อดีตที่ถูกกลบฝัง 149

หนึ่งชั่วโมงต่อมา...

               หลังมื้ออาหารต่างอารมณ์ของคนทั้งคู่จบลง พลอยชมพูก็ต้องรู้สึกปวดหัวขึ้นมาอีกระลอกเมื่อมือหนาที่เหนียวเหมือนติดกาวรวบเอวบางของเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ทั้งที่ทางเดินทอดยาวที่เชื่อมระหว่างร้านอาหารกลับมายังตึกที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของพลอยชมพูจิวเอลรีนั้นไกลไม่น้อย

“ปล่อยได้ไหมคะ อากาศร้อนขนาดนี้ไม่ต้องใกล้มากก็ได้ มันน่าอึดอัด!” สุดท้ายคนที่รู้สึกปวดหัวกับท่าทีตีมึนของมารุตก็เอ่ยออกมา พร้อมๆกับเริ่มหาทางแกะมือหนาที่เหนียวหนึบออกอย่างยากลำบาก

“ถ้าร้อนก็ถอดเสื้อสูทออกสิ จะได้ไม่อึดอัด” มารุตบอกเรียบเรื่อย ก่อนจะผิวปากอย่างอารมณ์ดีทั้งที่มือหนายังคงกอดเกี่ยวเอวบางไว้ไม่ยอมปล่อย

               พลอยชมพูมองค้อนคนที่บอกให้ตนเองปลดเสื้อคลุมตัวบางที่สวมใส่อยู่อย่างขุ่นเคือง ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากเมื่อนึกอะไรบางอย่างได้ จนกลับกลายเป็นมารุตเองที่ชักเริ่มระแวงกับรอยยิ้มแสนสวยที่มาพร้อมดวงตาแว่วหวานที่ฉายประกายวับวาวราวเด็กเกเรกำลังเจอของเล่นถูกใจ

“ไอเดียดีนะคะ ถอดเสื้อสูทก็ดีเหมือนกันจะได้หายอึดอัด...งั้นก็ปล่อยมือก่อนค่ะ” พลอยชมพูบอกเสียงหวาน

               แม้รู้สึกอยากจะกลับคำที่เอ่ยเสนอไปเมื่อครู่ขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล แต่เสี้ยวหนึ่งของความอยากรู้อยากเห็นก็ทำให้มารุตเลือกที่จะปล่อยร่างบอบบางให้เป็นอิสระจากอ้อมแขนอย่างไม่เต็มใจนัก และทันทีที่ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบแสนงามหลุดออกมาจากอ้อมแขน มารุตก็รู้ได้ทันทีว่าเขาพลาดเสียแล้ว

“เฮ้ย!” เสียงทุ้มสบถออกมาด้วยความตกตะลึง

ร่างบอบบางถอดเสื้อสูทสีขาวสะอาดตาออกตามที่เธอเอ่ยจริงๆ และสิ่งที่เรียกเสียงสบถของมารุตก็ไม่ใช่เพราะเธอโยนเสื้อสูทตัวงามมากองไว้แทบเท้าของเขา แต่เป็นเพราะชุดเดรสสีน้ำเงินตัวสวยที่เธอสวมใส่ต่างหากที่ทำให้คนมองต้องสบถออกมา อาภรณ์ที่อยู่ภายใต้เสื้อสูทตัวงามทั้งสั้นและบางเบาจนแทบจะมองทะลุเข้าไปเห็นสัดส่วนของผู้สวมใส่

“ถ้าหายตกใจเมื่อไร ก็ฝากเก็บเสื้อสูทด้วยนะคะ” พลอยชมพูกระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจ เพราะรู้ดีว่ามารุตเคยไม่ชอบให้เธอแต่งตัวเปิดเผยสัดส่วนมาแต่ไหนแต่ไร ก่อนจะหมุนกลับหลังแล้วเดินออกไปทันที

คนที่เพิ่งรู้สึกตัวก้มเก็บเสื้อสูทตัวงามที่หล่นอยู่แทบเท้าขึ้นมา แล้ววิ่งตามร่างบอบบางไปทันที

‘ยายตัวแสบ! สักวันจะเผาชุดโป๊ๆพวกนี้ให้หมดตู้เลย’