เข้าสู่ระบบแชร์
อดีตที่ถูกกลบฝัง 147
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-01-11 00:33:53“กินน้อยจังนะ เมื่อกี้บอกว่าหิวไม่ใช่หรือไง หืม?” เสียงทุ้มที่ติดจะรื่นรมย์ทำให้คนที่กำลังเขี่ยอาหารในจานของตัวเองด้วยอาการเหม่อลอยสะดุ้งโหยง ก่อนดวงตาแว่วหวานจะเหลือบมองคนที่นั่งร่วมโต๊ะอาหารอีกหน เช่นเดียวกันกับที่เธอทำมาตลอดนับตั้งแต่ก้าวเข้ามาในร้านอาหารแห่งนี้
ถ้อยคำบอกรักที่แสนจะตรงไปตรงมาจนน่าประหลาดใจเมื่อชั่วโมงก่อน ทำให้คนรับฟังทำหน้าไม่ถูกมาจนถึงเวลานี้ พลอยชมพูยังอดประหลาดใจไม่ได้จนต้องลอบมองคนตรงหน้าอีกครั้งและอีกครั้ง ใครจะคาดคิดว่ามารุตจะเอ่ยถ้อยคำที่เธอรอคอยมานานแสนนานออกมาง่ายๆ ราวกับสนทนาเรื่องดินฟ้าอากาศ
‘คือ...ฉันหิวข้าวแล้ว ขอตัวนะคะ’
พลอยชมพูไม่แน่ใจว่าทำไมถึงเอ่ยจบประโยคบอกรักกลางอากาศของมารุตด้วยมื้ออาหาร แต่นั่นก็เป็นคำพูดเดียวที่เธอพอจะนึกออกเพื่อหยุดทุกอารมณ์ความรู้สึกที่เกิดขึ้นในตอนนั้น...เธอต้องการเวลาเพื่อทบทวนทุกสิ่ง
‘งั้นเราไปกินข้าว พี่ก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน’
แล้วความต้องการเวลาเพื่อทบทวนตัวเองของพลอยชมพูก็ล้มเหลวอย่างง่ายดาย เพราะเมื่อพูดจบมารุตก็กึ่งลากกึ่งจูงเธอมายังร้านอาหารแห่งนี้ที่อยู่ไม่ห่างจากออฟฟิศมากนัก
“เมื่อกี้หิว แต่ตอนนี้ไม่หิวแล้ว” พลอยชมพูตอบเสียงเบาก่อนจะก้มหน้ามองจานอาหารอีกหน เพื่อหลบสายตาคมที่ยังมองจ้องเธอด้วยประกายตาชวนใจไหวหวาม น่าแปลกที่ปลายสายตาที่หลุบต่ำลงกลับสังเกตเห็นรอยยิ้มมุมปากของคนตรงหน้าว่ามันเต็มไปด้วยรอยยั่วเย้า
“ป้อนไหม?” ไม่พูดเปล่าร่างสูงลุกพรวดในทันทีที่พูดจบ แล้วเดินอ้อมโต๊ะมานั่งปิดทางออกเพียงหนึ่งเดียวที่เพื่อนร่วมโต๊ะอาหารคิดจะใช้หลบหนี
“...ไม่ต้องค่ะ ฉันกินเองได้” คนที่ถูกปิดทางหลบหนีตอบกลับตะกุกตะกัก แต่ดูเหมือนคำพูดของเธออาจจะช้าเกินไปเมื่อคนที่อาสา ‘ป้อนอาหาร’ รวบตัวเธอไว้อย่างรวดเร็ว แล้วก็เริ่มหันเนื้อสเต๊กในจานของเธอทันทีทั้งที่ยังโอบกอดเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
“เดี๋ยวพี่หั่นให้...เนื้อมันแน่นหั่นยาก” มารุตบอกเรียบเรื่อยราวกับการช่วยเหลือในแบบที่ทำอยู่เป็นเรื่องปกติ ยิ่งรับรู้ได้ว่าคนในอ้อมแขนเกร็งจนตัวลีบ คนที่โอบกอดไว้ก็ยิ่งกอดรัดแน่นขึ้น ก่อนจะก้มลงหอมแก้มนุ่มนิ่มที่มีฤทธิ์เทียมสารเสพติดชนิดร้ายแรง ที่ติดตรึงอยู่ในห้วงความรู้สึกมาตั้งแต่ที่ได้สัมผัสครั้งก่อนจนเกิดเสียงดังฟอด
“คุณมารุต!” คนถูกจุมพิตไม่ทันตั้งตัวแหวเสียงสูง ก่อนจะเริ่มดิ้นรนให้พ้นจากอ้อมแขนของจอมฉวยโอกาสแสนเจ้าเล่ห์ที่เธอเพิ่งรู้ว่าเขาเป็น
“พลอยผิดเองนะที่เอาแก้มมาวางใกล้ๆพี่ก็เลยอดใจไม่ไหว พักหลังยิ่งไม่ค่อยมีความอดทนเหมือนแต่ก่อนด้วย” มารุตบอกลอยหน้าลอยตา ก่อนจะยอมปล่อยร่างบอบบางที่ดิ้นรนไม่เลิกอย่างแสนเสียดาย เพราะแม้ร้านอาหารที่เลือกและมุมสงบที่นั่งจะปลอดผู้คนรบกวน แต่อย่างไรก็ยังเป็นพื้นที่เปิดเผยเกินกว่าจะเอื้ออำนวยต่อความคิดมากมายในหัวที่มีอยู่ในเวลานี้อยู่ดี
“ไม่มีความอดทนก็ไปหย่ากันที่อำเภอค่ะ! หรือถ้าไม่อยากไปจะเซ็นใบคำร้องก็ได้ เดี๋ยวฉันจะเอาไปยื่นที่อำเภอเอง” ทันทีที่ได้อิสระร่างบอบบางก็ถอยห่างจนติดผนังของร้านอาหารทันทีอย่างระแวดระวังภัย ก่อนจะควานหาซองเอกสารที่ตนเองพกติดตัวมา แล้วยื่นให้คนที่นั่งยิ้มกริ่มอยู่ข้างกายในทันที
“ชอบชวนหย่าอยู่เรื่อย ไม่ต้องหย่าหรอก หย่าไปเดี๋ยวเราก็ต้องแต่งกันอีกรอบอยู่ดี” คนมั่นใจในตัวเองตอบอย่างมั่นคง ก่อนจะฉีกเอกสารที่คนตรงหน้ายื่นให้จนละเอียดเป็นชิ้นๆในเวลาเพียงไม่ถึงนาที
บทล่าสุด
นางร้ายในสายลม สุดดวงใจ 185
ร่างบางระหงที่ตัดสินใจทิ้งงานประมูลอัญมณีที่แสนน่าเบื่อเพื่อกลับมาหาใครบางคนที่เธอกำลังคิดถึงสุดหัวใจ หยุดยืนอยู่หน้าประตูเพนซ์เฮ้าส์ด้วยหัวใจที่เต้นระรัว น่าแปลกที่เสี้ยวหนึ่งของห้วงความรู้สึกกลับนึกย้อนไปในวันแรกที่เธอหอบหิ้วกระเป๋าใบโตมาที่นี่วันที่เป็นจุดเริ่มต้นระหว่างเธอและมารุต คำตอบที่ได้รับจากกณิกา ทำให้คนที่ค้นคว้าหาความหมายของความรักอยู่เนิ่นนานเริ่มตระหนักถึงความเป็นจริงที่อยู่ตรงหน้า...แม้มารุตจะไม่ได้เป็นผู้ชายในนิยายที่ดีพร้อมไปทุกสิ่ง แต่เขาคือผู้ชายที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อให้เธอกลายเป็นคนที่ดีขึ้นกว่าเดิม และนั่นก็เป็นเหตุผลที่เธอรักมารุตจนสุดหัวใจ! ภาพวาดสีน้ำมันกว่าสามสิบรูปที่ถูกติดไว้ตามมุมต่างๆของเพนซ์เฮ้าส์ที่ปรากฏแก่สายตาในวินาทีแรกที่เปิดประตูเข้ามา ทำให้ผู้มาเยือนเผลอคลี่ยิ้มออกมาอย่างง่ายดาย พลอยชมพูกวาดสายตามองภาพวาดของตัวเองในอิริยาบถต่างๆด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะต้องยิ้มกว้างกว่าที่เป็นอยู่อีกหลายเท่า เมื่อเห็นร่างสูงของคนป่วยที่ลางานนอนอยู่บ้านทั้งวัน กำลังยืนรอเธออยู่กลางห้องกว้างพร้อมช่อดอกลิลลี่สีขาวขนาดให
นางร้ายในสายลม สุดดวงใจ 184
สามเดือนต่อมา... ห้องประชุมหรูชั้นบนสุดของตึกระฟ้าใจกลางกรุงเทพมหานคร ถูกเลือกให้ใช้เป็นสถานที่จัดงานแสดงเครื่องประดับที่ดีที่สุดในภาคพื้นเอเชีย รวมทั้งยังเป็นสถานที่จัดงานประมูลอัญมณีหายากประจำปีอีกด้วย และแม้ปีนี้จะไม่มีอัญมณีหายากที่น่าจับตามองในงานประมูล แต่ประธานบริหารคนใหม่ของบริษัทอัญมณีชื่อดังที่กำลังมีกระแสอยู่ในขณะนี้ ก็สามารถเรียกได้ว่า ‘น่าจับตามอง’ ไม่แพ้กันพลอยชมพู มณีรัตนะ เจ้าของรางวัลนักธุรกิจที่น่าจับตามองที่สุดแห่งปี ในชุดเดรสสีขาวสะอาดตาที่ก้าวเดินเข้ามาภายในงาน กลับสามารถสะกดทุกสายตาให้เหลียวมองได้อย่างง่ายดาย เธอสวยพริ้มเพราราวตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่บอบบางน่าทะนุถนอม แต่ในเวลาเดียวกันเธอก็สง่างามและเต็มไปด้วยความเยือกเย็นจนน่าเกรงขามเช่นกัน“คุณพลอย เชิญไปนั่งด้วยกันทางด้านโน้นได้นะครับ” เสียงทุ้มของบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนของพ่อค้าอัญมณีรายใหญ่จากเมืองกาญที่เอ่ยทักขึ้น ไม่ได้ทำให้ดวงหน้าหวานงามงดที่สงบนิ่งแปรเปลี่ยนไปแม้แต่น้อย“ขอบคุณสำหรับคำชวน แต่ไม่ดีกว่าค่ะ” เธอเอ่ยตอบเรียบเรื่อยก่อนจะหมุนตัวไปอีกทางทันที โดยไม่คิดจะใส่ใจใบหน้าที่จืดเจือนลงของ
นางร้ายในสายลม สุดดวงใจ 183
การ์ดสีหวานถูกวางลงบนโต๊ะทำงานกว้างที่เต็มไปด้วยแบบร่างเครื่องประดับชุดล่าสุดอย่างเบามือ ทำให้พลอยชมพูปรายตามองซองสีชมพูหวานแหววครู่หนึ่ง ก่อนจะช้อนตามองคนที่แอบเข้ามาในห้องทำงานของเธอโดยไม่ขออนุญาตแล้วเอ่ยถาม“งานแต่งใครอีกละคะ?”“ก็...คนแถวๆนี้หละ พลอยไปเป็นเพื่อนพี่หน่อยนะ” มารุตเอ่ยคล้ายครุ่นคิด ก่อนจะเดินอ้อมโต๊ะทำงานกว้างมาหยุดอยู่ข้างกายของคนตรงหน้า แล้วสวมกอดร่างบอบบางไว้หลวมๆอย่างออดอ้อนตามประสา“ไม่ไปค่ะ” แม้กระหม่อมบางจะเอนอิงพิงร่างหนาของมารุตไว้ด้วยท่าทีสบายๆ แต่ถ้อยคำปฏิเสธที่เอ่ยออกมากลับหนักแน่นและสงบนิ่งจนมารุตพูดไม่ออก“ครั้งที่หกแล้วนะ ใจร้าย!” มารุตแหวเสียงสูง เมื่อถูกปฏิเสธขึ้นหกครั้งในรอบสามเดือนที่ผ่านมา ก่อนจะเงียบเสียงลงเมื่อดวงตาคู่หวานของคนที่อยู่ในอ้อมแขนปรายตามองมาอย่างไม่ชอบใจนัก“ไว้ครั้งที่เจ็ด พลอยจะไปด้วยก็แล้วกันค่ะ” เธอตอบปัด ก่อนจะเริ่มเลือกแบบเครื่องประดับที่วางอยู่บนโต๊ะต่อไป มารุตมองค้อนภรรยาคนงามในทันทีเมื่อรู้สึกถึงลำดับความสำคัญของตนเองที่ลดต่ำลงอย่างรวดเร็ว แต่เมื่อเห็นคนตรงหน้าเริ่มมีสมาธิกับงานที่ทำ มารุตก็อดไม่ได้ที่จะลอบยิ
นางร้ายในสายลม มีแค่เรื่องนี้...ที่ยอมให้ไม่ได้(เหรอ?) 182
อุณหภูมิที่ลดต่ำลงเพราะเวลาล่วงเลยผ่านเข้ามาในรุ่งสางของวันใหม่ ทำให้คนที่อยู่ในห้วงนิทราอันแสนสุขบนเตียงนอนหนานุ่มจำต้องซุกเข้าหาผ้าห่มผืนหนาอีกเล็กน้อยอย่างต้องการความอบอุ่น มือบอบบางเริ่มควานหาหมอนใบโตที่ตัวเองนำมาใช้แทนหมอนข้างตลอดทั้งค่ำคืนที่ผ่านมาอยู่ครู่ใหญ่ แต่เมื่อไม่พบสิ่งที่ตามหาดวงตากลมหวานที่เต็มไปด้วยความง่วงงุนก็จำต้องลืมขึ้นมาในที่สุด พลอยชมพูอุทานออกมาด้วยความตกใจ เมื่อพบว่ามารุตกำลังนั่งกอดอกมองเธออยู่จากเก้าอี้บุนวมตัวใหญ่ที่เธอเป็นคนมัดเขาไว้เมื่อหลายชั่วโมงก่อน “พี่ลม! ออกมาได้ยั...” ยังไม่ทันจบประโยคคำถาม ริมฝีปากเล็กจิ้มลิ้มก็ถูกปิดจนสนิทด้วยริมฝีปากหนาของคนที่ใช้เวลาพังประตูห้องเก็บของอยู่ค่อนคืนในทันที จุมพิตรับอรุณที่แสนหวานปลุกให้คนที่ยังง่วงงุนตื่นขึ้นจนเต็มตาอย่างง่ายดาย ก่อนความหวานล้ำที่ถูกป้อนมาหาจะแปรเปลี่ยนเป็นการลงทัณฑ์ที่แสนวาบหวามในวินาทีถัดมาอย่างรวดเร็ว“อื้อ เดี๋ยวก่อนค่...” คนที่หลุดออกจากจุมพิตมหาโหดที่แทบจะกระชากวิญญาณให้ปลิดปลิวร้องประท้วงเสียงกระท่อนกระแท่น ก่อนคำประท้วงที่คิดไว้จะเลือนหายไปพร้อมๆกับริมฝีปากหนาที่ประกบลงมาอีกหน
นางร้ายในสายลม มีแค่เรื่องนี้...ที่ยอมให้ไม่ได้ (เหรอ?) 181
มารุตลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อคนตรงหน้ายอมคลายอ้อมกอดออกอย่างว่าง่าย แต่ยังไม่ทันได้หายใจหายคอได้คล่อง คนว่าง่ายที่นึกชื่นชมในใจเมื่อครู่ก็เริ่มปลดกระดุมเสื้อนอนของเขาอย่างรวดเร็ว“เฮ้ย!” มารุตอุทานเสียงสูง ก่อนจะตะปบมือเล็กที่เผลอครู่เดียวก็ปลดกระดุมเสื้อของเขาออกไปจนเหลือแค่สองเม็ดสุดท้ายอย่างรวดเร็ว “พะ...พลอยจะทำอะไร ปลดกระดุมเสื้อพี่ทำไมกัน!”“ก็พี่ลมบอกว่าเสื้อมีแต่ขนหมา” เธอร้องบอกก่อนจะปลดกระดุมสองเม็ดที่เหลือออกอย่างรวดเร็ว เพียงครู่เดียวแผงอกเปลือยเปล่าที่มีกล้ามท้องเป็นลอนสวยอย่างคนออกกำลังกายสม่ำเสมอก็ปรากฏแก่สายตาอย่างรวดเร็ว“พี่ว่าพลอยน่าจะเมาแล้วละ...ไปนอนดีกว่านะ” มารุตเอ่ยเสียงสั่น ก่อนจะรีบคว้ามือบอบบางที่ไล้ไปตามแผงอกแกร่งของตัวเองคล้ายหลงใหลด้วยความรวดเร็ว เพราะหากปล่อยให้พลอยชมพูลูบคลำไปเรื่อยๆเช่นนี้ คนที่จะขาดใจตายก่อนก็คงไม่พ้นตัวเองแน่ๆ“ไม่ได้เมานะ แค่อยากกอดเฉยๆไม่ได้เหรอ?” คนไม่เมาร้องบอกเสียงหวาน ก่อนจะซุกหน้าลงบนแผงอกแกร่งที่เปลือยเปล่าอย่างออดอ้อน มารุตอยากจะตะโกนก้องออกไปดังๆว่า ‘ไม่ได้!’ เพราะอารมณ์พลุพล่านที่ลัดวงจรอย
นางร้ายในสายลม มีแค่เรื่องนี้...ที่ยอมให้ไม่ได้ (เหรอ?)180
“พี่ลมขา...มาหาพลอยในครัวหน่อยสิคะ” เสียงหวานหยดที่ลอยลมมา ทำให้คนที่กำลังจะเริ่มทำความสะอาดสะดุ้งโหยงขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล“...จ้ะ” แม้สัญชาติญาณบางอย่างจะร้องเตือนว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น รวมไปจนถึงน้ำเสียงหวานใสหยดย้อยที่ลอยลมมา...ไม่ใช่เรื่องปกติ! แต่มารุตก็จำต้องขานรับออกไปในที่สุดร่างสูงเดินเข้าไปหาคนที่ขานเรียกอย่างไม่สบายใจนัก ดวงตากลมหวานของพลอยชมพูที่ได้มองสบไปเมื่อตอนหัวค่ำ ทำให้มารุตรับรู้ได้ถึงสัญญาณอันตรายบางอย่างที่ยังหาที่มาที่ไปไม่ได้ ก่อนจะเริ่มทวนคำอีกหนอย่างคนที่หวาดระแวงจนจิตคิดไม่ตก‘...พี่ลมขางั้นเหรอ?’“ชิบ...ย แล้ว!” มารุตสบถเสียงสูงอย่างลืมตัว เมื่อทันทีที่ย่างกรายเข้ามาในครัวแล้วพบว่าร่างบอบบางที่ร้องเรียกเมื่อครู่ กำลังกระดกไวน์ดีกรีแรงขวดใหญ่ที่ตนเองซื้อมาเก็บไว้ในตู้อยู่อย่างสบายอารมณ์ ซ้ำยังมีขวดเปล่าอีกขวดที่กองอยู่ข้างโต๊ะทำอาหารที่แม่ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบปีนขึ้นไปนั่งอย่างถือสิทธิ“ช้า! พลอยเรียกไปตั้งหลายวินาทีแล้วนะ” เสียงหวานที่ดูไม่มั่นคงนักเอ่ยตำหนิ ก่อนจะยื่นขวดไวน์ให้คนที่เพิ่งมาถึงในทันที“พี่ก็มาเร็วที่สุดแล้วนะ...” มารุตรับขวดไวน์ที่พร่องไปกว
บางทีคุณอาจจะชอบ
