เปลี่ยนแปลง 136

               ไพลินเป็นลูกติดของบัวบูชาที่มาแต่งงานกับบิดาของเขา เมื่อหวนนึกย้อนไปก็ทำให้ชายหนุ่มนึกสงสัยในเรื่องราวมากมายเกี่ยวกับน้องสาวที่อายุห่างกันไม่ถึงขวบปีอย่างห้ามไม่อยู่ เด็กหญิงไพลินเป็นคนเงียบขรึมและดูลึกลับยากจะอ่านความรู้สึกภายในใจเสมอ เพราะเธอไม่เคยสุงสิงกับใครเลย แม้แต่ตัวเขาเองที่อยู่ในฐานะพี่ชายก็ไม่มีข้อยกเว้น

จนเวลาที่อาศัยอยู่ร่วมกันล่วงไปได้เจ็ดปีเศษไพลินก็เริ่มเปลี่ยนไป เธอค่อยๆร่าเริงและยิ้มง่ายขึ้น จนเด็กสาวกลายเป็นน้องสาวที่พี่ชายอย่างเขาทั้งรักและหวงแหนอย่างรวดเร็ว แต่ความสุขก็อยู่ได้ไม่นานเมื่ออุบัติเหตุที่เกิดขึ้นพลัดพรากชีวิตของไพลินไป

“...”

“บางทีคุณอาจจะแค่ดูเหมือนลินมากเกินไป” นายแพทย์พิรุณมองใบหน้าที่ละม้ายคล้ายน้องสาวที่ตายจากไปราวพิมพ์เดียวกันอย่างพินิจ ก่อนจะเอ่ยแจ้งความประสงค์ที่ทำให้ตนเองต้องมายืนอยู่ที่นี่ในเวลานี้ออกไป

“วันนี้แค่แวะมารับคุณ ตามที่พ่อของคุณวานมา”

คนฟังไม่ตอบโต้สิ่งใด เธอทำเพียงแต่ถือถุงเสื้อที่สวมใส่เมื่อวานขึ้นมาแล้วหันหลังเดินเข้าห้องน้ำไปเท่านั้น เพราะเธอได้รับสายทางไกลข้ามประเทศจากบิดาตั้งแต่เมื่อชั่วโมงก่อน ว่าท่านจะกลับมาถึงช่วงบ่ายจึงจะวานให้ใครบางคนมารับ และเพราะเธอรับปากพร้อมให้คำมั่นไปแล้วว่าจะกลับพร้อมคนมารับ แม้ไม่คิดว่าจะเป็นนายแพทย์พิรุณคนนี้แต่เธอก็คร้านจะต่อความยาวให้เรื่องราววุ่นวายไม่จบสิ้น

               หลังจากรอรับยาเพียงไปนาน นายแพทย์พิรุณก็ขับรถพาเธอมาส่งที่หน้าบ้านตามหน้าที่ที่รับปากกับบิดาของเธออย่างรวดเร็ว แม้ตลอดทั้งเส้นทางจะไม่มีการสนทนาใดๆต่อกันเลยแม้แต่น้อยก็ตาม

“ขอบคุณ” นิลกาฬเอ่ยเสียงเรียบ เมื่อรถยนต์คันหรูที่นั่งมาจอดเทียบสนิทที่หน้าประตูทางเข้าบ้าน

นายแพทย์หนุ่มพยักหน้ารับคำขอบคุณนั้น ก่อนจะยื่นซองสีน้ำตาลขนาดเล็กให้แก่นิลกาฬทันที “นี่ของคุณ”

“อะไร?” คนรับซองไปเอ่ยถามเสียงเรียบ แม้ลึกๆจะแฝงไปด้วยความไม่ไว้วางใจก็ตามที

“เปิดดูสิ...แล้วคุณก็จะรู้เอง”

แม้จะยังไม่เข้าใจ แต่ท่าทีเรียบเรื่อยไร้ความสนใจหรือแม้แต่ความรู้สึกด้านลบ ก็ทำให้นิลกาฬเปิดซองสีน้ำตาลที่อยู่ในมืออย่างว่าง่าย

               ทันทีที่ซองถูกเปิดออกและเทลงบนตัก สร้อยคอรูปจันทร์เสี้ยวก็ร่วงหล่นลงมาบนตักนิ่มอย่างง่ายดาย สร้อยคอเส้นงามที่หล่นอยู่บนตักในเวลานี้ ไม่ต่างจากถ่านร้อนติดไฟ ที่ลวกผิวกายของนิลกาฬให้รู้สึกเจ็บแสบอย่างถึงที่สุด และที่น่าประหลาดใจกว่าคือความร้อนที่เกิดขึ้นในเวลานี้ มันลุกลามไปจนหัวใจของเธอเกือบจะมอดไหม้ไปด้วย

“คุณรู้ไหม? ว่า ‘แฝดแท้’ มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ยากจนต่อให้ตรวจดีเอ็นเอก็ยังหาความแตกต่างไม่เจอ แต่มันกลับสามารถจับผิดได้ง่ายนิดเดียวเพราะว่าแฝดแท้มันมีอยู่น้อยมากในประเทศของเรา” นายแพทย์พิรุณบอกเรียบเรื่อย ไม่คิดจะใส่ใจท่าทีนิ่งเงียบเหมือนถูกสาปของคนที่นั่งอยู่ข้างกายแม้สักนิด

กว่าที่เขาจะรู้ได้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นฝาแฝดกับไพลินน้องสาวที่ตายจากไปไม่ใช่เรื่องง่ายเลย โดยเฉพาะเมื่อไม่ได้รับความร่วมมือจากบุพการีแท้ๆของเธอเลยสักนิด

               หากจะมองว่าสิ่งที่ทำให้เขาได้รับรู้ความจริงในข้อนี้เป็นเพราะความบังเอิญก็คงไม่ผิด เพราะสร้อยคอของนิลกาฬที่เจอในวันนั้นมีเส้นผมหลายเส้นของเธอพันอยู่ และเมื่อขอร้องแกมบังคับให้เพื่อนสนิททำการตรวจดีเอ็นเอของเส้นผมนั้นเทียบกับเศษเส้นผมของไพลิน ที่ได้จากห้องนอนของเธอที่บัวบูชายังเก็บรักษาให้คงสภาพเดิมไว้อย่างดี ก็พบความเหมือนทางโครงสร้างพันธุกรรมที่เกิดขึ้น เพราะนิลกาฬไม่ใช่เพียงแต่เป็นฝาแฝดกับไพลิน แต่เธอคือแฝดแท้ที่เหมือนกันจนไม่อาจแยกได้แม้ใช้กระบวนการทางวิทยาศาสตร์

“ถ้าจะพูดเรื่องไร้สาระ ฉันขอตัว” หลังจากตั้งสติอยู่นานหลายวินาที นิลกาฬก็กำสร้อยจันทร์เสี้ยวที่อยู่บนตักไว้แน่นในมือ ก่อนจะเอ่ยเสียงกระด้างแล้วลงจากรถทันที

            เธอมองรถยนต์คันหรูที่ออกตัวไปในทันทีที่เธอปิดประตูด้วยความขุ่นมัว มือบางที่กำสร้อยคอเส้นงามไว้แน่นค่อยๆคลายออก เจ้าของสร้อยเส้นงามมองรอยขาดตรงบริเวณข้อต่อของสายสร้อยด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ก่อนจะตัดสินใจเก็บมันลงกระเป๋าถือในที่สุด

สร้อยจันทร์เสี้ยวที่ขาดสะบั้นตั้งแต่วันนั้นเมื่อสิบสามปีก่อน ไม่ว่าเธอจะเพียรพยายามส่งมันไปซ่อมแซมกี่ครั้งกี่หน แต่ผ่านไปเพียงไม่นานมันก็จะขาดออกจากกันที่รอยต่อรอยเดิมอยู่ดี คงเพราะสร้อยเส้นนี้มันอยู่กับเธอมานาน นานเกินกว่าที่เธอควรจะเก็บมันไว้อีกต่อไป แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นเธอก็ไม่อาจตัดใจทิ้งมันไปได้ง่ายๆ สุดท้ายก็ทำได้แต่เพียงเก็บสร้อยคอที่เป็นเหมือนเครื่องย้ำเตือนให้รู้ว่า...

ไม่ว่าเธอจะทำอย่างไร  สิ่งที่ขาดสะบั้นไปในวันนั้นพร้อมๆกับสร้อยเส้นนี้ก็ไม่มีวันหวนคืน รวมถึงชีวิตน้องสาวฝาแฝดของเธอด้วยเช่นกัน น้องสาวที่ตายไปกับความลับของเธอ

ความลับที่จะต้องเป็นความลับต่อไป...ไม่ว่ากับใครทั้งนั้น!