ตอนที่60 สั่งสอนคนไร้มารยาท

จื้อตงหยางและจื้ออี้เฉิงทะยานลงมาอย่างรวดเร็ว แล้วลงมาหยุดยืนต่อหน้าทุกคน ก่อนที่จื้ออี้เฉิงจะตรงมาคว้าข้อมือของลู่เซียน ส่วนจื้อตงหยางตรงเข้ามาคว้าข้อมือของลู่ฟาง ก่อนจะหมุนตัวแล้วเตรียมตัวใช้วิชาตัวเบาเหาะจากไป แต่ว่า…

“เดี๋ยวก่อน!” เป็นเสียงของฮ่องเต้ที่เอ่ยขึ้นมา จื้ออี้เฉิงและจื้อตงหยางหันขวับมามองอย่างตกใจ เสด็จลุงมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร 

“คิดจะมาเอาคนไปช่วยแต่วิธีการของพวกเจ้าช่างไร้การอบรมสิ้นดี เห็นทีข้าคงต้องตักเตือนบิดาของเจ้าถึงการกระทำอันไรมารยาทของบุตรชายของเขาเสียแล้ว ข้านั่งอยู่ด้านใดไม่คิดจะมาทักทาย แต่ยังดันจะพาสตรีที่ยังไม่ออกเรือนไปด้วยเช่นนี้ เจ้าคงต้องรับผิดชอบผลของการกระทำของตัวเองแล้วละหลานชาย”

“ถวายบังคมเสด็จลุง”

“ตามข้าเข้าไปข้างใน” กล่าวจบฮ่องเต้สะบัดอาภรณ์เดินเข้าไปในจวนอย่างไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง ที่เห็นสองหลานชายทำตัวไร้การอบรมเช่นนี้ จื้ออี้เฉิงยังคงจับแขนของลู่เซียนเอาไว้ไม่ปล่อย ส่วนตงอยางก็กำข้อมือของลู่ฟางเอาไว้แน่น ก่อนจะเดินตามฮ่องเต้เข้าไปด้านใน

จากทุกคนจึงเดินตามเข้ามาเพราะอยากรู้ว่าเขาสองคนเป็นใคร และอยากรู้ว่าฮ่องเต้จะตัดสินอย่างไรกับเรื่องนี้ ฮ่องเต้นั่งลงด้วยพระพักตร์เคร่งขรึม มองบุรุษสองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยสายพระเนตรเอาเรื่อง

“เหตุใดถึงยังจับแขนของพวกนางเอาไว้อยู่อีก ปล่อยแขนพวกนางเดี๋ยวนี้!” เมื่อได้ยินน้ำเสียงดุดันของเสด็จลุง สองหลานชายจอมเกเรก็รีบปล่อยมือทันที

“ถอดหน้ากากปัญญาอ่อนของพวกเจ้าออกเสีย” จื้อตงหยางและจื้ออี้เฉิงรีบทำตามอย่างว่าง่าย เพราะยามนี้พวกเขารับรู้ว่าเสด็จลุงมีโทสะมากเพียงใด เมื่อพวกเขาถอดหน้ากากออกก็เผยให้เห็นใบหน้าอันแสนหล่อเหลา และมีส่วนคล้ายกับฮ่องเต้อยู่ถึง7ส่วน 

“สตรีสองนางนี้คือคุณหนูหกและคุณหนูเจ็ด เป็นบุตรสาวของคหบดีลู่เฉิงกับอนุลู่ ในเมื่อเจ้าถูกเนื้อต้องตัวนางให้ได้รับความเสื่อมเสีย พวกเจ้าก็ต้องรับผิดชอบด้วยการแต่งงานกับพวกนางเสีย” สองบุรุษถึงกับหน้าถอดสีด้วยความตกใจ พวกนางไม่ใช่คุณหนูใหญ่และคุณหนูสี่หรอกหรือ

“เสด็จลุงข้าไม่มีทางแต่งงานกับสตรีที่เป็นบุตรของอนุเด็ดขาด!!” จื้ออี้เฉิงและจื้อตงหยางแย้งขึ้นอย่างไม่เห็นด้วย เขาเป็นถึงเชื้อพระวงศ์ชั้นสูงจะให้ลดตัวมาแต่งงานกับบุตรสาวของอนุไม่มีทางเสียละ

“เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เสียงฝ่ามือฟาดลงไปบนใบหน้าอันหล่อเหลาของพวกเขาดังสนั่น ลู่ฟางและลู่เซียนฟาดฝ่ามือลงไปเต็มแรง เพราะความโกรธพุ่งเข้ามาอย่างสุดกลั้น เป็นบุตรสาวของอนุแล้วอย่างไรอย่าคิดว่าจะมาถูกกันได้ง่ายๆ การด้อยค่าผู้อื่นเช่นนี้น่ารังเกียจเหลือทน จากนั้นลู่ฟางจึงเอ่ยขึ้นมาอย่างดุดัน

“ถึงแม้ว่าฝ่าบาทจะเป็นคนเสนอการแต่งงานขึ้นมา แต่ก่อนที่ท่านจะเอ่ยคำพูดเน่า  ๆ เหล่านั้นออกมา ท่านถามข้าแล้วหรือ? ว่ายินดีแต่งงานกับท่านหรือไม่ พวกข้าเป็นบุตรสาวของอนุแต่ก็เป็นบุตรสาวของคหบดีลู่เฉิง ถึงข้าไม่ออกเรือนท่านพ่อก็สามารถเลี้ยงข้าได้สบาย ฝ่าบาทหม่อมฉันสองคนพี่น้องไม่ยินดีแต่งงานเพคะ ถูกเนื้อต้องตัวกันแค่นี้หม่อมฉันไม่ถือสา ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาแต่งงานเพคะ” 

จื้ออี้เฉิงและจื้อตงหยางยกมือขึ้นมาลูบแก้มตนเองอย่างตกตะลึง บังอาจเกินไปแล้วนางสตรีชั้นต่ำถึงขั้นกล้าลงมือกับเชื้อพระวงศ์ เจ้าสองคนรนหาที่ตาย เขาสองหันมามองลู่ฟางและลู่เซียนอย่างโมโหสุดขีด ตั้งแต่เกิดมานี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาถูกสตรีตบหน้า เขายกมือขึ้นหมายจะตบสั่งสอนพวกนาง แต่แล้วแขนของพวกเขาทั้งสองคนก็ถูกจับเอาไว้เสียก่อน

“มาจวนของผู้อื่นแท้ ๆ แต่กลับวางอำนาจคิดจะทำร้ายเจ้าของจวน ถึงพวกท่านจะเข้าใจผิดคิดว่าพวกนางเป็นข้าและลู่หลิน แต่ท่านก็ไม่มีสิทธิ์จะมาฉุดกระชาก พาไปไหนต่อไหนได้ตามใจชอบ บุรุษเช่นพวกท่านหากข้าไม่สั่งสอนเสียบ้างคงไม่หยุดที่จะวางอำนาจไปทั่ว ข้าไม่สนใจว่าท่านจะยิ่งใหญ่มาจากไหน ที่นี่คือจวนตระกูลลู่ข้าใหญ่สุด ลู่หลินจัดการ!”

“เพี๊ยะ! ๆ เพี๊ยะ! ๆ ลู่เสียนและลู่หลินยกมือขึ้นมาฟาดไปที่ที่ใบหน้าของพวกเขาไม่ยั้ง จนใบหน้าของพวกเขาบวมฉึ่งขึ้นมาทันตาเห็น

“โอ๊ยยย! นังบ้า พวกเจ้าบังอาจเกินไปแล้ว เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร!” พวกเขาร้องตะโกนออกมาด้วยความโกรธอย่างที่สุด ลู่เสียนและลู่หลินยกแขนขึ้นมากอดอก ก่อนจะมองพวกเขาด้วยสายตาเย้ยหยัน

“ท่านสองคนมาถามข้า? ตัวพวกท่านไม่รู้แล้วข้าจะไปรู้ได้อย่างไร แต่ตัวของข้า ข้าย่อมรู้ดีว่าข้าเป็นใคร ข้าจะบอกพวกท่านให้รับรู้ไว้ว่าข้าคือคุณหนูใหญ่ลู่เสียน”

“ส่วนข้าคุณหนูสี่ลู่หลินตัวจริงเสียงจริง”

“และนางยังเป็นว่าที่พระชายาของข้า”

“และนางคือว่าที่พระชายาของข้าเช่นกัน”

องค์รัชทายาทก้าวเข้ามายืนข้างลู่หลิน ส่วนเหว่ยอ๋องยกแขนมาโอบไหล่ลู่เสียนอย่างปกป้อง จื้ออี้เฉิงและจื้อตงหยางตกใจจนหน้าขาวซีด แย่แล้วก่อนจะมาพวกเขาควรจะตรวจสอบเรื่องราวให้ดีกว่านี้ เป็นเพราะเขารีบร้อนมากเกินไป ดูท่าเหว่ยอ๋องและองค์รัชทายาทจะมีความไม่พอใจอยู่ไม่น้อยเลย พวกเขาจะแก้ไขสถานการณ์นี้อย่างไรดี แล้วหากเป็นเช่นนี้จะให้พวกนางไปช่วยคนป่วยที่ติดโรคระบาดได้หรือ ดูท่าทางของพวกนางไม่พอใจพวกเขาอยู่มากเลยทีเดียว

ปึก!! พวกเขาตัดสินใจคุกเข่าลงต่อหน้าพวกเขา ยามนี้ถึงแม้ต้องเสียศักดิ์ศรีก็ต้องยอม หากจะทำทุกอย่างมันดีขึ้น แต่จะว่าไปพวกเขาก็ใช้วิธีผิดไปจริง ๆ โดยร่วมถือว่าแย่ 

“ข้าต้องขอโทษคุณหนูใหญ่และคุณหนูสี่ด้วยที่ไร้มารยาท คือพวกข้ารีบร้อนมากเกินไป เป็นเพราะข้าเป็นห่วงชาวบ้านที่ล้มป่วย พวกข้าเอ่อ…คิดน้อยเกินไป โปรดให้อภัยกับความโง่เขลาของพวกข้า”

“ในเมื่อพวกท่านยอมลดศักดิ์ศรีลงมาขนาดนี้ข้าก็ควรให้อภัย ลุกขึ้นมาเถิดแล้วช่วยบอกข้าทีว่าพวกท่านเป็นใครกัน” ลู่เสียนไม่ใช่คนไม่รู้จักแยกแยะ หากพวกเขาสำนึกผิดก็ควรให้อภัย เขาสองคนรีบลุกขึ้นมาก่อนจะแนะนำตัวเองว่าพวกเขาเป็นใคร

“ข้านามว่าจื้อตงหยางและเขามีนามว่าจื้ออี้เฉิง เป็นบุตรชายของหย่งอ๋องพระอนุชาของฮ่องเต้ บิดาของข้าแต่งงานกับสตรีเมืองเชียงตง อดีตฮ่องเต้จึงยกเมืองเชียงตงให้บิดาข้าปกครองตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เวลานี้เมืองเชียงตงกำลังประสบปัญหาเกี่ยวกับโรคระบาด ข้าได้ข่าวว่าคุณหนูใหญ่และคุณหนูสี่ช่วยได้ ก็เลยคิดเอ่อ…จะมาพาตัวไป”

“แคว้นอื่นมาขอให้ช่วยยังต้องลงนามเป็นพันธมิตรและทองคำอีกห้าสิบหีบ พวกเจ้าถือตนว่าเป็นองค์ชายก็เลยคิดจะมาเอาตัวพวกนางไปง่าย ๆ อย่างนั้นสิ ข้าจะบอกอะไรให้เจ้ารู้ไว้ ก่อนจะทำอะไรควรสืบข่าวให้ชัดเจนเสียก่อน” ฮ่องเต้เอ่ยตำหนิพวกเขาอีกครั้ง

 “วันนี้พวกเจ้าถือว่าโชคดีที่พวกนางแค่ตบหน้า หยวนอ๋องและองค์หญิงแห่งแคว้นเจินนางก็ตัดคอมาแล้ว” ฮ่องเต้เอ่ยจบก็ยกชาขึ้นจิบอย่างผ่อนคลาย แต่สองบุรุษถึงกับตัวแข็งค้างตกใจกับเรื่องที่ได้รับฟัง ตัดคอมาแล้ว!! อย่างนั้นหรือ 

“ยังไม่หมดนักฆ่า100คนบุกเข้ามา เป็นคุณหนูใหญ่เพียงคนเดียวที่จัดการนักฆ่าเหล่านั้นภายในชั่วพริบตา เพราะฉะนั้นหากจะมาที่นี่ก็ควรละทิ้งฐานะองค์ชายเอาไว้ที่เมืองเชียงตง พวกนางไม่ใช่สตรีอ่อนแอหวังพึ่งพาบุรุษ ยิ่งพวกเจ้ามาวางอำนาจผลที่ได้ก็เป็นอย่างที่เห็นอย่างไรละ” เหว่ยอ๋องเอ่ยเล่าและอธิบายขึ้นมา เพื่อให้พวกเขาได้เข้าใจอะไร ๆ มากขึ้น

“ถึงแม้คุณหนูหกและคุณหนูเจ็ดจะเป็นเพียงบุตรอนุ แต่ทางตระกูลลู่ให้ความสำคัญต่อทุกคนเท่าเทียมกัน กฎเกณฑ์และขนบธรรมเนียมใช้ไม่ได้กับที่นี่ หากพวกเจ้าพูดจาไม่เกียรติพวกนางก็เท่ากับดูถูกคนตระกูลลู่ทุกคน ค่าของคนไม่ได้อยู่ที่ฐานะหน้าตาหรือสังคม แต่คุณค่าที่แท้จริงอยู่ที่จิตใจ” รอบนี้เป็นรัชทายาทที่เอ่ยออกมาอย่างยืดยาว จื้ออี้เฉิงและจื้อตงหยางฟังฮ่องเต้ เหว่ยอ๋องและรัชทายาทร่ายยาว จนเวลานี้พวกเขาทั้งสองคน แทบจะสำนึกผิดไม่ทันกันเลยทีเดียว