บทที่ 5

เธอเลือกเฉพาะสิ่งจำเป็น จากนั้นจึงฉีกชายเสื้อด้านในออกมาพันข้อเท้าเพื่อพยุง แม้ไม่มีอุปกรณ์ครบ แต่ดีกว่าปล่อยให้ข้อเท้าเคลื่อนไหวมากเกินไป หลังจัดการบาดแผล เอมี่นั่งพักชั่วครู่ใต้ต้นไม้ เธอหยิบปิ่นเงินจากสัมภาระขึ้นมามองผิวโลหะที่สะท้อนภาพได้เลือนราง

ใบหน้าของหญิงสาวคนหนึ่งปรากฏตรงหน้า เอมี่นิ่งไป หญิงในเงาสะท้อนอายุไม่น่าถึงยี่สิบ ใบหน้าเรียว รูปตางดงาม ผิวขาวซีดเพราะเสียเลือด ริมฝีปากแทบไม่มีสี แม้จะเต็มไปด้วยรอยเปื้อนและบาดแผล แต่ยังมองออกว่าเป็นหญิงสาวที่งดงามอย่างมาก

ไม่ใช่ใบหน้าของเธอ เอมี่แตะแก้มตัวเอง หญิงสาวในเงาสะท้อนทำตาม นิ้วของเธอสั่นเล็กน้อยเป็นครั้งแรก

“เสิ่นเยว่หลิง”

เธอเรียกชื่อนั้น ความรู้สึกบางอย่างสะท้อนกลับมาในอก นี่คือร่างของหญิงสาวคนหนึ่งจริง ๆ หญิงที่กำลังหนีตาย หญิงที่ครอบครัวถูกกล่าวหาเป็นกบฏ หญิงที่ถูกคู่หมั้นทอดทิ้งทันทีเมื่อหมดประโยชน์ และหญิงที่รถม้าตกจากหน้าผาจนควรเสียชีวิตไปแล้ว

เอมี่วางปิ่นลง จากนั้นความคิดหนึ่งทำให้เธอตัวเย็น หากความทรงจำสุดท้ายของเสิ่นเยว่หลิงคือรถม้าตกเขา และเอมี่ตื่นขึ้นมาหลังจากนั้น ก็หมายความว่าเจ้าของร่างเดิมอาจตายไปแล้ว เหมือนกับเอมี่ หยาง ที่ตายจากอุบัติเหตุในอีกโลกหนึ่ง

หญิงสองคน หน้าผาสองแห่ง อุบัติเหตุสองครั้ง และความตายเกิดขึ้นแทบจะในลักษณะเดียวกัน เอมี่เงยหน้ามองท้องฟ้า

“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน”

ไม่มีใครตอบ เธอเคยเป็นคนเชื่อในวิทยาศาสตร์ เหตุผล หลักฐาน และสิ่งที่พิสูจน์ได้ หากมีคนเล่าเรื่องแบบนี้ให้ฟังเมื่อวาน เธอคงแนะนำให้ไปพบแพทย์ แต่ตอนนี้หลักฐานทั้งหมดอยู่บนตัวเธอ เสื้อผ้า ใบหน้า ความทรงจำ รถม้า และป่าที่ไม่มีสิ่งใดเกี่ยวข้องกับโลกเดิม

เอมี่ก้มมองมือตัวเองอีกครั้ง ความกลัวแล่นผ่านเข้ามา แต่เพียงไม่นานมันก็ถูกแทนที่ด้วยสัญชาตญาณเอาตัวรอด ถ้าเธอยังมีชีวิต ก็ต้องอยู่ต่อ จะอยู่ในโลกไหนก็ไม่สำคัญ ก่อนอื่นต้องรอดออกจากป่านี้ให้ได้ แต่ทันใดนั้นเสียงหนึ่งดังมาจากเหนือเนินเขา  เสียงคน เอมี่รีบหมอบต่ำหลังพุ่มไม้ ไม่นานเสียงฝีเท้าหลายคู่ก็ดังใกล้เข้ามา

“ค้นให้ทั่ว!”

เสียงผู้ชายตะโกน

“รถตกลงมาตรงนี้ นางต้องอยู่ไม่ไกล!”

เอมี่หรี่ตาลงทันที น้ำเสียงนั้นไม่ได้ฟังเหมือนคนมาตามช่วย อีกเสียงหนึ่งดังขึ้น

“ถ้าพบคุณหนูเสิ่นล่ะ”

คำตอบตามมาโดยแทบไม่ต้องรอ

“คำสั่งคืออย่าให้นางกลับถึงเมืองหลวง”

เอมี่นิ่งสนิท ความจริงอีกอย่างชัดเจนขึ้นในทันที รถม้าของเสิ่นเยว่หลิงอาจไม่ได้ตกเขาเพราะโชคร้าย มีคนตามฆ่านางจริง ๆ เธอถอยหลังช้า ๆ ไม่ให้กิ่งไม้เกิดเสียง มือข้างหนึ่งกำมีดสั้นที่เพิ่งหยิบจากซากรถม้าแน่น เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ

ร่างกายนี้อ่อนแอ บาดเจ็บ แทบไม่มีแรง แต่คนที่อยู่ข้างในไม่ใช่เสิ่นเยว่หลิงคนเดิมอีกต่อไป เอมี่ หยาง เคยผ่านการฝึกเอาตัวรอด เคยอยู่ในพื้นที่ที่ศัตรูถืออาวุธ เคยเรียนรู้ว่าหากกำลังน้อยกว่า อย่าปะทะตรง ๆ ใช้พื้นที่ ใช้เวลา และใช้ความคิด

เธอเหลือบมองแนวลำธารด้านล่าง ก่อนตัดสินใจเคลื่อนตัวออกจากจุดนั้นอย่างเงียบที่สุด ขณะก้าวผ่านต้นไม้ ความทรงจำอีกสายหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว ใบหน้าของบิดา เสนาบดีเสิ่น ชายผู้กอดลูกสาวคนเล็กพร้อมบอกว่าไม่ว่าจะเกิดอะไร เขาจะปกป้องนาง บัดนี้เขากลับถูกคุมขังในข้อหากบฏ

ส่วนลูกสาวกำลังถูกคนตามฆ่าเพื่อไม่ให้กลับเมืองหลวง เอมี่ชะงักเพียงชั่วครู่ ชีวิตนี้ไม่ใช่ของเธอมาตั้งแต่ต้น แต่ในเมื่อเธอลืมตาขึ้นมาอยู่ในร่างนี้ เรื่องของเสิ่นเยว่หลิงก็คงหนีไม่พ้นกลายเป็นเรื่องของเธอเช่นกัน เธอกำมีดแน่นขึ้น

“เอาละ” น้ำเสียงเบาจนแทบเป็นกระซิบ “ใครจะฆ่าใคร คงต้องดูกันอีกที”

เสียงค้นหายังดังอยู่ด้านหลัง เอมี่เร่งเดินลึกเข้าไปในป่า ทั้งที่ทุกย่างก้าวทำให้ข้อเท้าเจ็บจนแทบทรุด แต่เธอไม่หยุด เพราะตอนนี้เอมี่เข้าใจชัดเจนแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น เอมี่ หยาง จากโลกเดิมอาจตายไปในคืนฝนตก และหญิงสาวที่ชื่อเสิ่นเยว่หลิงก็ตายไปพร้อมกับรถม้าที่ตกจากหน้าผาเช่นกัน

แต่ด้วยเหตุผลที่ไม่มีวิทยาศาสตร์ใดอธิบายได้ เธอกลับลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ในร่างของคุณหนูเสิ่นเยว่หลิง หญิงสาวที่ควรตายไปแล้ว และกำลังถูกใครบางคนตามล่าไม่ให้มีโอกาสกลับไปมีชีวิตอีกครั้ง

เจ้าสาวที่ถูกทอดทิ้ง

สายลมเย็นพัดผ่านป่าลึกจนใบไม้เสียดสีกันเป็นระลอก เสิ่นเยว่หลิงหลบอยู่หลังโขดหินใหญ่ รอจนเสียงฝีเท้าของคนไล่ล่าค่อย ๆ ห่างออกไปจึงกล้าหายใจเต็มปอด

ร่างกายยังเจ็บระบม แต่สิ่งที่หนักกว่าบาดแผลคือความทรงจำที่ยังไหลเข้ามาไม่หยุด

ภาพหนึ่งปรากฏขึ้นชัดเจนราวกับนางกำลังย้อนกลับไปใช้ชีวิตในวันนั้นอีกครั้ง

สามเดือนก่อนอุบัติเหตุ

จวนเสนาบดีเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความคึกคัก เรือนด้านในถูกประดับด้วยผ้าแดงและโคมมงคล เพราะอีกไม่นานคุณหนูคนเล็กของตระกูลเสิ่นจะเข้าพิธีอภิเษกกับองค์ชายรองเซียวเฉิงเยี่ย

“คุณหนู ทรงส่งผ้าไหมจากแคว้นซีมาให้อีกแล้วเจ้าค่ะ”

สาวใช้ยิ้มกว้างพลางคลี่ผ้าไหมสีฟ้าอ่อนออกมา