ฮวาซือเล่อที่รักเจ้านางตายไปนานแล้ว...

ฮวาซือเล่อที่รักเจ้านางตายไปนานแล้ว...

จวนสกุลฮวาที่เคยผุพังและมีหญ้าขึ้นรกร้างยามนี้กลับถูกซ่อมแซมจนดูเหมือนใหม่ ฮวาซือเล่อย่างกายเดินเข้ามาในจวนพร้อมกับหนิงอันและเสี่ยวอี้ที่ถูกส่งมาคอยคุ้มกันหากเกิดเรื่องอันตรายกับนาง

นัยน์ตาคู่สวยกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มออกมาเมื่อพบที่นี่เปลี่ยนไปจากที่นางมาครั้งแรกมานัก

หากให้พูดตามจริงนี่เป็นครั้งแรกที่นางกลับมาที่จวนสกุลฮวาหลังจากที่จวนถูกซ่อมแซมแล้ว หากไม่ใช่เพราะครั้งนี้นางใช้มารยาออดอ้อนว่าอยากมาอยู่ที่จวนก่อนแต่งเป็นหวางเฟย มีหรือว่าโจวเยว่เทียนจะปล่อยให้นางอยู่ห่างจากเขาเช่นนี้

“นายหญิงท่านกลับมาแล้ว”

พ่อบ้านเสินเป็นบุรุษร่างสูงที่อายุประมาณสี่สิบไร้ครอบครัว เขาและบรรพบุรุษรับใช้คนสกุลฮวามานานจึงรู้สึกผูกพันกับที่นี่ พวกเขารู้สึกยินดีที่ได้กลับมาที่จวนแห่งนี้ ทั้งยังดีใจที่เห็นว่านายของตนมีความสุขดีทั้งร่างกายและจิตใจ

“พ่อบ้านเสินหลายเดือนมานี้ลำบากท่านแล้ว” ฮวาซือเล่อพูดน้ำเสียงแฝงไปด้วยความรู้สึกผิดเพราะนางไม่ได้กลับมาที่จวนเลยทำให้หน้าที่ดูแลจวนทั้งหมดตกอยู่ที่ชายหนุ่ม

“ข้าไม่ลำบากเลยขอรับ บ่าวสกุลฮวาทุกคนต่างรู้สึกยินดีที่กลับมาอยู่ที่นี่”

“แต่ถึงอย่างไรข้าก็คิดวะ......”

“ซือเล่อ”

ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะพูดจบประโยคเสียงของบุรุษผู้หนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ร่างบางหันกลับไปมองทางต้นเสียงก่อนจะขมวดคิ้วเข้าหากันเมื่อพบว่าคนที่ยืนอยู่คือใคร

“หวังเพ่ยอิง?”

ไอ้เวรนี่มาทำอะไรที่จวนของข้ากัน!

นัยน์ตาคู่สวยมองบุรุษร่างสูงที่กำลังย่างกายเดินเข้ามาหานาง กลิ่นสุราที่อยู่บนร่างกายของเขาลอยโชยเข้ามากระทบจมูกจนนางต้องยกมือขึ้นมาปิด

ท่าทางของเขาไม่เหมือนคนเมา แต่จากที่มีกลิ่นสุราดูท่าเมื่อคืนคงดื่มมาเยอะสินะ

“ข้ามีเรื่องอยากคุยกับเจ้า”

“มีเรื่องอะไรก็พูดตรงนี้ได้เลย ข้าไม่สะดวกให้ท่านเข้าไปด้านใน”

น้ำเสียงเด็ดขาดและสายตาที่ดูไม่หลงเหลือเยื่อใยของหญิงสาวตรงหน้าทำให้ชายหนุ่มนิ่งชะงัก ตลอดมาอีกฝ่ายมักจะยิ้มและมองเขาด้วยสายตาเทิดทูนเสมอ

พอเป็นแบบนี้แล้ว....

“ซือเล่อข้ามาเพื่อขอโทษเจ้า ยามนี้ข้ารู้แล้วว่าตลอดมาเจ้าเสียสละและทำเพื่อข้ามามากมายเป็นข้าเองที่ผิดต่อเจ้า ข้าในยามนี้สำนึกในความผิดแล้ว”

“แล้วยังไง ต้องการให้ข้าให้อภัยในสิ่งที่ท่านทำกับข้าหรือ?”

“ข้า...”

“ท่านสำนึกผิดมาขอโทษข้าแล้วอย่างไร? ข้าจำเป็นต้องให้อภัยท่านด้วยหรือ? หวังเพ่ยอิงข้าเกือบตายเพราะท่านจำได้หรือไม่?”

“ข้ารู้ว่าตนเองผิดต่อเจ้ามากมาย แต่ซือเล่อข้าอยากขอโอกาสให้พวกเรากลับไปเป็นครอบครัวอีกครั้ง เจ้าเคยรักข้ามากจำได้หรือไม่”

“หวังเพ่ยอิงเจ้าเป็นบ้าไปแล้วหรือจึงมาร้องขอโอกาสกับข้า? แล้วหลิวหรูเหม่ยสตรีที่เจ้ารักเล่าไปอยู่ที่ใด?”

“เมื่อคืนข้าขับไล่นางออกไปจากสกุลแล้ว”

คำพูดของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวนิ่งชะงัก เพราะนางไม่คิดว่าความรักของพระเอกและนางเอกยามที่ไม่มีนางร้ายกับตัวร้ายคอยเข้าไปยุ่งวุ่นวายจะมีจุดจบเช่นนี้

“เดี๋ยวสิแล้วเด็กในท้องหลิวหรูเหม่ยเล่า ต่อให้เจ้าเป็นสามีที่ดีไม่ได้อย่างน้อยก็ควรเป็นพ่อที่ดีสิ”

“นางแท้งบุตรไปนานแล้ว”

อ่า.....สุดท้ายเด็กคนนั้นก็ไม่ได้เกิดมาอย่างเช่นในเนื้อหาในนิยายสินะ

นัยน์ตาคู่สวยมองสำรวจชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้า เขาในยามนี้ไม่เหลือคราบแม่ทัพของแคว้นเลยสักนิด หากให้พูดตามความจริงกลับเหมือนพวกอันธพาลมากกว่า

นี่อาจเป็นผลกรรมของพระเอกที่ทำไว้กับฮวาซือเล่อในอดีตก็ได้

“ซือเล่อ....กลับมาเป็นฮูหยินของข้าเถอะนะ ข้าสัญญาว่าจะไม่มีสตรีอื่นนอกจากเจ้าอีกแล้ว”

“ไม่ หวังเพ่ยอิงข้าไม่มีทางกลับไปเป็นฮูหยินเจ้า”

“ซือเล่อเจ้าลองคิดดูอีกครั้งได้หรือไม่” มือหนายื่นออกไปหมายจะจับมือของหญิงสาวมากุมไว้ แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่ออีกฝ่ายก้าวถอยหลังหนีเขา

“แม่ทัพหวังกลับไปเสียเถอะขอรับ”

เสี่ยวอี้ที่เฝ้าดูเหตุการณ์ตั้งแต่แรกรีบย่างกายเดินมาคั่นกลางระหว่างคนทั้งสอง นัยน์ตาคมมองบุรุษตรงหน้าแววตาแสนจะสมเพช

คิดจะมาแย่งสตรีกับนายของข้าหรือ เจ้าไม่คู่ควรเลยสักนิด

“ถอยไปเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า” หวังเพ่ยอิงเอ่ยออกมาเสียงเย็นเพราะจำได้ว่าอีกฝ่ายเป็นองครักษ์คนสนิทของท่านอ๋องสาม

เขาเป็นบุรุษย่อมรู้ว่าท่านอ๋องสามพึ่งใจในตัวของฮวาซือเล่อ แต่แล้วอย่างไรในเมื่อตอนนี้นางยังไม่ได้แต่งให้เขาไม่ใช่หรือ และข้าก็เชื่อว่าอย่างน้อยในใจของนางยังหลงเหลือความรักที่มีต่อข้าบ้างแม้จะเล็กน้อยก็ตาม

“ซือเล่อข้าอยากให้เจ้าไตร่ตรองให้ดีแม้ท่านอ๋องสามจะชอบเจ้าแต่เขาคงไม่มีทางแต่งสตรีหม้ายเป็นหวางเฟยให้ผู้อื่นติฉินนินทา หากต้องใช้สามีร่วมกับสตรีอื่นไม่สู้เจ้ากลับมาหาข้าเป็นฮูหยินภรรยาเพียงคนเดียวของข้าไม่ดีกว่าหรือ”

ไอ้เวรนี่มันพล่ามอะไรนักหนา

ตัวเองรู้อยู่แก่ใจว่าถึงแม้นางเป็นสตรีหม้ายแต่ก็ยังเป็นสาวพรหมจรรย์ การแต่งเป็นหวางเฟยนั่นย่อมเป็นเรื่องที่ทำได้ นี่ไม่ใช่ว่าเขาดื่มสุราจนสมองกลับไปแล้วหรือ

“หวังเพ่ยอิงเจ้ากลับไปเสียเถอะ ต่อให้ข้าไม่แต่งกับท่านอ๋องตัวข้าก็ไม่คิดกลับไปหาเจ้าอยู่ดี”

“ซือเล่อทำไม เจ้าเคยรักข้ามากไม่ใช่หรือ”

“เจ้าทำอะไรไว้กับข้าบ้างลืมไปแล้วเหรอ? ฮวาซือเล่อที่รักเจ้ามากตายไปนานแล้วที่ยังยืนอยู่ตรงนี้เป็นฮวาซือเล่อที่แสนจะเกลียดชังเจ้าจนอยากจะสังหารให้ตาย”

หญิงสาวพูดออกมาน้ำเสียงแฝงไปด้วยความเกลียดชัง นางไม่เคยลืมว่าตนเองเกือบตายเพราะบุรุษตรงหน้า แต่ที่ยังนิ่งเฉยไม่ลงมือแก้แค้นนั่นก็ไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับคนเช่นนี้อีกเท่านั้น

“ออกไปจากจวนของข้าแล้วอย่ามายุ่งกับข้าอีก”

คำพูดที่น้ำเสียงแฝงไปด้วยความเกลียดชังของหญิงสาวทำให้หวังเพ่ยอิงไม่สามารถเอ่ยสิ่งใดออกมาได้อีก ชายหนุ่มหันกายก้าวเท้าเดินตรงไปที่ประตูจวนด้วยความรู้สึกที่แตกสลาย

“ราชโองการ!”

หลี่กงกงและผู้ติดตามเดินเข้ามาในจวนสกุลฮวาพร้อมราชโองการในมือ พวกเขาเดินผ่านแม่ทัพหนุ่มไปโดยทำราวกับมองไม่เห็นอีกฝ่าย 

ฮวาซือเล่อและคนที่ยืนอยู่คุกเข่ารอรับราชโองการฮ่องเต้ของแคว้น แม้จะรู้ถึงเนื้อหาที่อยู่ด้านในอยู่แล้วก็ตาม

“ทรงมีบัญชา ฮวาซือเล่อหน้าตางดงามความสามารถโดดเด่น ช่วยรักษาท่านอ๋องเยว่เทียนจนหายจากการถูกพิษนับว่าเป็นเรื่องที่สวรรค์ลิขิตให้ทั้งสองได้พบกัน จึงพระราชทานแต่งตั้งให้เป็นพระชายาของท่านอ๋องเยว่เทียน เลือกฤกษ์มงคลสมรสทันที จบราชโองการ”

“ฮวาซือเล่อน้อมรับราชโองการ เป็นพระมหากรุณาธิคุณของฝ่าบาท”

หวังเพ่ยอิงยามนี้ยืนนิ่งชะงักอยู่ด้านหน้าประตูจวนไม่อาจขยับกายได้ ริมฝีปากหนาเม้มเข้าหากันแน่นเพราะรู้ว่ายามนี้ตนเองพ่ายแพ้แล้วจริง ๆ 

ข้าในยามนี้ไม่อาจพานางมาอยู่ข้างกายได้อีกแล้ว ข้าไม่เหลือใครแล้วจริง ๆ

หลังจากผ่านเหตุการณ์ในวันนั้นไปเพียงไม่นานก็มีราชโองการสั่งย้ายแม่ทัพหวังให้ไปประจำการที่เมืองหน้าด่านห้ามเหยียบเข้าเมืองหลวงอีกตลอดชีวิต ทำให้บ่าวรับใช้สกุลหวังทั้งหมดต้องติดตามไปด้วยอย่างเลี่ยงไม่ได้ ต่อมามีข่าวลือว่าสาเหตุที่แม่ทัพหวังถูกย้ายไปเป็นเพราะท่านอ๋องสามบุกเข้าห้องบรรทมฝ่าบาทกลางดึกเพื่อขอราชโองการ