ตอนที่62 ข่าวน่ายินดี

จื้อตงหยางและจื้ออี้เฉิงคิดว่าพวกเขาควรจะเอ่ยกับลู่เสียนและเหว่ยอ๋อง เรื่องที่พวกเขาได้ตัดสินอยากขอถอนคำพูดสิ่งที่เขาได้เอ่ยออกไปก่อนหน้านี้ว่า ไม่มีทางแต่งกับบุตรของอนุและอยากแก้ไขใหม่เป็น อยากขอคบหาดูใจกับพวกนางดูก่อน 

“ท่านอ๋อง คุณหนูใหญ่ ข้ามีเรื่องอยากจะขอร้อง คือก่อนหน้านี้ที่พวกข้าได้เอ่ยออกไปว่า ไม่มีทางแต่งกับบุตรของอนุ ในตอนนั้นพวกข้าพูดไปโดยไม่คิดไตร่ตรองให้ดี ในตอนนี้จึงอยากขอถอนคำพูดและเปลี่ยนเป็นขอคบหาดูใจกับพวกนางอย่างจริงใจ”

“พวกท่านแน่ใจหรือเพคะ การตัดสินใจของพวกท่านในวันนี้จะมีผลในวันข้างหน้า พวกนางเป็นบุตรสาวที่เกิดจากอนุ จึงมีความรู้สึกต่อต้านอยู่ภายในใจตลอดเวลา ว่าจะมีคนจะมาดูถูกชาติกำเนิดของนาง เพราะฉะนั้นการแสดงความจริงใจคือสิ่งที่สำคัญมาก”

“หม่อมฉันจะให้โอกาสพวกท่านคิดทบทวนอีกครั้ง เพราะพวกนางเป็นน้องสาวของหม่อมฉัน หม่อมฉันจึงจำเป็นต้องปกป้องพวกนางอย่างสุดความสามารถ อีกอย่างพวกท่านเป็นถึงองค์ชาย แต่งงานกับบุตรสาวของอนุย่อมไม่เป็นที่ยอมรับของราชวงศ์ หากแต่งออกไปฐานะทางสังคมก็คงเป็นได้เพียงอนุ หากว่าพวกท่านพร้อมจะยืดอกกางแขนปกป้องศักดิ์ศรีของพวกนางได้อย่างสง่าผ่าเผย พวกนางก็คงยอมเปิดใจได้ไม่ยากเพคะ”

“เมื่อก่อนหม่อมฉันก็กังวลที่จะคบหากับท่านอ๋อง เพราะหม่อมฉันเป็นเพียงบุตรพ่อค้า แต่ว่าท่านอ๋องก็ได้ให้คำมั่นสัญญาว่า จะปกป้องหม่อมฉันอย่างสุดความสามารถ หม่อมฉันจึงมีความเชื่อมั่นและไม่กังวลอีกต่อไป” 

“ที่จริงเรื่องของความรักและชีวิตคู่ มันเป็นเรื่องของคนสองคน แต่ว่าขนบธรรมเนียมประเพณีในการครองคู่ของราชวงศ์ ก็ถูกกำหนดเอาไว้แล้วอย่างชัดเจน หากพวกท่านมีความตั้งใจอย่างแน่วแน่ ก็ต้องฝ่าฟันอุปสรรคด่านนี้ไปให้ได้ แต่ว่ากฎและธรรมเนียมประเพณีสำหรับหม่อมฉันแล้วมีไว้ให้ฝ่าฝืนก็เท่านั้นเพคะ” 

ลู่เสียนร่ายยาวออกมาอธิบาย เพราะคำว่าบุตรสาวของอนุมันเป็นเหมือนปมด้อยของลู่ฟางและลู่เสียน สังคมยุคโบราณแบ่งแยกชนชั้นชัดเจน บุตรสาวของอนุหากแต่งกับคนธรรมดาก็ไม่มีปัญหาอะไร แต่หากแต่งกับคนของราชวงศ์ย่อมมีคนต่อต้านและไม่ยอมรับอย่างแน่นอน

จื้ออี้เฉิงและจื้อตงหยางฟังที่ลู่เสียนพูดอย่างตั้งใจ และทำความเข้าใจไปในเวลาเดียวกัน ก่อนจะสรุปออกมาในใจว่า พวกเขาพร้อมจะเผชิญหน้ากับอุปสรรคอย่างไม่หวาดหวั่น และพร้อมจะปกป้องพวกนางอย่างเต็มที่

“พวกข้าสองคนพี่น้องให้คำมั่นว่าพร้อมจะปกป้องพวกนาง และจะไม่สนขนบธรรมเนียมใด ๆ อีกต่อไป”

ลู่เสียนได้ฟังก็ระบายยิ้มออกมาอย่างพอใจ นางหันไปยิ้มให้เหว่ยอ๋อง หากพวกเขามีความตั้งใจย่อมทำได้แน่ ไม่มีใครเกิดมาดีพร้อม หากพวกเขาพร้อมจะเปลี่ยนแปลงนางก็พร้อมจะสนับสนุนเช่นกัน

“ดีหม่อมฉันและท่านอ๋องจะสนับสนุนพวกท่านเอง”

แต่แล้วจู่ ๆ จางไห่องครักษ์คนสนิทของเหว่ยและคุณหนูห้าลู่เจียว ก็พากันมานั่งคุกเข่าต่อหน้าเหว่ยอ๋องและลู่เสียน

“ท่านอ๋อง คุณหนูใหญ่ ข้าและคุณหนูห้ามีใจต้องกันได้โปรดให้การสนับสนุนด้วยพ่ะย่ะค่ะ” จางไห่ที่รอจังหวะอยู่นานรีบเข้ามาสารภาพพร้อมคุณหนูห้าลู่เจียว ลู่เสียนมองอย่างตกตะลึง ก่อนจะมองพวกเขาอย่างงุนงงสงสัย นี่พวกเขาไปแอบคบหากันตั้งแต่เมื่อใดกัน จากตกใจแปลเปลี่ยนเป็นดีใจเข้ามาแทนที่

 องครักษ์จางไห่เป็นบุรุษเงียบขรึมลักษณะคล้ายเหว่ยอ๋อง มีความดุดันแต่มีความจริงใจไม่แพ้หัวหน้าของเขา ไม่รู้ว่าเขาไปประทับใจอะไรในตัวลู่เจียว ลู่เสียนยามนี้ตื่นเต้นดีใจอย่างมาก ที่เห็นน้อง ๆ ของนางทุกคนมีบุรุษหมายตากันทุกคน 

“หากท่านองครักษ์กับน้องห้าชอบพอกัน ข้ากับเหว่ยอ๋องย่อมต้องสนับสนุนแน่นอน เอาละลุกขึ้นเถิด ในเมื่อความวุ่นวายจบลงแล้ว ถ้าเช่นนั้นวันนี้เรามาฉลองกัน เราออกไปข้างนอกกันเถอะ เดี๋ยวข้าจะประกาศข่าวดีให้ทุกคนรับรู้ด้วย ท่านอ๋องไปกันเพคะ”

ลู่เสียนรีบคว้าแขนของเขาสวมกอด ก่อนจะพากันเดินออกไปที่งานเลี้ยงด้านนอก ลู่เสียนยามนี้จิตใจเบิกบานอารมณ์ดีเป็นอย่างมาก ใบหน้าของนางยิ้มแย้มเต็มไปด้วยความสุข

เมื่อนางและเหว่ยอ๋องเดินออกมา ตามมาด้วยองครักษ์จางไห่และลู่เจียว องค์ชายจื้ออี้เฉิง องค์ชายจื้อตงหยาง ลู่ฟางและลู่เซียนที่ทำแผลเสร็จเรียบร้อยแล้ว

ทุกคนในงานหันมามองที่ลู่เซียนกันเป็นจุดเดียว เพราะมีบ่าวมารายงานว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ที่ทุกคนแปลกใจก็คือเหตุใดทุกคนถึงมีใบหน้าที่ยิ้มแย้ม เต็มไปด้วยความสุขเช่นนี้ พวกเขาคาดว่าพวกเขากลับออกมา ใบหน้าคงเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดเป็นแน่ แต่ผิดคาดสงสัยจะมีเรื่องดี ๆ เกิดขึ้น

ลู่เสียนที่มองเห็นสายตาของทุกคนก็ไม่ปล่อยให้สงสัยนาน เรื่องน่ายินดีเช่นนี้ต้องรีบป่าวประกาศให้ทุกคนรับรู้ถึงจะถูก หลังจากนั้นก็ต้องฉลองอย่างยิ่งใหญ่

“ฝ่าบาทวันนี้มีเรื่องน่ายินดีเกิดขึ้นเพคะ”

“เรื่องน่ายินดีที่คุณหนูเจ็ดหัวแตกใช่หรือไม่?” พอทุกคนได้ยินประโยคนั้นของฝ่าบาท ก็พากันหัวเราะออกมา

 “มีเรื่องน่ายินดีมากกว่านั้นอีกเพคะ” นางหันไปตอบฮ่องเต้ ก่อนจะหันไปมองหาคุณหนูสี่ลู่หลิน คุณหนูรองลู่อันและคุณสามลู่เจิน

“ลู่หลิน ลู่อัน ลู่เจิน เตรียมรินโซจูให้ทุกคน”

“เจ้าค่ะ” พวกนางรีบลุกขึ้นมาทำหน้าที่อย่างแข็งขัน ภายในใจแอบตื่นเต้นเรื่องที่ลู่เสียนจะประกาศให้ทุกคนรู้

“ก่อนอื่นข้าคุณหนูใหญ่ลู่เสียนต้องขอขอบคุณทุกคนที่มาร่วมงานเป็นอย่างมากเจ้าค่ะ วันนี้ข้ารู้สึกว่าเป็นวันดีอย่างยิ่งยวดที่จะประกาศข่าวดีให้ทุกคนได้รับรู้” ลู่เสียนกวาดตามองทุกคนก่อนจะเอ่ยขึ้น

“ข้ามีความยินดีที่จะประกาศว่า น้องสาวของข้าคุณหนูห้าลู่เจียว มีใจสมัครรักใคร่กับองครักษ์รูปงามที่สุดในใต้หล้า นั่นก็คือท่านองครักษ์จางไห่นั่นเอง”

เสียงปรบมือดังขึ้นมาอย่างชื่นชม แต่ก็พากันนึกประหลาดใจว่า พวกเขาไปคบหากันตั้งแต่เมื่อใด เหตุใดไม่มีใครรู้เรื่องนี้เลย ฮูหยินรองเมื่อได้รับรู้ก็ถึงกับตื้นตันใจน้ำตาแห่งความยินดีเอ่อไหลออกมา ที่จริงลู่เจียวได้บอกนางแล้วแต่พอได้ยินคุณหนูใหญ่ประกาศออกมาเช่นนี้ มันเหมือนเป็นการบ่งบอกว่า นางให้การยอมรับและพร้อมจะสนับสนุน ความรู้สึกเต็มตื้นจึงประเดประดังเข้ามา ลู่เฉิงเองก็ปลาบปลื้มยิ้มหน้าบานด้วยความพอใจเช่นกัน

โซจูถูกรินใส่จอกให้ทุกคน จากนั้นลู่เสียนก็ยกมาถือไว้ก่อนจะเอ่ยขึ้น “ขอให้ฝ่าบาท ฮองเฮา เป็นพยานและร่วมดื่มยินดีกับพวกเขาเพคะ”

“ได้ทุกคนดื่ม” ฮ่องเต้และฮองเฮายกจอกขึ้นมาดื่ม จากนั้นทุกคนจึงยกขึ้นดื่มตามทันที

“ข่าวดียังไม่หมดเพียงเท่านี้ ข้าขอประกาศเรื่องน่ายินดีของคุณหนูหกลู่ฟาง ที่ยามนี้องค์ชายจื้อตงหยางอยากลองคบหาอย่างจริงจังและจริงใจ ซึ่งข้าและเหว่ยอ๋องก็พร้อมจะสนับสนุน”

“ส่วนข่าวดีเรื่องต่อไปเป็นของคุณหนูเจ็ดลู่เซียน องค์ชายจื้ออี้เฉิงเมื่อพบเจอกับอุบัติเหตุเลือดตกยางออก ก็ได้ค้นพบถึงอุบัติเหตุแห่งรัก จึงอยากลองคบหาดูใจกับนางเช่นกัน เพราะฉะนั้นพวกเรามาดื่มให้พวกเขากันเถิด”

ทุกคนยกจอกโซจูขึ้นดื่มด้วยความยินดี รู้สึกดีใจไปกับพวกเขาด้วย ฮ่องเต้ยามนี้รู้สึกผ่อนคลายสบายใจเป็นอย่างมากที่หลานชายคิดได้ทันเวลา ถึงแม้พวกนางจะเป็นบุตรสาวของอนุแล้วอย่างไร หลังจากที่เขาได้รู้จักกับตระกูลลู่มากขึ้น เขารู้สึกว่าขนบธรรมเนียมประเพณีมันช่างไม่เข้าท่าเอาเสียเลย ราชวงศ์จะครองคู่กับใครขอให้เป็นคนดีก็น่าจะเพียงพอแล้ว แต่ว่าเรื่องบางเรื่องก็ยากที่จะเปลี่ยนแปลงมัน เขาก็ได้แต่หวังว่าพวกเขาจะมีรักที่มั่นคง และจะฝ่าฟันมันไปได้