บทนำ||วิปโยคโศกศัลย์ (จบบทนำ)

แถมออกไปแล้วนางก็หัวเราะทั้งน้ำตา เสียงหัวเราะแผ่วต่ำปนเศร้าและแค้นเคือง

“หุบปากของเจ้าเสียเจียงหลัว อย่ามาใส่ร้ายฮองเฮาของเจิ้น!”

“ใส่ร้าย?! ไป๋อี้เฉิน แต่ต้นจนจบล้วนเป็นท่านที่ใส่ร้ายป้ายสีคนไปทั่วกลับผิดเป็นถูกกลับขาวเป็นดำ ไอ้ตัวบัดซบ!” สวีเจียงหลัวกรีดร้องด่าทอออกมาด้วยความคับแค้นใจยิ่ง

“เพราะข้ารักท่านจึงยอมทำสิ่ง และเพราะวางใจเจ้าข้าจึงมีวันนี้ พวกเจ้ามันหญิงร้ายชายชั่ว!”

เผียะ!

เพียงประโยคด่าทอจบลงใบหน้างามก็สะบัดตามแรงตบของบุรุษที่สวีเจียงหลัวรักเขาสุดจิตสุดใจ นางหันกลับมาปรายตามองไป๋อี้เฉินที่ยังคงเยียบเย็นดั่งภูผาน้ำแข็งทั้งที่เขาเพิ่งจะตบหน้าสตรีเช่นนางจนลำคอแทบหัก!

“เจ้ามันต่ำช้า ไม่ใช่คน เด็กในครรภ์ของข้านี้ คือเลือดเนื้อตนเองเจ้าย่อมซาบซึ้งเกินกว่าผู้ใดไป๋อี้เฉิน!”

กล่าวแล้วนางก็ยกมือกุมที่หน้าท้องตนเองตามสัญชาตญาณของมารดาปกป้องบุตร ถึงนางจะตั้งครรภ์ได้เพียงสองเดือนเศษก็ตามแต่กลับผูกพันกับสายเลือดในอุทรตนเองอย่างยิ่งซึ่งผิดกับบิดาของเขาโดยชิ้นเชิง เพราะนอกจากไป๋อี้เฉินจะไม่รักลูกเขายังคิดสังหารไปพร้อมกับนางอีกด้วย

เขามันไม่ใช่คน!

“เป็นเพราะนางหรือ เจ้าจึงวางแผนป้ายสีข้าให้ต้องโทษประหารทั้งที่ข้าตั้งครรภ์บุตรของเจ้าอยู่เช่นนี้ ถึงไม่รักข้าแต่ในครรภ์นี้คือสายเลือดของเจ้านะอี้เฉินเหตุใดต้องทำเช่นนี้ด้วย ตำแหน่งฮองเฮา ข้าก็สละให้กับนาง หากลูกข้าเกิดมา เขาย่อมมิอาจสู้ลูกของนางได้เหตุใดกัน?!”

“เหตุใดเจ้าจึงต้องสังหารข้าให้จงได้?!”

ไป๋อี้เฉินเหลือบมองลงมา แววตาของเขาไม่กระเพื่อมสักน้อย ราวกับความรักที่เคยมีมาตลอดสามปีล้วนหลอกลวงนางจนสิ้นไม่มีความจริงใจให้กันแม้แต่เสี้ยวเดียว

“ความผิดเจ้าย่อมต้องรับโทษอย่าบิดเบือนอีกเลยเจียงหลัว ไม่ว่าจะคบชู้หรือคิดสังหารฮองเฮาโทษใดเจ้าก็สมควรตาย”

กล่าวแค่นั้นไป๋อี้เฉินก็ยกมือเป็นสัญญาณ พลันทหารสองนายก้าวเข้ามาฉุดรั้งแขนสตรีผู้ถูกกล่าวหาว่ามีตราบาปติดกายไม่พอนางยังมีข้อหาคิดลอบสังหารสวีฮองเฮา จะโทษใดสวีเจียงหลัวก็ต้องตายทั้งนั้น นางดิ้นรน สะบัดตัวจนเส้นผมกระจาย แต่แรงมิเพียงพอจะต่อต้าน

“พี่หญิง ข้าจะทำบุญให้ท่าน...อย่าได้อาฆาตเลย ชาติหน้าข้าจะยอมเป็นข้ารับใช้ตอบแทนนะ ทว่าชาตินี้ข้าขอเห็นแก่ตัว!”

เจียงหลีพึมพำถ้อยคำปลอบโยน ในขณะที่มุมปากของนางแย้มรอยยิ้มราวดอกบัวผลิบานกลางหิมะ เจียงหลัวเงยหน้าขึ้นอีกครา ดวงตาคมดุจนางพญาหงส์ฉายเพลิงอาฆาตสุดขีด

“จำคำข้าไว้...แม้ต้องกลายเป็นผี...หรือตกนรกขุมที่ลึกที่สุดข้าก็จะกลับมาลากพวกเจ้าทั้งสองลงนรกไปด้วยกันให้จงได้ ไป๋อี้เฉิน สวีเจียงหลี!”

เสียงนางสะท้อนก้อง ลมหอบใหญ่โหมโถมจนเปลวไฟคบเพลิงลู่ตามแรงลมพายุ ทหารยกนางขึ้น ทุ่มร่างเข้าไปในโลงไม้แข็งแรงแต่เรียบง่ายก่อนจะปิดฝาผนึกแน่น แต่ภาพสุดท้ายก่อนฝาโลงจะถูกกลับทำ หัวใจเจียงหลัวพลันเหน็บหนาว

“ท่านพ่อ ท่านแม่ เสี่ยวเฟิ่ง ไม่นะเจียงหลีนังคนสารเลว สังหารข้าก็แล้วไป เหตุใดต้องสังหารท่านพ่อ ท่านแม่และอาเฟิ่ง?! กรี๊ด...”

ภาพสุดท้ายคือลำคอของบิดา มารดา น้องชาย กับข้ารับใช้ของนางล้วนถูกดาบเล่มโตตัดขาดต่อหน้าตาเจียงหลัว มิคาดคิดเลยว่าสุดท้ายตนเองกับครอบครัวที่รักจะมีจุดจบเช่นนี้!

“สวรรค์คงไม่รับฟังคำขอของคนเลวเช่นข้า เช่นนั้นข้า สวีเจียงหลัวผู้นี้ขอวิงวอนต่อท่านพญายม ข้าขอโอกาสแก้แค้นพวกมันทั้งสองอีกครั้ง จะกี่หมื่นกี่แสนชาติ ข้าขอโอกาสสักครั้ง ขอให้ข้าได้หวนกลับมาแก้แค้นพวกมัน!”

เปรี้ยง!

เสียงฟ้าฟาดลงบนพื้นปฐพี หลังจากจบคำวิงวอนขอของสวีเจียงหลัว ด้านบน ทหารกำลังกลบดินลงบนหลุมศพไร้ชื่อไร้แซ่ ร่วมร้อย หนึ่งบุรุษกับหนึ่งสตรีทอดสายตามองทหารทำงานด้วยสายตาเรียบนิ่ง สตรีก็ไม่สะท้านยามเห็นศพของบิดากับมารดาและน้องชายแท้ๆ ถูกจับโยนลงหลุมกลบฝังตรงหน้า ส่วนบุรุษยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึง รู้ทั้งรู้ที่ตนเองฝังลงไปพร้อมกับสวีเจียงหลัวคือบุตรแท้ๆ ที่เขาคือบิดา

แต่ด้วยความหวาดระแวง กลัวสักวันสวีเจียงหลัวจะทรยศเขา เสี้ยมสอนให้ลูกของเขาคิดแย่งชิงบัลลังก์เช่นที่มารดาของเขาอบรมเขาจนมีวันนี้ ไป๋อี้เฉินจึงชิงลงมือก่อนนับว่าปลอดภัยยิ่ง!

สวีเจียงหลัวกรีดร้องด่าทอจนเสียงแทบแห้ง นางตะกุยฝาโลงจนเล็บฉีกขาดเข้าเนื้อ นางไม่รู้ว่าตนเองถูกฝังทั้งเป็นอยู่นานเท่าใด รู้เพียงนางทรมาน เริ่มขาดอากาศหายใจขึ้นเรื่อยๆ

“ชาตินี้ข้ารักผิดคน...ท่านแม่ขอโทษนะเจ้าก้อนแป้งน้อย ฮึก...เลือกสามีผิดยังไม่ร้ายเท่าเลือกบิดาให้ลูกผิดจริงๆ”

เสียงของนางทั้งแผ่วเบาและแหบแห้ง ด้านนอก บัดนี้นอกจากเสียงลมพายุฝนสวีเจียงหลัวก็มิอาจได้ยินเสียงใด ก่อนสติสุดท้ายจะมาถึง นางหวนนึกไปถึงบุรุษเดียวที่ดีกับนาง รักนางด้วยใจแท้จริง

ไป๋อี้หาน...

“ขอโทษ...ชาตินี้เป็นข้าที่ผิดต่อท่าน หากยังมีชาติหน้า ข้าสวีเจียงหลัวขอสัญญา ข้าจะรักท่านชดเชยที่ชาตินี้ท่านรักข้าจนลมหายใจ...สุดท้าย...”

หนึ่งร่างแต่เป็นสองชีวิตที่จบสิ้นลงไปพร้อมกัน...

จบสิ้นไปพร้อมความแค้นอันใหญ่หลวงนัก!!!