ตอนที่๓

ตอนที่ ๓

แสงตะวันอ่อนละมุนของต้นยามเฉินอาบไล้ทั่วนครเสวียนหยาง มหานครอันเป็นหัวใจของดินแดนต้าหรง วันนี้ท้องฟ้ากระจ่างใส ก็ถึงเวลาเคลื่อนขบวนรถม้าจากจวนจวิ้นอันโหว มุ่งหน้าไปยังจวนราชครูโจวเพื่อร่วมงานเลี้ยงน้ำชาที่จัดขึ้นในวันนี้

สวีฮูหยิน โจวหรูเจี๋ย ฮูหยินแห่งจวิ้นอันโหว สวีฉีฟ่าน อัครมหาเสนาบดีฝ่ายขวา ผู้บัญชาการทหารกว่าสามแสนนายของกองทัพเฮยหลงแห่งต้าหรง กำลังยืนอยู่ข้างรถม้าคันงามหน้าจวนโดยมีบุตรสาวคนโต สวีเจียงหลัว บุตรสาวคนรอง สวีเจียงหลี และบุตรชายคนเล็ก สวีเฉียวเฟิ่ง พร้อมกับสาวใช้และคนคุ้มกันอีกกลุ่มใหญ่ เตรียมออกเดินทาง

แต่ระหว่างที่กำลังจะขึ้นรถม้าคันโตที่นั่งได้ทั้งครอบครัวใหญ่อยู่นั้น เด็กชายวัยสิบสามหนาวกลับทำหน้าบึ้งตึงพลางเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงสิ้นหวัง

“ท่านแม่ข้าไม่ไปได้หรือไม่”

สวีฮูหยินทอดถอนใจยาว เหลือบมองบุตรชายคนเล็กอย่างระอา เพราะเป็นทายาทผู้เดียวของตระกูลจึงถูกท่านปู่และท่านย่าของเขาตามใจและให้ท้ายจนเสียคนไปแล้วจริงๆ เจ้าเด็กคนนี้ หากนางยังตามใจเขาอีกคนต่อไปก็ยากจะแก้ไขนิสัยเสียนี้ได้แล้ว

“ไม่ได้หรอกเสี่ยวเฟิ่ง เจ้าหนีหน้าท่านตามาหลายครั้งแล้ว วันนี้แม้แต่เอ้อร์หลีเจี่ยของเจ้าที่ชอบหมกตัวในเรือนยังยอมออกจากเรือนเพื่อไปพบท่านตา เจ้าอย่าดื้อดึงเลย”

เฉียวเฟิ่งทำสีหน้าเบ้ปาก บ่นงึมงำในใจ ‘ท่านตาเอาแต่บังคับข้าคัดตำรา น่าเบื่อจะตายไป!’

“ข้าขี่ม้าไปเองมิได้หรือท่านแม่?” เฉียวเฟิ่งยังต่อรองด้วยความหวังเล็กๆ ว่ามารดาจะตามใจตนเองเช่นหลายครั้งที่เขาออดอ้อน

“ไม่ได้เด็ดขาด เจ้าก็รู้ว่าถนนในเมืองหลวงพลุกพล่านเพียงใด หากเจ้าทำผู้คนบาดเจ็บ ต่อให้บิดาของเจ้าเป็นสหายสนิทกับฮ่องเต้ ก็ยากจะช่วยเจ้าได้นะเสี่ยวเฟิ่ง” สวีฮูหยินกล่าวเสียงเข้มขึ้นเล็กน้อย

“แต่ท่านแม่...” เด็กชายแทบจะทิ้งกายลงไปชักดิ้นชักงอกับพื้นอยู่แล้ว และในขณะนั้นเอง...

“ขึ้นรถม้า อาเฟิ่ง!” เสียงหนึ่งดังแทรกขึ้น ไม่หนัก ไม่เบา ทั้งสงบ และเยือกเย็น ทว่าเฉียบขาดและทรงอำนาจกว่าสวีฮูหยินอยู่เจ็ดส่วน!

สวีเฉียวเฟิ่งสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปสบตากับผู้เป็นพี่สาวคนโตที่อายุมากกว่าเขาอยู่สามหนาว สวีเจียงหลัว ผู้มีใบหน้าหวานละมุนงดงามราวเทพธิดา หากสายตาของนางกลับคมดุประหนึ่งนางพญาหงส์ในตำนาน

“ต้าหลัวเจี่ย...” เฉียวเฟิ่งเสียงอ่อยลงทันที ไม่กล้าต่อรองอีก รีบก้าวขึ้นรถม้าแต่โดยดีเพราะจากประสบการณ์ หากเขายังมัวชักช้าอาจถูกคนสนิทของพี่สาวใหญ่จับโยนขึ้นไปแทนการเดิน

สวีฮูหยินเห็นภาพนั้นก็คลี่ยิ้มอย่างพอใจ หันไปกล่าวกับบุตรสาวคนโตด้วยน้ำเสียงเอ็นดู

“มีแต่เจ้านี่ล่ะ ต้าหลัว ที่ปราบเจ้าตัวแสบนี้ได้”

เจียงหลัวยิ้มบางเบาหากแต่ดูสง่างามนัก “รีบออกเดินทางเถอะเจ้าค่ะท่านแม่ หากสายไปจะไม่ทันเวลาน้ำชาของท่านตา”

“เอ้อร์หลี เจ้าก็ขึ้นรถเถอะ” เจียงหลัวหันไปบอกน้องสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนทว่าดูห่างเหิน

“เจ้าค่ะ ต้าหลัวเจี่ย” สวีเจียงหลีก้มหน้านอบน้อม รับคำสั้นๆ ก่อนจะก้าวขึ้นรถม้าอย่างเงียบงัน ภายในใจกลับรู้สึกหวั่นเกรงต่อพี่สาวใหญ่ของตนอย่างบอกไม่ถูก

สวีฮูหยินยิ้มพึงใจ มองบุตรสาวทั้งสองด้วยสายตาอ่อนโยนก่อนจะตามขึ้นรถม้าเป็นคนสุดท้ายมีลูกสาวเช่นนี้ก็สมควรแล้วที่บิดาจะรักเอ็นดูเจียงหลัวมากกว่าผู้ใด

พอทุกคนขึ้นรถม้าพร้อม รถม้าคันใหญ่เริ่มเคลื่อนออกจากจวนจวิ้นอันโหวไปตามถนนใหญ่ใจกลางนครเสวียนหยาง สองข้างทางคลาคล่ำด้วยผู้คนมากมาย เสียงสนทนาคึกคัก รถม้าน้อยใหญ่วิ่งสวนกันเนืองแน่นสมกับเป็นมหานครหลวงแห่งต้าหรง

ไม่นานนักขบวนรถม้าก็มาจอดเทียบหน้าจวนราชครูโจวอันโอ่อ่า ผู้ซึ่งแม้ปลดเกษียณมาแล้วสองปี แต่ชื่อเสียงเกียรติยศยังคงไม่จางหาย

สวีฮูหยินนำบุตรทั้งสามลงจากรถม้า เดินผ่านประตูใหญ่ของจวนเข้าสู่สวนสวยอันกว้างใหญ่ที่เต็มไปด้วยผู้ร่วมงานนับห้าสิบชีวิต ไม่รวมบ่าวรับใช้ที่ติดตามเจ้านายมา

“ท่านพ่อ...” สวีฮูหยินย่อกายคารวะบิดาอย่างอ่อนช้อย

“ท่านตาเจ้าคะ” สวีเจียงหลัวนำเจียงหลีกับเฉียวเฟิ่งก้าวตามไปคารวะท่านตา

“หรูเจี๋ย ต้าหลัว เอ้อร์หลี เสี่ยวเฟิ่งพวกเจ้ามาแล้วรึ!”

โจวเซิงเฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงอบอุ่นทันทีที่เห็นหลานสาวสุดรักปรากฏกาย เขาไม่เคยปิดบังว่ารักใคร่และภูมิใจในตัวสวีเจียงหลัวผู้เป็นหลานคนโตเพียงใดเพราะเขาคิดเสมอว่าเจียงหลัวของงดงาม ฉลาดเฉลียวกว่าใครในใต้หล้า วันนี้เขาจะได้โอ้อวดนางให้ทุกคนประจักษ์!

ท่านราชครูเกษียณวัยห้าสิบแปดหนาวคิดในใจ พลางกวาดสายตามองไปยังสวีเจียงหลัวและหลานชายหลานสาวอีกสองคนรอยยิ้มอบอุ่น ก่อนจะเอ่ยเรียกสวีเจียงหลัวเพียงคนเดียวด้วยน้ำเสียงเปี่ยมรักใคร่

“ต้าหลัว มาๆ มานั่งข้างท่านตาเร็ว”

“เจ้าค่ะ ท่านตา” เจียงหลัวก้าวเข้าไปนั่งข้างชายชราด้วยกิริยางดงามสูงส่งตามแบบสตรีผู้สูงศักดิ์ ใบหน้านางงามดุจดอกโบตั๋นผลิบาน ท่วงท่าการเคลื่อนไหวสง่างามจับใจดังหงส์เหิน

ราชครูโจวแนะนำหลานสาวคนโตของเขาแก่บรรดาแขกเหรื่อด้วยท่าทีภาคภูมิใจอย่างยิ่ง เขาบรรยายความสามารถของเจียงหลัวตั้งแต่การดีดพิณ หมากล้อม จรดศาสตร์การครัวและบทกวี ทุกสายตาล้วนจับจ้องไปยังเจียงหลัวด้วยความชื่นชมยินดี

ในขณะที่เจียงหลีได้แต่นั่งเงียบเชียบ นางก้มหน้าซ่อนสายตาหม่นหมองไว้ใต้รอยยิ้มอ่อนหวานอันจืดจางของตนเองเป็นระยะ

‘ต้าหลัวเจี่ยช่างเป็นที่รักยิ่งนัก ส่วนข้าเล่า ต่อให้ข้าพยายามเพียงใด ก็ยังเป็นได้แค่เงาที่ถูกลืมในสายตาของทุกคน’

เสียงหัวเราะชื่นชมดังคลอไปทั่วสวน ขณะที่ใจของสวีเจียงหลียิ่งหม่นเศร้าลงทุกขณะ สายลมอบอุ่นพัดแผ่ว แต่ในอกของนางกลับหนาวเหน็บดุจอยู่กลางเหมันต์ที่มืดมนครั้นได้เวลาเหมาะสมสวีฮูหยินจึงพาบุตรสาวและบุตรชายล่ำลาท่านตาของพวกเขาเดินทางกลับจวน