ข้อตกลงที่ไม่อาจปฏิเสธ 20

บ้านทรงไทยประยุกต์ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางสวนสวยทำให้ผู้มาเยือนต้องคลี่ยิ้มออกมาอย่างง่ายดาย เพราะบรรยากาศรอบกายชวนให้รู้สึกสงบและหวนนึกถึงความทรงจำในอดีตครั้งมาเยือนสถานที่แห่งนี้ครั้งแรก เมื่อสิบปีก่อนหลังจากที่มารดาของเขาเสียชีวิตลงด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ มารุตที่อยู่มหาวิทยาลัยปีสุดท้ายก็ต้องย้ายมาอยู่กับบัวบูชาที่นี่เพราะเธอเป็นญาติผู้ใหญ่เพียงคนเดียวที่หลงเหลืออยู่

ในตอนนั้นตัวเขาเองก็ไม่ได้คิดจะสนใจแม่เลี้ยงเท่าไรนัก แต่ความเมตตาและการต้อนรับที่แสนอบอุ่นทำให้ชายหนุ่มยอมรับผู้สูงวัยในฐานะมารดาคนที่สองได้อย่างไม่ยากเย็น แม้ตอนนี้ตัวเขาจะย้ายออกไปอยู่คอนโดมิเนียมของมารดาที่เหลือทิ้งไว้ให้ แต่มารุตก็มักจะแวะมาเยี่ยมเยียนผู้สูงวัยอยู่บ่อยครั้งตามวิสัย ถึงแม้การมาในวันนี้จะเป็นเพราะการติดต่อหาของบัวบูชาก็ตาม

“ว่าไงเรน วันนี้ไม่ขึ้นเวรหรือไง” มารุตเอ่ยถามน้องชายทันทีที่เห็นหน้า เพราะปกติแล้วนายแพทย์พิรุณมักจะอยู่เวรวันหยุดเป็นประจำ

“เออ แลกเวรกับเพื่อนจะมารอดูหน้าคนโชคดี” คนถูกทักตอบเสียงขุ่น ก่อนจะเดินเคียงคู่กับพี่ชายเข้าไปภายในบ้านเงียบๆ โดยไม่สนใจสีหน้าที่มีเครื่องหมายคำถามของมารุตแม้แต่น้อย

“โชคดีอะไรวะ? หวยก็ไม่ได้ซื้อ งวดที่แล้วก็โดนกิน” มารุตว่าติดตลก โดยไม่สนใจท่าทีขุ่นข้องของน้องชายแม้แต่น้อย

“เดี๋ยวพี่ก็รู้เอง” คนเป็นน้องชายบอกเสียงเรียบก่อนจะเดินนำเข้าไปในห้องรับแขก

               มารุตมองไม้แกะสลักลวดลายไทยมากมายที่วางประดับอยู่ตามทางเดินด้วยรอยยิ้ม ในอดีตบิดาของเขาชอบงานแกะสลักและศิลปกรรมแบบไทยแท้เป็นชีวิตจิตใจ และสิ่งที่แสดงให้เห็นถึงความชอบนั้นก็คือบ้านหลังนี้รวมไปถึงเครื่องเรือนแกะสลักต่างๆที่วางอยู่ ในสมัยก่อนตัวเขาไม่ได้เข้าใจนักว่าเหตุใดท่านจึงรักงานศิลป์พวกนี้ แต่เมื่อเติบโตขึ้นมารุตก็ได้พบความจริงว่า ตัวเขาเองก็ชื่นชอบศิลปะพวกนี้ไม่ต่างจากบิดาแม้แต่น้อย

               และเรื่องตลกที่เกิดขึ้นคือ ตัวเขารักในศิลปะและเต็มไปด้วยอารมณ์ศิลปินเช่นเดียวกับบิดา ทั้งที่ถูกมารดาที่เป็นรองศาสตราจารย์พ่วงด้วยตำแหน่งแพทย์หญิงเป็นคนเลี้ยงดูมา ในขณะที่น้องชายของเขาที่ถูกเลี้ยงดูมาโดยบิดาที่เต็มไปด้วยอารมณ์ศิลปิน กลับรักที่จะเรียนรู้และกลายเป็นนายแพทย์หนุ่มไฟแรงไปเสียอย่างนั้น

“น้าบัว สวัสดีครับ” มารุตยกมือไหว้แม่เลี้ยงด้วยความเคารพ ก่อนจะนั่งพับเพียบลงที่พื้นข้างผู้สูงวัยด้วยความสนิทสนม

“มาเร็วจริง ลมกินอะไรมาหรือยังลูก วันนี้น้าทำน้ำพริกปลาทูของโปรดของเราไว้ด้วยนะ” บัวบูชาลูบแก้มสากของลูกเลี้ยงอย่างเอื้อเอ็นดู ก่อนจะเอ่ยถึงเมนูอาหารที่ตนตระเตรียมไว้ตั้งแต่เช้าตรู่ หลังจากแจ้งให้ชายหนุ่มมาพบในวันนี้

รอยยิ้มกว้างที่ประดับใบหน้าหล่อเหลาทำให้ผู้สูงวัยอดนึกถึงบิดาของชายหนุ่มไม่ได้ เพราะมารุตมีส่วนคล้ายคู่ชีวิตที่ตายจากไปมากกว่าพิรุณเสียอีก

“แค่ได้ฟังก็น้ำลายสอแล้ว ผมไม่ได้กินน้ำพริกฝีมือน้าบัวมาพักใหญ่แล้วนะ คิดถึงจะแย่” ชายหนุ่มบอกพลางระบายยิ้มกว้างให้ผู้สูงวัย ก่อนจะชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นผู้มาเยือนอีกสองที่เพิ่งก้าวเข้ามา

“คุณไพฑูรย์ คุณนพเก้า! สวัสดีครับ” มารุตเอ่ยทักผู้มาเยือนทันทีอย่างรักษามารยาท แม้จะรู้มาบ้างว่าบุพการีของรุ่นน้องคนสนิทจะไปมาหาสู่กับแม่เลี้ยงของเขาเป็นประจำ แต่การบังเอิญมาพบกันเช่นนี้ทำให้วูบหนึ่งในความรู้สึกของมารุตอดแปลกประหลาดใจไม่ได้