ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ 2

‘เพล้ง...!’

เสียงเครื่องแก้วบางชนิดที่ตกกระทบกับพื้นห้องจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว บ่งบอกว่าเครื่องแก้วชิ้นนั้นคงไม่สามารถนำมาใช้งานตามหน้าที่ของมันได้อีกเป็นครั้งที่สอง 

“คุณมารุต! มาแล้วเหรอคะ” น้ำเสียงแตกตื่นของกณิกาเลขาหน้าห้องร้องถามคล้ายโล่งใจ

หญิงสาวตรงหน้าดูแตกต่างจากเลขาของมารุตโดยสิ้นเชิง หากบังอรเป็นหลอดนีออนรุ่นน้ำเต้ายักษ์ กณิกาก็คงเป็นหลอดตะเกียบรุ่นติดเสาไฟฟ้า เพราะเธอผอมบางและสูงชะลูดจนให้ความรู้สึกเหมือนจะหักกลางได้ง่ายๆแค่เพียงลมพัดผ่าน  

“ยังไม่มาครับ...” มารุตตอบทีเล่นทีจริง ไม่คิดจะใส่ใจกับท่าทีร้อนรนของคนตรงหน้าแม้แต่น้อย

“โถ่ คุณลมรีบไปพบคุณพลอยเถอะค่ะ เธออารมณ์เสียใหญ่แล้ว” เสียงสั่นๆของกณิกาที่เอ่ยออกมา ทำให้คนฟังต้องถอนใจอย่างเบื่อหน่าย แต่สุดท้ายมารุตก็ทำได้แค่พยักหน้ารับในที่สุด

“คุณมารุตมาแล้วค่ะ” กณิกาเอ่ยเสียงหวาน พยายามอย่างยิ่งที่จะควบคุมโทนเสียงนั้นให้สม่ำเสมอ เพราะรู้ดีว่าเจ้านายสาวจะไม่สบอารมณ์อย่างมาก หากหล่อนแสดงท่าทีหวาดหวั่นให้เห็น

“เชิญค่ะ” เสียงหวานที่ตอบกลับมา ทำให้ประตูห้องถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว ก่อนที่กณิกาจะถอยหลังออกห่างจากห้องทันทีที่มารุตเหยียบเท้าทั้งสองเข้าไปในห้องเป็นที่เรียบร้อยแล้ว 

ทันทีที่ประตูห้องถูกปิดลง ผู้มาเยือนก็อดไม่ได้ที่จะกวาดตามองไปรอบๆด้วยสายตาประเมิน แจกันคริสตันใบสวยที่ไม่เหลือสภาพความเป็นแจกันถูกกองอยู่ในมุมหนึ่งของห้อง ซึ่งไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเกิดจากฝีมือของใคร รวมไปถึงแฟ้มเอกสารและนิตยสารอีกหลายฉบับที่ถูกกองระเนระนาดอย่างไม่ใยดี จนมารุตอดไม่ได้ที่จะลอบถอนใจอีกหน นึกสงสารแม่บ้านประจำบริษัทและเลขาหน้าห้อง ที่ต้องคอยเก็บกวาดเครื่องระบายอารมณ์ของเจ้าของห้องอยู่บ่อยครั้ง 

“พี่ลม...ทำไมถึงมาช้าจังค่ะ พลอยให้กณิกาไปตามตั้งแต่ยังไม่เที่ยงเลยนะ” เสียงหวานปานน้ำผึ้งเดือนห้าเรียกความสนใจจากมารุตที่ยืนไว้อาลัยแจกันใบสวยรวมถึงข้าวของอีกมากมายที่นอนสิ้นสภาพอยู่อีกด้านได้ในทันที 

ใบหน้าสวยที่หวานกว่าน้ำเสียงที่เปล่งออกมา ทำให้มารุตต้องหันมาเผชิญหน้ากับหญิงสาวเจ้าของห้องที่จ้องมองมายังเขาอย่างไม่ละสายตา คิ้วสวยได้รูปที่ถูกแต่งเติมด้วยดินสอเขียนคิ้วเนื้อดีเพียงบางเบา รับกับดวงตากลมโตหวานใสที่หวานพอๆกับดวงหน้า จมูกโด่งรั้นที่บ่งบอกถึงความดื้อของเจ้าตัว รับกับริมฝีปากสวยได้รูปที่ถูกเคลือบด้วยลิปสติกสีชมพูอ่อน

แม้มารุตจะชอบค่อนขอดบรรดาสาวๆในที่ทำงาน ว่าชอบแต่งตัวแต่งหน้าประหลาดๆในความรู้สึกของตนเอง ก็ยังต้องยอมรับว่าเครื่องสำอางที่ถูกแต่งแต้มบนดวงหน้าหวานของคนตรงหน้านั้น ช่างลงตัวและส่งเสริมให้ความงามที่มีมากล้นอยู่แล้วของพลอยชมพู งดงามขึ้นมาได้อีกหลายเท่าตัว

“ผมมีงานต้องทำ ไม่ได้ว่างมากขนาดนั้น” น้ำเสียงกระด้างตอบกลับอย่างไร้อารมณ์ ทั้งที่ตั้งใจแสดงท่าทีหมางเมินเพื่อผลักคนถามให้ห่างไกล แต่ก็คงไม่ง่ายอย่างใจคิดเพราะเขายังคงเห็นพลอยชมพูคลี่ยิ้มละมุนอย่างพึงพอใจ

“พี่ลมมานั่งก่อนสิค่ะ...ยืนซะห่างเชียว พลอยไม่อยากตะโกนคุยกัน มันเจ็บคอ”  เสียงหวานร้องบอก

แต่เมื่อเห็นคนตรงหน้ายังคงยืนนิ่งจนแทบจะเรียกได้ว่าแนบชิดติดประตูห้องและไม่มีท่าทีจะขยับเคลื่อนแม้แต่น้อย ร่างบอบบางก็ผุดลุกจากเก้าอี้ทำงานทันที พร้อมส่งเสียงออดอ้อนอย่างน่าเอ็นดู “...นะคะ”

 วันนี้พลอยชมพูอยู่ในชุดสีขาวสะอาดตาที่มีลายระบายลูกไม้บางๆรับกับผิวขาวละเอียดผุดผ่อง ทำให้หญิงสาวตรงหน้าดูเหมือนตุ๊กตากระเบื้องเคลือบแสนสวยที่เปราะบางและน่าทะนุถนอม ร่างบางระหงเดินเข้ามาหาคนตรงหน้าในทันทีอย่างอ้อนๆ เหมือนเด็กที่กำลังอ้อนขอของเล่นจากผู้ปกครองไม่มีผิด เธอคล้องแขนแกร่งด้านหนึ่งของมารุตไว้อย่างถือสิทธิ ก่อนจะออกแรงดึงเล็กน้อยเพื่อให้เขาเดินตามไปยังโซฟารับแขกกว้างที่ตั้งอยู่ไม่ห่าง 

แม้ไม่มีคำพูดใดตอบโต้แต่แรงต่อต้านจากคนตรงหน้า ก็ทำให้ใบหน้าหวานสวยขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างขุ่นเคือง 

“พี่ลมค่ะ! พลอยก็แค่อยากจะคุยกับพี่ลม ทำไมพี่ลมถึงต้องทำท่ารังเกียจพลอยด้วย” เสียงหวานติดจะขุ่นเคืองขึ้นอย่างง่ายดายร้องถาม ทั้งที่มือบอบบางยังคงเกี่ยวแขนแกร่งของมารุตไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

“สำคัญหรือเปล่า? ถ้าไม่ ผมขอตัวไปทำงานต่อ” มารุตเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะพยายามแกะมือบางนุ่มนิ่มคู่นั้นออกจากแขนของตัวเอง

“สำคัญสิค่ะ น๊าา” เธอร้องบอกเสียงหวานอีกครั้ง มือบอบบางยังคงเกาะแขนแข็งแรงไว้แน่น โดยไม่คิดจะสนใจความพยายามของคนตรงหน้าแม้แต่น้อย

“ถ้าสำคัญก็พูดออกมาสักที! ผมมีงานต้องทำ” มารุตบอกอย่างเหนื่อยหน่าย 

“อยู่กินข้าวเป็นเพื่อนกันก่อนนะคะ” เธอร้องบอกเสียงใส ราวกับท่าทีของเขาไม่ได้ส่งผลใดๆต่อเธอแม้แต่น้อย

“เนี่ยเหรอ เรื่องสำคัญของคุณ!” มารุตถามเสียงห้วน รู้สึกเหมือนความดันเลือดของตัวเองกำลังเริ่มไต่ระดับสูงขึ้นเรื่อยๆอย่างง่ายดาย อาจเพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่หญิงสาวตรงหน้าทำเช่นนี้ พลอยชมพูมักจะหาเหตุผล ‘ไร้สาระ’ กว่าเก้าพันแปดร้อยประการมาใช้กับเขา

ไม่ว่าเหตุผลเหล่านั้น จะงี่เง่ามากเท่าไรก็ตาม!

“ใช่ค่ะ ก็พี่ลมไม่ยอมมากินข้าวกับพลอยตั้งแต่ตอนเที่ยงก็เลยยังไม่ได้กินข้าว” คนเอาแต่ใจร้องบอกลอยหน้าลอยตา

“ไร้สาระ! ถ้าไม่มีธุระอะไรแล้วผมขอตัว” และไม่รอคำอนุญาต มารุตแกะมือบอบบางที่เหนียวเหมือนทากาวออกอย่างรวดเร็ว แล้วเปิดประตูออกจากห้องทันที

ชายหนุ่มพ่นลมหายใจหนักๆเพื่อระบายความขุ่นมัวในใจออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ เวลานี้เขาไม่สนใจแล้วว่าหลังจากที่เดินหนีออกมา จะต้องมีเสียงเครื่องแก้วอีกกี่ใบ หรือจะมีหนังสืออีกกี่สิบเล่มที่ต้องแตกหักบุบสลายจนหมดอายุการใช้งานก่อนเวลาอันควร เพราะกลายเป็นที่ระบายโทสะของแม่ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบแสนสวย

“คุณมารุต! จะไปไหนคะ” กณิการ้องถามเสียงสั่น เมื่อเห็นชายหนุ่มอารมณ์ขุ่นออกมาจากห้อง 

“ไปทำงาน แล้วก็ไม่ต้องถาม ไม่ต้องตาม...ผมรำคาญ” มารุตบอกอย่างรู้ทัน เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เลขาหน้าห้องของแม่ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบเตรียมจะวิ่งตาม เช่นที่ใช้ความพยายามอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน 

‘เพล้ง...!’

เสียงเครื่องแก้วที่ตกกระทบพื้นดังสะท้อนให้ได้ยินแว่วไปจนสุดทางเดิน แต่ชายหนุ่มผู้มีส่วนทำให้สิ่งเหล่านั้นเกิดขึ้นก็หาได้สนใจไม่ มารุตเดินลงบันไดแทนการใช้ลิฟต์ด้วยอารมณ์คุกรุ่น รู้สึกหงุดหงิดทุกครั้งที่ต้องวนเวียนกับพฤติกรรมเอาแต่ใจที่แสนไร้เหตุผลเช่นนี้ 

ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบอะไรกัน...นางมารร้ายจำแลงชัดๆ!