ข้อตกลงที่ไม่อาจปฏิเสธ 21

มื้ออาหารที่เต็มไปด้วยเมนูโปรดไม่ได้ทำให้มารุตรู้สึกเจริญอาหารแม้แต่น้อย เมื่อผู้ร่วมโต๊ะอาหารไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมาสักครึ่งคำ มีเพียงเสียงพูดคุยกันเป็นระยะของบัวบูชาและนพเก้าเท่านั้น ที่ทำให้โต๊ะอาหารไม่วังเวงจนเกินไป เพราะหากเทียบกับสายตาติดจะเย็นชาที่หาเหตุผลไม่ได้ของน้องชายแท้ๆ และสายตาที่เต็มไปด้วยการประเมินและคำถามของไพฑูรย์ การเมินเฉยต่อการนั่งร่วมโต๊ะไปเลยเช่นที่มารดาเลี้ยงของเขาและเพื่อนสนิทของท่าน ยังทำให้รู้สึกอึดอัดน้อยกว่าเป็นไหนๆ แต่ถึงกระนั้นมารุตก็ทำได้เพียงแต่จัดการมื้ออาหารของตัวเองไปเงียบๆเท่านั้น

“ได้ข่าวว่าลมรู้จักกับยายพิงค์” เป็นไพฑูรย์ที่เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ

“ครับ พิงค์เป็นรุ่นน้องที่มหา’ลัย เรารู้จักกันตอนผมเรียนปีสุดท้าย” มารุตเอ่ยตามจริง

“ยายพิงค์ก็เคยเล่าให้ฟังเหมือนกัน แล้วรู้จักกับยายพลอยได้ยังไงละ” ผู้สูงวัยพยักหน้ารับรู้ก่อนเอ่ยถามต่อ

“กับคุณพลอย แค่บังเอิญเจอกันครับ” ชื่อของแม่มดตัวร้ายที่ถูกยกเข้ามาในประโยคสนทนา ทำให้คนที่กำลังตักน้ำพริกปลาทูของโปรดชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็เอ่ยตามความเป็นจริง

“รู้เรื่องที่ลุง จะให้ยายพลอยแต่งงานกับเรนแล้วใช่ไหม” คำถามเรียบๆและดวงตาคมกล้าที่ทอดมองมาราวกับกำลังรอดูปฏิกิริยาของเขาทำให้มารุตชะงักค้าง ไม่แน่ใจว่าเพราะเหตุใดหัวใจที่เต้นอยู่ในอกข้างซ้ายจึงเต้นเร็วขึ้น

“...เพิ่งทราบเดี๋ยวนี้เองครับ” คนถูกถามรู้สึกเหมือนต้องควานหาเสียงของตัวเองอยู่หลายวินาทีก่อนตอบกลับไป

“อยากรู้ไหม? ว่าลูกสาวลุงเขาตอบว่ายังไง” น้ำเสียงที่ดูผ่อนคลายลงเล็กน้อยเอ่ยถาม ทั้งที่ดวงตาคมกล้าของผู้อาวุโสฉายประกายบางอย่างที่ชวนให้รู้สึกประหลาด ราวกับดวงตาคู่นั้นกำลังหัวเราะเพราะเรื่องขบขันบางอย่าง

“ครับ?” มารุตไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ตนเอ่ยออกไปต้องการสื่อถึงสิ่งใด เพราะดวงตาของคู่สนทนาดูจะฉายประกายขบขันมากกว่าเมื่อครู่เสียอีก

“ลุงบอกยายพลอยไปว่าจะต้องแต่งงานกับลูกชายของบัว ไม่ว่าจะอยากแต่งหรือไม่ก็ตาม” ไพฑูรย์บอกเรียบเรื่อยราวกับไม่ใช่เรื่องใหญ่โตแต่อย่างใด ก่อนจะเอ่ยต่อ “ยายพลอยก็เลยร้องห่มร้องไห้กับพี่เลี้ยงของเขา แล้วก็ฝากมาบอกว่า....จะไม่แต่งกับใครทั้งนั้น ถ้าเจ้าบ่าวของเขาไม่ใช่พี่ลม”

“ฮ่ะ!” มารุตไม่แน่ใจว่าสีหน้าของตัวเองเป็นยังไงตอนที่ได้ยินประโยคสุดท้ายที่ผู้สูงวัยเอ่ยออกมา ไม่มั่นใจว่าช้อนในมือที่ร่วงลงไปกระทบกับจานเกิดเสียงดังแค่ไหน ที่ทำให้ทุกคนในโต๊ะจึงหันมามองเขาเป็นตาเดียวกันเช่นนี้ และที่แย่กว่านั้นคือเขาไม่รู้ว่าคำสบถที่เผลอหลุดออกไป มีคำอุทานที่ไม่ควรปะปนไปด้วยหรือเปล่า ก็ยังไม่แน่ชัด

“...คือ ผมไม่แน่ใจว่าตัวเองฟังผิดหรือเปล่า” หลังจากเรียบเรียงความคิดอยู่ครู่เดียว มารุตก็ตัดสินใจเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง เพราะถึงแม้พลอยชมพูจะแสดงออกชัด ว่าสนใจและหวงแหนเขาอยู่ไม่น้อย แต่การที่เธอจะบอกบุพการีเช่นนั้น มันก็ยังเหนือกว่าความคาดหมายของเขาไปไกลลิบอย่างไม่เคยนึกฝัน

“ไม่ผิดหรอก เขาบอกว่าจะไม่แต่งกับใครทั้งนั้น ถ้าเจ้าบ่าวของเขาไม่ใช่ลม” ผู้สูงวัยเอ่ยย้ำชัดถ้อยชัดคำ

“คือ ผมไม่เข้าใจ?” มารุตเอ่ยอย่างมึนงง นึกสงสัยว่าน้ำพริกปลาทูของโปรดที่กินเข้าไปเมื่อครู่ ถูกผสมแอลกอฮอล์ดีกรีแรงไว้ด้วยหรือไม่ เขาถึงรู้สึกเหมือนตัวเองไม่สามารถควบคุมและประมวลทางความคิดได้เท่าที่ควร

“เราก็ไม่เข้าใจจ้ะ วันนี้ลุงกับป้าก็เลยมีเรื่องที่ต้องถามลม” นพเก้าบอกเสียงอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความเอื้ออารี

“ถามผม?” คนถูกถามขมวดคิ้วพลางทวนคำถามซ้ำ ราวกับระบบปฏิบัติการทางความคิดถูกทำลายไปแล้ว

“ก่อนจะตอบคำถามป้าต้องบอกก่อนว่า คำตอบของลมจะกำหนดทุกอย่างที่จะเกิดต่อจากนี้ เพราะงั้นลมต้องตอบตามความจริงนะ” นพเก้าเอ่ยเสียงอ่อนโยน แม้ดวงตาคู่งามที่ทอดมองมายังคู่สนทนาจะนิ่งสนิทและมั่นคงจนมารุตเข้าใจได้ทันทีว่าผู้อาวุโสหมายความเช่นนั้นจริงๆ

“ลมรักพลอยชมพูหรือเปล่า?”

คำถามที่ได้ยินทำให้คนฟังพูดไม่ออก ทั้งที่คำตอบของคำถามไม่ได้ยากเย็นจนเกินกว่าจะปฏิเสธออกไปตามใจคิด แต่เสียงบางอย่างในหัวกลับร้องประท้วงจนดูไร้เหตุผล ราวกับกำลังส่งสัญญาณเตือนบางอย่างอยู่ วูบหนึ่งก่อนคำพูดจะหลุดออกจากปากที่รู้สึกว่ามันหนักกว่าปกติ เสี้ยวหน้าหวานของตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่มักมีรอยยิ้มเสมอยามมองสบตาเขากลับฉายชัดขึ้นในห้วงความคิด

“...ผมไม่ได้รักพลอยชมพูครับ ต้องขอโทษด้วยที่พูดตรงๆ” แม้จะหนักจนไม่รู้สึกอยากเอ่ย แต่สุดท้ายมารุตก็บอกสิ่งที่คิดออกมาในที่สุด

“ขอบใจนะที่พูดตรงๆ ความจริงลุงก็พอจะรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว” ไพฑูรย์บอกเสียงราบเรียบราวกับคำตอบที่ได้ฟังเป็นสิ่งที่คาดการณ์ไว้แล้ว

“หมายความว่ายังไงครับ?” มารุตเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ รู้สึกขุ่นใจขึ้นมาอย่างไร้เหตุผลที่ทุกคนบนโต๊ะอาหาร ดูไม่แปลกประหลาดใจเท่าไรนักกับคำตอบของเขา

“ก็หมายความตามที่พูด ลุงว่าเรามาทำข้อตกลงกันดีกว่านะ” ท่าทางเรียบเรื่อยของผู้สูงวัยทำให้มารุตต้องฉงนใจอีกหน ก่อนจะต้องสบถออกมาเมื่อได้ยินข้อตกลงของผู้สูงวัย

“ลมช่วยแต่งงานกับพลอยได้ไหม?”

“ฮ่ะ! อะไรนะ?”