LOGINShare
บทที่ 8.1 ตบจูบ
publish date:
2026-10-10 20:00:12สิ้นสุดคำถาม สีหน้าแม่นมจางก็ถอดสี ร่างกายของหญิงชราสั่นสะท้าน นางรีบคุกเข่าลง โขกศีรษะลงกับพื้นจ
Latest chapter
นางร้ายหอบลูกหนีตัวร้าย บทที่ 8.2 ตบจูบ
เสียงฝ่ามือปะทะเข้ากับใบหน้าหล่อเหลาอย่างแรงจนใบหน้าของฉู่จินหยางหันไปตามแรงตบ มู่หว่านอินอาศัยจังหวะที่เขาชะงัก รวบรวมแรงทั้งหมดผลักอกแกร่งออกห่างความเงียบโรยตัวปกคลุมเรือนนอน ฉู่จินหยางเอาลิ้นดันกระพุ้งแก้มตรงรอยแดงที่ถูกตบ นัยน์ตาคมกริบเต็มไปด้วยความโกรธ“กล้าตบข้างั้นหรือ”สิ้นสุดคำพูด ฉู่จินหยางก็ก้าวเข้าไปใกล้นางอย่างรวดเร็ว โน้มใบหน้าลง ประกบปิดปากมู่หว่านอินอย่างรุนแรงและป่าเถื่อน“อื้อ” มู่หว่านอินเบิกตากว้าง นางพยายามดิ้นรนขัดขืน ทว่าฉู่จินหยางกลับใช้มือข้างหนึ่งบีบคางของนางไว้แน่น บังคับให้ริมฝีปากเผยออก ก่อนจะแทรกลิ้นเข้ามาละเลียดชิมความหวานภายในอย่างเอาแต่ใจจุมพิตของเขาป่าเถื่อน รุนแรง และเต็มไปด้วยโทสะ คล้ายต้องการลงโทษสตรีพยศตรงหน้าให้สยบลงใต้ร่าง มู่หว่านอินยกมือขึ้นไปทุบแผงอกแกร่งอย่างแรง ทว่าฉู่จินหยางไม่สะทกสะท้าน เขายิ่งรัดเอวคอดกิ่วของนางเข้าหาตัวมากกว่าเดิมหัวใจดวงน้อยกระตุกเกร็งด้วยความรวดร้าว รสชาติแห่งการทรยศหักหลังตอกย้ำลงมาในจุมพิตอันจาบจ้วงนี้ ยิ่งเขาร้อนแรงและรุกรานมากเท่าใด น้ำตาก็ยิ่ง
นางร้ายหอบลูกหนีตัวร้าย บทที่ 8.1 ตบจูบ
สิ้นสุดคำถาม สีหน้าแม่นมจางก็ถอดสี ร่างกายของหญิงชราสั่นสะท้าน นางรีบคุกเข่าลง โขกศีรษะลงกับพื้นจนเกิดเสียงดัง ตัวสั่นงันงกด้วยความหวาดกลัวราวกับเห็นผีร้าย“พระชายาโปรดเมตตาด้วยเพคะ ได้โปรดอย่าได้เอ่ยถึงเรื่องนี้อีกเป็นอันขาด” แม่นมจางละล่ำละลักตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ“เรื่องของพระมารดาแท้ ๆ ในท่านอ๋องนับเป็นข้อห้าม”มู่หว่านอินขมวดคิ้วเมื่อเห็นอาการตื่นตระหนกตกใจเกินเหตุของแม่นมจาง นางยื่นมือไปประคองอีกฝ่ายให้ลุกขึ้น “แม่นมจาง ข้าเพียงแค่ถามดูด้วยความสงสัยเท่านั้น ในเมื่อเป็นข้อห้าม ข้าก็จะไม่อาจบีบบังคับเจ้า ลุกขึ้นแล้วไปจัดการงานของเจ้าเถอะ”“ขอบพระทัยพระชายาที่ทรงเมตตาเพคะ” แม่นมจางปาดเหงื่อบนหน้าผาก ลุกขึ้นยืนด้วยขาสั่นเกร็งก่อนจะรีบถอยออกไปอย่างรวดเร็วเมื่อเหลือเพียงนางและสาวรับใช้คนสนิท มู่หว่านอินจึงหันไปเอ่ยถามซูเหมยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ซูเหมย เจ้าเป็นคนของวังหลวง รับใช้ข้างกายไทเฮามานาน เจ้าพอจะรู้เรื่องพระมารดาแท้ ๆ ของชินอ๋องบ้างหรือไม่ เหตุใดแม่นมจางจึงหวาดกลัว”ซูเหมยชะงักไปชั่วครู่ สีหน้าฉายแววครุ่นคิดก่อนจะโค้งกายตอบด้วยน้ำ
นางร้ายหอบลูกหนีตัวร้าย บทที่ 7.2 นางจะหนีแน่
คำพูดใจร้ายจากปากบุรุษที่มู่หว่านอินรัก ราวกับค้อนขนาดใหญ่ที่ทุบลงมากลางศีรษะ นางไม่เคยชินหรือทำใจเมินเฉยต่อเรื่องนี้ได้สักครา แม้ภายนอกพยายามแสดงออกอย่างเข้มแข็งก็ตามมู่หว่านอินพยายามรักษาสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุด แม้ในอกจะรู้สึกเหมือนถูกใครควักออกมาแล้วบีบจนแตกชายหนุ่มตรงหน้า บุรุษที่นางเคยฝากชีวิตและหัวใจไว้ในบ้านหลังเล็ก บัดนี้กลับยืนโอบเอวสตรีอื่นต่อหน้าข้ารับใช้ทั้งจวน หนำซ้ำยังกล่าวหาว่านางใช้แผนการสกปรกเพื่อแย่งชิงตำแหน่งที่ควรจะเป็นของไป๋ลี่เซียนน่าขันสิ้นดี คนที่หลอกลวงและพังชีวิตนางก่อนก็คือเขามิใช่หรือไป๋ลี่เซียนได้ยินดังนั้นก็ยิ่งแกล้งทำสีหน้าหวาดหวั่น นางรีบคุกเข่าลงบนพื้น หยาดน้ำตาร่วงหล่นไหลอาบแก้ม “ท่านอ๋องอย่าได้กล่าวเช่นนั้นเลยเพคะ เป็นความผิดของลี่เซียนเอง หากลี่เซียนไม่ดึงดันอยากอยู่กับท่านอ๋อง เรื่องก็คงไม่เป็นเช่นนี้ พระชายาโปรดประทานอภัยให้ลี่เซียนเถิด หากการอยู่ของลี่เซียนทำให้พระชายาทรงขัดหูขัดตา ลี่เซียนยินดีกลับไป และจะไม่มาปรากฏตัวให้พระชายาต้องขุ่นเคืองใจอีกแล้วเพคะ”คำพูดถ่อมตนและน่าสงสารของไป๋ลี่เซียน มองปราดเดียวก็รู้ว่าเสแสร้ง ทว่าฉู่จินหยางหูหนวกตา
นางร้ายหอบลูกหนีตัวร้าย บทที่ 7.1 นางจะหนีแน่
มู่หว่านอินยกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาระยิบระยับท่ามกลางแสงเทียน “กระต่ายเริ่มตื่นตกใจแล้วสินะ พอข้าก้าวเข้ามาในฐานะพระชายาเอก พวกมันก็นั่งไม่ติด”“พระชายาจะให้คนของเราลอบสังหาร หรือจับตัวมาเค้นคอถามเลยหรือไม่เพคะ” ซูเหมยถามด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว“อย่าเพิ่งตื่นตระหนกไป” มู่หว่านอินเอ่ยเสียงเรียบพลางลุกขึ้นช้า ๆ“การแหวกหญ้าให้งูตื่นย่อมไม่อาจลากตัวผู้อยู่เบื้องหลังที่แท้จริงออกมาได้ เราต้องลอบฟังดูว่าพวกมันกำลังวางแผนทำสิ่งใดกับข้า”มู่หว่านอินสั่งการให้ซูเซียงสะกดรอยตามหมอชราไปอย่างเงียบเชียบ ส่วนนางและซูเหมยเลือกที่จะลอบตามหนิงหนิงไปยังด้านหลังจวนอ๋องค่ำคืนนี้พระจันทร์ถูกเมฆบดบังจนมืด บรรยากาศเงียบสงัด หนิงหนิงเดินด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน คอยเหลียวซ้ายแลขวาตลอดเวลา ก่อนจะปลีกตัวไปยังเรือนร้างหลังหนึ่งท้ายจวนอ๋องมู่หว่านอินและซูเหมยซุ่มรออยู่บนหลังคา หญิงสาวเปิดช่องกระเบื้องออก ก่อนจะมองลงไปยังเบื้องล่างภาพที่ปรากฏคือ หนิงหนิงกำลังคุกเข่าต่อหน้าร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้หนึ่ง ชายผู้นั้นสวมชุดยาวสีดำ และบนใบหน้าสวมหน้ากากสีเงิน ปิดบังโฉมหน้าที่แท้จริง นัยน์ตาใต้หน้ากากทอประกายเหี้ยมเกรียม“เรื่อ
นางร้ายหอบลูกหนีตัวร้าย บทที่ 6.2 ชินอ๋องเตรียมหย่ามู่หว่านอิน
อัครเสนาบดีไป๋ขมวดคิ้ว พิจารณาคำพูดของชินอ๋อง “ไทเฮาทรงเกลียดการที่เหล่าอ๋องขยายอำนาจ ยามที่ทรงได้ยินเรื่องนี้ จึงทรงใช้สตรีผู้นั้นมาเป็นหมากพังแผนการอภิเษกสมรสระหว่างท่านอ๋องกับตระกูลไป๋ใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”ฉู่จินหยางผงกศีรษะ “ใช่ ไทเฮาต้องการพังแผนการของเรา มู่หว่านอินก็เป็นเพียงเหยื่อของไทเฮา นางตามหมากทางการเมืองไม่ทันหรอก”เมื่อได้ฟังความจริง ไป๋ลี่เซียนก็แผดเสียง “สตรีแพศยา นางกล้าดีอย่างไรมาทำลายอนาคตของข้า”ก่อนจะหันไปถามชายคนรัก “แล้วท่านอ๋องจะทำอย่างไรเพคะ ท่านอ๋องจะยอมให้นางนั่งตำแหน่งพระชายาเอกเหนือหม่อมฉันอย่างนั้นหรือ”ฉู่จินหยางเอื้อมมือไปจับไหล่ไป๋ลี่เซียน เอ่ยหนักแน่น “ไม่มีวัน ตำแหน่งพระชายาเอกแห่งจวนชินอ๋อง และตำแหน่งฮองเฮาในอนาคต ย่อมเป็นของเจ้าแต่เพียงผู้เดียว แต่ราชโองการพระราชทานสมรส ข้ามิอาจขัดขืนได้ในยามนี้เพราะจะทำให้แผนใหญ่เสีย แต่ข้าขอสัญญา ข้าจะแต่งมู่หว่านอินเข้าจวนเพื่อบังหน้าเท่านั้น”อัครเสนาบดีไป๋ลูบเครา “แต่งเพื่อบังหน้าหรือพ่ะย่ะค่ะ แล้วตระกูลไป๋ของกระหม่อมเล่า จะให้ส่งบุตรสาวภรรยาหลวงแต่งเข้าไปเป็นชายารองหรือ เกียรติของตระกูลไป๋จะเอาไปไว้ที่ใด”ฉู่
นางร้ายหอบลูกหนีตัวร้าย บทที่ 6.1 ชินอ๋องเตรียมหย่ามู่หว่านอิน
“เช่นนั้นหม่อมฉันจะนับวันรอเพคะ แต่ระวังว่าแผนการดึงตระกูลไป๋มาเป็นพวกจะพังพินาศเสียก่อน”“เจ้า!” ฉู่จินหยางกัดฟัน“ดึกมากแล้ว ท่านอ๋องเชิญเสด็จกลับห้องเถิดเพคะ หากทรงประทับอยู่ในเรือนพักของหม่อมฉันนานเกินไป เกรงว่าจะมิเหมาะกับกฎระเบียบก่อนวันอภิเษกสมรส ยิ่งยามนี้มีคนของไทเฮาคอยจับตาดูอยู่ หากเรื่องหลุดไปถึงวังหลวงว่าท่านอ๋องข่มขู่องค์หญิงบุญธรรม เกรงว่าตำแหน่งชินอ๋องของท่านอ๋องคงจะยิ่งสั่นคลอน”ฉู่จินหยางชะงัก เขาจ้องมองใบหน้างดงามของนางด้วยสายตาอาฆาตแค้น ลมหายใจชายหนุ่มหอบหนักด้วยโทสะ“ข้าจะรอฟังว่าเจ้าจะยังมีรอยยิ้มเช่นนี้อยู่อีกหรือไม่ ในวันที่ข้าส่งหนังสือหย่าถึงเจ้า”กล่าวจบก็สะบัดแขนเสื้อหมุนกายจากไป เสียงประตูเรือนถูกปิดลงอย่างแรงด้วยโทสะของเจ้าของจวน มู่หว่านอินสูดลมหายใจเข้าลึก นางยกมือขึ้นมาจับหัวใจที่กำลังบีบรัด ตนพยายามเข้มแข็ง ต่อกรกับฉู่จินหยางครานี้ใช้แรงไปมากยิ่งนัก อย่างไรก็เป็นบุรุษที่รัก แต่เรื่องนี้มิอาจนึกถึงมันได้อีก เพราะชาตินี้นางกลับมาเพื่อลูกเพียงผู้เดียวหญิงสาวยกมือขึ้นแตะรอยแดงบนคางที่เกิดจากแรงบีบของฉู่จินหยาง ความเจ็บปวดเล็กน้อยนี้มิอาจเทียบกับความเจ็บ
You May Also Like
เสร็จพ่อสุดจะฟลุคเพราะแอบฟังความคิดลูกสาวจอมป่วน
อันอี่หราน115.2K viewsจากสาวน้อยบ้านนาสู่ภรรยาท่านแม่ทัพ (จบ)
ประตูฟ้ายั่งยืน28.4K viewsมาเฟียสาวทะลุมิติมาเป็นคุณหนูตัวร้าย
หนูเหมยจ้า41.0K viewsท่านร้ายข้าก็ร้าย...มีสิ่งใดไม่เหมาะสม
รอรีวัน63.0K viewsสวมรอยแค้นแทนคุณหนูผู้อาภัพ
เสี่ยวหลัน / พลอยรดา20 viewsท่านอ๋องผู้นี้…เป็นของข้า
Selena19 viewsหวนกลับมาครานี้ข้าไม่รักท่านอีกแล้ว
ดอกไม้หนาม4.4K viewsหนึ่งคนย้อนเวลาอีกหนึ่งทะลุมิติ ช่วยพลิกชีวิตคนตระกูลหลิว
l3oonm@172 views
