋องหนุ่มล้มพับลงไปกองกับพื้น“ท่านอ๋อง!” เฟิ่งสุ่ยและองครักษ์รีบตรงมารับร่างผู้เป็นนายไว้ด้วยความตื่นตระหนกฉู่รั่วเฟิงเห็นดังนั้นก็รีบสั่ง “บาดแผลลึกยิ่งนัก เลือดไหลไม่หยุดจนไข้ขึ้นสูง เฟิ่งสุ่ย ไปพาท่านหมอประจำจวนข้ามาทำแผลและเย็บเนื้อที่ฉีกขาดโดยเร็ว”“พ่ะย่ะค่ะ” เฟิ่งสุ่ยรับคำสั่งแล้วรีบไปตามหมอทันทีมู่หว่านอินยืนกอดเสี่ยวเป่าตรงมุมห้อง หัวใจกระตุกเกร็งด้วยความรู้สึกที่ตีกันจนยุ่งเหยิง ภาพฉู่จินหยางที่พุ่งตัวเข้ามาใช้แผ่นหลังและไหล่ตนเองรับคมดาบ โลหิตที่สาดกระเซ็นลงบนพื้น คล้ายเป็นภาพที่กรีดลงบนหัวใจ“ท่านแม่” เสี่ยวเป่าพึมพำเสียงสั่น ร่างเล็กสั่นเทาด้วยความตกใจกลัวมู่หว่านอินสูดลมหายใจ สะกดกลั้นความสับสนปั่นป่วน หญิงสาวหันไปหาจวิ้นอ๋อง“จวิ้นอ๋องเพคะ หม่อมฉันรบกวนช่วยดูแลเสี่ยวเป่า อยู่เ

  • นางร้ายหอบลูกหนีตัวร้าย   บทที่ 27.2 นางก็ยังเมิน

    ราตรีมาเยือน สายลมด้านนอกส่งเสียงหวีดหวิวราวกับเสียงคร่ำครวญของผู้คนในยามค่ำคืน หิมะหลงฤดูโรยตัวลงมา จากเบาก็หนักขึ้นเรื่อย ๆบนชั้นสองของร้าน มู่หว่านอินห่มผ้าผืนหนาให้เสี่ยวเป่าที่หลับสนิทไปแล้ว รอยยิ้มจางปรากฏที่มุมปาก หญิงสาวลูบเรือนผมนุ่มของบุตรสาวเบา ๆ ทว่าเมื่อมองออกไปทางช่องหน้าต่างบานเล็กที่แง้มไว้ หัวใจกลับต้องหนักอึ้งขึ้นมาอีกครั้งนางเห็นร่างสูงใหญ่ยังคงยืนต้านลมหนาวอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ฝั่งตรงข้าม เกล็ดหิมะเริ่มจับตัวบนไหล่และผม องครักษ์ข้างกายพยายามนำเสื้อคลุมขนสัตว์ไปสวมให้ แต่เขากลับสะบัดมือปฏิเสธ‘ไร้สาระยิ่งนัก คิดว่าทำเช่นนี้แล้วหม่อมฉันจะสงสารหรือ’ มู่หว่านอินคิดในใจ หญิงสาวรีบเดินไปปิดหน้าต่าง ตัดขาดการมองเห็นเขาหนึ่งชั่วยาม[1]ต่อมา เสียงไม้กระแทกกันดังสะท้อนขึ้นมาตามช่องบันได ดึงมู่หว่านอินที่ยังไม่หลับใหลออกจากห้วงความคิด คิ้วเรียวสวยขมวดแน่น ลมพายุภายนอกพัดแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนประตูหลังร้านดังกุกกัก คล้ายจะหลุดออก หญิงสาวเกรงว่าหากปล่อยไว้ พายุหิมะจะพัดเอาความเย็นเข้ามาจนทำให้บุตรสาวป่วยนางขยั

  • นางร้ายหอบลูกหนีตัวร้าย   บทที่ 27.1 นางก็ยังเมิน

    กิจวัตรประจำวันดำเนินไปผ่านวันแล้ววันเล่า มู่หว่านอินยังคงหวาดระแวงกับเบาะแสที่เพิ่งได้ความมาเมื่อหลายวันก่อนหากแต่สิ่งที่รบกวนสายตาและสร้างความอึดอัดใจให้นางมากที่สุดก็คือขบวนเกวียนส่งของที่ยาวเหยียดอยู่หน้าร้าน ตั้งแต่ตื่นนอนจนกระทั่งตะวันตรงศีรษะ ชินอ๋องแห่งแคว้นต้าเซี่ยคอยยืนสั่งการข้ารับใช้ให้นำข้าวของมาวางให้ถึงหน้าร้านของนางไม่ขาดสายฉู่จินหยางรู้ว่ามู่หว่านอินเกลียดชังเขา แม้ช่วงนี้คือฤดูใบไม้ผลิ ทว่าอากาศชายแดนเหนือเริ่มเปลี่ยนทิศทาง จู่ ๆ ลมหนาวก็โหมกระหน่ำ สภาพอากาศนั้นเอาแน่เอานอนไม่ได้ ทำได้เพียงเตรียมตัวให้พร้อมเขาเกรงว่านางและลูกสาวจะต้องทนลำบากก้าวเท้าออกจากร้านไปจับจ่ายซื้อของข้างนอกให้เหน็ดเหนื่อย ไหนจะเสี่ยงสัมผัสความหนาว เขาจึงจัดการสั่งของเครื่องใช้และของกินทุกอย่างเท่าที่เมืองต่านหยางมี ส่งถึงหน้าร้านนางไม่หยุดหย่อน“ท่านแม่ ท่านพ่อ... เอ๊ย ท่านอ๋องซื้อของให้พวกเราเยอะแยะเลย”เสียงเล็กของเสี่ยวเป่าเอ่ยขึ้น เด็กหญิงสวมชุดกระโปรงสีแดงปักลวดลายดอกโบตั๋น ก่อนจะวิ่งไปเกาะขอบประตูหน้าร้าน มองข้าวของที่วางเรียงรายอย่างตื่นตาตื่นใจมู่หว่านอินมองตามลูกสาว แล้วก็ต้องถอน

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status