ตอนที่57 ประหารต่อหน้าทุกคน

ลู่เสียนได้ขอพื้นที่ส่วนตัวเพื่อที่จะต้มยา ฮ่องเต้จึงยกตำหนักรับรองให้เพื่อเหว่ยอ๋องและทุกคนจะได้พักด้วย ลู่เสียนนำสิ่งของออกมามากมาย จากนั้นก็ให้ทหารไปเรียกหมอหลวงมา เพื่อฟังนางอธิบายถึงโรคระบาดว่าต้องทำอย่างไร หมอหลวงทุกคนตั้งใจฟังนางเป็นอย่างดีและทำตามอย่างเคร่งครัด

ลู่เสียนให้ทุกคนใส่ผ้าปิดจมูก สอนวิธีล้างมืออย่างถูกวิธี จากนั้นทาเจลฆ่าเชื้อ ส่วนยาพาราเซตามอล นางอธิบายว่าใช้กินเพื่อลดไข้บรรเทาอาการปวด และนางยังสอนการวัดไข้ให้กับหมอหลวงอีกด้วย และแนะนำให้พวกเขาแบ่งผู้ป่วยตามระดับไข้ ซึ่งพอนางอธิบายหมอหลวงก็เข้าใจได้อย่างรวดเร็ว สร้างความพอใจให้กับลู่เสียนเป็นอย่างมาก ส่วนน้ำที่นางต้มเป็นยารักษาโรคระบาด นางให้นำไปตั้งหน้าวังแจกจ่ายให้ทุกคนดื่ม พร้อมทั้งแจกผ้าปิดจมูก สบู่ล้างมือ เจลฆ่าเชื้อ และด้านหน้าวังยังทำเป็นจุดตรวจโรคและจ่ายยา

ลู่เสียนเสนอให้ทางการทำโรงทานแจกโจ๊กให้กับทุกคนด้วย เพื่อที่ทุกคนจะได้กินอาหารและกินยา บางครอบครัวป่วยกันทั้งครอบครัว อีกทั้งยากจนการมีอาหารแจกจึงจำเป็นมาก ลู่เสียนยังคงต้มน้ำกระเจี๊ยบไปเรื่อย ๆ เมื่อต้มเสร็จก็เทใส่ถังแล้วต้มใหม่ ตอนที่มีเตาทั้งหมด10เตา นางคิดว่าต้มสามวันก็น่าจะเพียงพอ 

เหว่ยอ๋องเดินเข้ามาเช็ดเหงื่อให้นางอย่างอ่อนโยน มองใบหน้างามที่เต็มไปด้วยเหงื่อก็อดสงสารไม่ได้

“เหนื่อยมากหรือไม่?”

“เหนื่อยมากแต่ก็พอทนไหวเพคะ อีกอย่างหม่อมฉันรู้สึกดีมาก ๆ ที่มีส่วนช่วยให้ทุกคนปลอดภัย” เขาได้ฟังก็รู้สึกภูมิใจในตัวนางขึ้นมาจึงยกมือมาลูบศีรษะอย่างรักใคร่เอ็นดู

“เมื่อทุกอย่างจบลงเราจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเสียที” ลู่เสียนหันมายิ้มให้เขาก่อนจะจูงมือเขาไปนั่ง ก่อนจะนั่งลงบนตักของเขาแล้วจุ๊บแก้มเขาไปหนึ่งทีด้วยความรักใคร่

“ไม่รู้ว่าทางแคว้นโจวจะเป็นอย่างไรกันบ้าง หากไม่เกิดโรคระบาดแต่ละแคว้นคงไม่อยากเป็นพันธมิตร ถือว่าในความโชคร้ายก็ยังมีความโชคดีอยู่บ้าง” เหว่ยอ๋องยกยิ้มกอดเอวนางเอาไว้ ก่อนจะวางปลายคางบนไหล่ของนางอย่างผ่อนคลาย 

“ท่านอ๋องฮ่องเต้ขอเข้าพบพ่ะย่ะค่ะ” จางไห่รีบเข้ามารายงาน เหว่ยอ๋องพยักหน้าอนุญาต ก่อนจะจับลู่เสียนให้ลุกขึ้นเพื่อเตรียมต้อนรับตามมารยาท

“ขอโทษที่ข้ามารบกวนนั่งลงเถิดไม่ต้องมากพิธี” ฮ่องเต้เอ่ยจบก็ตรงมานั่ง เหว่ยอ๋องและลู่เสียนจึงนั่งลง 

“ข้าอยากมาขอบคุณคุณหนูใหญ่ที่ให้ความช่วยเหลือราษฎรชาวแคว้นเจิน บุญคุณในครั้งนี้ข้าในฐานะตัวแทนของทุกคนจะจดจำไปตลอดชั่วชีวิต”

“พระองค์อย่าทรงได้กังวลพระทัยเลยเพคะ หม่อมฉันเต็มใจและไม่ได้โกรธจนไม่รู้จักแยกแยะ ในเมื่อพระองค์มาแล้วเช่นนั้น หม่อมฉันจะอธิบายสิ่งที่เหว่ยอ๋องและหม่อมฉันคิดจะทำเพคะ”

“ได้ว่ามาเถิด”

“การชดเชยความผิดหม่อมฉันคิดว่า แคว้นเจินทำไร่นาเสียเป็นส่วนใหญ่ ดังนั้นก็ให้จ่ายเป็นข้าวปีละ2000กระสอบเป็นเวลา10ปี แคว้นอื่นส่งทองคำมาเพื่อขอความช่วยเหลือเป็นทองคำ50หีบ แคว้นเจินก็ต้องทำเช่นเดียวกัน อีกเรื่องท่านอ๋องจะให้ทางแคว้นโจวประกาศให้แคว้นเจินเป็นเมืองขึ้นของแคว้นโจว เพื่อป้องกันการโจมตีของแคว้นอื่น เพราะข่าวการแพร่ระบาดของโรคมาจากแคว้นเจิน อาจสร้างความไม่พอใจให้กับแคว้นอื่น ๆ”

ฮ่องเต้ได้ฟังก็รู้สึกเต็มตื้นขึ้นมา เขาลืมคิดถึงเรื่องนี้ไปเลย หากแคว้นอื่นรู้ว่าโรคระบาดมาจากแคว้นเจินคงโกรธแค้นมากเป็นแน่ หากเป็นเมืองขึ้นของแคว้นโจว แคว้นอื่นก็คงไม่กล้าทำอะไร พวกเขาคิดได้รอบคอบมากจริง ๆ

“หม่อมฉันจะทิ้งยาและของใช้อย่างอื่นไว้ให้ หม่อมฉันได้อธิบายกับหมอหลวงเรียบร้อยแล้วเพคะ ส่วนเรื่องประหารชีวิตคนทำผิด ฝ่าบาทก็ต้องแสดงความบริสุทธิ์ใจเช่นกันเพคะ ทำผิดก็ต้องได้รับโทษเราต้องแยกแยะให้ชัดเจนเพคะ”

“ได้ ข้าเข้าใจแล้ว”

วันต่อมาทางราชสำนักได้ออกมาประกาศความผิดของ หยวนอ๋อง องค์หญิง ปรมาจารย์แพทย์พิษ และโทษคือการประหารชีวิต ซึ่งลานประหารจัดเตรียมขึ้นที่ตรงใจกลางเมือง และคุณหนูใหญ่จะเป็นคนลงมือด้วยตนเอง 

ราษฏรรับรู้ข่าวด้วยความตกใจ และไม่อยากเชื่อว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นมาได้ โชคดีที่แคว้นโจวเอาผิดเพียงแค่คนที่ทำผิดไม่ยกทัพมาโจมตีทั้งแคว้น มิเช่นนั้นคงเดือดร้อนกันไปทุกหย่อมหญ้า แล้วไหนจะไม่ถือเอาความโกรธมาเป็นที่ตั้ง ยอมมาช่วยรักษาโรคระบาด ทั้งที่เป็นองค์หญิงกระทำขึ้นมาอย่างโง่เขลาเบาปัญญาที่สุด คราแรกทุกคนตกใจเมื่อเห็นข่าว แต่พอฟังรายละเอียดทั้งหมดก็คิดไตร่ตรองอย่างมีสติ และยอมรับอย่างมีเหตุผล ไม่ได้เข้าข้างหยวนอ๋องและองค์หญิงแต่อย่างใด

ชาวแคว้นเจินยืนมองภาพหยวนอ๋อง องค์หญิงไป๋อวี่ ปรมาจารย์แพทย์พิษ กลางลานประหารอย่างสงบนิ่ง กษัตริย์ทำผิดมีโทษเทียบสามัญชน คนของราชวงศ์ทำผิดก็ต้องรับโทษเช่นกัน จากนั้นเจ้าหน้าที่กรมอาญาออกมาอ่านความผิดของพวกเขาให้ทุกคนได้รับรู้อีกครั้ง เมื่อกรมอาญาอ่านจบลู่เสียนก็ลุกจากเก้าอี้

 จู่ ๆ ท้องฟ้าที่สว่างสดใสกลับกลายเป็นมืดครึ้มคล้ายจะมีลมพายุ เสียงฟ้าร้องดังสนั่น ก่อนจะมีแสงฟ้าแลบแปลบปลาบไปทั่วบริเวณ ก่อนสายฟ้าจะฟาดลงมาที่ร่างของลู่เสียนดังสนั่น จนผู้คนถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจ จากนั้นดาบคมกริบที่ส่องประกายวิบวับก็มาอยู่ในมือของลู่เสียน ผู้คนถึงกับตาเบิกกว้าง สายฟ้าฟาดลงมาแต่นางกลับไม่เป็นอะไร ช่างน่าเหลือเชื่อเกินไปแล้วนางเป็นคนหรือปีศาจกันแน่

ลู่เสียนกำดาบในมือแล้วเดินลากดาบไปรอบ ๆ พวกเขาอย่างช้า ๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น 

“ทุกชีวิตเกิดมาล้วนมีค่า เราทุกคนควรมอบความรักความเมตตาให้กันและกัน  ไม่ใช่ปล่อยให้ความโลภความเกลียดชังเข้ามาครอบงำจิตใจ จนทำร้ายผู้อื่นจนไม่สนถูกผิด ข้าเกิดมาเป็นคนแคว้นโจวย่อมจงรักภักดีต่อแคว้นโจว การที่ตระกูลของข้าสนับสนุนเสบียงให้กับกองทัพในยามศึกสงคราม กลับกลายเป็นว่าทำให้ผู้อื่นเคียดแค้นเพราะแพ้สงคราม จนอยากทำลายตระกูลลู่และทำร้ายข้าไม่ให้มีชีวิต แต่ข้าขอบอกเอาไว้ตรงนี้ ข้าคุณหนูใหญ่ตระกูลลู่ ไม่ใช่ลูกพลับนิ่มที่จะให้ใครมารังแกได้ง่าย ๆ” 

“ฉึบ!” ดาบคบกริบตวัดลงบนลำคอของปรมาจารย์แพทย์พิษอย่างรวดเร็ว เลือดสด ๆ สาดกระเด็นไปทั่วบริเวณ ศีรษะของเขาหลุดขาดกระเด็ดออกจากลำคอ ลู่เสียนมองด้วยสายตาเย็นชา ปลายดาบที่นางถือยังคงมีเลือดหยุดลงพื้นไม่หยุด

“เป็นถึงปรมาจารย์แพทย์แต่กลับไม่ใช้ความรู้ความสามารถช่วยเหลือผู้อื่น แต่กลับวางแผนชั่วทำร้ายชีวิตผู้บริสุทธิ์ ชีวิตเจ้ามันช่างไร้ค่านัก!”

“ฉึบ!” ดาบคมกริบตวัดลงบนลำคอขององค์หญิง ฮ่องเต้พระวรกายแข็งค้างตาเบิกกว้าง “ลูกหญิง!!”

“ส่วนท่านหยวนอ๋องร่วมมือกับคนแคว้นโจว วางเพลิงโรงเตี๊ยมของข้า ส่งนักฆ่ามาสังหารข้าและท่านอ๋องครั้งแล้วครั้งเล่า ที่จริงข้าก็อยากยึดแคว้นของท่านไปเสีย แต่ข้าเป็นคนมีมนุษยธรรมเลยไม่ทำอย่างนั้น สงสารก็แต่บิดาของท่าน ที่ต้องมารับกรรมที่พวกท่านก่อเอาไว้ ข้าวที่ต้องส่งแคว้นโจว2000กระสอบต่อปีเป็นเวลา10ปี ทองคำอีก50หีบเป็นค่าตอบแทนที่ข้ามาช่วยรักษาโรค ที่น้องสาวของท่านสร้างขึ้น” หยวนอ๋องได้ฟังก็รู้สึกเจ็บปวดใจเหลือจะกล่าว เขามันสมควรตาย “เสด็จพ่อลูกขอโทษ”เขากล่าวออกมาได้เพียงเท่านั้น

“ฉึบ!”

“หยวนอ๋อง!!” ฮ่องเต้ร้องออกมาอย่างเจ็บปวดพระทัย น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่สามารถกลั้นเอาไว้ได้อีกต่อไป ความเข้มแข็งอดทนอดกลั้นพังทลาย เขารีบถลามากอดร่างของเหว่ยอ๋องที่ไร้ศีรษะโดยไม่สนใจว่าตัวเขาจะเปื้อนเลือด “ลูกพ่อขอให้ไปสู่ภพที่ดีนะ”

ราษฎรที่มาดูการประหารชีวิตก็รีบคุกเข่าลงเพื่อไว้อาลัยต่อการจากไปของเชื้อพระวงศ์ แต่เหว่ยอ๋องกลับลุกขึ้นแล้วก้าวเข้ามาคว้ามือของลู่เสียนแล้วสะบัดชายเสื้อเดินจากไปทันทีอย่างไม่ใส่ใจ ตามด้วยรองแม่ทัพฉือ เหล่าองครักษ์และทหารที่ติดตาม