บทที่ 6

เสิ่นเยว่หลิงในความทรงจำยิ้มอย่างเขินอาย นางยกมือสัมผัสเนื้อผ้าเบา ๆ ก่อนพับเก็บอย่างทะนุถนอม

แม้เซียวเฉิงเยี่ยจะไม่ใช่บุรุษที่แสดงความรักหวานซึ้ง แต่ตลอดหลายปีของการหมั้นหมาย เขาไม่เคยทำให้นางรู้สึกว่าตนเป็นภาระ

อย่างน้อย… นางก็เคยเชื่อเช่นนั้น

เอมี่ซึ่งกำลังรับชมความทรงจำของเจ้าของร่างได้แต่ถอนหายใจ

หญิงสาวคนเดิมไร้เดียงสาเกินไป

การหมั้นหมายในราชวงศ์ไม่ใช่เรื่องของหัวใจ หากเป็นเรื่องของอำนาจและผลประโยชน์ เมื่อใดที่ตระกูลเสิ่นหมดคุณค่า ความสัมพันธ์นี้ก็ย่อมสิ้นสุดลง

ภาพในหัวเปลี่ยนไปอีกครั้ง

เสียงฆ้องดังสนั่นหน้าจวน

“ราชโองการถึง!”

บ่าวไพร่ทั้งจวนรีบคุกเข่าลง เสนาบดีเสิ่นรีบเดินออกมาต้อนรับด้วยสีหน้าสงบนิ่ง แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความกังวล

ขันทีหลวงคลี่ม้วนผ้าไหมสีทองออก ก่อนอ่านราชโองการด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“เสนาบดีเสิ่นลักลอบติดต่อแม่ทัพชายแดน สมคบคิดก่อการกบฏ มีหลักฐานชัดเจน จึงให้จับกุมทั้งตระกูล ริบทรัพย์สิน และรอการสอบสวน”

ทันทีที่คำว่า “ก่อการกบฏ” ดังขึ้น คนทั้งจวนราวกับถูกฟ้าผ่า ฮูหยินร้องไห้โฮ บ่าวหลายคนรีบหนี ทหารหลวงกรูกันเข้ามาค้นทุกเรือนอย่างไม่ไว้หน้า เสิ่นเยว่หลิงยืนตัวแข็งอยู่กลางลาน นางมองบิดาที่ถูกสวมโซ่ตรวนด้วยสายตาสั่นไหว

“พ่อ…”

เสนาบดีเสิ่นหันมายิ้มให้นางทั้งที่มือถูกพันธนาการ

“อย่ากลัว เยว่หลิง พ่อไม่ได้ทำ”

นั่นคือประโยคสุดท้ายก่อนเขาจะถูกพาตัวออกจากจวน ภาพตัดมาที่เรือนด้านใน ฮูหยินแม่เลี้ยงกำลังเดินวนด้วยสีหน้าร้อนรน ข้างกายนางคือบุตรสาวคนโต เสิ่นเยี่ยนหรู ผู้ซึ่งงดงามไม่แพ้เยว่หลิง แต่ทะเยอทะยานยิ่งกว่า

“ท่านแม่ ทำอย่างไรดีเพคะ”

เยี่ยนหรูถามทั้งน้ำตา ฮูหยินกลับไม่ได้ร้องไห้เหมือนก่อนหน้านี้ ดวงตาของนางเต็มไปด้วยการคำนวณ

“ต้องรีบตัดตัวเองออกจากคดี”

“แต่พวกเราเป็นคนตระกูลเสิ่น”

“หากเสิ่นเยว่หลิงยังแต่งกับองค์ชายรองได้ ตระกูลเรายังมีหวัง”

ประโยคนั้นทำให้เอมี่ในปัจจุบันขมวดคิ้ว ฮูหยินไม่ได้เป็นห่วงสามีเลย นางเป็นห่วงเพียงตำแหน่งพระ ชายาของบุตรสาว ไม่นานนัก สาวใช้คนหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา

“ฮูหยินเจ้าคะ! มีคนจากตำหนักองค์ชายรองมา!”

หัวใจของเสิ่นเยว่หลิงในอดีตเต้นแรงทันที นางคิดว่าเซียวเฉิงเยี่ยต้องมาช่วย เขาเป็นองค์ชาย เป็นพระโอรสของฮ่องเต้ เพียงเอ่ยคำเดียวก็น่าจะช่วยชะลอคดีได้ แต่เมื่อเปิดประตูออกไป สิ่งที่เห็นกลับไม่ใช่เจ้าของร่างสูงสง่า มีเพียงขันทีผู้ถือม้วนผ้าไหมสีแดง ขันทีค้อมศีรษะเล็กน้อย

“คุณหนูเสิ่น”

เยว่หลิงยิ้มอย่างมีความหวัง “องค์ชายทรงมีรับสั่งหรือ”

ขันทีหลบสายตา

“องค์ชายรองทรงเห็นว่าคดีของตระกูลเสิ่นยังไม่สิ้นสุด เพื่อไม่ให้กระทบต่อราชวงศ์ จึงมีพระประสงค์…”

เขาหยุดครู่หนึ่งก่อนพูดต่อ “ขอยกเลิกการหมั้นหมาย”

โลกทั้งใบของเสิ่นเยว่หลิงหยุดหมุน นางรับม้วนผ้าไหมมาด้วยมือสั่น ก่อนคลี่ออก ทุกตัวอักษรเขียนด้วยลายมือของเซียวเฉิงเยี่ย ไม่มีคำว่ารัก ไม่มีคำว่าขอโทษ มีเพียงประโยคสั้น ๆ

“ตั้งแต่วันนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างองค์ชายรองกับคุณหนูเสิ่นสิ้นสุดลง ขอให้ต่างฝ่ายต่างเดินคนละทาง”

เยว่หลิงยืนมองกระดาษอยู่นาน นางไม่ร้องไห้ ไม่โวยวาย เพียงถามขันทีเบา ๆ

“พระองค์… ไม่คิดจะพบข้าสักครั้งหรือ”

ขันทีเม้มปากแน่น ก่อนตอบด้วยความลำบากใจ “องค์ชายรับสั่งว่า ไม่จำเป็น”

เพียงสี่คำ หัวใจของหญิงสาวคนหนึ่งก็แตกสลายอย่างสมบูรณ์ ภาพในความทรงจำพร่าเลือนไปด้วยหยดน้ำตา เอมี่รู้สึกถึงความเจ็บปวดนั้นราวกับเป็นของตนเอง มันไม่ใช่เพราะเสิ่นเยว่หลิงรักเซียวเฉิงเยี่ยมากมาย แต่เพราะนางเพิ่งรู้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา ความสัมพันธ์นี้ไม่เคยมีค่าพอให้เขาเสี่ยงแม้แต่นิดเดียว

ภาพถัดมาทำให้เยว่หลิงในปัจจุบันกำหมัดแน่น กลางดึกของวันเดียวกัน เสนาบดีเสิ่นถูกนำตัวออกจากเมืองหลวง ส่วนคนในจวนถูกแยกกันสอบสวน หัวหน้าพ่อบ้านรีบพาเสิ่นเยว่หลิงออกทางประตูหลัง

“คุณหนู รีบไป!”

“แล้วพ่อเล่า”

“ท่านเสนาบดีสั่งไว้ ต่อให้ตัวเองตาย ก็ต้องส่งคุณหนูออกจากเมืองให้ได้”

เยว่หลิงถูกผลักขึ้นรถม้า คนขับม้าฟาดแส้เต็มแรง รถม้าวิ่งฝ่าความมืดออกจากเมืองหลวง ในรถมีเพียงเยว่หลิง สาวใช้สองคน และองครักษ์สามนาย

“เราจะไปไหน”

“หัวเมืองทางใต้เจ้าค่ะ ท่านเสนาบดีมีสหายเก่าอยู่ที่นั่น”

รถม้าวิ่งตลอดทั้งคืน ทุกคนคิดว่าหลุดพ้นแล้ว จนกระทั่งรุ่งสาง องครักษ์คนหนึ่งชะโงกหน้าเข้ามาในรถ สีหน้าซีดเผือด

“คุณหนู มีคนตามมา!”