คืนเข้าหอของนางร้าย Nc [END]

คืนเข้าหอของนางร้าย Nc [END]

ช่วงสายของวันบรรยากาศของตลาดภายในเมืองหลวงดูคึกคัก ผู้คนส่วนหนึ่งเดินออกมาจับจ่ายซื้อของตามปกติ ส่วนอีกกลุ่มหนึ่งมาเพื่อจับกลุ่มนินทาเหล่าขุนนาง

และแน่นอนว่าข่าวเด็ดในวันนี้ย่อมหนีไม่พ้นข่าวของฮวาซือเล่อและท่านอ๋องสาม

“สตรีหม้ายเช่นนางแต่งเป็นหวางเฟยได้หรือ”

“นั่นสิ นางเคยเป็นภรรยาของท่านแม่ทัพหวังแล้วให้เป็นหวางเฟยจะเหมาะสมหรือ”

“แบบนี้ไม่เท่ากับว่าท่านอ๋องสามได้ของเหลือจากจวนแม่ทัพหรือ”

ชาวบ้านเริ่มออกความเห็นถึงการแต่งงานในครั้งนี้ ทั้งยังเริ่มกล่าวถึงฮวาซือเล่อในทางที่ไม่ดีกล่าวหาว่านางหวังขึ้นที่สูงโดยไม่รู้จักสถานะตนเอง

ปัก! โคร้ม!

บทสนทนาของชาวบ้านหยุดลงฉับพลันหลังจากร่างของชายผู้หนึ่งถูกโยนลงกลางโต๊ะ ไม่นานองครักษ์ของตำหนักท่านอ๋องสามก็ปรากฏตัวขึ้น

“ขออภัยพวกท่านด้วยพอดีหัวขโมยที่พวกข้าจับมาเกิดขัดขืนพวกข้าจึงต้องลงมือให้เขาสำนึกสักหน่อย ว่าแต่เมื่อครู่ข้าได้ยินว่าพวกท่านพูดถึงแม่นางฮวาหรือขอรับ”

ชาวบ้านที่จับกลุ่มนินทาเมื่อครู่ยามนี้ใบหน้าซีดเผือด เพราะแม้ใบหน้าของอีกฝ่ายจะยิ้มแต่รอบกายของเหล่าองครักษ์กลับอบอวลไปด้วยจิตสังหาร

“พะ...พวกข้ากำลังพูดว่าแม่นางฮวางดงามเหมาะสมกับท่านอ๋องยิ่งนัก”

“เป็นเช่นนั้นเอง พวกข้าก็นึกกังวลว่ามีพวกไม่กลัวตายกล้าวิจารณ์แม่นางฮวาเสียอีก”

“หะ..หากเกิดมีคนว่าร้ายนางจะเกิดอะไรขึ้นหรือ”

“ท่านอ๋องมีรับสั่งมาว่า หากผู้ใดกล้าว่าร้ายแม่นางฮวาให้ระวังตัวไว้เพราะวันต่อมาปากของเขาอาจจะฉีกถึงหูโดยไม่ทราบสาเหตุก็ได้”

องครักษ์หนุ่มเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มแต่กลับทำให้ผู้คนที่ได้ฟังเสียวสันหลังวาบ พวกเขามองเหล่าองครักษ์พาหัวขโมยเดินจากไปด้วยใบหน้าซีดเผือด หลังจากวันนั้นก็ไม่มีชาวบ้านคนใดกล้าเอ่ยวิจารณ์ฮวาซือเล่อในทางที่ไม่ดีอีกเลย

เหล่าขุนนางที่ทราบข่าวก็ไม่ได้อยู่เฉยพวกเขาเริ่มออกมาคัดค้านทั้งยังพูดเรื่องผิดจารีตประเพณี แต่เพียงไม่นานคำร้องเรียนก็เงียบหายไป ภายหลังมีคนออกมาพูดว่าสาเหตุมาจากท่านอ๋องสามเดินทางไปพบเหล่าขุนนางที่ออกมาคัดค้านถึงจวนด้วยตัวเอง

เวลาล่วงเลยผ่านไปเกือบครึ่งเดือนการแต่งนางของท่านอ๋องสามกับหญิงหม้ายสกุลฮวาก็ถูกกำหนดวันขึ้น ก่อนจะถึงพิธีแต่งงานทางวังหลวงได้ส่งหญิงชราที่เป็นนางกำนัลอาวุโสมาตรวจสอบร่างกายของหญิงสาว แน่นอนว่าผลที่ออกมาคือนางผ่านคุณสมบัติการเป็นหวางเฟย

แน่นอนว่าชาวบ้านที่รู้ว่าฮวาซือเล่อยังเป็นสตรีพรหมจรรย์อยู่ก็เลิกคิดกับหญิงสาวในทางไม่ดี พวกเขากลับพูดถึงแม่ทัพหวังว่าเป็นบุรุษโง่เขลามีโฉมงามอยู่ตรงหน้าแต่กลับปล่อยให้หลุดมือเสียได้

“พวกเจ้าดูขบวนสินสอดสิ นี่มันมีกี่หีบกัน”

ชาวบ้านต่างพากันมายืนมุงดูขบวนสินสอดของท่านอ๋องที่ยาวจนไม่เห็นท้ายขบวน แน่นอนว่าในวันแต่งงานขบวนสินเดิมของเจ้าสาวก็เยอะไม่แพ้กับสินสอดของเจ้าบ่าวเช่นเดียวกัน

พิธีการแต่งงานถูกจัดขึ้นอย่างราบรื่น แขกในงานต่างร่วมแสดงความยินดีกับทั้งสองทั้งยังอวยพรให้มีบุตรในเร็ววัน ภายในห้องบรรทมของท่านอ๋องยามนี้ถูกประดับไปด้วยผ้าสีแดงมงคล โฉมงามในอาภรณ์สีแดงนั่งอยู่บนเตียงเฝ้ารอให้สามีมาเปิดผ้าคลุมหน้า

“ซือซือ”

โจวเยว่เทียนเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับเอ่ยเรียกชื่อภรรยาเสียงหวาน ร่างสูงย่างกายเดินตรงเข้าไปหาหญิงสาวด้วยรอยยิ้มก่อนจะหยิบไม้คันชั่งเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวเผยให้เห็นใบหน้าของโฉมงาม

“วันนี้ซือซือของข้างดงามยิ่งนัก”

“ท่านอ๋อง...”

“ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าให้เรียกท่านพี่หรือไม่ก็พี่เยว่ มีสามีภรรยาที่ไหนบ้างพูดจาเหินห่างเช่นนี้บ้าง ไหนเจ้าลองเรียกให้ข้าชื่นใจสักหน่อยเถอะ”

“พี่เยว่..”

“ไพเราะยิ่งนัก ซือซือของข้า..”

ชายหนุ่มจับมือของหญิงสาวขึ้นมาพรมจูบสายตาที่มองอีกฝ่ายนั้นแสนจะรักใคร่และหวงแหน ทั้งสองพูดคุยกันครู่หนึ่งก่อนจะดื่มสุรามงคลตามประเพณี

“ซือซือให้ข้าอุ้มเจ้าไปที่เตียงดีหรือไม่”

เมื่อหญิงสาวพยักหน้าอนุญาต โจวเยว่เทียนก็อุ้มร่างบางขึ้นแนบอกย่างกายตรงไปก่อนจะวางหญิงสาวลงบนเตียงอย่างทะนุถนอม

เพียงไม่นานเรือนร่างสะโอดสะองแสนเย้ายวนตาของฮวาซือเล่อพลันปรากฏขึ้นหลังมือหนาปลดสายคาดเอวออก พร้อมทั้งค่อย ๆ ถอดอาภรณ์สีชาดอย่างนุ่มนวลราวกับไม่ต้องการให้ผิวกายขาวดุจหิมะเกิดรอยช้ำ

โจวเยว่เทียนลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงลำคอแห้งผาก เมื่อนัยน์ตาคู่คมปรายมองยังใบหน้างามล้ำที่ยามนี้แดงก่ำอย่างเขินอาย ไหนจะเม็ดบัวสีหวานชูชันบนสองเต้าอวบอิ่มกระเพื่อมไหวตามแรงหายใจของฮวาซือเล่อ ยิ่งเขาไล่สายตาต่ำลงยิ่งคล้ายถูกมนต์สะกดล่อลวงให้หลงใหลในตัวหญิงสาว

เร็วกว่าความคิดโจวเยว่เทียนดันร่างบางนอนลงพลางรั้งขาขาวทั้งสองพาดบนลาดไหล่ ก่อนเขาจะแทรกตัวเข้าไประหว่างขาของหญิงสาว โน้มใบหน้าหล่อเหลาสูดดมความหอมหวานจากกลีบดอกไม้ฉ่ำเยิ้ม

หลังสิ้นเสียงทุ้มที่เปี่ยมล้นไปด้วยความปรารถนา โจวเยว่เทียนปาดลิ้นร้อนบนร่องรักคับแคบจวนได้ยินเสียงเฉอะแฉะลามกผสานกับเสียงครางหวานจากฮวาซือเล่อ ไม่รอช้าเขาแหวกกลีบอวบอูมออกพลางดูดซดของเหลวสีใสอย่างตะกละตะกลามราวกับน้ำหวานจากดอกไม้หายาก กดปลายจมูกบดขยี้เม็ดเสียวแข็งเป็นไตจนฮวาซือเล่อดิ้นพล่านด้วยความเสียวซ่าน

เสียงครางหวานล้ำของฮวาซือเล่อคล้ายกับน้ำมันที่ราดบนกองไฟอย่างโจวเยว่เทียน ยิ่งได้ยินยิ่งเพิ่มความกำหนัดให้ชายหนุ่ม เขาค่อย ๆ แยงเรียวลิ้นชำแรกในโพรงอ่อนนุ่มขณะเดียวกันพลันส่งฝ่ามือร้อนทั้งสองเคล้นคลึงหน้าอกอวบอิ่มพลางใช้ปลายนิ้วสะกิดจุกสีหวานถี่ ๆ

โจวเยว่เทียนกระเดือกกลืนของเหลวสีใสลงลำคอ พลางกระแทกเบ็ดเรียวลิ้นหมุนวนหาจุดกระสันภายในร่องรักคับแคบ ก่อนเขาจะโดนตอดขมิบถี่ ๆ จวนต้องนิ่วหน้า

หลังจากที่เล้าโลมอยู่ครู่ใหญ่ชายหนุ่มพลันดึงร่างบางมานั่งคร่อมตักของตน พลางป้อนจูบแสนหวานเบี่ยงความสนใจนางขณะที่คอย ๆ สอดท่อนลึงค์อวบแข็งขืนเข้าหาความชื้นแฉะ

ฮวาซือเล่อสะดุ้งตัวเล็กน้อยนางเผลอขบกัดริมฝีปากล่างของโจวเยว่เทียนอย่างแรงจนเลือดซิบ ครั้นรู้สึกเจ็บปวดที่ถูกแทรกเข้ามาในร่าง

“อืออ...พี่เยว่ข้า...”

แทนที่จะโกรธเคืองโจวเยว่เทียนกลับลูบแผ่นหลังเล็กแผ่วเบาคล้ายปลอบประโลมในความเจ็บปวดของฮวาซือเล่อ ก่อนจะหยุดการสอดใส่เพื่อรอให้หญิงสาวปรับตัวเสียก่อน แถมยังก้มลงดูดเม็ดบัวแดงก่ำจวนแก้มตอบหวังให้ความกระสันทลายความเจ็บปวดลง

“ข้าสัญญาว่าจะถนอมเจ้าซือซือของข้า”

เมื่อเห็นว่าฮวาซือเล่อปรับตัวได้แล้วชายหนุ่มจึงค่อย ๆ ขยับสะโพกสอบสวนขึ้นในจังหวะเนิบ ๆ พลางพรมจุมพิตตามเนินอกอวบก่อนจะเม้มหนัก ๆ ทิ้งรอยสีกุหลาบเอาไว้ราวกับแสดงความเป็นเจ้าของ

ความเจ็บปวดในตอนแรกยามนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่าน ฮวาซือเล่อเริ่มขย่มกายลงบนท่อนลึงค์อวบของโจวเยว่เทียนอย่างไร้ความเขินอายหลังโดนความปรารถนากลืนกินจนสิ้น พลางคล้องเรียวแขนทั้งสองรอบลำคอหนากระดกบั้นท้ายอิ่มรับแรงสวนกระแทก

“อ่าส์...ท่านพี่เยว่”

“ซือซือของข้าเจ้าเก่งมาก...เด็กดี...อ่าส์”

โจวเยว่เทียนปรายตามองดวงหน้าเกลี้ยงเกลาที่ยามนี้เหยเกเพราะตัวเขาเองแววรักใคร่ ยิ่งรักมากก็ยิ่งโหมกระหน่ำซอยท่อนลึงค์เข้าออกกลีบดอกไม้แดงก่ำถี่ยิบ จวนได้ยินเสียงน้ำกระฉอกอยู่ด้านในอย่างลามก ก่อนจะดูดดึงสองเต้าอวบที่สั่นกระเพื่อมตามแรงสวนกระแทกจนเปียกชุ่มน้ำลาย

น้ำหยดเล็กจากหยาดอารมณ์ที่พุ่งสูงของฮวาซือเล่อชวนให้ใจโจวเยว่เทียนว้าวุ่นไม่น้อย ความยั่วยวนที่ไม่ตั้งใจของนางทำเอาแก่นกายชายหนุ่มขยายขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจจวนคับแน่นโพรงนุ่ม ทำให้หญิงสาวเผลอกดปลายเล็บจิกลงบนแผ่นหลังกว้างระบายความเสียวซาน

ภาพในหัวของหญิงสาวล้วนขาวโล่งนางโดนตัณหาย้อมสมองจวนไม่หลงเหลือความยับยั้งชั่งใจอีกต่อไป เลยขย่มเอวบางลงบนท่อนลึงค์อวบหนัก ๆ สวนกับแรงกระแทกกระทั้นจากชายหนุ่มใต้ร่าง นางกรีดร้องออกมาด้วยความกระสันที่ได้รับจนมากเกินไปราวกับกำลังจะสติหลุดลอย

เมื่อใกล้ถึงจุดสุดยอดโจวเยว่เทียนไม่รอช้า เขาผลิกฮวาซือเล่อคลานเข่าทั้งเอ็นร้อนยังสอดใส่ในโพรงชื้นแฉะ พลางกระชับเอวบางแน่นด้วยสองมือจวนขึ้นรอยแดงเถือก ก่อนเขาจะโหมกายกระแทกกระทั้นอย่างรุนแรงจนหญิงสาวดิ้นพล่านเมื่อสัมผัสได้ถึงปลายหัวเห็ดแดงก่ำชนกับปากมดลูกทำเอาเสียวแปล๊บขึ้นมา

ในจังหวะสุดท้ายโจวเยว่เทียนโน้มกายไปทาบทับแผ่นหลังบางที่สั่นระริก พลางจับปลายคางมนเอี้ยวมารับจูบแสนเร่าร้อนจากตน พร้อมกระหน่ำซอยท่อนลึงค์แข็งขืนเข้าออกถี่รั่วจนได้ยินเสียงพวงเนื้อแฝดฟาดลงหน้าขาขาวดังลั่น เช่นเดียวกับน้ำสีใสกระเซ็นเปรอะเปื้อนตามเตียงกว้าง

น้ำเสียงทุ้มครางต่ำเมื่อของเหลวสีขุ่นอันอุ่นร้อนพุ่งจากปลายหัวเห็ดบานแดงก่ำเข้าสู่ร่องรักบวมช้ำที่ถูกเคียวกรำอย่างหนักหน่วง โจวเยว่เทียนขยับเอวเนิบ ๆ ขณะรอให้ความต้องการปลดปล่อยจนหมด ก่อนจะค่อย ๆ ถอนกายพร้อมกับน้ำรักของทั้งสองที่ผสมกันจวนล้นทะลักออกมา หยดลงบนเตียงชุ่มแฉะจากการร่วมรักอย่างเร่าร้อน

“ซือซือข้ามีความสุขยิ่งนัก เจ้าก็มีความสุขเหมือนกันกับข้าใช่หรือไม่” ชายหนุ่มโน้มตัวลงไปพรมจูบตามกรอบหน้าสวย สายตาที่มองหญิงสาวนั้นแฝงไปด้วยความรัก

“เพคะ หม่อมฉันก็มีความสุข” ฮวาซือเล่อเอ่ยตอบสามีด้วยรอยยิ้มสายตาที่มองชายหนุ่มนั้นแสดงถึงความรู้สึกรักเช่นเดียวกัน

เพียงเวลาไม่นานบทรักแสนเร่าร้อนของบ่าวสาวก็ได้เริ่มขึ้นอีกครั้ง ภายในห้องบรรทมยามนี้มีเพียงเสียงเนื้อกระทบกันและเสียงครางที่บ่งบอกถึงความสุขสมของคนทั้งสอง บ่าวที่ยืนเฝ้าประตูสบตากันคู่หนึ่งพลางคิดในใจว่าอีกไม่นานหวางเฟยคงมีข่าวดีให้ท่านอ๋องเป็นแน่

เวลาล่วงเลยผ่านไปเกือบครึ่งปีภายในตำหนักหมิงเย่ก็มีข่าวมงคลเกิดขึ้น หวางเฟยผู้เป็นนายหญิงของตำหนักตั้งครรภ์ ข้ารับใช้ในตำหนักต่างโห่ร้องด้วยความยินดีที่พวกเขาจะมีท่านอ๋องตัวเล็กให้เลี้ยงดู

และแน่นอนว่าโจวเยว่เทียนที่เป็นพ่อนั้นดีใจจนหลั่งน้ำตาออกมา เขาโอบกอดภรรยาพร้อมกับเอ่ยขอบคุณที่อีกฝ่ายมอบเจ้าก้อนแป้งน้อยให้เขา ทั้งยังสัญญาว่าตนเองจะเป็นพ่อที่ดีให้ได้

“ซือซือข้าอุ้มเจ้าดีหรือไม่”

นี่นับเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ที่โจวเยว่เทียนพูดเช่นนี้ออกมา วันนี้ฮวาซือเล่อตั้งใจออกมาเดินเที่ยวเล่นที่ตลาดแต่ใครจะคิดว่าพอสามีนางรู้ก็รีบตามออกมาด้วยทันที

ดูแลนางกับลูกก็ดีอยู่หรอกแต่นี่มันออกจะเกินไปสักหน่อยหรือไม่...

“หม่อมฉันเดินได้เพคะ”

“แต่ว่าข้ากลัวว่าเจ้าจะสะดุดล้ม...”

“เช่นนั้นพวกเราจับมือกันดีหรือไม่เพคะ”

เมื่อเห็นว่าไม่มีวิธีอื่นแล้วโจวเยว่เทียนก็กุมมือบางไว้แน่น เขายังแสดงท่าทีกังวลแต่ก็ยินยอมตามใจภรรยาเพราะอยากเห็นรอยยิ้มมีความสุขของนาง

“นั่นมัน...หลิวหรูเหม่ยไม่ใช่หรือทำไมถึง....”

หญิงสาวหยุดชะงักฝีเท้าที่หน้าหอนางโลมเลื่องชื่อของเมืองหลวง นัยน์ตาคู่สวยมองหญิงสาวที่มีใบหน้าคุ้นตาสวมใส่อาภรณ์น้อยชิ้นกำลังโบกผ้าเรียกเหล่าบุรุษเข้าไปด้านใน

เหตุใดหลิวหรูเหม่ยถึงมาอยู่ที่นี่?

“นางติดพนันพอถูกหวังเพ่ยอิงขับไล่ออกจากจวนนางก็ไม่มีเงินใช้หนี้ สุดท้ายเลยถูกพวกคนในบ่อนนำมาขายที่หอนางโลม”

นี่คือจุดจบของนางเอกอย่างหลิวหรูเหม่ยหรือ....

ยังไม่ทันที่ฮวาซือเล่อจะได้พูดอะไรออกมา ร่างบางก็ถูกโจวเยว่เทียนลากออกมาจากด้านหน้าหอนางโลมเสียก่อน หญิงสาวเงยหน้ามองเขาราวกับต้องการถามถึงสาเหตุที่เขาทำเช่นนี้

“ที่นั่นมันไม่เหมาะกับเจ้าหรอกทางที่ดีอย่าไปแถวนั้นอีกจะดีกว่า”

“แต่หลิวหรูเหม่ยนาง...”

“นางเลือกที่จะเป็นเช่นนั้นเอง ต่อให้เจ้าเมตตาไถ่ตัวนางออกมาไม่นานนางก็จะเข้าบ่อนและถูกขายให้หอนางโลมอีก ซือซือความใจดีของเจ้าควรมอบให้กับคนที่เหมาะสม”

“หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะ”

มือบางลูบที่หน้าของตนเองอย่างแผ่วก่อนจะนึกถึงเรื่องราวในนิยาย ในตอนจบของนิยายพระเอกและนางเอกได้ครองคู่อยู่ด้วยกันหลังจากที่นางและสามีตาย แต่พอตอนนี้ทุกคนต่างใช้ชีวิตในแบบที่ตนเองต้องการเลยจบไม่สวยสินะ

พระเอกอย่างหวังเพ่ยอิงถูกส่งไปอยู่เมืองหน้าด่านที่แสนอันตรายมีศัตรูจ้องจะสังหารในทุกวัน

นางเอกอย่างหลิวหรูเหม่ยก็ติดพนันจนเสียคนต้องถูกขายมาเป็นนางโลมเพื่อใช้หนี้

ไม่แน่ว่านี่อาจจะเป็นผลกรรมที่พวกเขาทำให้ฮวาซือเล่อเจ็บช้ำจนป่วยตายในอดีตก็ได้ หากเป็นเช่นนั้นข้าก็จะไม่นึกสงสารพวกเขาเลยสักนิด

“ซือซือ ไปกินบะหมี่ร้านที่เจ้าชอบดีหรือไม่”

“เพคะ”

หญิงสาวเลือกที่จะสลัดความคิดไร้สาระของตนเองทิ้งไปเพราะชีวิตของนางในตอนนี้มีความสุขดีอยู่แล้ว ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มออกมาก่อนจะกุมมือสามีเดินไปท่ามกลางผู้คนที่เดินผ่านไปมา

“ท่านพี่เยว่ข้ารักท่านนะเพคะ”

“ข้าเองก็รักเจ้าเหมือนกันซือซือของข้า”

                                                                                    จบบริบูรณ์