ตอนที่ ๔

หลังออกจากคฤหาสน์สกุลโจวขบวนกลับจวนจวิ้นอันโจวได้แวะตลาดตะวันตกตามประสงค์สวีฮูหยิน นางอยากซื้อผ้าไหมกับเกาลัดหวานไว้ถวายบูชาในเทศกาลหน้าร้อนกับซื้อผลไม้เชื่อมไปฝากบิดาและมารดาของสามีเช่นเคย

ตลาดตะวันตกวันนี้คึกคักเป็นพิเศษกลิ่นเกาลัดคั่วหอมฟุ้งคลุ้งปนกับเสียงพ่อค้าแม่ค้าร้องเชิญชวน

“สาลี่สดๆ จากสวนเจ้าค่ะ เชิญมาเลือกมาชิมดูกันก่อน”

“ซาลาเปาร้อนๆ ขอรับลูกละสองอีแปะเท่านั้น”

“ผลไม้เชื่อม หวานฉ่ำเพิ่งทำเสร็จเลยจ้า!”

ขบวนของสตรีสกุลสวีมิได้โดดเด่นนัก นอกจากสาวน้อยที่เดินเคียงผู้อาวุโสอย่างสง่างาม สวีฮูหยินเดินนำหน้า มีสวีเจียงหลอยูยู่ฝุ่งขวามือเยื้องไปด้านหลังเล็กน้อย ส่วนสวีเจียงหลีนั้นกลับถอยไปเดินรั้งท้ายอยู่ด้านซ้ายมือโดยมีเหล่าสาวใช้คู่ใจของทั้งสามแม่ลูกคอยถือห่อข้าวของจำนวนแปดนาง

ส่วนสวีเฉียวเฟิ่งแยกไปกับคนสนิทของเขาตามประชาเด็กผู้ชายที่ชอบดูกัดปลาตีไก่และการแข่งขันจิ้งหรีดมากกว่าจะเดินดูของสวยงาม 

“ดูสิต้าหลัว ผ้าพับนี้เหมาะกับเจ้าจริง ๆ”

หลังก้าวเข้ามาในร้านขายผ้าเจ้าประจำ สวีฮูหยินหยิบผ้าสีฟ้าสดใสออกมาหนึ่งพับแล้วคลี่ออกโชว์เนื้อไหมละเอียดมันแวววาว เงาสะท้อนแดดกับเส้นไหมที่ถูกถักทอมาอย่างประณีตจนละลานตา

เจียงหลัวปรายตาดูผ้า รอยยิ้มบางประดับบนริมฝีปาก “ท่านแม่ช่างตาถึงยิ่งนักเจ้าค่ะ ผืนนี้งามมากจริงๆ” เจ้าของร้านรีบเสริมทันที

“คุณหนูใหญ่สวีเหมาะกับผ้าสีสดในนี้มากหากปักลายโบตั๋นสีแดงลงไปบนผืนผ้าจะยิ่งงดงามเจ้าค่ะ ดูสิเทียบแล้วช่างเข้ากับผิวและรูปโฉมของคุณหนูยิ่ง”

สวีฮูหยินหัวเราะเบา ๆ อย่างภาคภูมิใจ “ถ้าเช่นนั้นก็เอาผืนนี้เถอะต้าหลัว”

“เจ้าค่ะท่านแม่” เจียงหลัวรับคำอย่างสงบ ในใจของนางแม้ไม่ใคร่ชอบความโอ่อ่า แต่รู้ว่ามารดาเลือกสิ่งดีที่สุดเสมอจึงรับมาโดยไร้ขัดขืน

“เอ้อร์หลี เจ้าก็มาดูด้วยกันสิ” สวีฮูหยินหันไปชวนบุตรสาวคนรองที่ยืนเงียบขรึมอยู่ด้านหลัง

“เจ้าค่ะ ท่านแม่” เจียงหลีฝืนยิ้มเดินเข้ามา แววตาดูอ่อนหวาน แต่ภายในใจของเด็กสาวนั้นเต็มไปด้วยความไม่พึงใจและริษยา

‘มีอะไรงดงามก็ยกให้ต้าหลัวเจี่ยก่อนเสมอ แล้วข้าเล่า?’ เงาแห่งความริษยาดำมืดเพิ่มขึ้นในหัวใจนางมากขึ้นทุกขณะ

ในขณะนั้นเองอาจิ้งสาวใช้คนสนิทของสวีเจียงหลีก็ขยับมากระซิบชิดใบหูผู้เป็นนายสาวหวังเติมเชื้อไฟ

“คุณหนูรอง ท่านก็เหมาะกับผ้าสีฟ้าสดใสเช่นกันนะเจ้าคะ แต่เหตุใดฮูหยินมักเลือกแต่ของดีให้คุณหนูใหญ่ไปก่อนทุกครั้งเลยเจ้าค่ะ”

ยิ่งพอได้ฟังคำพูดยั่วยุเป่าหูนั้นของสาวใช้คนสนิทลอยมาไม่เลิก เจียงหลีขบฟันแน่น ภายในใจร้อนระอุ ทว่าภายนอกยังยิ้มหวานอ่อนให้กับมารดาเมื่ออีกฝ่ายถาม

“เอ้อร์หลีอยากได้ผ้าพับไหนเป็นพิเศษหรือไม่?” แม้คำถามจะใส่ใจมิต่างจากที่สวีฮูหยินสอบถามบุตรสาวคนโต ทว่าอคติกับคำยั่วยุของสาวใช้คนสนิทกลับปิดบังหัวใจและสติกับดวงตาของสวีเจียงหลีไปจนสิ้นนางจึงมองไม่เห็นความใส่ใจนี้ที่มารดามอบให้นางเสมอมา

“ข้าเลือกไม่เก่งเจ้าค่ะ กลัวขายหน้า ท่านแม่กับต้าหลัวเลือกเถอะ”

สวีฮูหยินไม่ได้ทันสังเกตสายตาเศร้าของบุตรสาว นางจึงหยิบผ้าผืนสีชมพูอ่อนกลีบบัวขึ้นมาเทียบกับผิวตรงหลังมือของบุตรสาวคนรองด้วยใบหน้าอบอุ่นอ่อนโยนยิ่ง

“เช่นนั้นเอ้อร์หลี เจ้าลองดูผืนนี่สิ สีอ่อนหวาน เหมาะกับเจ้า เอ้อร์หลีชอบหรือไม่”

เจียงหลีรับผ้ามาถือเอาไว้ในมือส่วนริมฝีปากยังยิ้มแต่ภายในใจกลับรู้สึกไม่พึงใจจนอึดอัดความคิดของนางคือผ้านี้ก็งดงามอยู่หรอก หากแต่นางไม่ถูกใจ ทว่าในสายตากับความคิดของท่านแม่กลับชอบเลือกแต่ผ้าสีจืดจาง ให้กับนาง คิดมาถึงตรงนี้แววตาของสวีเจียงหลีจึงวาววับคล้ายจะร้องไห้ ทว่าไม่มีน้ำตาไหลออกมาสักหยดเดียว

ระหว่างที่สวีฮูหยินกับเจียงหลัวเพลิดเพลินกับการเลือกซื้อผ้าให้กับบุตรและน้องสาวคนกลางอยู่นั้น อาจิ้งสาวใช้คนสนิทของสวีเจียงหลีก็ชะโงกหน้ากระซิบอีกครั้ง

“คุณหนูรอง ท่านควรบอกฮูหยินบ้างนะเจ้าคะว่าสีใดที่ท่านชอบ ถ้าไม่พูดนางก็จะนึกว่าท่านพอใจแล้วอยู่เช่นนี้”

“ข้าไม่กล้าอาจิ้ง”

“แต่ว่า…”

“เจ้าหุบปากเถอะอาจิ้ง” เจียงหลีตัดบท แต่ในใจกลับขุ่นเคืองและคิดว่าแม้จะพูดไปก็ไม่มีประโยชน์ เพราะนางคิดไปแล้วว่าสิ่งที่งามที่สุดทุกคนมักเลือกให้กับพี่สาวเท่านั้นส่วนนางต้องรอภายหลังอยู่ดี

สายลมเอื่อยพัดเส้นผมนุ่มของเจียงหลีปลิวเล็กน้อยเด็กสาวได้แต่เก็บความน้อยใจไว้ลึก ๆ ใต้รอยยิ้มและถ้อยคำอ่อนหวาน

ด้านสวีเฉียวเฟิ่งกำลังส่งเสียงเชียร์การแข่งขันจิ้งหรีดของเด็กผู้ชายดังมาแต่ไกล เขากับคนสนิทกำลังสนุกกับเหล่าลูกหลานหลานผู้มีฐานะเล่นสนุก ไม่สนใจเลยว่าฝั่งสาว ๆ กำลังเลือกผ้ากันอย่างไร

ตลาดยังคงเต็มไปด้วยความคึกคักจู่ ๆ เสียงโกลาหลเบา ๆ ดังขึ้นจากปลายถนน ขณะนั้นสวีฮูหยินออกจากร้านขายผ้าแล้วนางกำลังเลือกผลไม้อยู่อดแปลกใจไม่ได้เลยเอ่ยปากถามคนขายผลไม้ที่คุ้นเคยกันดีออกไปว่าวันนี้จะมีใครผ่านถนนสายหลักเส้นนี้

“อ๋อ วันนี้ได้ยินว่าชินอ๋องจะเสด็จผ่านมาทางตลาดตะวันตกเพื่อกลับมาเยี่ยมจ้านไทเฮากับเข้าเฝ้าหย่งหมิงฮ่องเต้เจ้าค่ะ จึงมีทหารมาเปิดทางให้ขบวนเสด็จตั้งแต่ครึ่งชั่วยามก่อนแล้ว นี่ขบวนเสด็จคงใกล้จะมาถึงแล้วกระมังคนเลยฮือฮากันใหญ่”

สวีเจียงหลัวขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยฉายประกายครุ่นคิด ชินอ๋องไป๋อี้หานหรือปกติเขามักอยู่ที่เจียงหนานแคว้นบรรดาศักดิ์ไม่อย่างนั้นก็พักที่ค่ายอวี้หลินมิใช่หรือเหตุใดวันนี้จึงมาถึงเสวียนหยางได้ แต่ช่างเถิดไม่เกี่ยวกับนาง

ส่วนเจียงหลีนั้นกลับตื่นตกใจเล็กน้อย ใจเต้นแรงขึ้นมาทันที ชินอ๋องไป๋อี้หาน! หลายปีมานี้นางเคยได้ยินสาวใช้บอกว่าเขางดงามมากราวเทพเซียนแต่ก็โหดร้ายและอำมหิตจนถูกขนาดนามว่าเทพสังหารแห่งต้าหรง หากได้เห็นสักครั้งก็คงดี นางอยากรู้ยิ่งนักว่าเสด็จอากับหลานชายผู้ใดงดงามกว่ากัน? ...

“เช่นนั้นต้าหลัวเจ้ารีบไปบอกกับคนบังคับรถม้าหลีกทางให้ขบวนเสด็จขององค์ชินอ๋องกันก่อน เอ้อร์หลีเจ้าไปตามหาเสี่ยวเฟิ่งนะ เตือนเขาว่าอย่าไม่ขวางขบวนเสด็จ จะมีโทษ”

สวีฮูหยินกล่าวด้วยรอยยิ้ม เพราะในต้าหรงนี้นอกจากจักรพรรดิหย่งหมิง จ้านไทเฮา ก็มีชินอ๋องนี่แหละที่มากอำนาจและน่ากลัว แม้แต่จ้านไทเฉากับฮ่องเต้ยังเกรงใจเขาอยู่เจ็ดส่วน นางกับลูกมีหรือจะกล้าไปล่วงเกินเขา