บทที่ 7

เยว่หลิงรีบเปิดม่าน บนถนนภูเขาเบื้องหลังมีม้าศึกสีดำหกเจ็ดตัวกำลังควบเต็มฝีเท้า ชายชุดดำทุกคนปิดหน้า ไม่มีธง ไม่มีตราประจำกองทัพ แต่การเคลื่อนไหวพร้อมเพรียงราวกับผ่านการฝึกมาอย่างดี

“เร่งความเร็ว!”

คนขับตะโกน ม้าสองตัวพุ่งไปข้างหน้าสุดกำลัง ลูกธนูดอกแรกพุ่งเฉียดหน้าต่างรถม้าไปปักต้นไม้ สาวใช้กรีดร้อง องครักษ์สองคนกระโดดลงจากรถเพื่อต้านศัตรู เสียงดาบปะทะกันดังสนั่น รถม้าไม่หยุด เยว่หลิงในอดีตกอดหีบไม้ใบเล็กแน่น มันคือหีบที่บิดายัดใส่มือก่อนถูกจับ

“เก็บไว้ให้ดี อย่าเปิดจนกว่าจะถึงที่ปลอดภัย”

นางยังไม่ทันได้ถามว่าข้างในคืออะไร ลูกธนูอีกดอกก็พุ่งทะลุหลังคารถ คนขับร้องลั่น แส้หลุดจากมือ ม้าตื่นตกใจและวิ่งออกนอกเส้นทาง รถม้ากระแทกหินก้อนใหญ่ ล้อด้านซ้ายแตกออกทันที ทุกอย่างหลังจากนั้นเกิดขึ้นรวดเร็วเกินไป รถพลิก ร่างทุกคนกระเด็น ไม้แตกกระจาย เสียงกรีดร้องดังปนกับเสียงเหล็กหัก จากนั้น… ความมืด เยว่หลิงในปัจจุบันลืมตาขึ้นช้า ๆ หัวใจเต้นแรงไม่ต่างจากเพิ่งผ่านเหตุการณ์นั้นด้วยตนเอง

“ไม่ใช่อุบัติเหตุ”

นางพึมพำ หากมีเพียงรถม้าตกเขา นางอาจเชื่อว่าเป็นโชคร้าย แต่เมื่อรวมทุกอย่างเข้าด้วยกัน มันกลับเต็มไปด้วยพิรุธ ราชโองการออกในวันที่ฮ่องเต้ประชวร องค์ชายรองรีบถอนหมั้นภายในวันเดียว บิดาถูกจับโดยไม่มีโอกาสแก้ต่าง และทันทีที่นางออกจากเมือง ก็มีคนติดตามเพื่อฆ่าปิดปาก เอมี่นั่งนิ่ง ใช้เหตุผลแบบที่เคยทำงานสืบสวนสารพิษและเหตุการณ์ในสนามรบ

“ถ้าเป้าหมายคือกำจัดตระกูลเสิ่น การปล่อยให้ลูกสาวคนเล็กรอดย่อมเป็นความเสี่ยง”

นางก้มมองรอยล้อรถที่ยังหลงเหลืออยู่บนพื้นดิน รอยแตกของล้อด้านซ้ายผิดปกติ มันไม่ได้แตกเพราะกระแทกหินเพียงอย่างเดียว ตรงแกนล้อมีรอยบิ่นคล้ายถูกทำให้เสียหายมาก่อน เยว่หลิงลุกเดินกลับไปยังซากรถม้าอีกครั้ง แม้ข้อเท้าจะเจ็บจนแทบทรุด

นางคุกเข่าลง ตรวจดูแกนไม้และหมุดเหล็กทีละชิ้น ในที่สุดปลายนิ้วก็สัมผัสรอยตัดเล็ก ๆ บนสลักล้อ มันไม่ใช่รอยแตกจากแรงกระแทก แต่มันคือรอยเลื่อย คนที่ทำไม่ได้ต้องการให้ล้อหลุดตั้งแต่ต้น เขาเพียงรอให้รถวิ่งบนทางลาดชัน แล้วปล่อยให้แรงสั่นสะเทือนจัดการทุกอย่างแทน

เยว่หลิงหลับตาลงช้า ๆ ภาพของฮูหยินแม่เลี้ยง เสิ่นเยี่ยนหรู องค์ชายรอง และราชโองการปลอมผุดขึ้นมาเรียงต่อกัน ทั้งหมดอาจเป็นเพียงส่วนหนึ่งของแผนเดียวกัน นางกำหมุดเหล็กที่มีรอยเลื่อยแน่น ดวงตาที่เคยอ่อนแอของเสิ่นเยว่หลิงค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเย็นชาราวกับใบมีด

“คนที่ทำให้รถม้าตก…”

นางเงยหน้ามองเส้นทางบนหน้าผาที่อยู่สูงขึ้นไป

“ต้องการให้ข้าตายตั้งแต่แรก”

เสียงลมพัดแรงขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ เสิ่นเยว่หลิงไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวเหมือนเจ้าของร่างเดิมอีกแล้ว เพราะคนที่ลุกขึ้นมาจากซากรถม้าในวันนี้ ไม่ใช่คุณหนูผู้ไร้ปากเสียง หากคือเอมี่ หยาง หญิงสาวที่ไม่มีวันยอมให้ใครขโมยชีวิตของตนได้อีกครั้ง

ซูกุ้ยเฟย

เสิ่นเยว่หลิงกำหมุดเหล็กจากล้อรถม้าไว้ในมือ ก่อนเก็บมันเข้าไปในถุงผ้าเล็กที่พบจากซากสัมภาระ นางยังไม่รู้ว่าใครเป็นผู้ทำลายสลักล้อ และไม่รู้ว่าคนที่ไล่ล่านางได้รับคำสั่งจากใคร แต่สิ่งหนึ่งที่แน่ชัดคือมีคนต้องการให้คุณหนูเสิ่นเยว่หลิงตายอยู่ก้นเหวแห่งนี้

ดังนั้นนางต้องออกไปจากที่นี่ก่อนที่คนเหล่านั้นจะย้อนกลับมา

เยว่หลิงใช้มีดสั้นตัดกิ่งไม้ตรงขนาดเหมาะมือมาทำเป็นไม้พยุง ก่อนเดินเลียบลำธารไปทางทิศที่คาดว่าจะนำออกจากหุบเขา การเดินใกล้น้ำมีข้อดีคือช่วยลดร่องรอยบนพื้น แม้จะไม่สามารถลบรอยทั้งหมดได้ แต่ก็ดีกว่าเดินผ่านดินโคลนซึ่งทิ้งรอยเท้าชัดเจน

ทว่าร่างกายของเสิ่นเยว่หลิงอ่อนแอกว่าร่างเดิมของเอมี่มาก เพียงเดินได้ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ลมหายใจก็เริ่มถี่ขึ้น ข้อเท้าซ้ายบวมกว่าเดิม บาดแผลบริเวณขมับยังมีเลือดซึมเล็กน้อย เยว่หลิงหยุดพิงต้นไม้แล้วใช้สองนิ้วจับชีพจรตัวเอง เร็วเกินไป นางก้มมองฝ่ามือ พบว่าผิวซีดลงเรื่อย ๆ

“เสียเลือดมากกว่าที่คิด”

ตอนตรวจร่างกายครั้งแรกนางประเมินว่าไม่มีเลือดออกภายในรุนแรง แต่ร่างนี้อาจเสียเลือดจากบาดแผลก่อนที่นางจะฟื้น อีกทั้งไม่ได้กินอาหารและน้ำมานาน

หากยังฝืนเดินต่อ ร่างกายอาจหมดแรงก่อนออกจากป่า

เยว่หลิงหยิบถุงน้ำขึ้นมาจิบเพียงเล็กน้อย นางไม่กล้าดื่มรวดเดียวเพราะไม่รู้ว่าจะต้องเดินอีกไกลเท่าใด

เสียงนกร้องเหนือยอดไม้ทำให้บรรยากาศดูสงบ แต่ประสบการณ์ของเอมี่สอนให้นางรู้ว่า ความสงบไม่ได้หมายความว่าปลอดภัย นางเหลียวกลับไปมองทางด้านหลัง ยังไม่มีเสียงคนตามมา เยว่หลิงจึงเดินต่อ

ระหว่างทาง ความทรงจำบางส่วนของเจ้าของร่างยังคงปรากฏเป็นช่วง ๆ แต่ไม่รุนแรงเหมือนก่อนหน้า นางเริ่มรู้จักสถานที่ ผู้คน และเรื่องราวในโลกนี้มากขึ้น

แผ่นดินที่นางอยู่มีชื่อว่าแคว้นต้าเซียว