ตอนที่59 บุรุษนิรนาม

บรรยากาศงานเลี้ยงเต็มไปด้วยความสุขและสนุกสนาน ลู่เสียนจึงตัดสินใจลุกออกไปช่วยน้องสาวแจกอาหารที่หน้าจวน ปล่อยให้บุรุษนั่งสนทนากันไปเพราะเมื่อมีสุราเข้ามาร่วมวงก็ดูเหมือนจะทำให้ทุกคนมีความครึกครื้นกันมากขึ้น โซจูที่ลู่หลินเอาออกมาจากมิติ ดูเหมือนทุกคนจะชื่นชอบเป็นอย่างมาก เพราะดีกรีแรงถูกคอนักดื่มเป็นอย่างยิ่ง

บุตรสาวตระกูลลู่ทั้งเจ็ดคนออกมายืนแจกซาลาเปา เกี๊ยวน้ำ และหมูหันอยู่หน้าจวน ผู้คนทั้งเมืองหลวงถือจานและถ้วยออกมารับอาหาร เพราะลู่หลินให้คนเขียนป้ายบอกให้ทุกคนเตรียมมา จะได้สะดวกนำกลับไปกินที่เรือน

“พี่ตงหาน พี่ผิงอัน ไปบอกกลุ่มทหารที่ไปกับพวกเรา ให้มาเอาอาหารไปกินด้วยเจ้าคะ”

“ขอรับ/เจ้าค่ะ”

“ลู่หลินแบ่งอาหารไว้ส่วนหนึ่งเอาไว้ให้กับทหารที่ไปกับข้า”

“ได้เจ้าค่ะเดี๋ยว ข้าจะจัดแยกไว้ต่างหาก”

ผู้คนที่มายืนต่อแถวรับอาหาร ต่างยืนมองคุณหนูตระกูลลู่ทั้งเจ็ดคนด้วยสายตาชื่นชม พวกนางมีความงดงามอย่างหาใครเทียบไม่ได้ อีกทั้งพวกนางยังเป็นคนจิตใจดีมีน้ำใจและไม่ถือตัวเลยสักนิด แตกต่างจากคุณหนูตระกูลอื่น ๆ ที่เคยเห็นอย่างลิบลับ

“เจ้าดูคุณใหญ่และคุณหนูสี่สิ อีกหน่อยก็ต้องแต่งเป็นพระชายาแล้ว แต่พวกนางก็ไม่ถือตัวเลยสักนิด ข้าไม่เคยเห็นคุณหนูตระกูลใดเป็นแบบนี้มาก่อนเลยนะ” สตรีอีกคนพยักหน้าเห็นด้วยก่อนจะเอ่ยเสริมขึ้นมา 

“โชคดีที่แคว้นโจวมีสตรีที่ดีงามและมากความสามารถเช่นนี้ อีกทั้งได้แต่งเข้าราชวงศ์ ข้าเชื่อว่าต่อไปในวันข้างหน้า แคว้นโจวของเราต้องเจริญรุ่งเรืองมากเป็นแน่”

“ข้าก็เห็นด้วยขนาดหมอหลวงยังไม่สามารถรักษาโรคระบาดได้ แต่คุณหนูใหญ่และคุณหนูสี่กลับช่วยให้ทุกคน รอดพ้นจากโรคระบาดไปได้อย่างน่าอัศจรรย์ ข้ายังได้ยินมาอีกว่า แคว้นอื่น ๆ ต้องส่งสาสน์มาขอเป็นพันธมิตรและยุติการทำสงคราม เพราะอยากให้แคว้นโจวช่วยเหลือเรื่องโรคระบาด”

เสียงผู้คนสนทนากันไม่หยุด ลู่เสียนหันมายิ้มให้กับลู่หลินด้วยความปลาบปลื้มใจ หากว่าไม่มีเลือดของพวกนางที่เป็นเหมือนวัคซีนชั้นดี นางก็ไม่รู้ว่าจะช่วยให้พวกเขาให้รอดพ้นจากวิกฤตนี้ได้หรือไม่

“พี่หญิงหนังหมูกรอบ ๆ ที่ท่านชอบเจ้าค่ะ” ลู่ฟางยกจานหนังหมูย่างกรอบ ๆ มาให้ลู่เสียน เพราะนางรู้ว่าเป็นของโปรดของนาง

“ขอบใจลู่หลินเจ้าไปเอาโซจูและจอกสุรามาเจ็ดใบ” 

“ได้เจ้าค่ะ”

เมื่อลู่หลินนำโซจูกลับมาพร้อมจอกสุราอีกเจ็ดใบ ลู่เสียนก็จัดการเทโซจูใส่จอกแล้วยื่นให้น้องสาวทุกคน

“วันนี้เป็นวันดีถือเสียว่าเป็นวันเริ่มต้นใหม่ ขอให้วันต่อๆ ไปมีแต่ความสุข เอาละดื่ม” ลู่เสียนยกจอกโซจูขึ้นดื่มเป็นคนแรก พวกนางเห็นเช่นนั้นจึงยกขึ้นมาดื่มบ้าง ความร้อนแรงของโซจูไหลผ่านลำคอทำให้ร่างกายถึงกับร้อนฉ่าซู่ซ่าขึ้นมาทันที

“งั้นจอกต่อไปขอข้าเป็นคนอวยพรบ้าง” ลู่หลินเริ่มรู้สึกคึกคักขึ้นมา ก่อนจะเทใส่จอกทั้งเจ็ดใบแล้วหยิบให้ทุกคนอย่างอารมณ์ดี

“ขอให้ทุกวันมีแต่ความสุขสนุกสนานรักใคร่ปรองดอง ดื่ม!” จอกที่สองผ่านไป ใบหน้าของแต่ละคนเริ่มขึ้นสีชมพูระเรื่อ 

“พอก่อนยังมีงานต้องทำ อีกอย่างแขกเหรื่อคนสำคัญยังไม่กลับห้ามทำขายหน้าเด็ดขาด” ลู่เสียนรีบเอ่ยปรามขึ้นมาก่อนที่ทุกคนจะติดลม ทุกคนจึงรีบหันมาตั้งใจแจกอาหารต่อ

แต่แล้วจู่ ๆ ก็เหมือนมีเงาดำ ๆ บางอย่างเหาะลอยมายืนอยู่บนหลังคาฝั่งตรงข้ามจวนตระกูลลู่ ทุกคนหันมามองสองบุรุษนิรนามอย่างสงสัยว่าพวกเขาเป็นใคร เหาะมายืนบนหลังคาได้เช่นนี้คงไม่ธรรมดา เหล่าองครักษ์รีบเข้าไปคุ้มครองฮ่องเต้ บางส่วนรีบเข้ามายืนประกบเพื่อคุ้มครองคุณหนูทั้งเจ็ดคน

ลู่เสียนและลู่หลินมองพวกเขาอย่างประเมิน บุรุษสองคนนี้มีเจตนาอะไรกัน มาเพียงสองคนเช่นนี้พวกเขาคงมีความสามารถไม่น้อยแน่ พวกเขายืนกอดอกมองลงมาที่พวกนางอย่างไม่วางตา อีกทั้งใบหน้ายังสวมหน้ากากเอาไว้ช่างดูลึกลับและน่าเกรงขาม

“พี่ใหญ่คนไหนคือคุณหนูใหญ่และคุณหนูสี่ พวกนางหน้าตางดงามไม่ต่างกันเลยเช่นนี้เราจะรู้ได้อย่างไร?” จื้ออี้เฉิงเอ่ยถามพี่ชายขึ้นมา เพราะเวลานี้คุณหนูตระกูลลู่มาอยู่รวมกันทั้งเจ็ดคน พวกเขาที่ไม่เคยเห็นหน้าตาคุณหนูใหญ่และคุณหนูสี่มาก่อนจึงไม่รู้ว่าคนไหน

“จะไปยากอะไรมีปากก็ถามไปสิว่าคนไหน” จื้อตงหยางเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ปรายตามองน้องชายอย่างเบื่อหน่าย จื้ออี้เฉิงส่ายหัวกับคนขี้หงุดหงิดก่อนจะตะโกนถามออกไป

“พวกเจ้าคนไหนคือคุณหนูใหญ่และคุณหนูสี่?”

เสียงของจื้อเฉิงอี้ร้องถามดังขึ้นมา จนทำให้เหว่ยอ๋องและรัชทายาทที่รีบร้อนก้าวเท้าออกมาถึงกับชะงัก เสียงคนผู้นี้ฟังดูคุ้น ๆ แต่แล้วพวกเขาก็ต้องตกใจเมื่อคุณหนูหกลู่ฟางและคุณหนูเจ็ดลู่เซียนก้าวออกมา แล้วเอ่ยตอบออกไปอย่างมั่นใจ

“ต้องการพบข้าด้วยอันใด?”

“ส่วนข้าคุณหนูสี่มีเรื่องใดก็รีบพูดมา” ลู่เสียนและลู่หลินมองการกระทำของพวกนางอย่างไม่เข้าใจ แต่ว่าทำแบบนี้ไม่เป็นผลดีกับพวกนางเลยสักนิด

“เป็นข้าเองคุณหนูใหญ่”

“และข้าคุณหนูสี่” ลู่เสียนและลู่หลินรีบก้าวออกมายอมรับ

ลู่อันและลู่เจินเห็นเช่นนั้นก็รู้สึกเป็นห่วง พวกนางทั้งสองคนมีความรู้มีความสามารถมีประโยชน์ต่อคนทั้งแคว้น พวกนางสองคนไม่ได้สำคัญอะไร เพราะฉะนั้น

“พวกเจ้าทำอะไรกัน! พวกเจ้าจะแอบอ้างเป็นข้าไม่ได้” ลู่อันเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“ใช่และข้าคุณหนูสี่จะไม่ยอมให้ใครมาปกป้องเด็ดขาด” ลู่เจินเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง คราวนี้ทั้งกุนซือเจียวลู่และรองแม่ทัพฉือ ต่างยืนงงกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น พวกนางเล่นอะไรกันอยู่หรือ เหตุใดมีแต่คนรับสมอ้างเป็นคุณหนูใหญ่และคุณหนูสี่

ทางด้านสองบุรุษบนหลังคา ไม่คาดคิดว่าพวกนางจะร้าย และทันเล่ห์เหลี่ยมพวกเขาได้ถึงขนาดนี้ 

“พี่ใหญ่เอาอย่างไรดี?”

“ข้าคิดว่าสองคนแรกน่าจะใช่” จื้อตงหยางเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจนัก แต่แล้วจู่ ๆ เหว่ยอ๋องก็เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น

“เจ้าลูกเต่าหน้าเหม็น บอกจุดประสงค์ของพวกเจ้ามามิเช่นนั้น พวกเจ้าไม่ได้ตายดีแน่”

“เหว่ยอ๋องข้าก็แค่มายืมตัวพวกนางไปรักษาคนป่วยที่เผ่าของข้า อย่าหัดเป็นคนแล้งน้ำใจนักเลย”

“แต่วิธีการมายืมคนของเจ้าสองคนช่างไร้อารยะสิ้นดี สงสัยพวกเจ้าไปเติบโตอยู่ในทุ่งหญ้าเสียนาน จนหลงลืมมารยาทของคนในเมือง” รัชทายาทเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

ลู่เสียนหันไปมองลู่หลิน จากที่ฟังบทสนทนาพวกเขาต้องรู้จักกันเป็นแน่ ว่าแต่พวกเขาเป็นใครกันนะ

“หากพวกเจ้าจะยืมก็ย่อมได้ แต่ว่าก็เลือกกันเอาเองว่า จะยืมคุณหนูใหญ่และคุณหนูสี่คนไหน” เหว่ยอ๋องมองพวกเขาอย่างเยาะเย้ย เขาเริ่มนึกสนุกขึ้นมาเพราะอยากรู้ว่าพวกเขาจะเลือกถูกคนหรือไม่ รัชทายาท กุนซือเจียวลู่ รองแม่ทัพฉือ ก้าวเข้ามายืนข้างเหว่ยอ๋อง และมองไปที่พวกเขาอย่างท้าทาย

“เอาอย่างไรดีพี่ใหญ่เลือกผิดชีวิตเปลี่ยนเลยนะขอรับ!” จื้ออี้เฉิงเอ่ยด้วยสีหน้าเป็นกังวล 

“ชีวิตเปลี่ยนบ้าอะไรของเจ้า หากผิดคนก็แค่นำกลับมาเปลี่ยน จะไปยากอะไร ข้าเลือกสองคนแรกเจ้าคิดว่าอย่างไร?”

“ข้าก็คิดว่าสองคนแรกเหมือนกัน” จื้อตงหยางยกยิ้มก่อนจะเอ่ยบอกเหว่ยอ๋อง

“ข้าเลือกสองคนแรก” เหว่ยอ๋องได้ยินเช่นนั้นก็นึกขำในใจ เจ้าลูกเต่าหน้าเหม็นข้าจะรอดูว่า เจ้าจะทำหน้าอย่างไร

“ได้ลงมาเอาไปสิ”