ตอนที่61 ผูกด้ายแดง

“ในเมื่อท่านทั้งสองคนเดินทางมาเพื่ออยากให้หม่อมฉันช่วยเหลือ หม่อมฉันยินดีช่วยแต่ว่าในเมื่อท่านเริ่มต้นไม่ดี หม่อมฉันก็จะให้บทลงโทษกับองค์ชายเช่นพวกท่านได้เรียนรู้เสียบ้าง เพราะเท่าที่เห็นพระองค์คงถูกตามใจจนเคยตัวและไม่เข้าใจการใช้ชีวิตอย่างแท้จริง เพราะฉะนั้นท่านสองคนต้องอยู่ที่นี่เพื่ออบรมบ่มนิสัยเสียใหม่ แลกกับการรักษาโรคระบาดที่เมืองเชียงตง ท่านทั้งสองจะว่าอย่างไรเพคะ?”

ฮ่องเต้ได้ฟังลู่เสียนพูดก็นึกชื่นชมขึ้นมาในใจ นางช่างมีความคิดไม่เหมือนใครเลยจริง ๆ ซึ่งเขาก็ชอบวิธีการของนางมากเลยทีเดียว เหว่ยอ๋องยกมือขึ้นมาลูบศีรษะของนางอยากแสนภาคภูมิใจและมองนางอย่างรักใคร่ไม่ปิดบัง จื้อตงหยางครุ่นคิดว่าจะเอาอย่างไรดีสุดท้ายก็พยักหน้าตกลง หากนางยอมช่วยเหลือจะให้พวกเขาทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น

“ได้พวกข้าตกลง”

“ดีเพคะถ้าเช่นนั้น ลู่ฟาง ลู่เซียน พวกเจ้าพาพวกเขาไปทำแผล”

“พี่หญิงทำไมต้องเป็นพวกข้า ข้าไม่อยากทำ” ลู่เซียนรีบเอ่ยปฏิเสธขึ้นมา เพราะนางไม่ชอบบุรุษที่ชอบพูดจาด้อยค่าผู้อื่น เพียงเพราะมีฐานะเหนือกว่า ลู่เสียนยกยิ้มมองน้องสาวอย่างเอ็นดู บุรุษที่ไม่ชอบบุตรสาวของอนุ ให้คลุกคลีอยู่ใกล้ชิดกัน ไม่นานพวกเขาจะเห็นความงดงามไม่เพียงแต่ภายนอก แต่ยังเป็นภายในจิตใจที่สะอาดบริสุทธิ์ นางเห็นมานักต่อนักประเภทปากดี พอได้สัมผัสเนื้อแท้ก็ตกหลุมรักจนถอนตัวไม่ขึ้น องค์ชายทั้งสองข้าจะเป็นเฒ่าจันทราผูกด้ายแดงให้กับพวกท่านเอง

“ก็เพราะเจ้าสองคนมีส่วนทำให้ใบหน้าของพวกเขาได้รับบาดเจ็บ เพราะฉะนั้นพาพวกเขาไปทำแผล จากนั้นพาเขาไปปั้นเม็ดยาลูกกลอน”

“เจ้าค่ะ ตามมาเพคะ” ลู่ฟางเอ่ยบอกพวกเขาด้วยสีหน้าบึ้งตึงไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด จื้ออี้เฉิงและจื้อตงหยางมองพวกนางอย่างหงุดหงิด แต่ก็พยายามเก็บความรู้สึกเอาไว้ ก่อนจะเดินตามพวกนางออกไป

เมื่อพาพวกเขามาที่ห้องโถง ลู่ฟางก็เดินไปหยิบกล่องทำแผลออกมา ในกล่องยามีหลอดยาทาฟกช้ำที่ลู่หลินนำมาไว้ให้ใช้ นางเขียนติดไว้ข้างหลอดยาว่าแก้ฟกช้ำ เพื่อสะดวกในการหยิบมาใช้จะได้ไม่ผิดพลาด

“นั่งลง” เมื่อไม่มีคนอื่นลู่เซียนก็แผลงฤทธิ์ทันที ลู่เซียนหันไปส่งสายตาให้กับลู่ฟางอย่างรู้กัน จื้ออี้เฉิงและจื้อตงหยางมองท่าทางของพวกนางอย่างหวาดระแวง สตรีเจ้าเล่ห์สองนางนี้คงมีแผนบางอย่างเป็นแน่

 เมื่อมานั่งใกล้ ๆ กันเช่นนี้ ถึงได้รู้ว่าพวกนางงดงามมาก ใบหน้างามขาวผ่องอมชมพูใสอย่างสุขถาพดี แต่สายตาของพวกนางดูเจ้าเล่ห์พิกล พวกนางอายุยังน้อยห่างจากพวกเขาน่าจะหลายปี คิดไม่ออกเลยว่า หากก่อนหน้านี้พวกเขาได้ลงไม้ลงมือ บนใบหน้าแสนงดงามของพวกนาง ไม่รู้ว่าใบหน้านี้จะเจ็บช้ำเพียงใด พวกเขาคงจะรู้สึกผิดไปตลอดชีวิตเป็นแน่

“ขยับเข้ามาใกล้ ๆ” ลู่ฟางเอ่ยบอกจื้อตงหยาง

“นี่! ข้าเป็นถึงองค์ชายอีกอย่างอายุมากกว่าเจ้าหลายปี พูดจาให้มันดี ๆ หน่อย” เขาเอ่ยตำหนิออกมา

“ไม่จำเป็นต้องพูดดีกับคนที่มีอคติกับเรา” ลู่ฟางเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะบีบหลอดยามาทาที่แก้มของเขา แต่แรงที่กดทาลงไปไม่เบานัก จื้อตงหยางถึงกับร้องออกมาด้วยความเจ็บ เขารีบจับข้อมือของนางเอาไว้ “มือหรือว่าเท้าเหตุใดหนักนักเล่า?”

“คนนิสัยไม่ดีต้องทาแรง ๆ ถึงจะหายเร็ว มานี่ยังทาไม่เสร็จ” ลู่ฟางพยายามบิดข้อมือออกจากการจับของเขา เมื่อเขาไม่ปล่อยลู่ฟางจึงใช้วิธีจี้เอวเพื่อให้เขาปล่อยมือ

“นี่แหนะ ๆ”

“โอ๊ย ๆ ๆ หยุด ๆ” จื้อตงหยางใช้มืออีกข้างมาจับแขนของนางที่พยายามจี้เอว จนสุดท้ายเสียหลักล้มไปทาบทับอยู่บนร่างของนาง เขามองใบหน้าเนียนใสตรงหน้าที่ใกล้กันจนได้ยินลมหายใจ กลิ่นกายของนางหอมกรุ่นลอยมาปะทะจมูกของเขา จนเขาต้องเผลอสูดดมอย่างไม่รู้ตัว 

ร่างของนางก็แสนจะนุ่มนิ่มน่ากอด ทั้งสองตกอยู่ในภวังค์มองหน้ากันและกันอย่างเหม่อลอย ก่อนที่เขาจะก้มลงมาใช้ริมฝีปากสัมผัสกับริมฝีปากของนางอย่างแผ่วเบา เมื่อได้สัมผัสก็เหมือนจะติดใจจนต้องปล่อยไปตามอารมณ์ ลู่ฟางจูบตอบเขาอย่างเลื่อนลอยละมุนละไมคล้ายอยู่ในความฝัน

จื้อตงหยางถอนจูบออกมา ก่อนจะมองสำรวจใบหน้างามอย่างพิจารณา ยามนี้ใบหน้าของนางแดงระเรื่อยิ่งส่งให้นางดูงดงามมากขึ้นไปอีก เขายกนิ้วขึ้นมาเกลี่ยแก้มของนางเบา ๆ มองนางอย่างหลงใหลโดยไม่รู้ตัว “ข้าขอถอนคำพูดได้หรือไม่?”

“ถอนคำพูดเรื่องใดกัน?”

“ก็เรื่องที่ว่าจะไม่แต่งงานกับเจ้า” ลู่ฟางครุ่นคิดอยู่สักพักก่อนจะเอ่ยออกมา

“พอได้จูบก็เลยเปลี่ยนใจอย่างแต่งหรือเพคะ ก็แค่จูบที่แสนจืดชืดไม่มีความประทับใจเลยสักนิด หม่อมฉันจะหาบุรุษที่จูบได้ร้อนแรงกว่านี้เพคะ”

“นี่เจ้า!” จื้อตงหยางโกรธจนใบหน้าแดงก่ำ จูบที่แสนจืดชืดอย่างนั้นหรือ? จะไปหาบุรุษที่จูบได้ร้อนแรง เขากำหมัดแน่นอย่างพยายามระงับอารมณ์ เขาไม่มีทางปล่อยให้นางได้ไปจูบกับใครแน่

ทางด้านลู่เซียนพอจื้ออี้เฉิงนั่งลง นางก็จ้องเขาด้วยสายตาเอาเรื่อง นางแสดงออกมาอย่างชัดเจนว่าไม่ชอบเขาเป็นอย่างมาก “นั่งห่างขนาดนั้นจะทายาถนัดหรือ?”

“ท่านก็ขยับมาสิ” จื้ออี้เฉิงกลอกตามองบนก่อนจะรีบขยับกายเข้ามานั่งใกล้นาง ลู่เซียนจึงรีบทายาบนใบหน้าเขาอย่างไม่เบามือนักเพราะนางจงใจ จื้ออี้เฉิงที่รู้สึกเจ็บแปลบบนใบหน้าร้องออกมา ก่อนจะเผลอผลักลู่เซียนกระเด็นลอยออกไปไกล 

ลู่เซียนที่ไม่ได้ตั้งตัวถลาไปชนเสาเรือนดังโป๊ก! “โอ๊ย!!” หน้าผากของนางกระแทกอย่างจัง ส่งผลให้หน้าผากของนางแตกเลือดไหลอาบออกมาทันที จื้ออี้เฉิงตกใจรีบถลาไปคว้าร่างของนาง แต่ลู่เซียนดิ้นไม่ให้เขาถูกเนื้อต้องตัว “พี่หญิงช่วยข้าด้วย” เอ่ยจบนางก็หมดสติไปทันที

ลู่ฟางและจื้อตงหยางตกใจจนทำตัวไม่ถูก เกิดอะไรขึ้นเหตุใดหน้าผากของนางถึงได้เต็มไปด้วยเลือดเช่นนั้น จื้อตงหยางตวัดสายตาตำหนิไปที่น้องชายเขาทันที จื้ออี้เฉิงรีบตรงเข้าไปอุ้มร่างของนางมานอนบนตั่งริมหน้าต่าง 

ลู่ฟางรีบเข้ามาเช็ดเลือดให้น้องสาวด้วยมืออันสั่นเทา “ใครอยู่ข้างนอกไปบอกพี่ใหญ่ทีและตามหมอด้วย” ลู่ฟางตะโกนออกไป ยามนี้ภายในใจร้อนรนด้วยความเป็นห่วงลู่เซียน

ไม่ช้าลู่เสียนและอีกหลาย ๆ คนก็ผลุนผลันกันเข้ามา เมื่อทุกคนเห็นใบหน้าลู่เซียนเต็มไปด้วยเลือด ต่างพากันตกตะลึงด้วยความตกใจ

“เกิดอะไรขึ้น!!” ลู่เสียนร้องถามออกไปด้วยความโกรธ จื้ออี้เฉิงรีบคุกเข่าลงอีกครั้ง 

“คุณหนูใหญ่ข้าเป็นคนผลักนางเอง แต่ว่าข้าไม่ได้ตั้งใจมันเป็นอุบัติเหตุ” ลู่เสียนมองหน้าเขาเรียบนิ่ง เหว่ยอ๋องก้าวเข้ามาก่อนจะเอ่ยด้วยนำ้เสียงเย็นชา

“เจ้าทำผิดครั้งแล้วครั้งเล่า ข้ารู้สึกผิดหวังกับเจ้าจริง ๆ เห็นทีข้าคงต้องรายงานความประพฤติของเจ้าต่อเสด็จอา”

“แต่ว่าเหว่ยอ๋องเขาก็บอกอยู่ว่ามันเป็นอุบัติเหตุนะ” จื้อตงหยางรีบเอ่ยแก้ต่างให้ผู้เป็นน้องชายทันที แต่เป็นจื้ออี้เฉิงเอ่ยยอมรับผิดออกมาเสียเอง

“ข้ายอมรับผิดทุกอย่าง คุณหนูใหญ่ เหว่ยอ๋อง โปรดลงโทษตามที่เห็นสมควรเถิด”

แต่ก่อนที่ทุกคนจะตัดสินใจทำอะไร ลู่เซียนที่เริ่มได้สติและได้ยินบทสนทนาทุกอย่างก็เอ่ยขึ้นมา

“พี่ใหญ่อย่าตำหนิเขาเลยมันเป็นอุบัติเหตุจริง ๆ เจ้าค่ะ ข้าเอ่อ…ไปแกล้งเขาก่อน เขาก็เลยผลักข้าจนไปชนเสาเรือนเจ้าค่ะ” จื้ออี้เฉิงเมื่อได้ยินนางอธิบายออกมา ก็รู้สึกโล่งใจก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นประทับใจในความกล้าหาญและซื่อตรง ที่จริงนางจะใส่ร้ายเขาก็ได้แต่นางกลับพูดความจริงออกมาเพื่อแก้ต่างให้เขา บุตรสาวตระกูลลู่ช่างน่าสนใจจริง ๆ นี่คงเป็นความหมายที่คุณหนูใหญ่ได้พูดเอาไว้สินะว่า ต้องการให้พวกเข้าใจการใช้ชีวิตอย่างแท้จริง