All Chapters of นางร้ายอันดับหนึ่งคือข้า: Chapter 1 - Chapter 10

ลู่เสียนนั่งตรวจบัญชีรายรับรายจ่าย ของจวนตระกูลลู่ อยู่หลายชั่วยาม สุดท้ายก็ต้องถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจ กับสิ่งที่ตรวจพบในบัญชี นางหลับตาลงเพื่อพักสายตาอย่างอ่อนล้า นางทะลุมิติมาอยู่ในร่างนี้ ได้หนึ่งเดือนแล้ว นางที่อยู่ในยุคปัจจุบัน ทำงานหนักจนไม่มีเวลาพักผ่อน สุดท้ายหัวใจล้มเหลวสิ้นใจตาย แล้วทะลุมิติมาอยู่ในร่างของคุณหนูใหญ่ตระกูลลู่ นามว่าลู่เสียนแต่ก่อนที่นางจะมาอยู่ในร่างนี้ วิญญาณของนางได้ถูกดึงให้ไปพบกับ บรรพบุรุษของตระกูลลู่ พวกเขาบอกนางว่า ได้เฝ้ามองความเป็นไปของตระกูลอย่างกังวลและเป็นห่วง อยากได้ใครสักคนไปช่วยแก้ไขสถานการณ์ ก่อนที่ตระกูลลู่จะล่มสลายลู่เฉิงที่มารับช่วงต่อ ไม่มีหัวทางด้านการค้าเท่าใดนัก หนักไปกว่านั้น ลู่เฉิงยังแต่งงานกับสตรีถึงสามคน แต่ไม่มีใครให้กำเนิด บุตรชายเลยสักคน สร้างความกังวลใจ ให้กับบรรพบุรุษ ผู้ล่วงลับเป็นอย่างมาก “ข้าประทับใจในตัวเจ้าที่ทำงานหนักจนสิ้นใจ” หนึ่งในชายชราของ บรรพบุรุษตระกูลลู่เอ่ยขึ้น ญาตาได้ฟังก็กลอกตามองบน นี่เป็นคำชมใช่หรือไม่?เหล่าบรรพบุรุษตระกูลลู่ เฝ้ามองญาตาสาวไทยคนขยัน ที่ทำงานจนสุดท้าย หัวใจล้มเหลวเสียชีวิต ไม่ใช่เพ

เสนาบดีลู่ยกยิ้มด้วยความพอใจ พวกนางถูกแต่งเข้ามาเพื่อหาทายาทที่เป็นบุตรชาย เขาไม่ได้มีความรักลึกซึ้งอะไรกับพวกนาง แต่ในเมื่อแต่งงานกันมาแล้ว ก็ต้องดูแลกันให้ดี เท่าที่สามีผู้หนึ่งจะทำได้ เขาเชื่อว่าพวกนางไม่มีทาง ทิ้งความสุขสบายแล้วจากไป“ลู่เสียนเจ้ามีอะไรจะพูดหรือไม่?” ลู่เสียนพอได้ยินเช่นนั้น ก็พยักหน้าให้อันฉี นำกระดาษที่นางเขียนกฏระเบียบขึ้นมา แจกจ่ายให้กับทุกคน พอทุกคนรับมาอ่าน ก็ตกใจหน้าซีดเผือด จากนั้นความไม่พอใจก็เริ่มตามมา“พี่ใหญ่นี่มันอะไรกันเจ้าคะ? ต่อไปทุกคนจะมีเบี้ยหวัดให้ทุกเดือน หากใครใช้หมดไม่มีสิทธิ์มาขอเพิ่ม แล้ว50ตำลึงจะไปพออะไรเจ้าคะ? ค่าชุดค่าเครื่องประดับ ค่าเครื่องประทินโฉม ท่านพ่อ พี่ใหญ่ทำแบบนี้ไม่ได้นะเจ้าคะ?” เป็นคุณหนูรองที่โวยวายอย่างไม่พอใจ“ท่านแม่ดูสิเจ้าคะ พอท่านพ่อมอบอำนาจให้นาง นางเริ่มกดขี่ข่มเหง เริ่มเผด็จการขึ้นมาแล้ว ข้าไม่ยอมนะท่านแม่” คุณหนูสี่ลู่หลิน เอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจ ลู่ฮูหยินมองบุตรสาวคนเล็กอย่างเย็นชา ก่อนจะพูดขึ้นมาบ้าง“เรื่องนี้ข้าก็เห็นด้วยกับท่านพ่อของเจ้า ที่มอบอำนาจให้ลู่เสียน เพราะต่อไปนางต้องคอยดูแลทุกคน การมีเบี้ยหวัดข้าก็คิด

“เอาอย่างไรดีเจ้าคะ?” ผิงอันเอ่ยถามขึ้นมา เมื่อเห็นว่า สตรีที่ยืนอยู่กับบุรุษผู้นั้นคือ คุณหนูรอง“ยืนดูไปก่อน ข้าไม่เคยรู้มาก่อนเลย ว่านางคบหากับบุรุษ”“กู้เว่ยหยาง วันนี้ข้าต้องสั่งสอนเจ้ากับสตรีไร้ยางอายนั้น” สตรีท่าทางสูงศักดิ์เอ่ยขึ้น“ท่านหญิงใจเย็น ๆ ก่อน นางเป็นเพียงสหายของกระหม่อมพ่ะย่ะค่ะ” ลู่อันหันขวับมามองเขาทันที ด้วยสายตาเขียวปัดอย่างไม่พอใจ“พี่เว่ยหยาง ท่านพูดว่าอะไรนะ! ข้าเป็นเพียงสหายอย่างนั้นรึ?” กู้เว่ยหยางยามนี้ หน้าซีดเผือด ไม่รู้จะทำอย่างไรดี ไม่คาดคิดว่า พวกนางสองคนจะมาเจอกันได้ แต่เขาต้องรีบปฏิเสธกับลู่อันไปก่อน เพราะฝั่งนั้นเป็นถึงท่านหญิง“เจ้าเป็นบุตรสาวตระกูลใด?”“ข้าเป็นบุตรสาวของคหบดีลู่เฉิง นามว่าลู่อัน” นางเชิดหน้าตอบอย่างเย่อหยิ่ง“บุตรสาวของพ่อค้าวาณิชผู้ยิ่งใหญ่ แต่เจ้าคงลืมไปแล้วว่าพูดอยู่กับใคร ถึงตระกูลลู่จะร่ำรวย แต่ก็เทียบไม่ได้กับตระกูลขุนนาง ยิ่งข้าเป็นถึงท่านหญิง แน่นอนว่าเจ้า ไม่อาจพูดจาหมิ่นเกียรติข้าได้”“ถึงตระกูลของข้า จะเป็นเพียงตระกูลพ่อค้า แต่ตระกูลข้า ก็ทำความดี บริจาคเงินสนับสนุนกองทัพมาโดยตลอด อีกทั้งได้ป้ายทองเชิดชูเกียรติ จากฮ่อ

หลายวันต่อมาข่าวเกี่ยวกับลู่เสียน ก็ดังไปทั่วเมืองหลวงของแคว้นโจว ยามนี้ไม่มีใครไม่พูดถึงคุณหนูใหญ่ กู้เว่ยหยางเจ็บแค้นลู่เสียนเป็นอย่างมาก เขาจ้างคนปล่อยข่าว เสีย ๆ หาย ๆ เกี่ยวกับนาง ยามนี้ลู่อันไม่สนใจเขาแล้ว ท่านหญิงก็ดูเหมือนจะหมางเมิน เขาจึงไปทำตัวตีสนิทกับ คุณหนูห้าลู่เจียว เพื่อสืบเรื่องราวความเป็นไปของลู่เสียน จากนั้นก็นำไปใส่สีตีไข่ ให้ดูเกินจริงประจวบเหมาะที่คุณหนูห้าลู่เจียว ไม่ชอบลู่เสียนเป็นทุนเดิม นางจึงนำทุกอย่างมาเล่า ให้เขาฟังอย่างไม่ปิดบัง ลู่เจียวที่ตกหลุมรักกู้เว่ยหยางจนหมดใจ ไม่รู้เลยว่าเขาใช้นางเป็นเครื่องมือโรงน้ำชา “เจ้าได้ข่าวคุณใหญ่ตระกูลลู่หรือไม่?”“ไม่ได้ยินก็บ้าแล้ว วันก่อนกลางถนนเลย คุณหนูรองมีเรื่องกับท่านหญิงฟู่เหลียนฮวา นางถึงกับหยิบป้ายหยกมาข่มขู่ นางบ้าอำนาจเกินไปแล้ว! ถือว่ามีป้ายทอง จึงกล้ามีเรื่องกับท่านหญิง”สตรีอีกคนได้ยินก็เอ่ยเสริมขึ้น “ข้าได้ข่าวว่านางไล่คนออกทั้งโลกเตี๊ยมเลย ข้าไม่อยากเชื่อว่านายท่านลู่ จะมอบทุกอย่างให้นางดูแล ข้าว่าอีกไม่นาน กิจการของตระกูลลู่คงพังไม่เป็นท่าแน่”“ข่าวใหม่มาวันนี้ เห็นว่านางจัดระบบระเบียบในจวนใหม่หมด

“คุณหนูใหญ่นี่ มีข่าวให้ได้ยินทุกวันเลย” เจียวลู่กุนซือหนุ่มที่นั่งดวนหมากกระดาน กับรองแม่ทัพฉือลี่เฉี่ยวเอ่ยขึ้น ส่วนเหว่ยอ๋องนั่งอ่านตำราด้วยใบหน้านิ่งสงบ “วันนี้ข่าวบอกว่านางยึดจวนไปเป็นของนางทั้งหมด”“ข้าว่าเจ้าควรเปลี่ยนอาชีพ”“ทำไมหรือ?”“ก็ดูเจ้าเกาะติดสถานการณ์ ข่าวคุณใหญ่ทุกวัน” ฉือลี่เฉี่ยวเอ่ยเย้าสหายคนสนิท“ข้ายอมรับ แต่ในฐานะที่ข้าเป็นกุนซือ ตระกูลลู่ต้องมีไส้ศึกเป็นแน่ ข่าวที่ออกมาเหมือนรู้เรื่องภายในจวนเป็นอย่างดี”“เจ้าวิเคราะห์ได้ดี” ฉือลี่เฉี่ยวก็คิดแบบนั้นเหมือนกับเจียวลู่“ข้าอยากรู้ว่านางจะจัดการ กับข่าวเหล่านี้หรือไม่ หรือว่าจะปล่อยเลยตามเลย” เจียวลู่มองหมากในกระดานพร้อมครุ่นคิด แต่ความคิดก็ต้องสะดุดลง เมื่อบ่าวในจวนอ๋องเข้ามารายงาน“ท่านอ๋องฮองเฮาให้ทางร้านอาภรณ์ มาวัดตัวท่านอ๋อง ท่านกุนซือ และท่านรองแม่ทัพ เพื่อต้อนรับการมาเยื่อน ของคณะทูตพ่ะย่ะค่ะ”“อืม” เขาพยักหน้าอนุญาตแต่ว่าคนที่บ่าวในจวนพาเข้ามา ทำเอาสามบุรุษถึงกับลมหายใจสะดุด คุณหนูใหญ่ลู่เสียน นางมาด้วยตนเองเลยหรือ และนั่นคงเป็นคุณหนูรองลู่อัน และคุณหนูสามลู่เจิน“ถวายบังคมท่านอ๋องเพคะ”“อืม” “ทางวังห