ตอนที่58 ต้อนรับกลับแคว้นโจว

แคว้นโจวยามนี้ผู้คนทั้งเมืองต่างเตรียมตัวต้อนรับการกลับมาของเหว่ยอ๋องและลู่เสียนตั้งแต่ประตูเข้าเมืองจนไปถึงวังหลวง ลู่เฉิงได้จัดเตรียมการต้อนรับเอาไว้อย่างยิ่งใหญ่ ลู่เฉิงยังได้ไปจ้างคณะเชิดสิงโตมาเพิ่มความครึกครื้น ยังไม่พอเขายังไปเหมาประทัดมาแจกจ่ายให้ทุกคนจุด เพื่อขับไล่สิ่งชั่วร้าย ลู่เฉิงบอกให้ทุกคนจุดเวลาขบวนรถม้ามาถึง ยังไม่พอลู่เฉิงยังไปจ้างคณะระบำดนตรีมาร้องมารำเพื่อความสนุกสนาน 

ยามนี้เมืองหลวงแคว้นโจวคึกคักเป็นอย่างมาก เมื่อหน่วยข่าวมาแจ้งว่าพวกเขาจะเดินทางมาถึงในอีกไม่ช้า หน่วยที่มาแจ้งข่าวยังรายงานถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ทุกคนรับรู้ ยามนี้ชื่อเสียงของคุณหนูใหญ่ลู่เสียนโด่งดังไปทั่วหล้า ไม่ว่าจะเป็นความกล้าหาญเด็ดเดี่ยวหรือแม้แต่ทักษะด้านการแพทย์นางก็ทำได้ดีอย่างน่าทึ่ง ความมีน้ำใจเมตตาไม่เอาความโกรธแค้นมาลงกับผู้บริสุทธิ์ แคว้นเจินแม้จะรู้สึกเสียใจต่อการจากไปของเชื้อพระวงศ์ แต่ก็รู้สึกโล่งใจที่ทุกคนรอดพ้นจากโรคระบาดและไม่ต้องพบเจอศึกสงคราม แม้จะต้องแลกด้วยการส่งข้าวปีละสองพันกระสอบเป็นเวลาสิบปีเพื่อชดเชยความผิดก็ตาม เพราะทุกคนไม่อยากให้มีสงครามเกิดขึ้น 

ทางด้านตระกูลลู่ทุกคนก็ต่างตื่นเต้นดีใจ ที่จะได้ต้อนรับการกลับมาของลู่เสียนและเหว่ยอ๋อง เพราะพวกเขาจากไปราว ๆ สามสัปดาห์ แต่ความรู้สึกของทุกคนนั้น เหมือนวันเวลาช่างยาวนาน เพราะความเป็นห่วงและกังวลถึงความปลอดภัยอยู่ตลอดเวลา เมื่อรับรู้ว่าพวกเขาปลอดภัยและเดินใกล้จะถึงก็ต่างดีใจจนระงับไม่อยู่

ลู่หลินอาสาทำอาหารเอง วันนี้นางสั่งหมูหันมาทั้งหมดห้าตัว ให้ย่างหน้าจวนกันไปเลย เพราะนางจะแจกให้ทุกคนในเมืองได้กินด้วย ลู่หลินคิดว่าหมูหันทั้งมันและเลี่ยน ควรจะกินคู่กับซุปร้อน ๆ ล้างปากถึงจะดี นางจึงคิดว่าจะทำเกี๊ยวน้ำและซาลาเปาใส่ผักเพิ่มด้วย เครื่องดื่มนางได้ขนมาจากร้านค้าในมิติ นั่นก็คือเซจูรับรองเมาหัวทิ่มแน่นอน

“พี่หญิงกลับมาเสียทีข้าดีใจมากเลย” ลู่อันที่ยืนช่วยห่อเกี๊ยวเอ่ยมาอย่างอารมณ์ดี 

“ใช่พี่ใหญ่ไม่อยู่จวนเหมือนขาดบางอย่างไป” ลู่เจินเอ่ยขึ้นมาบ้าง

“ข้าว่าพี่ลู่เจินคงคิดถึงรองแม่ทัพฉือเสียมากกว่าทำเป็นอ้างพี่หญิงเชอะ!” ลู่หลินที่กำลังผัดผักเพื่อทำไส้ซาลาเปาหันมาเหน็บลู่เจินอย่างรู้ทัน ลู่เจินเมื่อถูกน้องสาวรู้ทันก็หน้าแดงระเรื่อขึ้นมา ก่อนจะเสหันไปมองอย่างอื่นอย่างเขินอาย นางก็คิดถึงเขาจริง ๆนั่นแหละ เวลาสามสัปดาห์นางรู้สึกว่าเหมือนสามปีเลยทีเดียว

“พี่ลู่หลินผัดไส้ซาลาเปาเสร็จหรือยัง?” ลู่เจียวเมื่อก้าวเข้ามา ก็ร้องถามขึ้นมาทันทีพร้อมถือชามใบใหญ่มารับไส้ซาลาเปาที่ผัดเสร็จแล้วไปห่อต่อ

“เสร็จแล้ว ๆ มาเอาไปได้เลย” ลู่หลินรีบตักผักที่ผัดเสร็จแล้วใส่ชามที่ลู่เจียวถือมา วันนี้นางให้บ่าวทุกคนในจวนมาช่วยกันทำซาลาเปาและห่อเกี๊ยว เพราะนางตั้งใจจะแจกให้ทุกคนได้กินด้วย ถือเสียว่าทำบุญทำทานเอาฤกษ์เอาชัยที่พี่หญิงใหญ่กลับมาอย่างปลอดภัย

“กลิ่นของน้ำซุปหอมมากเลยข้าเริ่มจะหิวแล้ว นอกจากห่อเกี๊ยวมีอย่างอื่นที่ต้องทำอีกหรือไม่?” ลู่หลินพอได้ยินคำถามก็ครุ่นคิด ก่อนจะส่ายหัว “ไม่มีแล้วเจ้าค่ะ เสร็จจากห่อเกี๊ยวพวกท่านก็ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าได้เลยเจ้าค่ะ ข้าเสร็จจากตรงนี้ก็จะไปอาบน้ำเหมือนกัน พวกเขาก็คงใกล้จะถึงแล้ว”

“ถ้าเช่นนั้นพวกข้าก็ไปก่อนนะ”

เมื่อรถม้าของเหว่ยอ๋องแล่นผ่านประตูเมืองเข้ามา เสียงโห่ร้องอย่างยินดีของผู้คนก็ดังขึ้น ก่อนเสียงตีกลองจะดังขึ้นมาอย่างฮึกเหิม ตึง! ตึง! ตึง! จากนั้นขบวนเชิดสิงโตก็เริ่มออกมาเชิดนำหน้ารถม้าของเหว่ยอ๋อง ตามด้วยคณะเต้นรำที่พากันเต้นอย่างสนุกสนาน

 ด้านหน้ารถม้ามีรองแม่ทัพฉือและองครักษ์จางไห่ขี่ม้าอยู่ด้านหน้า ด้านหลังมีองครักษ์ขี่ม้าคอยคุ้มครองอีกห้าคน ส่วนทหารอีก100นายเหว่ยอ๋องได้สั่งให้แยกย้ายไปพักผ่อน เสียงประทัดถูกจุดดังขึ้น ทำให้ลู่เสียนต้องยกผ้าม่านขึ้นมองดู เพื่อที่จะได้เห็นบรรยากาศว่าเกิดอะไรขึ้น

ลู่เสียนตกใจที่เห็นผู้คนมากมาย มายืนร้องตะโกนอย่างยินดีตลอดแนวถนน แถมพากันจุดประทัดอย่างสนุกสนาน แต่ว่าเล่นใหญ่ขนาดนี้อย่าบอกนะว่าเป็นฝีมือของบิดาของนาง ฮ่องเต้คงไม่มีทางทำอะไรแบบนี้แน่ “ท่านปู่ คหบดีลู่เฉิงเผาเงินเล่นอีกแล้ว” นางรีบเอ่ยฟ้องบรรพบุรุษอย่างขบขันกับการกระทำของเขา

“เจ้าลูกเต่าหน้าเหม็นนั่นขยันทำแต่เรื่องไร้สาระ อืมข้าว่าเขาคงดีใจที่เห็นเจ้ากลับมา เลยจัดเสียยิ่งใหญ่อย่าไปว่าเขาเลย” ลู่เสียนระบายยิ้มออกมาอย่างตื้นตันใจ จะว่าไปเขาก็เป็นบิดาที่ดีคนหนึ่งเลยทีเดียว 

“ท่านอ๋อง”

“หืม” เหว่ยอ๋องลืมตาขึ้นมาจากการพักสายตา จากการเดินทางอย่างยาวนาน

“เราต้องเขาวังหรือไม่? หรือว่าจะตรงไปที่จวนหม่อมฉันเลยเพคะ”

“ไปที่จวนของเจ้าเลย เสด็จพ่อ เสด็จแม่และ ไทเฮา ก็น่าจะมาที่จวนของเจ้าด้วย”

“มะ…มากันทั้งวังเลยหรือเพคะ?” เขาเห็นนางทำท่าตกใจก็เคาะไปที่ปลายจมูกของนางอย่างเอ็นดู

“ทำไมไม่อยากต้อนรับมารดาของสามี?”

“ไม่ใช่ไม่อยากต้อนรับ แต่ว่าท่านอ๋องดูสภาพของหม่อมฉันสิเพคะ ให้เห็นสภาพนี้ขายหน้าแย่” เขายกยิ้มก่อนจะเอ่ยล้อนางออกมา

“เจ้าใส่ใจเรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อใด คุณหนูใหญ่ที่ข้ารู้จักไม่เคยใส่ใจสายตาใครนี่” ลู่เสียนค้อนให้เขาวงใหญ่ ไม่ใส่ใจก็ใช่ว่าจะไม่รู้สึกนี่นา ช่างเถอะนางถือคติที่ว่า หากจิตใจสะอาดก็ไม่จำเป็นต้องอาบน้ำ

เมื่อรถม้ามาจอดเทียบหน้าจวน เหว่ยอ๋องก็จับมือลู่เสียนเดินลงจากรถม้า แต่สิ่งที่เห็นตรงหน้าทำเอาทั้งเขาและนางรู้สึกตื้นตันใจขึ้นมา เมื่อฮ่องเต้และฮองเฮามายืนรอต้อนรับด้วยพระองค์เองตามมาด้วยไทเฮา รัชทายาทจื้อหยวนเซียว องค์หญิงจื้อเหม่ยฮวา ถัดออกไปทางด้านหลัง เป็นลู่เฉิง ฮูหยินใหญ่ ฮูหยินรองและอนุลู่ ยังมีแม่ทัพฉือและฉือฮูหยิน ตระกูลเจียวทั้งครอบครัว ลู่เสียนคิดอย่างอารมณ์ดีสงสัยวันนี้เป็นวันร่วมญาติ

“กลับมาอย่างปลอดภัยเช่นนี้ดีจริง ๆ” เหว่ยอ๋องและลู่เสียนรีบทำความเคารพ ฮ่องเต้มีพระพักตร์ยิ้มแย้มอย่างอารมณ์ดีและมีความสุขยิ่ง เพราะดูเหมือนปัญหาทุกอย่างจะเริ่มคลี่คลายลงแล้ว

“ฝ่าบาท ฮองเฮา เชิญด้านในเถิดพ่ะย่ะค่ะ” ลู่เฉิงรีบเอ่ยเชื้อเชิญอย่างนอบน้อม ฮ่องเต้และฮ่องเฮาจึงก้าวเข้าไปยังข้างในจวน จากนั้นคนอื่น ๆ ก็ทยอยเดินตามเข้าไป

เมื่อเข้ามาถึงด้านในก็มีโต๊ะนั่ง ที่ถูกจัดแต่งเอาไว้อย่างสวยงาม ลู่เฉิงจัดงานเลี้ยงตรงลานหน้าจวน เพราะกว้างขวางสะดวกในต้อนรับแขก องครักษ์จากวังหลวงมาคุ้มครองฮ่องเต้อยู่รอบจวน และยังมีคนของหน่วยพยัคฆ์อินทรี ที่มาคอยคุ้มครองคนตระกูลลู่อยู่ถึง20คน จวนตระกูลลู่ยามนี้จึงดูเล็กลงไปถนัดตา

เมื่อทุกคนนั่งลงเรียบร้อยแล้ว อาหารก็ถูกลำเลียงนำมาขึ้นโต๊ะรวมทั้งผลไม้ ขนมและเครื่องดื่ม จากนั้นดนตรีก็เริ่มบรรเลงขึ้นอย่างแผ่วเบา เพื่อไม่ให้รบกวนแขกเหรื่อที่นั่งสนทนากัน เหว่ยอ๋องและลู่เสียนเข้าไปล้างหน้าล้างตา ก่อนจะกลับมานั่งที่โต๊ะอีกครั้ง

“ทุกอย่างเรียบร้อยดีหรือไม่?”

“เรียบร้อยดีพ่ะย่ะค่ะ แล้วทางนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”

“ก็เรียบร้อยดี เจ้าพวกคนชั่วพวกนั้นถูกจับขังคุก รอเจ้ากลับมาแล้วค่อยไต่สวน แล้วนั้นคุณหนูสี่ทำอะไร?” ฮ่องเต้เอ่ยถามขึ้น เมื่อเขามองเห็นลู่หลินให้บ่าวยกโต๊ะไปตั้งหน้าจวน ลู่เฉิงจึงรีบเอ่ยอธิบาย

“ทูลฝ่าบาทลู่หลินจะนำอาหารไปแจกที่หน้าจวนพ่ะย่ะค่ะ นางคิดว่าวันนี้เป็นวันดีทุกคนกลับมาอย่างปลอดภัยจึงอยากทำบุญทำทาน เพื่อสร้างบุญสร้างกุศลพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้ได้ฟังก็ยกยิ้มอย่างพอใจ ก่อนสายพระเนตรจะแลเห็น รัชทายาทลุกขึ้นไปช่วยคุณหนูสี่ยกของอย่างคล่องแคล่ว มองดูแล้วช่างเหมาะสมกันยิ่ง สตรีที่มีจิตใจเมตตาและมีความสามารถเช่นนี้ เหมาะสมแล้วที่จะมาเป็นฮองเฮาของแคว้นโจว